Απόψεις φίλων και συντρόφων, χρήσιμες αναδημοσιεύσεις και μεταφράσεις

Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας επιστρέφουν στα χέρια των πολιτών

Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας επιστρέφουν στα χέρια των πολιτών

Συντάκτης: Μπάμπης Μιχάλης

Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης, πολιτικοί, εμπειρογνώμονες και «ειδικοί» πάσης φύσεως μας βομβαρδίζουν εδώ και χρόνια με την ιδέα ότι οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας είναι από τη φύση τους ακριβές, αναποτελεσματικές και κάπως ξεπερασμένες και ότι η αναβάθμιση και προσαρμογή τους στις νέες προκλήσεις δύσκολη.

Προσπαθούν ακόμη να μας πείσουν ότι ως πολίτες και χρήστες αυτών των υπηρεσιών είναι φυσιολογικό να πληρώνουμε όλο και πιο ακριβές τιμές, ενώ οι εργαζόμενοι σε αυτές να υφίστανται ολοένα και χειρότερους όρους εργασίας.

Απώτερος στόχος να «ψηθούμε» ότι ο μεγαλύτερος ρόλος των ιδιωτικών επιχειρήσεων στην προσφορά υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι αναπόφευκτος.

Μεταξύ άλλων και επειδή οι πολιτικοί δεν μπορούν να διαχειριστούν σωστά τα κοινά αγαθά, επειδή κάθε τι έχει ένα τίμημα σε αυτή τη ζωή, επειδή οι πολίτες ενδιαφέρονται τελικά μόνο για την πάρτη τους.

Αυτό βέβαια που όλοι οι παραπάνω αποφεύγουν να πουν είναι ότι κέρδος και λιτότητα δεν είναι οι μοναδικοί ορίζοντες της εποχής μας.

Και ακόμη, ότι αυτό που πραγματικά συμβαίνει σήμερα σε όλον τον πλανήτη -και δεν το πιάνουν τα ραντάρ των μεγάλων ΜΜΕ- είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το δικό τους ανάγνωσμα.

Τοπικές κοινωνίες, εργαζόμενοι, συνδικάτα, πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, κοινωνικά κινήματα, εκατομμύρια πολίτες σε όλον τον κόσμο αφυπνίζονται, συνεργάζονται και ανακτούν από τα χέρια των ιδιωτών τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας -ή δημιουργούν νέες πιο αποτελεσματικές-, με στόχο όχι το κέρδος αλλά την εξυπηρέτηση των βασικών αναγκών των ανθρώπων και την αντιμετώπιση των κοινωνικών περιβαλλοντικών και κλιματολογικών προκλήσεων. Και το πράττουν καλύτερα τοπικά.

Τουλάχιστον 835 κοινωφελείς υπηρεσίες (ύδρευσης, ενέργειας, αποκομιδής απορριμμάτων, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, συγκοινωνιών κ.λπ.) που είχαν περάσει στα χέρια ιδιωτών ανακτήθηκαν τα τελευταία 16 χρόνια από τοπικές κοινωνίες σε όλον τον πλανήτη.

Περισσότερες από 1.600 πόλεις σε 45 χώρες του κόσμου ενεπλάκησαν επαναδημοτικοποιώντας υπηρεσίες κοινής ωφέλειας που εκμεταλλεύονταν ιδιώτες, μειώνοντας το κόστος, προσφέροντας τιμές εφικτές σε όλους τους πολίτες, βελτιώνοντας τις συνθήκες απασχόλησης των εργαζομένων, την ποιότητα των υπηρεσιών και διασφαλίζοντας διαφάνεια και λογοδοσία.

Το κύμα αυτό της επαναδημοτικοποίησης και υπηρεσιών κατέγραψε η σημαντική έρευνα «Reclaiming Public Services» των Satoko Kishimoto, Olivier Petitjean, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των Transnational Institute (TNI), Multinationals Observatory, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων Δημοσίων Υπαλλήλων (EPSU) και αρκετών ακόμη συνδικάτων και συλλογικοτήτων.

Η έρευνα -που δημοσιοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες- υποδεικνύει ότι υπάρχουν μακράν καλύτερες λύσεις από την ακόμη περισσότερη ιδιωτικοποίηση, την ακόμη περισσότερη λιτότητα, τις ακόμη χαμηλότερες προσδοκίες για τη ζωή μας.

Μεταξύ άλλων διαπιστώνει:

 Οι βασικές αιτίες που τροφοδοτούν τις πρωτοβουλίες για την επιστροφή του ελέγχου των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας στον δήμο είναι η καταχρηστική συμπεριφορά του ιδιωτικού τομέα, η παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων από τους επιχειρηματίες, η ανάγκη προσφοράς υπηρεσιών που να μπορούν να αντέξουν οικονομικά οι πολίτες, η ανάγκη προώθησης φιλόδοξων στρατηγικών για την ενεργειακή μετάβαση και την αντιμετώπιση του περιβαλλοντικών προκλήσεων, η ανάγκη ανάκτησης του ελέγχου της τοπικής οικονομίας και των πόρων της από την τοπική κοινωνία.

 Οι επαναδημοτικοποιήσεις των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας σημειώνονται σε όλα τα επίπεδα, με διαφορετικά μοντέλα ιδιοκτησίας και διαφορετικά επίπεδα εμπλοκής πολιτών και εργαζομένων.

Οι επαναδημοτικοποιήσεις των εταιρειών κοινής ωφέλειας συμβαίνουν τόσο στις μικρές κωμοπόλεις όσο και στις μητροπόλεις, σε αστικές και σε αγροτικές περιοχές.

 Το κύμα επαναδημοτικοποιήσεων αποκτά τεράστια ορμή μετά το κραχ του 2008 και την διεθνή οικονομική κρίση που ακολούθησε. Από το 2000 έως το 2008 πραγματοποιήθηκαν 137 επαναδημοτικοποιήσεις υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, ενώ από το 2009 έως τον Ιανουάριο του 2017 πενταπλάσιες (693).

 Η μάχη για την επιστροφή του ελέγχου των κοινών αγαθών και υπηρεσιών στις τοπικές κοινωνίες αποκτά ιδιαίτερη ισχύ στον πυρήνα της Ευρώπης.

Μεταξύ 2000 και 2017 από το σύνολο των 835 επαναδημοτικοποιήσεων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας που διαπίστωσε η μελέτη, οι 347 σημειώθηκαν στη Γερμανία, οι 152 στη Γαλλία, οι 64 στη Βρετανία και οι 56 στην Ισπανία.

Η ισχύς του κύματος της επαναδημοτικοποίησης στη Δυτική Ευρώπη αποτελεί ώς ένα βαθμό -σύμφωνα με τη μελέτη- την απάντηση των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών στις πολιτικές λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και τις υπερβολές του νεοφιλελεύθερου οικονομικού δόγματος που επιβάλλουν στην ήπειρο Βρυξέλλες και συντηρητικές κυβερνήσεις.

 Οι περισσότερες επαναδημοτικοποιήσεις υπηρεσιών κοινής ωφέλειας μεταξύ 2000 και 2017 καταγράφονται στον τομέα της ενέργειας (311) και της ύδρευσης (267) (τους δύο δηλαδή βασικούς τομείς που οι πιστωτές μας προστάζουν να ιδιωτικοποιηθούν).

Περίπου το 90% των επαναδημοτικοποιήσεων στον τομέα της ενέργειας υλοποιήθηκαν στη Γερμανία (284) -μια χώρα γνωστή για την κεντρική ενεργειακή της πολιτική, ενώ οι περισσότερες επαναδημοτικοποιήσεις νερού στη Γαλλία (106), πρωτοπόρο της ιδιωτικοποίησης των συστημάτων ύδρευσης και πατρίδα των πολυεθνικών Suez, Veolia.

 Η εμπειρία πληθώρας πόλεων σε όλον τον κόσμο δείχνει ότι η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη πως η παροχή υπηρεσιών κοινής ωφέλειας από τον ιδιωτικό τομέα είναι φθηνότερη και οικονομικά αποτελεσματικότερη αποτελεί μύθο.

Οταν το Παρίσι επαναδημοτικοποίησε το σύστημα ύδρευσης το λειτουργικό κόστος μειώθηκε άμεσα κατά 40 εκατ. ευρώ.

Το ποσό αυτό έμπαινε κάθε χρόνο στα ταμεία των μητρικών εταιρειών της ιδιωτικής εταιρείας που διαχειριζόταν το σύστημα.

Ο εκσυγχρονισμός της σηματοδότησης του Νιουκάστλ στη Βρετανία από τον ίδιο τον δήμο κόστισε 12,4 εκατ. ευρώ έναντι 27 εκατ. ευρώ που θα ήταν το κόστος αν τον πραγματοποιούσε ιδιωτική εταιρεία.

Στο Μπέργκεν της Νορβηγίας δύο κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων που ξαναπέρασαν στον έλεγχο του δήμου εμφάνισαν πλεόνασμα μισού εκατ. ευρώ έναντι ζημιών 1 εκατ. ευρώ που προέβλεπε ο πρώην ιδιώτης διαχειριστής τους.

Στην ισπανική Λεόν, τέλος, το κόστος του συστήματος αποκομιδής των απορριμμάτων και καθαριότητας μειώθηκε από 19,5 εκατ. ευρώ σε 10,5 εκατ. ευρώ ετησίως με την επαναδημοτικοποίηση, ενώ 224 εργαζόμενοι σ’ αυτό απέκτησαν κανονικές συμβάσεις.

 Η επαναδημοτικοποίηση οδηγεί σε δημοκρατικότερες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, ενώ αποτελεί κλειδί για την ενεργειακή μετάβαση και την ενεργειακή δημοκρατία.

Οι δήμοι του Παρισιού, της Γκρενόμπλ και του Μονπελιέ συναποφασίζουν, για παράδειγμα, με τους πολίτες για τη λειτουργία και τις αλλαγές του συστήματος ύδρευσης, ενώ η είσοδος της «Robin Hood» και άλλων δημοτικών εταιρειών στην αγορά ενέργειας της Βρετανίας έσπασε το καρτέλ των 6 μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών.

 Μεγαλύτερη απειλή για τις επαναδημοτικοποιήσεις υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι πλέον οι διεθνείς επενδυτικές και εμπορικές συμφωνίες τύπου TTIP, CETA -που προβλέπουν προστασία του επενδυτή και προσφυγή στη διεθνή διαιτησία αν θεωρεί ότι οι αποφάσεις των δήμων τον ζημιώνουν οικονομικά.

Τουλάχιστον 20 αποφάσεις αποϊδιωτικοποίησης κοινωφελών υπηρεσιών οδηγήθηκαν από τους ιδιώτες επιχειρηματίες στη διεθνή διαιτησία τα τελευταία χρόνια.

Το ενδεχόμενο προστίμων εκατοντάδων εκατ. δολαρίων πλανάται πλέον σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των τοπικών κοινωνιών μπλοκάροντας επαναδημοτικοποιήσεις.

 Οι συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (ΣΔΙΤ) αποτελούν παγίδα.

Ενώ υποτίθεται ότι λύνουν το χρηματοδοτικό πρόβλημα για την υλοποίηση έργων κοινής ωφέλειας, στην πραγματικότητα αποτελούν, σύμφωνα με τη μελέτη, κρυφή μορφή χρέους και καταλήγουν μακροπρόθεσμα πιο ακριβές για τις δημόσιες αρχές.

Τρία απτά παραδείγματα

Νερό

1. Γαλλία - Γκρενόμπλ

Η Γκρενόμπλ αποτέλεσε πρωτοπόρο της επαναδημοτικοποίησης του νερού στις αρχές του 2000 όταν έβαλε τέρμα στη φαύλη σύμβασή της με την πολυεθνική «Suez».

Ιδρυσε μια νέα δημόσια εταιρεία ύδρευσης που προσφέρει καλύτερης ποιότητας νερό με χαμηλότερο κόστος, ενώ εμπλέκει άμεσα στη λειτουργία της τους πολίτες.

Η γαλλική πόλη αναζητεί τώρα τρόπους για την εξ ολοκλήρου απόκτηση του ελέγχου των υπηρεσιών ενέργειας, μεταξύ αυτών και της κεντρικής θέρμανσης και της φωταγώγησης των δρόμων.

Η γαλλική πόλη φιλοδοξεί ακόμη να παρέχει οργανικά τοπικά παραγόμενα τρόφιμα στα σχολικά εστιατόρια.

Ολες αυτές οι πολιτικές αναπτύσσονται σε ένα πλαίσιο δραστικά μειωμένων οικονομικών πόρων, απόρροια των μέτρων λιτότητας που έχει επιβάλει η κυβέρνηση.

2. Βρετανία - Νότιγχαμ

Το 2015 η βρετανική πόλη αποφάσισε να δημιουργήσει μια νέα εταιρεία παροχής ηλεκτρικής εταιρείας καθώς αρκετά φτωχά νοικοκυριά αδυνατούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους στις ιδιωτικές εταιρείες.

Η «Robin Hood Energy» προσφέρει σήμερα τις χαμηλότερες τιμές στη Βρετανία, καθώς δεν κυνηγά το κέρδος.

Μότο της είναι: «Οχι ιδιώτες μέτοχοι, όχι μπόνους για τους διευθυντές, μόνο καθαρή, διάφανη τιμολόγηση».

3. Βίλνιους - Λιθουανία

Το 2016 η λιθουανική κυβέρνηση «έφαγε» αγωγή από τον γαλλικό κολοσσό «Veolia» όταν ο δήμος του Βίλνιους αποφάσισε να μην ανανεώσει 15ετή σύμβαση με τη θυγατρική του «Vilniaus Energia» και να επαναδημοτικοποιήσει το σύστημα τηλεθέρμασνης της πόλης.

Η πολυεθνική αξιοποίησε τη διμερή επενδυτική συμφωνία μεταξύ Γαλλίας - Λιθουανίας για να προσφύγει σε διεθνή διαιτησία καταθέτοντας ISDS (Διευθέτηση Διαφωνίας Κράτου - Επενδυτή) επικαλούμενη «εκστρατεία παρενόχλησης» και «απαλλοτρίωση» των επενδύσεών της.

Επιπροσθέτως, κατήγγειλε ότι υποχρεώθηκε να κλείσει ένα από τα εργοστάσια ενέργειας όταν η λιθουανική κυβέρνηση απέσυρε την επιδότηση της χρήσης φυσικού αερίου.

Η έρευνα της λιθουανικής ρυθμιστικής αρχής έδειξε όμως ότι η «Vilniaus Energia» χειραγωγούσε τις τιμές θέρμανσης, αυξάνοντας σημαντικά το κόστος για τα νοικοκυριά και αποκομίζοντας υπερκέρδη 24,3 εκατ. δολαρίων μεταξύ 2012 και 2014.

Εξαιτίας της κλιμακούμενης λαϊκής πίεσης, της έλλειψης διαφάνειας, ο δήμος του Βίλνιους αρνήθηκε να ανανεώσει τη σύμβαση με τη «Vilniaus Energia», οδηγώντας τη «Veolia» στην απαίτηση αποζημίωσης 100 εκατ. ευρώ.

Οι τοπικές αρχές αγνόησαν την ISDS και επανέφεραν φέτος τον έλεγχο της θέρμανσης σε δημόσια χέρια.

Η απόφαση της διεθνούς διαιτησίας εκκρεμεί. Η περίπτωση είναι ενδεικτική τού τι μπορεί να συμβεί όταν τεθούν σε εφαρμογή οι γνωστές διατλαντικές συμφωνίες εμπορίου και επενδύσεων της Ε.Ε. με ΗΠΑ (ΤΤΙΡ και Καναδά (CETΑ).

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο: http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/2017/06/blog-post_32.html

Διαβάστε περισσότερα...

Φεστιβάλ ΛΑ.Ε: Αλαβάνος–Κωνσταντοπούλου–Λαφαζάνης συζητούν για εναλλακτική και μέτωπο

Φεστιβάλ ΛΑ.Ε: Αλαβάνος–Κωνσταντοπούλου–Λαφαζάνης

συζητούν για εναλλακτική και μέτωπο

Την Παρασκευή (7/7) στο Αμαξοστάσιο ΟΣΥ στο Γκάζι ανοίγει την αυλαία του το διήμερο πολιτικό-πολιτιστικό Φεστιβάλ της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε), Unity Festival 2017, Ανυπότακτοι/ες θα νικήσουμε.

Το Σάββατο (8/7) το βράδυ θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του Φεστιβάλ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την εναλλακτική πρόταση απέναντι στο μνημονιακό καθεστώς και το μέτωπο ανατροπής.

Στο τραπέζι της συζήτησης θα βρίσκονται και θα μιλήσουν οι Αλέκος Αλαβάνος, Ζωή Κωνσταντοπούλου και Παναγιώτης Λαφαζάνης.

Την προηγούμενη μέρα θα υπάρξει ειδική συζήτηση για την εναλλακτική προοπτική της Ευρώπης ενάντια στην ευρωζώνη και την ΕΕ με συμμετοχή αγωνιστών από Ελλάδα και διακεκριμένα στελέχη της Αριστεράς στην Ευρώπη.

Η πρόσκληση για παρουσία στο Φεστιβάλ της ΛΑ.Ε είναι προφανώς ανοικτή και ειδικά στη σημερινή συγκυρία η παρουσία όλων από τον αριστερό προοδευτικό δημοκρατικό χώρο, ανεξάρτητα από όποιες απόψεις και εντάξεις, έχει ευρύτερη σημασία για ένα ελπιδοφόρο μήνυμα αντίστασης, ενότητας και αγώνα.

Αναδημοσίευση :http://www.iskra.gr/%CF%86%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB-%CE%BB%CE%B1%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF/

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Καβάφης στη... φυλακή, ο Τέρο σε συναυλία

 

Ο Τζουζέπ Τέρο στις φυλακές Κορυδαλλού με αφορμή τα 90 χρόνια της Προοδευτικής

 

Ο Τζουζέπ Τέρο έπιασε την κιθάρα του και ταξίδεψε στην... Αλεξάνδρεια και στην «Ιθάκη» τους έγκλειστους των φυλακών Κορυδαλλού, χθες το απόγευμα . Με την ίδια θέρμη και το ίδιο πάθος, όπως τότε, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμο, στο Καλλιμάρμαρο, στην αξέχαστη συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα «Οι Άγγελοι ζουν ακόμη στη Μεσόγειο», τον Ιούλιο του 2012. Η μελωδική φωνή του γνωστού Καταλανού τραγουδιστή και οι στίχοι του Καβάφη, μεταφρασμένοι από τον πανεπιστημιακό καθηγητή Εουσέμπι Αγιένσα, ξεπέρασαν τα κάγκελα και τα ψηλά τείχη, δίνοντας μια άλλη νότα στη σκληρή πραγματικότητα ενός «διαφορετικού» κόσμου. Αφετηρία αυτής της πρωτοβουλίας υπήρξε η προσωπική σχέση των δύο Καταλανών με το μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών της Προοδευτικής Νεολαίας, Νίκο Μάλλιαρη. Έχοντας τραγουδήσει ήδη στις γυναικείες φυλακές της Βαρκελόνης Wad-Ras, o Tέρο είπε το «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν του ζητήθηκε να παρουσιάσει το νέο CD του "Kavafis en concert" θέλοντας να συμβάλει στη διατήρηση του σημείου επαφής με ευαίσθητες και ιδιαίτερες ομάδες πληθυσμών, αλλά και στον εορτασμό των 90 χρόνων του ιστορικού συλλόγου του Κορυδαλλού. Αμφίδρομη επικοινωνία η τέχνη μεταξύ δημιουργού και κοινού, αμφίδρομη και η επικοινωνία μεταξύ της κοινωνίας και των κρατούμενων.

«Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες, αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κ' ετρέμανε μες στην φωνή ? και κάποιο τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε. Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν... » τραγούδησε σε άπταιστα ελληνικά, ο Τέρο, ως επίλογο ενός δίωρου ρεσιτάλ που γέμισε συναισθήματα τους παρευρισκόμενους και απέσπασε το πιο θερμό χειροκρότημα. «Ιθάκη», «Ένας γέρος», «η Γαλή», «Απ' το Συρτάρι», «Θυμήσου σώμα» ήταν κάποια από τα αριστουργήματα του «Μεγάλου Αλεξανδρινού» που ερμήνευσε ο Τζουζέπ Τέρο, με τον Εουσέμπι Αγιένσα να υπενθυμίζει: «Η Καταλονία ως βορειοανατολική περιοχή της Ιβηρικής Χερσονήσου είναι από παλιά συνδεδεμένη με την Ελλάδα. Από γεωγραφική και ιστορική άποψη. Γιατί ο Καβάφης είναι τόσο αγαπητός στην Καταλονία; Να πω μόνο ότι πολύ παλιά, το 1380 οι Καταλανοί ήταν εδώ, στο Δουκάτο των Αθηνών, μιλάμε για Μεσαίωνα, για Φραγκοκρατία. Ο πρώτος έπαινος της Ακρόπολης ως μνημείο έγινε από Καταλανό βασιλιά, από τον Πέτρο τον 4ο, ο οποίος είπε το 1380, όταν θεωρούσαν την Ακρόπολη απλώς και μόνο ένα φρούριο πως αυτό δεν είναι φρούριο, αλλά το πολυτιμότερο κόσμημα του κόσμου και πως «Ούτε ακόμη οι Χριστιανοί βασιλείς θα μπορούσαν να χτίσουν ποτέ ένα παρόμοιο έργο... Eν συνεχεία στις εξεγέρσεις των Κρητών απέναντι στους Τούρκους, η Καταλονία πάντα υποστήριζε τις επαναστάσεις της Κρήτης. Υπάρχει μια παλιά φιλία, συνεργασία και μια κοινή ευαισθησία. Ο Καβάφης μεταφράστηκε στα καταλανικά πριν από τα ισπανικά και έχει μελοποιηθεί στα καταλανικά πιο πολύ από τα ισπανικά! Λίγους μήνες πριν πεθάνει ο Φράνκο κυκλοφόρησε ένας δίσκος του πιο διάσημου Καταλανού μουσικού, του Lluis Llach, με τίτλο “το ταξίδι στην Ιθάκη”. Και δίνει σε αυτό το ποίημα του Καβάφη ένα πολιτικό περιεχόμενο γιατί οι Καταλανοί έχουμε μία "Ιθάκη" που είναι η ελευθερία. Από τότε ξεκινά, λοιπόν αυτή η αγάπη για τον Καβάφη στην Καταλονία. Είχε μεταφραστεί από πριν, αλλά από τη στιγμή που μελοποιήθηκε, έγινε δημοφιλής. Αυτός ο δίσκος του 1975 έχει τις υψηλότερες πωλήσεις όλης της ιστορίας της Καταλονίας. Μετά ήρθε ο Τζουζέπ Τέρο και έχει κάνει μία πολύ ωραία δουλειά την οποία θα ακούσετε σήμερα. Αν υπάρχει μία περιοχή στην Ιβηρική Χερσόνησο συνδεδεμένη με την Ελλάδα, αυτή είναι η Καταλονία». 

Κάθε κρατούμενος απήγγειλε ένα ποίημα του Καβάφη που είχε προετοιμάσει, με τον Τζουζέπ Τέρο, να το τραγουδά στα Καταλανικά αμέσως μετά. Η «Ιθάκη» συμβολίζει για εμάς τους Καταλανούς την ελευθερία, είπε απευθυνόμενος στο κοινό ο μεταφραστής των ποιημάτων του Καβάφη, Εουσέμπι Αγιένσα αγγίζοντας τις ευαίσθητες χορδές των κρατούμενων. Ποιήματα του Καβάφη απήγγειλε και ο διευθυντής του σωφρονιστικού καταστήματος Χριστόφορος Γιαννακόπουλος, ο οποίος, όπως παρατήρησαν οι Τέρο και Αγιένσα, έχει δημιουργήσει μία σπάνια σχέση αποδοχής και αμοιβαίου σεβασμούς, με τους έγκλειστους. 

Εκπροσωπώντας την Προοδευτική, ο Νίκος Μάλλιαρης είχε προλογίσει αυτό το μελωδικό απόγευμα λέγοντας: «Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση ερχόμαστε για 3η φορά κοντά σας (σ.σ. η πρώτη ήταν για φιλική αναμέτρηση και η δεύτερη η έκθεση ζωγραφικής με θέμα το ποδόσφαιρο). Στόχος μας είναι να συνδέσουμε το ποδόσφαιρο με την πολιτιστική, κοινωνική, εκπαιδευτική και φίλαθλη πλευρά του, με τους μεγάλους καλλιτέχνες και φίλους του ποδοσφαίρου, οι οποίοι δυστυχώς έχουν αποσυρθεί σήμερα από τα γήπεδα λόγω όσων βλέπουμε και βιώνουμε: η παραπολιτικότητα, η βιαιότητα και το κακό θέαμα. Οι Βετεράνοι της Προοδευτικής φιλοδοξούμε με αυτές τις δράσεις να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερο την κοινή γνώμη, να επανέλθουν και να αναλάβουν τη διαχείριση του ποδοσφαίρου άνθρωποι που αξίζουν, αλλά και να προσφέρουμε καλές στιγμές σε εσάς για να συνεχίσετε να νιώθετε δημιουργικοί και έτοιμοι να βγείτε και να ενταχθείτε στην κοινωνία»

Δημοσιευθηκε στην ιστοσελίδα: http://www.amna.gr/sport/article/162061/Apodrasi-stin-Ithaki:

Διαβάστε περισσότερα...

Επιστροφή στη βρυχώμενη δεκαετία του 1920

Επιστροφή στη βρυχώμενη δεκαετία του 1920

Του Σερζ Αλιμί

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βλέπουν την καταιγίδα να περνάει και η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και το Brexit  δεν είναι πλέον παρά ένα κακό όνειρο. Είναι κατενθουσιασμένοι με την ηχηρή νίκη του Εμανουέλ Μακρόν -- ένας από τους πιο πιστούς σχολιαστές τους έφτασε να την αποκαλέσει «το πρώτο αποφασιστικό πλήγμα κατά του λαϊκιστικού κύματος» (Alain Duhamel, ‘Macronpremière victoire contre lepopulisme’, Libération, Paris, 10 May 2017).

Τώρα, οι νέοι ηγέτες της Γαλλίας δεν κρατιούνται, θέλουν να αρπάξουν την ευκαιρία και να επιβάλουν , μέσω της ατζέντας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, νεοφιλελεύθερα μέτρα,  στοχεύοντας πρώτα απ’ όλα  το εργατικό δίκαιο. Ο προσανατολισμός του Μακρόν είναι ίδιος μ’ αυτόν του προκατόχου του, αν και είναι νεότερος, πιο καλλιεργημένος και δεν του λείπει τόσο πολύ η φαντασία και το χάρισμα.

Μέσω των θαυμαστών μεθόδων του μάρκετινγκ και της ευκαιριακής ψήφου, μια ελαφριά μεταβολή παρουσιάστηκε ως ιστορική μεταστροφή που θα ανοίξει το δρόμο για τολμηρές νέες πρωτοβουλίες. Ο δυτικός Τύπος , λιγοθυμώντας μπροστά το νέο παιδί-θαύμα του, πανηγυρίζει για το τέλος της διαίρεσης μεταξύ δεξιάς και αριστεράς -- και αυτό επίσης προέρχεται από το βασίλειο της φαντασίας.

Η δεξιά και η αριστερά της Γαλλίας εφαρμόζουν εναλλακτικά την ίδια πολιτική από το 1983.  Τώρα μεγάλα τμήματα και των δύο παρατάξεων βρίσκονται στην ίδια κυβέρνηση και σύντομα θα ανήκουν στην ίδια κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το μόνο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι τα πράγματα ξεκαθαρίζουν.

Η διεφθαρμένη ισπανική δεξιά που είναι προσκολλημένη στην κυβερνητική εξουσία, η νίκη των νεοφιλελεύθερων στην Ολλανδία προδικάζουν, ίσως αναπόφευκτα, κι άλλες κυβερνητικές θητείες για  τους συντηρητικούς στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γερμανία:  όλα δείχνουν ότι η τελευταία περίοδος λαϊκής οργής έχει χάσει το δυναμισμό της λόγω έλλειψης πολιτικής διεξόδου.

Η εκλογή του Μακρόν, με φόντο  τις γαλαζοχρυσαφένιες σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και το ότι ταξίδεψε αμέσως  στο Βερολίνο σηματοδοτούν ότι οι βασικές ευρωπαϊκές πολιτικές που προωθεί η καγκελάριος Μέρκελ  θα υιοθετηθούν ξανά  ενεργητικά. Στην Ελλάδα, αυτές οι πολιτικές επέφεραν μόλις άλλη μια  μείωση  συντάξεων  κατά 9% και οι ειδικοί στο μόνο που διαφωνούν  είναι αν πρόκειται για τη δέκατη τρίτη ή δέκατη τέταρτη παρόμοια μείωση.

 Παράλληλα, αν και τα καπρίτσια και οι κομπασμοί του Τραμπ προκάλεσαν ανησυχία για κάποιο χρονικό διάστημα στα δυτικά κυβερνητικά κέντρα, η εξομάλυνση της προεδρίας του έχει προχωρήσει αρκετά (ενώ  οι μεθοδεύσεις  για την απομάκρυνσή του  από την προεδρία, αν προκύψει ανάγκη, είναι έτοιμες). Το μόνο που χρειάζεται για να αποκατασταθεί πλήρως η ηρεμία εκείνων που κρατούν το πηδάλιο στην Ευρώπη είναι να επιστρέψει ο Ματέο Ρέντσι στην κυβέρνηση της Ιταλίας.

Στη δεκαετία του 1920, η Κομμουνιστική Διεθνής, παρατηρώντας ότι μετά από μια εποχή απεργιών και επαναστάσεων, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, ιδίως το Ηνωμένο Βασίλειο και η  Γερμανία, είχαν επανέλθει στην προηγούμενη σταθερή πορεία, έπρεπε να αναγνωρίσει τη «σταθεροποίηση του καπιταλισμού». Εντούτοις, μη θέλοντας να εγκαταλείψει τον αγώνα, ανήγγειλε τον Σεπτέμβριο του 1928 ότι αυτή η ηρεμία θα ήταν «μερική, προσωρινή και επισφαλής». Η προειδοποίηση , προερχόμενη απ’ αυτή την πηγή, φάνηκε σαν κάτι το τυποποιημένο ή απλώς ρητορικό. Στο κάτω κάτω, για τους πλούσιους αυτή ήταν η εξαιρετικά κερδοφόρα δεκαετία του 1920.

Το κραχ της Γουόλ Στριτ απείχε μόλις ένα έτος…

Πηγή: https://www.counterpunch.org/2017/06/05/return-to-the-roaring-20s/ Ο Σ. Αλιμί είναι διευθυντής του “LeMonde Diplomatique”.

Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου

Διαβάστε περισσότερα...

Εμανουέλ Κλίντον vs Μαρίν ΛεΤραμπ. Αυτό που υποτίθεται ότι είναι σοκ δεν είναι ακριβώς έτσι

Του Πέπε Εσκομπάρ

Ιδού η απόδειξη του τελευταίου γεωπολιτικού σεισμού που έπληξε τη Δύση: το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας είναι νεκρό.  Η παραδοσιακή Δεξιά βρίσκεται σε κώμα. Η θεωρούμενη ακραία Αριστερά είναι ζωντανή και ακόμη κλοτσάει.

Διαβάστε περισσότερα...

«Καιρός να σπάσουμε τη σιωπή μας»

MARTIN LUTHER KING

Πριν μισό αιώνα, τον Απρίλη του 1967, στην Εκκλησία του Riverside στην Ατλάντα των ΗΠΑ εκφώνησε την πιο ριζοσπαστική του ομιλία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αποτελεί ένα από τα πιο προωθημένα κηρύγματα της αντίληψης της «Θεολογικής Απελευθέρωσης», που δυστυχώς είναι απούσα σε κρίσιμες στιγμές της δικής μας χώρας. ‘Ενα χρόνο ακριβώς μετά ο Μάτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονήθηκε.

Διαβάστε περισσότερα...

Το σχέδιο των ΗΠΑ για τη Μακεδονία (ΠΓΔΜ): Κρατήστε τη Σερβία υπό έλεγχο και τη Ρωσία μακριά

Ο Dr Marcus Papadopoulos είναι ο εκδότης και συντάκτης της Politics First, μιας μη κομματικής δημοσίευσης για το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Κατέχει διδακτορικό στην ιστορία της Ρωσίας και ειδικεύεται στη Ρωσία και το υπόλοιπο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Να ψηφίσουμε ή να επινοήσουμε ξανά την πολιτική;

Του Αλέν Μπαντιού 

Μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι θα ψηφίσει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Το κατανοώ.  Αυτό δεν οφείλεται τόσο στο   ότι  μένουν στο σκοτάδι  ή  είναι συγκεχυμένα τα προγράμματα των υποψηφίων  που θεωρείται ότι πληρούν τις προϋποθέσεις. Δεν οφείλεται τόσο  --για να επιλέξω μια αποστροφή της φράσης που κάποτε χρησιμοποίησα για τον Σαρκοζί και η οποία είχε κάποια επιτυχία— στο ότι πρέπει να αναρωτηθούμε «ποιο είναι το όνομα του …». Μάλλον όλα αυτά είναι αρκετά σαφή. 

Η Μαρίν Λεπέν αποτελεί μια εκσυγχρονισμένη –και συνεπώς εκθηλυμένη – εκδοχή  αυτού που πάντα ήταν η γαλλική ακροδεξιά. Ένας διαρκής πεταινισμός. [Από τον στρατάρχη Πεταίν, που συνθηκολόγησε με τη ναζιστική Γερμανία και τέθηκε επικεφαλής του γαλλικού προτεκτοράτου της, του κράτους του Βισί. Σ.τ.μ.] 

Ο Φρανσουά Φιγιόν είναι ένας πεταινιστής,  σε κοστούμι τριών κομματιών. Η (προσωπική ή δημοσιονομική) φιλοσοφία του μπορεί να αναχθεί στην «εξοικονόμηση κάθε δεκάρας». Δεν είναι καθόλου προσεκτικός όσον αφορά το από πού προέρχονται οι δεκάρες του, αλλά είναι σιχαμερά, άθλια αδιάλλακτος  όταν πρόκειται για δημοσιονομικές δαπάνες και ιδίως για χρήματα προς τους φτωχούς. 

Ο Μπενουά Αμόν είναι ο άτολμος, μάλλον λίγος, αντιπρόσωπος του «αριστερού σοσιαλισμού». Κάτι που υπήρχε κάποτε, αν και είναι πιο δύσκολο να αναγνωρίσουμε  ή να αποκαλύψουμε ακόμη και έναν από εκείνους τους χαρακτήρες που ποτέ δεν είδαμε.

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν  --ασφαλώς ο λιγότερο δυσάρεστος— αποτελεί εντούτοις την κοινοβουλευτική έκφραση  εκείνου που σήμερα αποκαλούμε «ριζοσπαστική» Αριστερά, στο επισφαλές σύνορο ανάμεσα στον παλιό, καταρρακωμένο σοσιαλισμό και σε  έναν κομμουνισμό, εξοβελισμένο στη χώρα των φαντασμάτων.  Καλύπτει την έλλειψη τολμηρότητας ή σαφήνειας  του προγράμματός του  με ευγλωττία άξια του Ζαν Ζωρές. 

Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, είναι ένα δημιούργημα εκ του μηδενός των αληθινών αφεντάδων του, των  νέο- καπιταλιστών, εκείνων που εξαγόρασαν όλες τις εφημερίδες  για λόγους προφύλαξης.   Εάν πιστεύει και λέει ότι η Γουιάνα είναι νησί ή ότι ο Πειραιάς είναι άνθρωπος, αυτό οφείλεται στο ότι ξέρει πως κανείς στην παράταξή του  δεν δεσμεύτηκε ποτέ από όσα έλεγε. 

Έτσι, για  εκείνους που διστάζουν  μπροστά στη γνώση   – όσο κι αν υπάρχει αβεβαιότητα— ότι αυτό είναι ένα θέατρο παλιών και πασίγνωστων ρόλων, η πολιτική πεποίθηση μετρά πολύ λίγο ή είναι απλώς ένα πρόσχημα για  τα παραπλανητικά τεχνάσματα του χεριού.  Γι’ αυτό  είναι χρήσιμο να αρχίσουμε από το ερώτημα: τι είναι πολιτική; Και τι είναι μια μη αναγνωρίσιμη, διακηρυγμένη πολιτική; 

Τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί

Μια πολιτική μπορεί πάντα να αυτοπροσδιοριστεί  με  βάση τρία στοιχεία.  Πρώτα,  με τη μάζα των απλών ανθρώπων, με το τι κάνουν και σκέφτονται. Ας την αποκαλέσουμε  «λαό».  Στη συνέχεια, με τους διάφορους συλλογικούς σχηματισμούς: ενώσεις, συνδικάτα και κόμματα – συνολικά όλες τις ομάδες που είναι ικανές να δρουν συλλογικά.  Τέλος,  με τα όργανα της κρατικής εξουσίας – βουλευτές, κυβέρνηση, αστυνομία— αλλά επίσης και με τα όργανα της οικονομικής ή/και της μιντιακής εξουσίας (μια διαφορά που έχει καταστεί σχεδόν αδιόρατη) ή  με καθετί που αποκαλούμε σήμερα –με έναν γλαφυρό και ακαταμάχητο όρο— «εκείνοι που αποφασίζουν». 

Μια πολιτική πάντα επιδιώκει κάποιους σκοπούς, αρθρώνοντας αυτά τα τρία στοιχεία. Έτσι,  γενικά μιλώντας, μπορούμε να δούμε ότι στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί: ο φασιστικός, ο συντηρητικός,  ο ρεφορμιστικός και ο κομμουνιστικός.

Ο συντηρητικός και ο ρεφορμιστικός προσανατολισμός  συναπαρτίζουν το κεντρικό κοινοβουλευτικό μπλοκ στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες: Αριστερά και Δεξιά στη Γαλλία, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ κ.λπ.  Το  θεμελιωδώς κοινό αυτών των  δύο προσανατολισμών είναι πως  υποστηρίζουν ότι  η μεταξύ τους σύγκρουση –κυρίως ως προς την άρθρωση των τριών στοιχείων— μπορεί και πρέπει να παραμείνει μέσα στα συνταγματικά όρια που   αμφότεροι αποδέχονται. 

Το κοινό των άλλων δύο –φασιστικού και κομμουνιστικού— προσανατολισμών, παρά την έντονη αντίθεση  των σκοπών  τους,  είναι ότι  επιμένουν πως η σύγκρουση ανάμεσα στα διάφορα κόμματα για το ζήτημα της κρατικής εξουσίας είναι  απόλυτα ασυμβίβαστη: δεν μπορεί να περιορίζεται σε κάποια συνταγματική συναίνεση.  Αυτοί οι προσανατολισμοί  αρνούνται να ενσωματώσουν σκοπούς αφ’ εαυτών αντιφατικούς –ή ακόμη,  απλά, αφ’ εαυτών διαφορετικούς— στην αντίληψή τους για την κοινωνία και το κράτος.

Οι  φιλο-φασιστικοί προσανατολισμοί που ευνοούνται

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον «κοινοβουλευτισμό» ως ονομασία μιας οργάνωσης της κρατικής εξουσίας που διασφαλίζει την κοινή ηγεμονία  των συντηρητικών και των ρεφορμιστών  – με τη διαμεσολάβηση του εκλογικού μηχανισμού , των κομμάτων και της πελατείας τους— που παντού εξαλείφει κάθε σοβαρή προοπτική  των φασιστών ή των κομμουνιστών να πάρουν την κρατική εξουσία.  Αυτή είναι η κυρίαρχη μορφή κράτους στην αποκαλούμενη «Δύση».  Αυτό δικαιωματικά απαιτεί έναν τρίτο όρο,  μια ισχυρή, κοινή, συμβατική βάση, εξωτερική όσο και εσωτερική στους δύο κύριους προσανατολισμούς. Στις κοινωνίες μας, αυτή η βάση είναι σαφώς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός. Απεριόριστη ελευθερία της επιχείρησης,  αυτο-πλουτισμός , απόλυτος σεβασμός στην ιδιωτική ιδιοκτησία –εγγυημένα από το δικαστικό σύστημα και την ασφυκτική αστυνόμευση— εμπιστοσύνη στις τράπεζες, εκπαίδευση των νέων, ανταγωνισμός υπό την κάλυψη της «δημοκρατίας»,  λατρεία της «επιτυχίας»,  επανειλημμένες διαβεβαιώσεις ενός βλαβερού και ουτοπικού χαρακτήρα ισότητας: αυτή είναι η μήτρα των συναινετικά συμφωνημένων «ελευθεριών».   Αυτές είναι οι ελευθερίες που τα δύο αποκαλούμενα κυβερνητικά κόμματα λίγο πολύ  σιωπηρά  δεσμεύονται να τις εγγυώνται εις το διηνεκές. 

Η εξέλιξη του καπιταλισμού μπορεί να προκαλέσει κάποιες αβεβαιότητες ως προς την αξία της κοινοβουλευτικής συναίνεσης  και  συνεπώς ως προς τη συμφωνημένη εμπιστοσύνη –κατά τη διάρκεια της εκλογικής τελετουργίας—στα «μεγάλα», συντηρητικά ή ρεφορμιστικά, κόμματα.  Αυτό κυρίως ισχύει για τη μικροαστική τάξη,  η κοινωνική θέση της οποίας απειλείται,  ή στις  εργατικές περιοχές που ρημάζουν με την αποβιομηχάνιση.  Το βλέπουμε στη Δύση, όπου μπορούμε να διαπιστώσουμε μια μορφή παρακμής  μπροστά στην ανερχόμενη δύναμη των ασιατικών χωρών.  Αυτή η υποκειμενική κρίση ευνοεί σήμερα, αναμφίβολα,  τους φιλοφασιστικούς, εθνικιστικούς, θρησκευτικούς, ισλαμοφοβικούς και πολεμοχαρείς προσανατολισμούς, γιατί ο φόβος είναι κακός σύμβουλος και αυτές οι χτυπημένες από την κρίση υποκειμενικότητες  νιώθουν τον πειρασμό να πιαστούν από τους περί ταυτοτήτων  μύθους.  Πάνω απ’ όλα, γιατί  η κομμουνιστική υπόθεση έχει εξασθενήσει τρομερά λόγω της ιστορικής αποτυχίας όλων των πρώτων, κρατικών εκδοχών της  -- κυρίως της ΕΣΣΔ και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. 

Η συνέπεια αυτής της αποτυχίας είναι αυταπόδεικτη: μεγάλο μέρος της νεολαίας, των στερημένων, των εγκαταλελειμμένων εργατών  και του νομαδικού προλεταριάτου των δικών μας προαστίων έχει πεισθεί ότι η μόνη εναλλακτική  στην κοινοβουλευτική συναίνεση είναι η φασιστική πολιτική των χολωμένων ταυτοτήτων, του ρατσισμού και του εθνικισμού.

Κομμουνισμός, η απελευθέρωση της ανθρωπότητας

Εάν θέλουμε να εναντιωθούμε σ’ αυτή την τροπή των πραγμάτων,  μόνο ένας δρόμος είναι ανοικτός:  να επανεφεύρουμε τον κομμουνισμό.  Αυτή  η πολύ απονομιμοποιημένη λέξη πρέπει να υιοθετηθεί ξανά , να  καθαρθεί, να αναδημιουργηθεί.  Προοιωνίζεται –όπως επί δύο σχεδόν αιώνες , με ένα μεγάλο όραμα που ενισχύεται  από την  πραγματικότητα— την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.  Ελάχιστες δεκαετίες πρωτόγνωρων προσπαθειών — βίαιων, γιατί περικυκλώθηκαν και δέχτηκαν  βάναυσες επιθέσεις, και τελικά καταδικάστηκαν στην ήττα--  δεν μπορούν να πείσουν τους καλόπιστους  ότι είναι αρκετές για να εγκαταλειφθεί αυτή η προοπτική, αναγκάζοντάς μας να εγκαταλείψουμε την πραγματοποίησή της δια παντός.  

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344