Από το Λεωνίδα στον Πύρρο η απόσταση είναι μικρή.

Από το Λεωνίδα στον Πύρρο η απόσταση είναι μικρή.

Του AlbertoBagnai*

Η ελληνική κρίση έχει ωθήσει στα άκρα τις παραδοξότητες του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. O ενεργός και δραστήριος ευρωπαϊστής, αυτός με το εικόνισμα της Σπινέλλι (1) στο ταμπλώ του αυτοκινήτου, μας ζαλίζει χρόνια τώρα με το πόσο σημαντικό και χρήσιμο είναι το ευρώ για το ξεπέρασμα των εθνικισμών, οι οποίοι είναι τόσο κακοί (κυρία μου!) και υπεύθυνοι για τους πολέμους. Ωστόσο υπάρχουν πόλεμοι, οι εμφύλιοι, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τα απεχθέστατα εθνικά σύνορα. Πέραν αυτής της λεπτομέρειας, είναι πολύ διασκεδαστικό να βλέπεις παντού αυτούς τους απόστολους της παγκόσμιας αδελφότητας με την ελληνική σημαία στο χέρι, με μια υπερπατριωτική ρητορική και με αναφορές σε ένδοξες στιγμές (από Θερμοπύλες στον Μαραθώνα), κατασυγκινημένοι από υπερηφάνεια για το ελληνικό έθνος που δεν λύγισε μπρος στους καταπιεστές του βορρά (γεγονός όπως και να έχει άξιο σεβασμού).

Ενάντια στη λογική της λιτότητας, μας λένε, ότι οι Έλληνες έχουν σώσει την Ευρώπη, δείχνοντάς της μια εναλλακτική πορεία, αυτή της ανάπτυξης. Έτσι, ένα σχέδιο που δημιουργήθηκε για να μας σώσει από τον εθνικισμό οφείλει την σωτηρία του στον εθνικισμό των Ελλήνων. Δεν ακούγεται κάπως παράξενο; Μετά πήρε τη σκυτάλη ο Πρόντι, ο οποίος ξεπέρασε τον εαυτό του. Σε συνέντευξη του στο Radio Popolare, είπε ότι δεν θα υπάρξει Grexit γιατί θα το εμποδίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν μεγάλα γεωπολιτικού τύπου συμφέροντα και δεν θα αφήσουν την Ελλάδα να περάσει στη σφαίρα επιρροής του Πούτιν. Από την άλλη, συνέχισε ο Πρόντι, είναι σημαντικό η Ευρώπη να παραμείνει ενωμένη, γιατί μόνο έτσι θα διατηρήσει το ειδικό της βάρος παγκοσμίως. Μα πώς; Υποτίθεται ότι η ένωση ενισχύει την ανεξαρτησία μας, αλλά στην πράξη όμως παραμένουμε ενωμένοι μόνο ως πειθήνιοι και υπάκουοι των ΗΠΑ, οι οποίοι αποφασίζουν εάν και κατά πόσο θα πρέπει να συνεχίσουμε όλοι εντός του ευρώ;

Στη βάση αυτού του παράδοξου υπάρχει το ίδιο πάντα μεγάλο ψέμα: ένα άλλο ευρώ, ένα ευρώ χωρίς λιτότητα είναι εφικτό. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι, τώρα πια το παραδέχονται σε κοινή τους έκθεση και οι πέντε πρόεδροι (Ντάισεμπλουμ, Ντράγκι, Γιούνκερ, Σουλτζ και Τούσκ). Μεγαλύτερη ευελιξία στις δημοσιονομικές πολιτικές, λένε, απαιτείται όταν χάνεται η ευελιξία στις συναλλαγματικές ισοτιμίες, κάτι που εξ ορισμού συμβαίνει με το πέρασμα στο κοινό νόμισμα. Είναι αυτονόητο ότι με το πρώτο εξωτερικό σοκ, η ευελιξία πρέπει να είναι προς τα κάτω: {λύγισε λίγο μέχρι να περάσει η μπόρα και θα έρθει η κατάλληλη στιγμή(2)}, όπως λένε κάποιοι εγχώριοι πρώην Έλληνες Εάν η συναλλαγματική ισοτιμία είναι ευέλικτη, υποχωρεί αυτή, σε αντίθετη περίπτωση υποχωρούν οι κρατικές δαπάνες και αυτό λέγεται λιτότητα, τόσο απλά!

Έχοντας κατά νου τα παραπάνω, θα προσπαθήσω να απαντήσω σε δύο απορίες κοινές σε όλους μας: πράξαμε το σωστό; Και τώρα τι γίνεται; Θα ξεκινήσω με την αντισυνομοσιολογική αρχή: τα πάντα είναι όπως φαίνονται. Ο πρωθυπουργός Τσίπρας υποστήριξε εξ αρχής ότι είναι υπέρ του ευρώ για να μην αισθάνεται ένας ευρωπαίος Β κατηγορίας και οι κινήσεις του εγγυώνται την παραμονή σε αυτό. Ανησυχώντας για το φλερτ του με τον Πούτιν, ο Ομπάμα έδωσε εντολή το ΔΝΤ να ανακαλύψει το ζεστό νερό: η Ελλάδα είναι αφερέγγυα, οπότε ένα σχέδιο διάσωσης χωρίς κούρεμα είναι άνευ ουσίας. Με λίγα λόγια: ότι έγινε, έγινε δε βαριέσαι {όπως λένε οι έτεροι πρώην Έλληνες, της Νεάπολης(3)}.

Ήταν ακριβώς ότι επιθυμούσε ο Τσίπρας: μια απομείωση του χρέους, για να πληρώνει λιγότερους τόκους και να καταστήσει λιγότερο αυτοκτονικές τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει το ευρώ. Το υπερήφανο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι πλέον μια χλωμή ανάμνηση, οι θέσεις του Τσίπρα και των «θεσμών» (αλλιώς τρόικα) διαφοροποιούνται μόνο ως προς την αναγκαιότητα ενός κουρέματος, ο θείος Σαμ κατέστησε σαφές ότι το θέλει (για λόγους που εξήγησε ο Πρόντι) και το παρακολουθεί επισταμένως. Εάν Γερμανοί και Γάλλοι δεν έχουν θολώσει εντελώς (Ο Ρέντζι δεν υπολογίζεται) θα υπάρξει η συμφωνία, και έτσι ο Τσίπρας είναι βέβαιο θα πετύχει αυτό που θέλει.

Έπειτα όμως; Φτου κι από την αρχή: όσο η Ελλάδα παραμένει πιεσμένη κάτω από ένα νόμισμα πάρα πολύ ισχυρό δεν θα μπορεί να αναπτυχθεί και να δημιουργεί εισοδήματα αναγκαία για την αποπληρωμή των υπόλοιπων οφειλών της. Η νίκη του Τσίπρα θα μετατραπεί σε ήττα των Ελλήνων και τότε ένας υπεύθυνος πολιτικός θα πρέπει να πει ξεκάθαρα ότι ένα άλλο ευρώ δεν είναι εφικτό. Από τον Πύρρο στο Λεωνίδα μεσολαβεί διάστημα δυο αιώνων.


Αυτή τη φοράθα περιμένουμελιγότερο.

Πηγή: Il Fatto Quotidiano 7/7/2015

 

* Καθηγητής οικονομικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο της Περσκάρας στην Ιταλία.

 1. Ιταλίδα δημοσιογράφος στις 25/3/2014 στις ευρωεκλογές ηγήθηκε της λίστας Η άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα στην Ιταλία

2. Ελεύθερη μετάφραση της σιτσιλιάνικης παροιμίας «Calatiiuncucapassaachina».

3. Ελεύθερη μετάφραση του ναπολιτάνικου γνωμικού «chi ha dato ha dato, chi ha avuto ha avuto».

Μετάφραση: Μουρατίδης Γιώργος

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040