Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Η Αβάσταχτη Ηλιθιότητα των «Αριστείων» και των Μνημονιακών Κομμάτων

Η Αβάσταχτη Ηλιθιότητα των «Αριστείων» και των Μνημονιακών Κομμάτων

 

Η κλιμακούμενη καταστροφή των «newversion» μνημονίων τις βιώνουμε. Απο τα πρώτα θύματα της «δολοφονίας» είναι η παιδεία.

Το έγκλημα και τα ενοχοποιητικά στοιχεία:  

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-1: 30.000 μαθητές εγκαταλείπουν τη βασική εκπαίδευση1:

Σύμφωνα με στοιχεία του Συνηγόρου του Παιδιού, περίπου 30.000 παιδιά, στην πλειονότητά τους ηλικίας 15-17 ετών, αναγκάζονται κάθε χρόνο να εγκαταλείψουν το σχολείο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στην Γ’ Τάξη του Γυμνασίου, καθώς χιλιάδες μαθητές αποφασίζουν να μην ολοκληρώσουν ούτε την υποχρεωτική εκπαίδευση. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Μόνο το τρέχον σχολικό έτος, 2.479 μαθητές δεν συνέχισαν τη φοίτηση στην Α’ Γυμνασίου, 1.842 στη Β’ Γυμνασίου, 4.305 στη Γ’ Γυμνασίου, ενώ στα λύκεια της χώρας 2.861 μαθητές εγκατέλειψαν την Α’ Λυκείου, 5.682 τη Β’ Λυκείου και 711 μαθητές τη Γ’ Λυκείου. Σύνολο: 17.880 μαθητές. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Συνηγόρου του Παιδιού, το συνολικό ποσοστό των μαθητών που δεν συνεχίζουν τη φοίτηση κυμαίνεται στο 4%-4,5% και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ανησυχητική αύξησή του-ενδεικτικό και αυτό της απότομης φτωχοποίησης της κοινωνίας στα χρόνια των Μνημονίων. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και το στοιχείο ότι τα υψηλότερα ποσοστά σχολικής «διαρροής» παρατηρούνται σε ακριτικές περιοχές, όπως ο Εβρος, η Ροδόπη και τα Δωδεκάνησα, όπου το ποσοστό των μαθητών που εγκαταλείπουν το σχολείο είναι αρκετά πάνω από τον μέσο όρο. Αναλυτικά κατά περιοχή:

Ποσοστό εγκατάλειψης του σχολείου κατά περιοχή και τάξη
Περιοχή Α-Γυμνασίου Περιοχή Γ-Γυμνασίου
Εβρος 6,78% Δωδεκάνησα 8,55%
Ροδόπης 5.69% Ροδόπης 8,25%
Ξάνθη 5,60% Κιλκίς 7,05%
Μαγνησία 5.60% Λευκάδα 7,54%

Τα αντίστοιχα ποσοστά παρουσιάζουν ραγδαία αύξηση και στα Επαγγελματικά Λύκεια. Υπάρχουν νομοί στους οποίους η «διαρροή» μαθητών από όλες τις τάξεις ξεπερνά το 15% και σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει, ειδικά στην Α’ και τη Β’ Λυκείου, το 20%.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-2: Μείωση των δημοσίων δαπανών για την παιδεία κατά 33 % (2009-2013) και κατά 47% μέχρι το 2016.

Ο προϋπολογισμός για την παιδεία είναι 2,51% του ΑΕΠ το 2013 και θα φτάσει στο 2,15% το 2016.

Ο προϋπολογισμός του 2014 για την Παιδεία διαμορφώνεται σε 5.090 εκατομμύρια.

Το 2013 είχε προϋπολογιστεί το ύψος του σε 5. 820.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία εχουμε μείωση 730 ε κατ. από τα προϋπολογισθέντα για το 2013 και 306 εκατ. λιγότερα και από τα υλοποιημένα στο χρόνο που πέρασε .

Το 2017 η Παιδεία οι δαπάνες του προϋπολογισμού για την κάλυψη των αναγκών της εκπαιδευτικής κοινότητας θα είναι κάτι λιγότερα από 100 εκατ. ευρώ με τα συνολικά κονδύλια να διαμορφώνονται σε 4,693 διs. ευρώ από 4,596 δισ. ευρώ το 2016.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-32:

30.000 λιγότεροι εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που σημαίνει μείωση 30% από τον Ιούνη του 2010 . Από 102.360 το 2010 σε 72.428 το 2013 .

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-4:

Κλείσιμο σχολείων και κατάργηση των εκπαιδευτικών υποστηρικτικών δομών (βιβλιοθήκες, ενισχυτική, Συμβουλευτικοί σταθμοί, κ.λ.π). Πάνω από 1200 σχολεία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση από το 2011 και, προσφάτως, 102 ΕΠΑΣ έκλεισαν. 

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-5:

Αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα στους 30. Μετακινήσεις μαθητών σε άλλα σχολεία για να μη δημιουργούνται μικρότερα τμήματα.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-6:

Αυταρχικό πλέγμα νόμων (νέο πειθαρχικό, ηλεκτρονικό  παρουσιολόγιο αξιολόγηση κ.λ.π) που μαζί με τις διαθεσιμότητες, απολύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις δημιουργούν ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας διαλύοντας συγχρόνως και κάθε συλλογικότητα στο σχολείο.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-7:

Παραχωρείται ένα μέρος της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στους ιδιώτες και εισάγεται η μαθητεία δηλ. η απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία ακόμα και ανηλίκων η οποία θα αντικαταστήσει την εκπαιδευτική διαδικασία.

  • Ενοχοποιητικό στοιχείο ΝΟ-8:

Μείωση των μισθών των εκπαιδευτικών έως και 45% για τους νεοδιοριζόμενους εκπαιδευτικούς.

Εισαγωγικός μισθός 640 ευρώ από 1070 και καταληκτικός 1400 ευρώ από 1600 καθαρά.

Μείωση των συντάξεων και του εφάπαξ.

Τα  καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς:

Η «Ευρώπη των ονείρων μας» και η αξιολόγηση απο την ευρωπαική επιτροπή βάσει της «Εκθεσης Παρακολούθησης της Εκπαίδευσης και της Κατάρτισης-2016»

Βασικά σημεία

  • Τα ποσοστά της πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου και της ολοκλήρωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σημείωσαν σημαντική βελτίωση και είναι πλέον καλύτερα από τον μέσο όρο της ΕΕ.
  • Οι επιδόσεις είναι απογοητευτικές όσον αφορά την απόκτηση βασικών δεξιοτήτων από τους νέους και τους ενήλικες, τη συμμετοχή στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, καθώς επίσης και την εκπαίδευση των ενηλίκων.
    • Στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την παιδεία και της επανεξέτασης του εκπαιδευτικού συστήματος, επισημαίνονται καίρια προβλήματα όπως η σοβαρή υποχρηματοδότηση, η στελέχωση των σχολείων με εκπαιδευτικό προσωπικό, η ισότητα και η αποδοτικότητα.
    • Η ανατροπή προγενέστερων μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στην αύξηση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της αξιολόγησης στα σχολεία και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί εστία ανησυχίας.

Ολα τα ‘χει η Μαριορή τα «Αριστεία» της λείπουν (και οι παρελάσεις).

1. Του Γ. Λυκουρέντζου-Εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

2. Από τη συνέντευξη τύπου (21-10-2013) της ΟΛΜΕ .Οι σημαντικότερες επιπτώσεις της πολιτικής των μνημονίων στην εκπαίδευση.

Γιάννης  Περάκης

Οικονομολόγος

Έξοδος στις Αγορές, όπως το νερό του Καματερού που «θεράπευε» τον καρκίνο και το ραντεβού στα γουναράδικα……..

Έξοδος στις Αγορές, όπως το νερό του Καματερού που «θεράπευε» τον καρκίνο και το ραντεβού στα γουναράδικα……..

Του Κ. Παπουλή

Κάποτε, αν δεν κάνω λάθος στα τέλη της δεκαετίας του 70, κυκλοφορούσαν βυτία στις γειτονιές και μοίραζαν, ένα «θαυματουργό» νερό που «θεράπευε» τον καρκίνο. Πλήθος κόσμου συνέρρεε, για να πάρει ένα μαγικό μπουκαλάκι. Όλη η υπόθεση- παρόλη την  γελοιότητά της-  κατάφερε να πάρει μορφή μαζικής υστερίας. Δεν θυμάμαι τελικά, αν ο Καματερός κατέληξε στα δικαστήρια.

Όμως ένα ανάλογο παραμύθι ζούμε σήμερα, η έξοδος στις αγορές λένε θα μας βγάλει από την κρίση και τα  μνημόνια. Αυτή η διαπίστωση της κυβέρνησης, επιφανών στελεχών της, αλλά και του συνόλου σχεδόν της παρασιτικής, πολιτικής και οικονομικής ημί-ελίτ που κυβερνάει και ρημάζει τον τόπο, κάτω από την στυγνή μπότα του ξένου παράγοντα, έχει τόσο βάση, όσο και το ότι εκείνο το νεράκι του Καματερού, «θεράπευε» τον καρκίνο.

Δεν χρειάζεται για να ανασκευαστεί το «μύθευμα» αυτό, δηλαδή ότι στον πραγματικό κόσμο, δεν πρόκειται να βγούμε ούτε από την κρίση, ούτε από τα μνημόνια από το  να ειπωθούν τρεις απλές αλήθειες:

Πρώτη αλήθεια: Σε εποχές κρίσης  και βαθιάς ύφεσης -και ως γνωστόν η πατρίδα μας βιώνει την πιο βαθιά κρίση που έχει γνωρίσει ποτέ μεταπολεμικά  χώρα, με μέσο ή υψηλό επίπεδο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης- αποθεώνονται τα  οικονομικά της κρατικής παρέμβασης. Και αυτό μας το διδάσκει η οικονομική επιστήμη, επιβεβαιώνεται  όμως και από την ιστορία. Ακόμη και αν είναι κανείς οπαδός και θιασώτης  της ελεύθερης αγοράς, αλλά στοιχειωδώς συντάσσεται με την ορθολογική οικονομική σκέψη,   καταλαβαίνει, ότι σε τέτοιες συνθήκες η έξοδος από την κρίση, δεν είναι εφικτή χωρίς ισχυρή δημόσια παρέμβαση.

Η παρέμβαση αυτή, απαιτεί τουλάχιστον, σημαντική αύξηση των  δημόσιων δαπανών για την ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης και την ανάσχεση της ανεργίας. Όμως, η  Ελλάδα έχει δεσμευτεί σε τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα για να πληρώνει τόκους για δεκαετίες. Η δημοσιονομική πολιτική είναι λοιπόν δεσμευμένη στην αντίθετη  ακριβώς φορά από αυτή που πρέπει να ακολουθηθεί. Επειδή ο μεγάλος όγκος του χρέους θα διακρατείται για δεκαετίες, από τους ξένους δανειστές, μηχανισμούς στήριξης και ίσως ιδιώτες,  είναι αδύνατον να αλλάξουμε ρότα, μια που αυτοί θα επιβάλλουν μόνιμα όρους σκληρής λιτότητας.

Με άλλα λόγια, δεν έχει κανένα νόημα η έξοδος στις αγορές, αν δεν απελευθερωθεί η δημοσιονομική πολιτική. Αυτό ακριβώς είναι το μνημόνιο, είναι η επιβολή της λιτότητας,  και η χώρα θα βρίσκεται σε μνημόνιο-λιτότητα σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα τουλάχιστον  έως το 2060. Αλλά πέρα από το «ελληνικό-θεσμικό» μνημόνιο, για μια χώρα με υψηλό χρέος όπως η πατρίδα μας, μνημόνιο συνεπάγεται η παραμονή στο ευρώ,  εξ αιτίας του Σύμφωνου Σταθερότητας, του  Δημοσιονομικού Συμφώνου, της απαγόρευσης νομισματικής χρηματοδότησης των  δημόσιων δαπανών κλπ, κλπ, κλπ.

Πρέπει επίσης, να σημειώσουμε, ότι στην Ελλάδα, οποιαδήποτε επεκτατική πολιτική (δημοσιονομική, νομισματική), οδηγεί σε αύξηση του  ελλείμματος του  Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών, λόγω ελλείμματος ανταγωνιστικότητας. Οπότε, απαιτείται νέος εξωτερικός δανεισμός, ιδιωτικός ή δημόσιος. Συνεπώς, τα οικονομικά της κρατικής παρέμβασης που είναι απαραίτητα για την έξοδο από την κρίση, απαιτούν και εθνικό νόμισμα -για να γίνει η απαραίτητη υποτίμηση, ή και να συνδυαστεί με άλλα μέσα προστατευτισμού-  ώστε η αύξηση της ζήτησης  να μην διοχετευθεί στην αλλοδαπή και  διογκωθεί έτσι το εξωτερικό έλλειμμα.

Δεύτερη αλήθεια: Η επταετής πολιτική της λιτότητας των ιδιωτικοποιήσεων και της εσωτερικής υποτίμησης έχει αποτύχει όσον αφορά τον στόχο  να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Έχει πετύχει  βέβαια τον στόχο των δανειστών, για εξισορρόπηση των λεγόμενων δίδυμων ελλειμμάτων, δημόσιου και εξωτερικού. Πρόκειται για μια Δανειο-ευρω-κεντρική πολιτική που επιβάλλεται από το   Βερολίνο και καταστρέφει όλο και περισσότερο την ελληνική οικονομία.

Αντί λοιπόν, της   εξωτερικής, συνεχίζεται η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, που σημαίνει όλο και μεγαλύτερη φτωχοποίηση, πτώση των μισθών, ελαστικοποίηση των σχέσεων   εργασίας, ανεργία  και γήρανση της χώρας λόγω της μετανάστευσης.  Αυτή η πολιτική  δεν έχει ρίξει τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών, και κατά συνέπεια δεν έχει αυξήσει  τις εξαγωγές. Η βελτίωση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας σε όρους τιμών, όπως μετριέται σε σχέση με τους 28 κυριότερους εμπορικούς εταίρους της χώρας (με βάση την έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας. της Ελλάδας για το 2016, έχει βελτιωθεί τα επτά σκοτεινά μνημονιακά χρόνια μόνο κατά 10,9%, και ο κύριος λόγος είναι η όποια πτώση του ευρώ (τα τελευταία, λίγα χρόνια, δηλαδή μετά το 2014-15), και όχι η εσωτερική υποτίμηση. Το 2009 η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία είχε ανέλθει κατά  18,9%, σε σχέση με το 2000, με άλλα λόγια είχαμε ανατίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά 18,9% μέσα σε μια δεκαετία, αυτήν της «χρυσής εποχής» του ευρώ. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι όταν μπήκαμε στο ευρώ, στο τέλος  του 2001, κατά πολλές μελέτες, η δραχμή ήταν ήδη ανατιμημένη έως και 30%, λόγω της  πολιτικής της σκληρής δραχμής που ξεκίνησε με την συνθήκη του Μάαστριχτ. Αυτή η υπερτίμηση φωτογραφιζόταν στο τότε ήδη υπερβολικό έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών που πλησίαζε το 8% του ΑΕΠ. Η πικρή αλήθεια, για τους ευρω-μανείς είναι ότι στην Ελλάδα, τα εξωτερικά ελλείμματα που οφείλονταν στην  ανατίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας,  λόγω του ευρώ και της πορείας προς αυτό, οδήγησαν στην υπερδιόγκωση του εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) και τελικά στην χρεοκοπία.

Μέσα στο 2017 έχουμε σημαντική ανατίμηση του ευρώ, και έτσι επιβεβαιώνεται  αυτό που είχαμε διαπιστώσει από το 2012: «Αρκεί μια ανατίμηση του ευρώ, για να εξανεμιστεί μια  πενταετία, σκληρής και οδυνηρής εσωτερικής υποτίμησης».

Αν ο πρώτος μοχλός της μνημονιακής πολιτικής, η εσωτερική υποτίμηση έχει καταρρεύσει, μήπως δεν έχει αποδειχτεί το ίδιο και για τον δεύτερο μοχλό, αυτόν των ιδιωτικοποιήσεων; Υποτίθεται ότι θα μείωναν το χρέος και θα αύξαναν την παραγωγικότητα.

Έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα, δεν έχουμε ακόμη βγάλει στο σφυρί, την Ακρόπολη, ή την οδό Πειραιώς (για να βάλει διόδια κάποιος ιδιώτης, κάτι που θα γίνει σύντομα στους κόμβους των βορείων προαστίων), και ποιο το όφελος; Μήπως μειώθηκε το δημόσιο χρέος; Μήπως αυξήθηκε η παραγωγικότητα;

Κατά αρχάς το να ελέγχει  το κράτος δημόσιες επιχειρήσεις συνιστά μέσο οικονομικής πολιτικής (ακόμη και εντός ευρώ) γιατί μπορεί να ελέγχει τις τιμές. Π.Χ.:  με τα αεροδρόμια μπορεί να έχεις τιμολογιακή πολιτική που επηρεάζει τον τουρισμό. Επίσης τα έσοδα του κράτους, μέσα σε λίγα χρόνια καλύπτουν κατά πολύ το ευτελές ποσό του ξεπουλήματος, το δημόσιο με τις ιδιωτικοποιήσεις χάνει έσοδα. Τέλος έχουμε εξαγωγή κερδών στο εξωτερικό.

Καταλαβαίνει λοιπόν ακόμη και ο πιο αδαής, ότι οι ιδιωτικοποιήσεις που βαφτίζονται και Ξένες Άμεσες Επενδύσεις, είναι όχι μόνο ανεπιθύμητες, αλλά και καταστροφικές.

Τρίτη αλήθεια :  Η έξοδος από τα μνημόνια προϋποθέτει άρνηση του χρέους και χρεοστάσιο.

Το χρέος της χώρας είναι δυσθεώρητο. Το κύριο πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο το μέγεθός του, που αγγίζει το 180% του ΑΕΠ. Είναι τα άλλα τρία βασικά του  στοιχεία: α) στο συντριπτικό του μέρος είναι εξωτερικό. β) είναι σε ένα νόμισμα που δεν επηρεάζεται από τις ελληνικές οικονομικές αρχές, το ευρώ. γ) Είναι ιδιοκτησία  των μηχανισμών στήριξης.

Η έξοδος στις αγορές -στο βαθμό που συμβεί- τον Αύγουστο του 2018, αναγκαστικά θα γίνει με ένα επιτόκιο της τάξης του 5% και πάνω, και μόνο στο βαθμό που οι αγορές «εξασφαλίσουν» κάποιες εγγυήσεις από την Ε.Κ.Τ.., δηλαδή από τους επίσημους δανειστές,  ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει άμεσα, με άλλα λόγια  ότι θα πληρωθούν. Επίσης οι «αγορές» θα απαιτούν πολιτική σκληρή λιτότητας για να δανείζουν την Ελλάδα. Είναι δηλαδή η Ελλάδα που θα χορεύει όχι πεντοζάλη,  αλλά το χορό του Ζαλόγγου στον ρυθμό των αγορών.   Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα λίγων ετών, σε συνθήκες στασιμότητας της οικονομίας,   οι πληρωμές για τόκους θα εκτοξευθούν και το χρέος θα μεγεθυνθεί. Η μόνη λύση για να αποφευχθεί και μια τυπική χρεοκοπία, θα είναι «διευκολύνσεις» στο χρέος από τους «μηχανισμούς στήριξης», οι οποίοι θα βάζουν συνεχώς νέους οδυνηρούς όρους στην ελληνική οικονομική πολιτική. Όλα αυτά βέβαια δεν θα είναι παρά μια ακόμη δεύτερη  παράταση της ελληνικής χρεοκοπίας και της παραμονής στο ευρώ, που άλλωστε ακολουθείται εδώ και επτά χρόνια με τα τρία μνημόνια για την διευκόλυνση και το «πνίξιμο» της κρίσης στην Ζώνη του Ευρώ. Δεν αποκλείεται βέβαια η παράταση αυτή να μην δοθεί, ή να διακοπεί αν το Βερολίνο αποφασίσει  ότι θέλει να προχωρήσει σε μια άλλη δομή του ευρώ, με μεγαλύτερη ενοποίηση των ισχυρών χωρών.

 Συνεπώς, η έξοδος στις αγορές δεν συνιστά από πλευράς του χρέους παρά άνθρακα και όχι θησαυρό.

Βέβαια το παραπάνω σενάριο της εξόδου έχει μάλλον λιγότερες ή  ίσες πιθανότητες με  ένα τέταρτο μνημόνιο, ή μια άτακτη χρεοκοπία.

Η Ελλάδα ήδη μέσα στην Ε.Ε. έχει μετατραπεί σε   δότρια χώρα. Μετά την διεύρυνση της Ε.Ε., οι καθαρές μεταβιβάσεις προς την Ελλάδα είναι γύρω στα 3 δις ετησίως. Η Ελλάδα για να μην χρεοκοπήσει, δηλαδή για να παραμείνει στην ευρωζώνη έχει δεσμευτεί για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022, περίπου 7 δις ετησίως, που θα μεταβιβάζονται στο κέντρο από μια περιφερειακή χώρα, και άνω του 2% του ΑΕΠ έως το άγνωστο….   Άρα για πρώτη φορά μετά το 1981, μια αδύναμη  περιφερειακή περιοχή της Ε.Ε. , όχι μόνο δεν θα ενισχύεται έστω και αναιμικά από το κέντρο, αλλά θα  πληρώνει αδρά για την συμμετοχή της στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.. Πρόκειται για τον απόλυτο οικονομικό και λογικό παραλογισμό.    

Η πραγματικότητα   είναι μία:  Η Ελλάδα αδυνατεί να εξυπηρετήσει το τεράστιο  εξωτερικό χρέος της σε ξένο νόμισμα. Είναι απλή λογική,  180% του ΑΕΠ εξωτερικό χρέος, σημαίνει ή αιώνια χρεοκρατία-αποικιοκρατία ή χρεοστάσιο χρεοκοπία και εθνικό νόμισμα. Για να γίνει η πατρίδα μας κυρίαρχη  χώρα, πρέπει να το αρνηθεί, κάνοντας στον ΟΗΕ την ίδια δήλωση με αυτήν του προέδρου Κίρσχνερ της Αργεντινής : «οι πεθαμένοι δεν πληρώνουν χρέη» .

Για να καταλάβουμε που βρισκόμαστε, η πατρίδα μας για να εξυπηρετούσε κάποιο εξωτερικό δημόσιο χρέος,  θα πρέπει να καλύπτονταν οι εξής προϋποθέσεις:    α) Να υπήρχε ένας μεγάλος ρυθμός ανάπτυξης ώστε να μειώνεται σημαντικά η ανεργία. Γνωρίζουμε από δικές μας  μελέτες,  αλλά και από νόμους της οικονομικής επιστήμης (Okun),  ότι για να αρχίσει να  μειώνεται η μη αλχημιστικά μετρήσιμη ανεργία χρειάζεται ένας ρυθμός ανάπτυξης, άνω του 2,5%. Για να μειώνεται   σημαντικά η ανεργία ο ρυθμός ανάπτυξης θα πρέπει να πλησιάζει το 5%. β) Ένας παλιός και ξεχασμένος  δείκτης βιωσιμότητας του χρέους, είναι η ρήτρα εξυπηρέτησης. Σύμφωνα με αυτήν οι πληρωμές τοκοχρεολυσίων δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 10% των εξαγωγών της χώρας. Άρα στην δικιά μας περίπτωση περίπου 5 δις ετησίως και όχι 15% του ΑΕΠ-δηλαδή 27 δις ετησίως- που υποστηρίζουν οι δανειστές. γ) Το χρέος που θα παραμείνει μετά την διαγραφή του, πρέπει να μετατραπεί σε εθνικό νόμισμα, ώστε να μην εξαρτάται η συναλλαγματική και άρα η γενική  οικονομική πολιτική από την εξυπηρέτηση του χρέους.

Το συμπέρασμα είναι ότι το σημερινό χρέος όχι μόνο είναι αδύνατον να αποπληρωθεί και είναι ιδιαιτέρως μη βιώσιμο, αλλά και αν υπάρχει περίπτωση αναδιάρθρωσης, ώστε να δοθεί η δυνατότητα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, πρέπει από τη μια να ικανοποιούνται οι παραπάνω όροι, και κατά συνέπεια  η διαγραφή του πρέπει αναγκαστικά να είναι μεγαλύτερη από αυτήν της Αργεντινής που έφτασε το 75%. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά είναι καλύτερα για την Ελλάδα να μείνει για πολλά χρόνια εκτός αγορών, παρά να βρεθεί μέσα σε αυτές με όρους μπανανίας. Εκτός αγορών θα μπορεί να καλύπτει δημόσιες δαπάνες και ελλείμματα, με νομισματική χρηματοδότηση, με εγχώριο δανεισμό, η ακόμη και διακρατικό δανεισμό. Π.Χ.: Η Αργεντινή δανείστηκε από κράτη 110 δις δολάρια την εποχή των Κίρσχνερ. 

Αν λοιπόν σύντομα  δεν κατανοήσουμε ότι η έξοδος στις αγορές (αν αυτή συμβεί), δεν σημαίνει απολύτως τίποτε, η είναι απλώς παράταση του δράματος  και της καταστροφής και ότι η μόνη λύση είναι η έξοδος από την διαδικασία της ευρωπαϊκής  ολοκλήρωσης και το χρεοστάσιο, αν σύντομα δεν δημιουργηθεί ένα Λαϊκό και Κοινωνικό Μέτωπο με αυτή την προοπτική, τότε   όλος ο ελληνικός λαός πρέπει να δώσει ραντεβού στα γουναράδικα……

Ο καλός και ο κακός μπάτσος, τα «κόκκινα» δάνεια και το δόγμα του σόκ του Γ. Περάκη

Ο καλός και ο κακός μπάτσος, τα «κόκκινα» δάνεια και το δόγμα του σόκ

Ηταν να μην πάρουν μπροστά. Η αρχή έγινε με το σταδιακό ξεπούλημα της Ελληνικής  δημόσιας περιουσίας και έπεται αυτή της ιδιωτικής. Το όνειρο του Ελληνα για την απόκτηση κατοικίας, έχει μετατραπεί σε εφιάλτη διαρκείας. Ο εφιάλτης του δεν σταματά εδώ. Υπάρχουν τα χρέη στις εφορίες στα 100 δις ενώ τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία 28 δις. Ο συνολικός αριθμός οφειλετών, μικρών  και μεγάλων ξεπερνάει τα 5,5 εκατ. ατομα2. Οι πολιτικές όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων απο το 2009  μετέφεραν την ωρολογιακή βόμβα, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στο σημερινό σημείο τήξης (η εφαρμογή του δόγματος του σόκ απο το 2009 σε πλήρη ανάπτυξη).

Περιγραφή της σημερινής κατάστασης

Η κατάσταση είναι εκρηκτική. Το κοινωνικό πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων, έχει «σκάσει». Η κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της. Το μέγεθος είναι τόσο μεγάλο που η πατρίδα μας και κατάσχεται και ξεπουλιέται μαζί με τον λαό μας.

Μη εξυπηρετούμενα δάνεια στο δεύτερο δίμηνο του 2017
Είδος δανείου Σε δισ. ευρώ Ποσοστό μη εξυπηρετούμε-νων δανείων Σε δισ. ευρώ Αριθμός δανειοληπτών
Στεγαστικά 28 41,50% 12 464.000
Επιχειρηματικά 67 44,40% 30 423.000
Καταναλωτικά 15 54,00% 8 1.900.000
Σύνολο 110   49 2.787.000
Τράπεζα της Ελλάδος (08/05/2017)

Τα νέα στοιχεία έρχονται να συμπληρώσουν την τραγική εικόνα που αποτύπωσε και έρευνα της Alpha Αστικά Ακίνητα  και δείχνουν πως αγνωστο είναι το απόθεμα των ακινήτων που έχει περιέλθει στο Δημόσιο είτε από κατασχέσεις είτε από εκχωρήσεις ακινήτων. Σύμφωνα με τους φορείς της αγοράς των ακινήτων οι αποποιήσεις των κληρονομιών πρόκειται να διατηρηθούν με αμείωτη ένταση και στο άμεσο μέλλον. Μάλιστα, η όλη διαδικασία είναι πιθανό να γίνει ακόμα πιο δυσχερής καθώς εξετάζεται η υποχρεωτκή επισύναψη βεβαίωσης μηχανικού περί μη ύπαρξης αυθαίρετων κατασκευών. Η εξέλιξη των αριθμών από το 2013 δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος. Οι σχετικές αιτήσεις αποποίησης κληρονομιάς ήταν:

Αριθμός αποποιήσεων κληρονομιών απο το 2013-2017
το 2013 29.199 Κυβέρνηση Ν.Δ.
το 2014 41.388 Κυβέρνηση Ν.Δ.
το 2015 45.628 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
το 2016 54.422 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
το 2017 150.000 Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ
Σύνολο ακινήτων 320.637  

Τι υπέγραψαν στο τρίτο μνημόνιο:

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει αναλάβει να υλοποιήσει τα εξής:

  • Νέου καθεστώτος εκκαθάρισης των «κόκκινων» δανείων στις τράπεζες, τις οφειλές στις εφορίες και στα ασφαλιστικά ταμεία. 
    • Μείωση των κόκκινων δανείων στο διάστημα 2017-2019 κατά 40%.  Δηλαδή από 110 δις να απομειωθούν κατά 41 δις. Η μείωση θα γίνει ως εξής: 15 δις με ρυθμίσεις, γύρω τα 6-7 δις με πωλήσεις σε εταιρίες (funds), 5-6 δις με ρευστοποιήσεις (πλειστηριασμούς) και τέλος  γύρω στα 15 δις με διαγραφές (δάνεια που δεν διαθέτουν εμπράγματες διασφαλίσεις) και είναι κυρίως καταναλωτικά.

Οσον αφορά τη δομή των «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων, οι διαδικασίες εκκαθάρισης των οποίων εκτός από τους ιδιοκτήτες και τους πιστωτές, ενδιαφέρουν άμεσα και τους εργαζόμενους (τόσο για οφειλόμενους μισθούς, αποζημιώσεις και ασφαλιστικές εισφορές, όσο και για τις θέσεις εργασίας), σύμφωνα με δημοσιεύματα (RealNews, 4.12.16), είχαν την εξής σύνθεση:

Η σύνθεση των κόκκινων επιχειματικών δανείων
Τομέας Ποσοστό μη εξυπηρετούμενων δανείων Σε δισ. ευρώ
τομέα της μεταποίησης 52,00% 12
Εμπόριο 48,00% 16
Τουρισμός 50,00% 4
Διαχείριση ακίνητης περιουσίας 55,00% 4
ακτοπλοΐα 35,00% 3
Μεταλλουργία-Χαλυβδουργία 43,00% 2,2
Πληροφορική 60,00% 2
Βιομηχανίες τροφίμων 45,00% 2
ΜΜΕ   20
Σύνολο   65

Οι λύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα:

  • Οι συμβατικές λύσεις συνήθως αφορούν σε ταμειακές διευκολύνσεις, όπως η βραχυπρόθεσμη αναδιάρθρωση δανείων που οδηγεί σε προσωρινή ανακούφιση του δανειολήπτη (πληρωμή μόνο τόκων ή μέρους μόνο των τόκων κ.α.). Τέτοια μέτρα, λόγω του προσωρινού χαρακτήρα τους, δεν αποτελούν βιώσιμη λύση. Όταν η κρίση έχει μεγάλη ένταση και διάρκεια, τέτοιες λύσεις εφαρμόστηκαν ευρέως από τα εγχώρια τραπεζικά ιδρύματα, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. 
  • Οι πλειστηριασμοί συμβάλλουν στη θεραπεία του προβλήματος «ενθαρρύνοντας» τους δανειολήπτες να εξυπηρετούν τα δάνειά τους και ανακουφίζοντας λίγο και πρόσκαιρα τους ισολογισμούς των πιστωτικών ιδρυμάτων. Εχουν, όμως, έντονο κοινωνικό κόστος και πολλά μειονεκτήματα. Ειδικά σε συστημικές κρίσεις, οι μαζικοί πλειστηριασμοί λειτουργούν ως ενισχυτής της κρίσης, πιέζουν έτι περαιτέρω τις τιμές των ακινήτων. Η πτώση των οποίων παρασύρει και τις αξίες των υποθηκευμένων ακινήτων, με συνέπεια και οι ισολογισμοί των πιστωτικών ιδρυμάτων να επιβαρύνονται, και στους δανειολήπτες να καλλιεργούνται αντικίνητρα για την εξυπηρέτηση των δανείων τους. Οταν το ποσοστό των κόκκινων δανείων ξεπερνά ένα κρίσιμο επίπεδο, οι πλειστηριασμοί δεν είναι μέρος της λύσης του προβλήματος. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι στην Ιρλανδία, χώρα που φημίζεται για την αποτελεσματικότητα και τις «φιλελεύθερες» οικονομικές πρακτικές της,  δεν έγιναν σχεδόν καθόλου πλειστηριασμοί κατοικιών, σε αντίθεση με την Ισπανία.
  • Η πώληση των στεγαστικών δανείων σε funds είναι μη λειτουργική λύση. Προσφορές που θα κάνουν τα  funds  για να αγοράσουν στεγαστικά δάνεια (ενσωματώνοντας αυτά τα ρίσκα στην τιμολόγηση) δεν θα είναι καθόλου συμφέρουσες για τις τράπεζες. Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει πως τα δάνεια βγαίνουν προς πώληση πάντα σε πολύ χαμηλές τιμές:
    • Στη Ρουμανία τα δάνεια πουλήθηκαν από 6% έως 10% της ονομαστικής τους αξίας.
    • Στην Ουγγαρία τα «κόκκινα» καταναλωτικά δάνεια βγήκαν στο… σφυρί στο 12%-15% της αξίας τους.
    • Στην Τσεχία και στη Σλοβακία τα δάνεια πουλήθηκαν έναντι 19%-21%.
    • Στην Πολωνία μεταξύ 11%-14% της ονομαστικής τους αξίας τα καταναλωτικά, και αντίστοιχα έναντι 6%-10% τα επιχειρηματικά.

Το Ιρλανδικό μοντέλο ή το Ισλανδικό, «ένα σ απόσταση»;

Το «μαιμού» Ιρλανδικό μοντέλο με επιλογή:

  • Εθελοντική παράδοση ακινήτου για αποφυγή του πλειστηριασμού (ο «καλός» μπάτσος)
  • Πλειστηριασμός του ακινήτου και δικαστικές περιπέτειες του ιδιοκτήτη (Ο «κακός» μπάτσος)

Ενα ρεαλιστικό Ισλανδικό μοντέλο προσαρμοσμένο στις Ελληνικές συνθήκες2:

Κούρεμα χρέους, αντισυμβατική αλλά λειτουργική λύση

Το κούρεμα του χρέους θεωρείται λύση αντισυμβατική, κυρίως λόγω του ηθικού κινδύνου που ελλοχεύει. Την έννοια του ηθικού κίνδυνου τη γνωρίζουμε καλά στην Ελλάδα. Κάθε περαίωση φορολογικών υποθέσεων σε τακτική βάση ουσιαστικά επιβράβευε τους φοροφυγάδες και επιβάρυνε τους νομοταγείς πολίτες. Και πρόσφερε κίνητρα σε όλους να επιδοθούν στο σπορ της φοροδιαφυγής! Αντίστοιχα, κάθε τακτοποίηση αυθαίρετων κτισμάτων ήταν ένα βροντερό σύνθημα «Χτίσε και εσύ το αυθαίρετό σου. Μπορείς!» Κάπως έτσι και με τα κόκκινα δάνεια: διευκολύνοντας τους στρατηγικούς κακοπληρωτές σήμερα, διακινδυνεύεις τη δημιουργία νέων οργανωμένων στρατιών «στρατηγικών κακοπληρωτών». Τουλάχιστον στη θεωρία. Γιατί οι μεν με τα κόκκινα δάνεια μένουν στα σπίτια τους χωρίς να πληρώνουν ούτε ενοίκιο ούτε δόση, ενώ οι άλλοι  και κυρίως οι νεότεροι στερούνται κάθε ευκαιρίας χρηματοδότησης, αφού δεν υπάρχει τραπεζικό σύστημα να τους δώσει δάνειο είτε στεγαστικό είτε επιχειρηματικό.

Η Ισλανδία αντιμετώπισε τους δανειολήπτες αυτούς ως λογικούς δανειολήπτες κι όχι ως μπαταχτσήδες. Και δικαιώθηκε. Οι αναδιαρθρώσεις των δανείων θα προκύψουν κατόπιν διμερών διαπραγματεύσεων μεταξύ πιστωτικών ιδρυμάτων και δανειοληπτών. Κι εδώ ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος και η προσδοκία της διακριτικής μεταχείρισης. Ειδικά σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η καχυποψία και η εμπιστοσύνη είναι το κύριο ζητούμενο σε κάθε πεδίο της δημόσιας ζωής. Πιστεύω, λοιπόν, πως ο τρόπος που χρησιμοποίησε η Ισλανδία για την αναδιάρθρωση των στεγαστικών δανείων είναι ιδανικός. Ταιριάζει απόλυτα στην ιδιομορφία της Ελλάδας και θα μπορούσε να αποδειχτεί πιο αποτελεσματικός.

Στην Ισλανδία, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, προσφέρθηκε σε όλους τους επιλέξιμους δανειολήπτες στεγαστικών δανείων μια ελάφρυνση χρέους με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά για όλους. Σε όλους τους μη ενήμερους δανειολήπτες με στεγαστικό δάνειο, το ύψος του οποίου ξεπερνούσε την τρέχουσα εμπορική αξία του ακινήτου μειώθηκε η αξία του δανείου στο 110% της αξίας του ακινήτου. Αυτή ήταν η συνταγή της Ισλανδίας. Γρήγορη, διαφανής, ισότιμη και λειτουργική λύση. Και η στόχευση ξεκάθαρη: να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ότι πάρα πολλοί δανειολήπτες δεν είχαν κίνητρο, δεν είχε νόημα να αποπληρώνουν το στεγαστικό τους λόγω της αρνητικής καθαρής αξίας των ακινήτων τους. Η Ισλανδία υιοθέτησε καθολική λύση, για όλους αυτή διασφαλίζει τη διαφάνεια και τη μεγαλύτερη λειτουργικότητα. Σχεδίασε ένα απλό, λογικό και δίκαιο εργαλείο αναδιάρθρωσης. Η συγκεκριμένη μεθόδευση μπορεί να αποφέρει πολύ γρηγορότερα αποτελέσματα από τις διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ δανειολήπτη και πιστωτικών ιδρυμάτων.

Η ανάπτυξη των προηγουμένων θα έχει νόημα εάν συνοδευθεί απο τα εξής άμεσα μέτρα:

1) Χρέη πολιτών με χαμηλά εισοδήματα και μικρή περιουσία, καθώς ευπαθών κοινωνικών ομάδων (χρόνια άνεργοι, ασθενείς, κά), διαγράφονται.

2) Χρέη οφειλετών μεσαίου εισοδήματος και περιουσίας και μερική διαγραφή ανάλογα με μείωση εισοδήματος. Στις περιπτώσεις συνυπολογισμού χρεών σε τράπεζες, το ύψος της δόσης να μην ξεπερνά το 1/3 του ετήσιου εισοδήματος, διαγραφή προσαυξήσεων.

3) Χρέη των υπόλοιπων κατηγοριών οφειλετών εφαρμόζονται τα προβλεπόμενα περί αναγκαστικής είσπραξης. Σε κάθε περίπτωση δεν θίγεται το ακατάσχετο της Α’ κατοικίας, μέχρι ενός ορίου που δεν συνεπάγεται κατοχή αφανούς πλούτου και πολυτελούς διαβίωσης.

4) Οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία, την επαναφορά της ρύθμισης των 100 δόσεων, το πάγωμα των ληξιπρόθεσμων οφειλών επαγγελματιών για δικές τους εισφορές και δυνατότητα μεταφοράς στο τέλος του ασφαλιστικού βίου, με επιλογή είτε εξαγοράς, είτε αφαίρεσής τους από το χρόνο ασφάλισης, για τον υπολογισμό της σύνταξης. Τέλος έρευνα με τιμωρία των υπευθύνων κακοδιαχείρισης των αποθεματικών, πάταξη της εισφοροδιαφυγής και «μαύρης εργασίας» κλπ.

5) Για τις μεγάλες επιχειρήσεις, εφαρμογή διαχειριστικού ελέγχου για εντοπισμό «θαλασσοδανείων» και δόλιων πρακτικών δημιουργίας «κόκκινων δανείων» και καταλογισμό ευθυνών. Προσδιορισμός δυνατοτήτων συνέχισης λειτουργίας της επιχείρησης (business plan) και μετοχοποίηση δανείων σε τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο με τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Για τις επιχειρήσεις που μπορούν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους με «αυτοδιαχειριστικά» και «συνεταιριστικά» σχήματα, ευνοϊκές ρυθμίσεις και μέτρα στήριξης και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.

1.  Γιάννης Τόλιος  14/03/2017.

2. Γιώργος Στρατόπουλος 24/10/ 2016.

 

 

 

 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος 

Κυπριακό : Πρόβλημα διεθνές, εισβολής και παράνομης κατοχής του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΙΕΘΝΕΣ, ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Στις 15 Ιουλίου συμπληρώθηκαν 43 χρόνια από το πραξικόπημα που επιχείρησε η χούντα του Ιωαννίδη εναντίον του Μακαρίου, το οποίο έδωσε την αφορμή που χρόνια περίμενε η Τουρκία . Πέντε μέρες αργότερα εισέβαλε στην Κύπρο και με τον Αττίλα 1 και 2 να κατέλαβε  το 37% του εδάφους της.  Όλο αυτό το διάστημα έγιναν πολλές προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος, όλοι οι Πρόεδροι της κυπριακής δημοκρατίας φιλοδόξησαν να υπογράψουν τη λύση, προτάθηκαν σχέδια και χάρτες(που κατά κανόνα ήταν σε βάρος της ελληνοκυπριακής πλευράς), αλλά η κατάληξη ήταν η ίδια: αδιέξοδο. Τελευταία απόπειρα οι συνομιλίες στο GransMontanaτης Ελβετίας οι οποίες είχαν την ίδια τύχη.

            Πολλά γράφτηκαν για αυτήν την αποτυχία και ακόμη περισσότερα ψιθυρίζουν διάφοροι κύκλοι.  Αυτό που έχει σημασία, ωστόσο, είναι  ότι το κυπριακό συνεχίζει να χρονίζει και να γίνεται πιο περίπλοκο, επειδή οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμβάλλουν ουσιαστικά στη λύση του με βάση το διεθνές δίκαιο και να πιέσουν την Τουρκία (η οποία πήγε στην Κύπρο για να μείνει)   δεν το πράττουν, αφού με την υπάρχουσα κατάσταση εξυπηρετούνται μια χαρά τα συμφέροντα τους.  Αποδείχθηκε, επιπλέον, πόσο ουτοπική ήταν η άποψη που θεωρούσε ότι το πρόβλημα θα λυθεί με την ένταξη του νησιού στην ΕΕ,  γιατί  , υποτίθεται, η πολιτισμένη Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης δε θα ανεχόταν ούτε την παράνομη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους, ούτε το να παραμένει μέχρι σήμερα η Λευκωσία η μοναδική διχοτομημένη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Ακόμη διαψεύστηκαν οι ελπίδες όσων υποστήριζαν ότι η λύση θα έρθει λόγω του υποθαλάσσιου πλούτου του μαρτυρικού νησιού.  Τα γεωπολιτικά συμφέροντα άλλαξαν στην περιοχή, έγιναν νέες συμμαχίες(Ισραήλ), οι γεωτρήσεις θα ξεκινήσουν, οι πολυεθνικές θα εκμεταλλευτούν πιθανά κοιτάσματα, αλλά το κυπριακό παραμένει γόρδιος δεσμός. Φάνηκε ,τέλος, πόσο δίκιο είχε ο μακαρίτης Πρόεδρος της Κύπρου, ο Τάσσος  Παπαδόπουλος , όταν  σχεδόν μόνος αντιστάθηκε σθεναρά και παρά τις απειλές και τις αφόρητες πιέσεις  δεν υπέκυψε και δεν αποδέχτηκε το σχέδιο Ανάν.  Τα λόγια του  «παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο,  δε θα παραδώσω κοινότητα» σε εκείνο το συναισθηματικά φορτισμένο διάγγελμα της 7ης Απριλίου του 2004 αποτελούν παρακαταθήκη και οδηγό για το μέλλον.

            Σήμερα 43 χρόνια μετά  η κυπριακή τραγωδία συνεχίζεται. Με δεδομένο ότι η τουρκική πλευρά όχι μόνο παραμένει αμετακίνητη, αλλά εγείρει συνεχώς νέες αξιώσεις πολλοί θεωρούν ότι θα πρέπει η ελληνοκυπριακή πλευρά να αναπροσαρμόσει την τακτική της.  Το κυπριακό ασφαλώς και δεν πρόκειται να λυθεί άμεσα και ο δρόμος θα είναι μακρύς μέχρι την επανένωση του  νησιού. Γι αυτό επιβάλλεται  μέσα σ αυτό το τέλμα και τη στασιμότητα να τεθεί το θέμα στην πραγματική του διάσταση κα να ξαναμπεί στη σωστή βάση του. Πρέπει να ειπωθεί και πάλι η αδιαμφισβήτητη αλήθεια, ότι δηλαδή είναι πρόβλημα  διεθνές, εισβολής και παράνομης κατοχής του 37% της κυπριακής δημοκρατίας, ενός κράτους ανεξάρτητου, μέλους της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών.  Δεν είναι ζήτημα  διμερές ,τετραμερές ή πενταμερές, όπως επιχειρεί να το  παρουσιάσει η Τουρκία  και άλλοι παράγοντες.  Πρόκειται για  στρατιωτική απόβαση και κατάληψη εδάφους, με εκατοντάδες αγνοούμενους τόσα χρόνια μετά, για ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου  και γι αυτό η λύση πρέπει να στηρίζεται στα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Είναι ο  σταθερός διπλωματικός δρόμος που μακροπρόθεσμα μπορεί να φέρει καρπούς και να οδηγήσει σε άρση του αδιεξόδου.

            Σε αυτήν την κατεύθυνση, νομίζω, πρέπει να κινητοποιηθεί  εκτός από τη διπλωματία και η ευρωπαϊκή αριστερά.  Το κυπριακό  είναι ανάγκη  να προβάλλεται με ένταση  σε κάθε ευκαιρία από κάθε δημοκρατική και προοδευτική φωνή που αγωνίζεται κατά της αδικίας. Για να δοθεί μια λύση όχι προβληματική και θνησιγενής, αλλά δίκαιη , για το συμφέρον των δύο κοινοτήτων, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις, χωρίς ξένους στρατούς,  σε μια Κύπρο με μία ιθαγένεια και μία κρατική οντότητα,  ενιαία και αδιαίρετη με ισονομία και ισοπολιτεία για όλους τους κατοίκους της.  Για να ξανανθίσουν τα χαμόγελα στη γη της λεμονιάς και της ελιάς.

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344