Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Ο κρυμμένος θησαυρός των προσφύγων. Του Άντριου Λέον Χάννα

Ο κρυμμένος θησαυρός των προσφύγων

Του Άντριου Λέον Χάννα

Ο συγγραφέας είναι συνιδρυτής του DreamxAmerica μιας πρωτοβουλίας για την στήριξη των παραγωγικών ευκαιριών των προσφύγων στις ΗΠΑ στα πλαίσια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Προκαλώντας μεγάλη έκπληξη, το βιβλίο του «25 εκατομμύρια Σπινθήρες», που αναφέρεται στις παραγωγικές δυνατότητες που έχουν οι πρόσφυγες, πήρε πριν δύο μέρες το ετήσιο βραβείο των FinancialTimes σε νέο συγγραφέα που το βιβλίο του σχετίζεται με την επιχειρηματικότητα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την έκθεση που είχε κάνει ο συγγραφέας για την υποψηφιότητα του βιβλίου του.

«Εδώ, στο μεγαλύτερο στρατόπεδο προσφύγων παγκοσμίως, ζουν μερικοί από τους πιο ξεχασμένους και ευπαθείς συνανθρώπους μας. Έχοντας διαφύγει από το θάνατο και την καταστροφή, οικογένειες μοιράζονται την ζωή τους μέσα σε μικρές δομές, με την ελάχιστη τροφή και νερό. Και ακόμη λιγότερες ευκαιρίες εκπαίδευσης και ανάπτυξης. Ο πλανήτης μας είναι στο μέσο της μεγαλύτερης προσφυγικής κρίσης στην ιστορία του και στρατόπεδα σαν και αυτό του Ζαατάρι (στην Ιορδανία, τέταρτη σε μέγεθος «πόλη» της χώρας) είναι με πολλούς τρόπους χώροι απελπισίας, λόγω της έλλειψής πόρων καθώς και της βίας που οδήγησε στην δημιουργία αυτών των ιδιότυπων κοινοτήτων. Ας σκάψουμε όμως λίγο βαθύτερα, πίσω από την εικόνα του Ζαατάρι που συνήθως προπαγανδίζουν τα Μέσα Ενημέρωσης και θα βρούμε, κατά ένα αξιοθαύμαστο τρόπο, ότι οι δύσκολες συνθήκες είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Ένα μικρό μέρος. Ας κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα στις ζωές των κατοίκων του Ζαατάρι και των άλλων προσφυγικών κέντρων σε όλη την υφήλιο και θα δούμε ζωντανά παραδείγματα από το πώς ο σπινθήρας της καινοτομίας – και η καθαρή χαρά που έρχεται μαζί του – είναι εξαιρετικά λαμπερός σε στιγμές που φαίνονται εντελώς σκοτεινές. Η κοινότητα των 80.000 στο Ζαατάρι μόνη της έχει γεννήσει 3000 νέες πρωτοβουλίες που έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους με εμπνευσμένο επιχειρηματικό πνεύμα. Γυναίκες σαν την Ουμ που διέφυγαν από το συριακό εμφύλιο πόλεμο, και δημιούργησαν ένα κατάστημα καλλυντικών και ειδών γάμου που προσφέρουν αξιοπρέπεια και την τόσο αναγκαία χαρά στις ζωές των γειτόνων τους. Ανάλογα φαινόμενα θα αντικρύσουμε σε όλο τον κόσμο σε άλλα στρατόπεδα. όπως την Μασίκα που έφυγε από το Κονγκό, όπου ο σύζυγός της δολοφονήθηκε, και έφτασε στην Αιθιοπία όπου δημιούργησε και ανέπτυξε ένα πρωτότυπο αρτοποιείο και εστιατόριο που τροφοδοτεί την κοινότητα.

Αν οι άνθρωποι των προσφυγικών κέντρων παρουσιάζονται μονοδιάστατα ως θύματα, οι πρόσφυγες που ζούνε μέσα στις κοινωνίες των χωρών όπου έφτασαν συχνά μονοδιάστατα φωτογραφίζονται ως κακοποιοί. Ζωγραφίζονται. στην καλύτερη των περιπτώσεων, ως άχρηστα άτομα, ανίκανα να μάθουν την γλώσσα της χώρας υποδοχής και κλέφτες των θέσεων απασχόλησης. Ακόμα χειρότερα είναι όλοι τρομοκράτες που διαλύουν το παραδοσιακό ηθικό πλέγμα των ανεπτυγμένων χωρών. Η οικονομική αφήγηση επίσης για την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και αλλού είναι ιδιαίτερα σκληρή και εμφανίζεται ως ένα δίλημμα ανάμεσα στην επιλογή του να θυσιαστεί η οικονομική ευημερία για χάρη της αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και την επιλογή της οικοδόμησης ενός τείχους που θα τους αφήσει είτε στην άλλη πλευρά των συνόρων ή μέσα στην θάλασσα. Δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές, απλώς η αφήγηση αυτή είναι εντελώς ανακριβής. Πέρα από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες σχεδόν ποτέ δεν είναι πρόξενοι των τρομοκρατικών επιθέσεων, αυτοί φέρνουν δημιουργικότητα και ιδέες στις νέες πατρίδες με ένα ταχύτατο ρυθμό, συνήθως δημιουργώντας καινοτόμες πρωτοβουλίες σε ένα βαθμό πολύ υψηλότερο παρότι οι εγχώριοι κάτοικοι. Και παρότι βέβαια υπάρχει ένα οικονομικό κόστος για το καλωσόρισμα των προσφύγων σε ένα έθνος αυτό εξουδετερώνεται εντελώς από το νέο πολιτιστικό πλούτο και την παραγωγική ανάπτυξη που μπορούν να φέρουν οι πρόσφυγες. Πρόκειται για πρόσφυγες – επιχειρηματίες όπως ο Ραζάν που ξέφυγε από την βία του εμφυλίου στην χώρα του για να εγκαινιάσει και να αναπτύξει μια τυροκομική παραγωγική μονάδα στην Βρετανία. Ή ο Άνταμ ο οποίος κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια και να δημιουργήσει μια μονάδα επιδιόρθωσης ηλεκτρονικών συσκευών η οποία εξυπηρετεί την νέα πατρίδα που την φιλοξενεί, την Ουγκάντα. Στην πραγματικότητα δεν είναι μεγαλοστομία να πούμε ότι τα στρατόπεδα προσφύγων και οι κοινότητες που φιλοξενούνται γίνονται θερμοκήπια επιχειρηματικότητας. Οι πρόσφυγες ανήκουν στους πιο ανθεκτικούς, γενναίους και εμπνευσμένους ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Ορισμένες οργανώσει όπως η ΚIVA και η AlliedFund κατανόησαν τις μοναδικές, καινοτόμες ικανότητες των προσφύγων, μαζί δημιούργησαν το Παγκόσμιο Προσφυγικό Ταμείο πέρυσι και έχουν συγκεντρώσει σημαντικά κεφάλαια για να ενισχύσουν αυτές τις ιδέες. Αντί να θρηνούμε για την προσφυγική κρίση ή να αρνιόμαστε καλωσορίσουμε τους πρόσφυγες, διάφοροι θεσμοί θα μπορούσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να οικοδομήσουν ένα ισχυρό κίνημα που θα γινόταν καταλύτης της οικονομικής ανάπτυξης μέσω των ιδεών και προτάσεων των προσφύγων.

Η ζωή στο Ζαατάρι είναι δομημένη : Κάθε κάτοικος παίρνει 4 φέτες ψωμί ημερησίως και ένα μηνιαίο διατροφικό επίδομα των 23 ευρώ. Οι μόνες τυπικά διαθέσιμες εργασίες σχετίζονται με τις διοικητικές ανάγκες του προσφυγικού κέντρου ή με εργασίες των ΜΚΟ. Μπορούμε να συγχωρεθούμε λοιπόν αν πρόχειρα σκεφτούμε ότι δεν είναι ο καλύτερος τόπος για να ιδρυθεί μια βιοτεχνία καλλυντικών και ειδών γάμου. Αλλά αυτό ακριβώς κάνει την Ουμ διαφορετική από εμάς. Η Ουμ, που σημαίνει «μητέρα» στα αραβικά, είχε δικό της κατάστημα καλλυντικών και ενδυμάτων στη Συρία προτού γίνει στάχτες από τον εμφύλιο. Ακριβώς όμως έξι μήνες μετά την άφιξη της στο Ζαατάρι, το ξαναέφτιαξε εκεί ξέροντας ότι οι ένοικοι του στρατοπέδου θα χρησιμοποιούσαν τις υπηρεσίες της ακόμη περισσότερο. Δημιούργησε την βιοτεχνία θέλοντας να προκαλέσει ένα αίσθημα κανονικότητας στις ζωές των κατοίκων του κέντρου και να τιμήσει την αξιοπρέπεια τους – μια αξιοπρέπεια που δεν μπορεί να κλαπεί από αυτούς όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες τους. Όπως είπε στους εκπροσώπους της προσφυγικής υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών UNHCR: «Η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι αν είσαι πρόσφυγας. Οι άνθρωποι παντρεύονται. Αυτή η βιοτεχνία λειτουργεί εδώ και δεκατρείς μήνες. Έχουμε ράψει 700 νυφικά σε αυτό το διάστημα. Το καλύτερο από όλα σε αυτή τη δουλειά είναι η επαφή που έχω με αυτούς τους ανθρώπους που με απομακρύνει από όλη την αθλιότητα μέσα στην οποία σήμερα ζούμε».

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (II)-Ιδιωτικοποίηση του Νερού, Ενέργειας κλπ και oΤυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Του Γ. Περάκη

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (II)-Ιδιωτικοποίηση του Νερού, Ενέργειας κλπ και oΤυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ

 

Συνεχίζοντας απο το πρώτο μέρος που είχαν αναλυθεί τα πρώτα 4 σημεία ((1), (2), (3), (4)) απο την ομιλία του κ. Τσίπρα στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, θα αναλυθούν τα επόμενα (5) εως (10).

  1. 1)Την καθιέρωση παγίως, αναλογικού εκλογικού συστήματος η οποία θα προβλέπεται στο Σύνταγμά μας,
  2. 2)Την ταυτόχρονη καθιέρωση της λεγόμενης εποικοδομητικής ψήφου δυσπιστίας,
  3. 3)Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, παραγραφή όπως για όλους τους πολίτες,
  4. 4)Κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους,
  5. 5)Υποχρεωτικά αιρετός ο πρωθυπουργός,
  6. 6)Μέχρι τρεις θητείες για τους βουλευτές, ο περιορισμός δεν ισχύει για αρχηγούς κομμάτων και πρώην Πρωθυπουργούς
  7. 7)Θεσμοθέτηση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας,
  8. 8)Αποσαφήνιση διατάξεων που απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση νερού & της ηλεκτρικής ενέργειας,
  9. 9)Κατοχύρωση της προστασίας της εργασίας και των εργαζομένων, που θα αναγνωρίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των κοινωνικών εταίρων να ορίζουν τον κατώτατο μισθό
  10. 10)Ενίσχυση των κρατικών εγγυήσεων για την παροχή υπηρεσιών υγείας και καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε όλους τους πολίτες.

Τα (5), (6), αποτελούν στην ουσία «εκσυγχρονισμό» του πολιτικού συστήματος παρά τα όποια θετικά σημεία. χωρίς επι της ουσίας να λύνουν το πρόβλημα της εξάρτησης και της λεηλασίας του κράτους απο τα κόμματα εξουσίας, εξάρτηση η οποία με τα μνημόνια και τις επιτηρήσεις έχει θεριέψει, με τις αποφάσεις της κυβέρνησης στην πραγματικότητα να λαμβάνονται απο την «ΕΕ και τους θεσμούς». Η «σχετική» αυτονομία που υπήρχε μέχρι το 1981 με την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ και κυρίως λόγω της εισαγωγής του ευρώ, «c'est fini».

Η ρήση «Δόσε σε εμένα το δικαίωμα να εκδίδω χρήμα και άσε τους άλλους να φτιάχνουν νόμους», του Άρτ. Ρότσιλντ ενός από τους γεννήτορες των αρπακτικών τραπεζιτών της οικογένειας Ρότσιλντ, είναι αποκαλυπτική.

Η εξάρτηση του κράτους απο τα κόμματα εξουσίας

α) Από την εποχή του Όθωνα ήδη το κράτος που επιβλήθηκε λειτούργησε ως θεσμός κατοχής επί της ελληνικής κοινωνίας. Η προτεκτοροποίηση της χώρας συμβαδίζει με το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεωτερικότητας είναι αναντίστοιχο προς την ελληνική κοινωνία. Αυτό ακριβώς αποδίδει η έννοια της πολιτικής κυριαρχίας η οποία οδηγεί την κοινωνία στην ιδιώτευση.

Το κεντρικό πρόβλημα οφείλεται στο γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία δεν διήλθε από τη φεουδαρχία, ζούσε πριν από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους σε ένα καθεστώς «ελεύθερης» σε ατομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, κατάστασης. Όταν ένας πολίτης, ακόμη και στην περίοδο της τουρκοκρατίας, είχε ένα πρόβλημα οικονομικό, προσωπικό, ή οτιδήποτε άλλο (λ.χ. οι χήρες, τα ορφανά, οι φτωχοί κλπ.), το έθετε στο δήμο. Δηλαδή, η κοινωνία συγκροτούσε το πολιτικό σύστημα. Όταν δημιουργήθηκε το εθνικό κράτος, αφού αυτό επήρε στα χέρια του (δηλαδή ο πολιτικός) το πολιτικό σύστημα, το πρόβλημά του ο πολίτης το έθετε όχι στο συλλογικό αλλά σε προσωπικό επίπεδο, στον πολιτικό. Μια σχέση που ήταν άνιση, και που γενικότερα οδηγούσε σε μια πλήρη αναντιστοιχία συσχετισμών μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Το πολιτικό βάρος ενός συντεχνιάρχη, ενός παραταξιάρχη, ενός οποιουδήποτε πολίτη ή μη πολίτη αυτής της χώρας, που κατέχει ειδικό θέση στους μηχανισμούς, είναι πολύ μεγαλύτερο εκείνου συνόλου της κοινωνίας. Γιατί; Γιατί η κοινωνία των πολιτών δεν είναι οργανωμένη πολιτικά και, συνεπώς, δεν μπορεί πουθενά να συναντήσει, σε συλλογικό επίπεδο, την πολιτική. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Οι «πελατειακές σχέσεις» από επιστημονικό εργαλείο ερμηνείας των σχέσεων κράτους- κοινωνίας σε ορισμένες κοινωνίες της περιφέρειας και ημιπεριφέρειας του σύγχρονου καπιταλισμού έχει μετατραπεί σε όρο του καθημερινού λεξιλογίου. Ωστόσο, η διάδοση του όρου και η ευκολία χρήσης του, ιδίως κατά τη δεκαετία του ’80 ή με αναφορά σε αυτήν, υποκρύπτουν τη δυσκολία χαρτογράφησης και ερμηνείας ενός πολυσύνθετου φαινομένου το οποίο αφορά προσωπικές και οικογενειακές στρατηγικές επιβίωσης, πρακτικές πολιτευτών και κομμάτων καθώς και δημόσιες πολιτικές πρόσληψης και διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού, δηλαδή «μάνταζμεντ» του δημοσιοϋπαλληλικού και όχι μόνο προσωπικού.

Με τον όρο πελατειακές σχέσεις εννοούμε «έναν συγκεκριμένο τρόπο κοινωνικής και ιδιαίτερα πολιτικής οργάνωσης της οποίας βασικό δομικό στοιχείο και χαρακτηριστικό θεμέλιο είναι το ζεύγος πάτρωνας-πελάτης. Οι πολιτικές πελατειακές σχέσεις μπορούν επίσης να θεωρηθούν ως τρόπος πολιτικής συμμετοχής των μαζών στην πολιτική. Η σχέση πάτρωνα-πελάτη είναι δυαδική και προσωπική, συμβολαιακή και ολοκληρωμένη, ανεπίσημη και θεμελιωδώς εργαλειακή και για τις δύο πλευρές της σχέσης, αμοιβαία αλλά και ασυμμετρική και κάθετη, με την έννοια ότι ο πελάτης εξαρτάται από τον πάτρωνα. Ο ορισμός αυτός αναφέρεται στο ατομικό επίπεδο της ανάλυσης.

Για το συλλογικό/κοινωνιακό επίπεδο, oι πελατειακές σχέσεις μπορούν να πάρουν δύο μορφές: Την «ιδιωτικοποίηση» της πολιτικής ή την «αποίκηση» της κοινωνίας πολιτών. Η πολιτική «ιδιωτικοποιείται» όταν ομάδες έχουν άμεση μη διαμεσολαβούμενη πρόσβαση στην πολιτική εξουσία την οποία χειρίζονται ως εργαλείο για ιδιωτικούς σκοπούς. Η «αποίκηση της κοινωνίας» είναι η αντίστροφη διαδικασία. Σημειώνεται όταν προηγουμένως αυτόνομοι κοινωνικοί θεσμοί καταλήγουν να ρυθμίζονται από τα κόμματα που βρίσκονται στην εξουσία.

Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα και ιδίως στη δεκαετία του ’80, οι πελατειακές σχέσεις υπέστησαν μεταβολές κλίμακας, δηλαδή μετασχηματίστηκαν σε συστηματική σχέση μιας οργάνωσης με ένα άτομο ή με πλήθος ατόμων, ενώ αρχικά δεν ήσαν παρά μια προσωπική σχέση ενός πολιτευόμενου ατόμου προς τους ψηφοφόρους του και τις οικογένειές τους. Δηλαδή, από διαπροσωπικές πελατειακές σχέσεις μετατράπηκαν σε «γραφειοκρατικές» πελατειακές σχέσεις. Τούτο σήμαινε ότι αντί για τον βουλευτή ή τον κομματάρχη τον ρόλο του. Την περίοδο 1981-1990, πολλές προσλήψεις, ιδίως συμβασιούχων υπαλλήλων του δημοσίου, έγιναν με τέτοιο τρόπο. Το ίδιο, από ό,τι φαίνεται συνέβη και στη δεκαετία του 1990 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Στο ενδοδιοικητικό επίπεδο (π.χ., μέσα σε κάθε υπουργείο), όπως και παλιότερα, αρμόδιο για τα θέματα προσωπικού ήταν το υπηρεσιακό συμβούλιο. Αποφασιστικό όργανο μέσα σε κάθε δημόσια υπηρεσία και επιχείρηση, το εν λόγω συμβούλιο αποτελείτο από πέντε μέλη. Η διαφορά με το παρελθόν συνίστατο στη σύνθεση του συμβουλίου. Τα τρία από τα πέντε μέλη ήταν προϊστάμενοι διευθύνσεων, διορισμένοι από τον εκάστοτε πολιτικό προϊστάμενο (π.χ., υπουργό). Τα υπόλοιπα δύο ήταν εκλεγμένα από το υπαλληλικό προσωπικό, σε εκλογές οι οποίες διεξάγονταν για το σκοπό αυτό και κατά κανόνα κατέληγαν στην κατανομή των δύο θέσεων μεταξύ των δύο ισχυρότερων συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΠΑΣΚΕ που πρόσκειτο στο ΠΑΣΟΚ και ΔΑΚΕ που πρόσκειτο στη ΝΔ). Το συμβούλιο αποφάσιζε εξισορροπώντας τις υπουργικές επιθυμίες για εξυπηρέτηση των ψηφοφόρων του εκάστοτε υπουργού με τις συνδικαλιστικές πιέσεις υπέρ της ευνοϊκής μεταχείρισης του ενός ή του άλλου κομματικά ενταγμένου υπαλλήλου.

Σε αυτό το πρόβλημα οφείλεται ακριβώς η ολοκληρωτική ιδιοποίηση του κράτους, το οποίο λεηλατείται ιστορικά και, μέσω αυτής της λεηλασίας, λεηλατείται η ίδια η κοινωνία και οδηγεί σε αδιέξοδα. Δεν είναι το πρώτο αδιέξοδο. Είναι το αδιέξοδο το οποίο κραυγάζει τον χαρακτήρα του κράτους. Και αν θέλετε να ορίσουμε υπό το πρίσμα αυτό το πολιτικό σύστημα ια της μεταπολίτευσης και τις εφαρμογές του θα λέγαμε ότι δεν είναι, όπως διατείνονται ορισμένοι το πιο καθαρό δημοκρατικά πολιτικό σύστημα που γνώρισε το νεοελληνικό κράτος, αλλά αυτό που σηματοδότησε την ολοκληρωτική επαναφορά του καθεστώτος της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα.

Αυτή είναι η ιστορική εξήγηση της νοοτροπίας και της «καθεστηκυίας» τάξης της Ελλάδας του 2018.

Αυτά δεν αντιμετωπίζονται απο τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος δεν υπάρχει διαφάνεια στις προσλήψεις του δημοσίου και η κάθε κυβέρνηση και ο κάθε υπουργός ακόμη και σήμερα θεωρεί «φυσικό» να προσλαμβάνει «δικούς» του λόγω του ότι είναι απών ο ενδελεχής κοινοβουλευτικός έλεγχος στην διαχείριση των κονδυλίων των υπουργείων. Ας λάβουμε υπ’ όψιν μας επίσης ότι σήμερα είναι ιδιαίτερα «in» η διαχείριση των κονδυλίων των Μ.Κ.Ο. Η ΕΕ επιχορηγεί τα υπουργεία και τις ΜΚΟ με 1,69 δισ. ευρώ για το προσφυγικό. Από τα 1,69 δισ. ευρώ, οι ελληνικές Αρχές έχουν να λαμβάνουν 794 εκατ. ευρώ, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) 506,67 εκατ. ευρώ ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM) 119,7 εκατ. ευρώ, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου (EASO) 26 εκατ. ευρώ. Η διαχείριση των κονδυλίων αυτών αποτελεί μιάς πρώτης ευκαιρία επηρεασμού απο το εκάστοτε κυβερνών κόμμα άν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ανεργία που υπάρχει, την απουσία οικονομικού ελέγχου και την τήρηση της νομιμότητας (εργατική νομοθεσία κλπ).

β) Η κρατική εξάρτηση του Ελληνικού πληθυσμού: 1.130.000 χιλ. συμπολίτες μας έλαβαν κοινωνικό μέρισμα. Αν προσθέσουμε και τα άλλα προνοοικά επιδόματα ο αριθμός αυξάνεται με ρυθμούς γεωμετρικής πρόοδου.

Αυτές είναι οι πληγές της σημερινής Ελλάδας και αυτές εκμεταλλεύονται τα κόμματα εξουσίας. Ετσι η Ελλάδα γηράσκει και αργοπεθαίνει μέρα τη μέρα.

Το (7) και ειδικότερα τα (8), (9), (10) αποτελούν το κρεσέντο του τυχοδιωκτισμού της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ιδεολογικού κενού & αδιεξόδου (της σοσιαλδημοκρατίας) που ευαγγελίζεται.

Εάν πραγματικά ήθελε να να προσδώσει κύρος στην πρότασή του άς έβαζε σε δημοψήσισμα τα μεγάλα θέματα του νερού και της ενέργειας με το σαφές ερώτημα δημόσια ή ιδιωτικά;

Αποσαφήνιση διατάξεων που απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση νερού & της ηλεκτρικής ενέργειας

(Δεν αναφέρει για δημόσια αλλά αποσαφήνιση, η Πασοκική φρασεολογία σε όλο της το μεγαλείο τζάμπα νομίζετε ότι ο κ. Κοτσακάς διεκρίθη ο 1ος σε ψήφους στην πολιτική επιτρ. του ΣΥΡΙΖΑ).

1) Το νερό και η συνταγματική αναθεώρηση, τoπαράδειγμα της Ουρουγουάης:

Η ερχόμενη Συνταγματική Αναθεώρηση στην Ελλάδα έχει όλες τις δυνατότητες να συμπεριλάβει την κατοχύρωση του δικαιώματος στο νερό ως ανθρώπινου δικαιώματος, βασιζόμενη στο παράδειγμα της Ουρουγουάης και της Αναθεώρησης του 2004 που συντελέστηκε στη χώρα. Μέσω Δημοψηφίσματος με συνταγματική ισχύ, ο λαός της Ουρουγουάης πέτυχε όχι μόνον την κατοχύρωση σε άρθρο του Συντάγματος του δικαιώματος στο νερό, αλλά ταυτόχρονα και τη δέσμευση για παροχή υπηρεσιών ύδρευσης αποκλειστικά από δημόσιους φορείς και οι μέχρι τώρα ιδιωτικοποιήσεις που είχαν γίνει θα ακυρώνονταν αμέσως και οι υπηρεσίες θα επέστρεφαν σε δημόσιους φορείς. Το Δημοψήφισμα προωθήθηκε από ένα συνασπισμό κινήσεων και οργανισμών, με κύριες αιτίες τη χαμηλή και ακριβή παράλληλα λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων ύδρευσης και την ανάλογη περιβαλλοντική επιβάρυνση που ως αποτέλεσμα είχαν την ανεπάρκεια πρόσβασης σε ασφαλές και πόσιμο νερό για όλους. Η σημασία της απόφασης που ελήφθη έγκειται και στο γεγονός της απομάκρυνσης των ιδιωτικών εταιριών από υφιστάμενες συμβάσεις παραχώρησης, με την κάλυψη μόνον του κόστους που είχε προηγηθεί μέχρι το Δημοψήφισμα και όχι για το χρονικό πλαίσιο που έπεται αυτό μέχρι την αρχικώς τιθέμενη ημερομηνία λήξης των συμβάσεων. Πολύ απλά, καμία αποζημίωση για μελλοντικές οικονομικές απώλειες των εταιριών δεν δόθηκε. Στις 31/10/2004, σε ποσοστό 62,75%, οι πολίτες της Ουρουγουάης αποφάσισαν υπερ της ένταξης στο Σύνταγμα της χώρας τους μιας νέας διάταξης: Η πρόσβαση σε πόσιμο νερό και σε αποχέτευση συνιστούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Ακόμη, εντάχθηκε στην ίδια διάταξη ο ορισμός ότι το νερό αποτελεί ζήτημα γενικού ενδιαφέροντος-συμφέροντος, που εντάσσεται στο δημόσιο συμφέρον και για αυτό οι υπηρεσίες ύδρευσης θα παρέχονται αποκλειστικά από το δημόσιο από νομικά πρόσωπα του κράτους.

Με βάση το παράδειγμα της Ουρουγουάης καλείται η ελληνική συνταγματική τάξη να προχωρήσει μπροστά σε μια τομή, που θα σημάνει εξελίξεις σε όλη την ΕΕ, αφού ήδη πανευρωπαϊκά οι επαναδημοτικοποιήσεις των υπηρεσιών ύδρευσης αποτελούν τάση και επίσης το άρθρο 345 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν εμποδίζει τους ενδεχόμενους εφαρμοστικούς νόμους, που θα προκύψουν από τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Η εισαγωγή μιας διάταξης για το νερό στο Σύνταγμα επ' ουδενί δεν σημαίνει ότι δια μέσω των Δικαστηρίων και εμμέσως με βάση την τεκμηρίωση σε άλλα άρθρα και διατάξεις, δεν προστατεύεται το δικαίωμα στο νερό. Όμως, η ρητή κατοχύρωση προσδίδει κύρος και ισχύ σε κάθε νομικό επιχείρημα και επίσης αποτελεί καθαρό βήμα εξέλιξης και προόδου για την κοινωνία ως σύνολο, στη βάση της απόφασης του ΟΗΕ του 2010. Μια ενδεχόμενη εκδοχή της ένταξης της νέας διάταξης στο Σύνταγμα θα μπορούσε να είναι η εξής: Η διαρκής πρόσβαση σε ασφαλές και πόσιμο νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, θεμέλιο για την ανθρώπινη ζωή. Το κράτος εγγυάται την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε όλους τους πολίτες μέσω δημόσιων φορέων διαχείρισης, για την κάλυψη των αναγκών τους. Η οικονομική και κάθε αδυναμία των πολιτών, με κανένα τρόπο δεν αποτελεί εμπόδιο για την παροχή των υπηρεσιών.

Εξάλλου, σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και το Συμβούλιο της Επικρατείας στην Απόφαση 1903/2014 της Ολομέλειας, όπου θεώρησε ότι κατάλληλος φορέας παροχής υπηρεσιών ύδρευσης, που εγγυάται τη λειτουργία τους και εξασφαλίζει την πρόσβαση των πολιτών σε αυτές, είναι ο δημόσιος φορέας. Eξασφαλίζεται ταυτόχρονα ότι το κράτος παρέχει μέσω δημόσιων φορέων τις υπηρεσίες προς τους πολίτες και ότι οι ιδιώτες μπορούν να ασκήσουν την ανάλογη δραστηριότητα στο πλαίσιο της αγοράς, όπως είναι και η θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σύμφωνα με την Ανακοίνωση του Μαρτίου 2014 προς την Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών για το νερό. Συγκεκριμένα η απάντηση (5) που δόθηκε τότε ήταν ότι: “...Η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να τηρεί πλήρως τους κανόνες της Συνθήκης που απαιτούν την ουδετερότητα της ΕΕ σε σχέση με τις εθνικές αποφάσεις που διέπουν το καθεστώς ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων ύδρευσης...”

2) Η ηλεκτρική ενέργεια και η συνταγματική αναθεώρηση: Με 151 «ναι» έναντι 124 «όχι» πέρασε από την Ολομέλεια το νομοσχέδιο για την πώληση της ΔΕΗ (25/04/2018). Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

«Μετάνιωσε» φαίνεται τώρα και επιθυμεί «αποσαφήνισει» των όρων ιδιωτικοποίησης.

Οι βασικές ελλείψεις της συνταγματικής αναθεώρησης

Α) Ρητή αποσαφήνιση των διατάξεων του άρθρου 16 του Συντάγματος-Tι κατοχυρώνει το άρθρο 16:

Tην δωρεάν δημόσια ανώτατη εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες, Tην ελευθερία στη διδασκαλία και την έρευνα, Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση, Tη δημόσια χρηματοδότηση των Aνώτατων Eκπαιδευτικών Iδρυμάτων, Aπαγορεύει τη σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες.

Τα προβλήματα του άρθρου 16:

α) Το 1995 - '96 ο τότε υπουργός Παιδείας Γ. Παπανδρέου είχε καλέσει τον ΟΟΣΑ να αξιολογήσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Πάνω σε εκείνη την αξιολόγηση-έκθεση στηρίχθηκαν μια σειρά αναδιαρθρώσεις που προωθήθηκαν τα αμέσως επόμενα χρόνια. Κι όταν λέμε αναδιαρθρώσεις (για να εξηγούμαστε) είναι το ίδιο με αυτό που λέει η σημερινή κυβέρνηση για αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.

Ο ΟΟΣΑ παρήγγειλε και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τότε εφάρμοσε την κατάργηση της επετηρίδας για το διορισμό των εκπαιδευτικών στα σχολεία. Μέχρι τότε όλοι οι απόφοιτοι των παιδαγωγικών και των λεγόμενων καθηγητικών σχολών με το που έπαιρναν το πτυχίο τους αποκτούσαν δικαίωμα (κατοχυρωμένο δικαίωμα κι όχι απλώς μια πιθανότητα) διορισμού.

Στην ίδια έκθεση, ο ΟΟΣΑ πρότεινε την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ έκανε λόγο και για «μακροπρόθεσμη προσπάθεια για την αλλαγή του Συντάγματος, όπου αυτό εμποδίζει τις απαιτούμενες αλλαγές».

Με επιτακτικό τρόπο έβαζε τότε η έκθεση του ΟΟΣΑ το ζήτημα της «αποκέντρωσης της εκπαίδευσης», σημειώνοντας ότι πρέπει να διαμορφώνει ένα γενικό σχεδιασμό για την Παιδεία και από κει και πέρα την ευθύνη για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων (από τα κτιριακά θέματα μέχρι τη διαμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων και τις προσλήψεις εκπαιδευτικών κ.τ.λ.) να την έχει η Τοπική Διοίκηση και τα ίδια τα σχολεία. Μάλιστα, οι εμπειρογνώμονες του Οργανισμού έλεγαν ξεκάθαρα, αναφορικά με τα σχολεία, ότι «η χρήση πόρων που προέρχονται από συλλόγους γονέων και τοπικές επιχειρήσεις, πρέπει να ενθαρρύνεται».

Σε εκείνη την έκθεση του ΟΟΣΑ μπήκε για πρώτη φορά και η κατεύθυνση για γενικευμένες συγχωνεύσεις σχολείων στην επαρχία. Τις συνέπειες όμως από τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων που σε δυο μεγάλα κύματα τις προχώρησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, συνέπειες που τις ζουν σήμερα γονείς και μαθητές διανύοντας μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια σε επικίνδυνους επαρχιακούς δρόμους, βιώνοντας αδιέξοδα για το καθημερινό πηγαινέλα των παιδιών στα σχολεία, αφού δεν είναι εξασφαλισμένο ένα δημόσιο, δωρεάν και αξιόπιστο σύστημα μεταφοράς μαθητών από και προς τα σχολεία τους. Το μακάβριο ανέκδοτο αποτελεί η επιβράβευση απο τον ΟΟΣΑ, ότι η μαθητική διαρροή στην Ελλάδα εντοπίζεται στο 6,2%, χαμηλότερη από τον μέσο όρο των 28 χωρών μελών που είναι 10,7%.

Παράλληλα, στην ίδια έκθεση του ΟΟΣΑ περιλαμβάνονταν προτάσεις για την αύξηση των πόρων της ανώτατης εκπαίδευσης μέσω σταδιακής επιβολής διδάκτρων στον προπτυχιακό κύκλο σπουδών.

Δίδακτρα στα προγράμματα μεταπτυχιακά σπουδών: Το Σύνταγμα απέναντι στην πραγματικότητα. Σχόλιο με αφορμή την απόφαση 2411/2012 της Ολομέλειας του ΣτΕ. Το ΣτΕ εξέδωσε απόφαση σχετικά με την συνταγματικότητα της επιβολής διδάκτρων για τη συμμετοχή σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών ελληνικού πανεπιστημίου, η απόφαση 2411/2012, είχε γίνει δεκτό ότι η επιβολή διδάκτρων δεν αντίκειται στο άρθρο 16 παρ. 4 σύμφωνα με το οποίο «οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια».

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει να τοποθετηθεί γι΄ αυτά τα προβλήματα της παιδείας.

Β) Ιδρυση Συνταγματικού δικαστηρίου

Για τον έλεγχο της εφαρμογής των άρθρων του ισχύοντος Συντάγματος είτε αυτοτελώς, είτε σε σχέση με συγκεκριμένα νομοθετήματα, ή πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας. Η λειτουργία αυτού είναι ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων καθώς και ο έλεγχος της συνταγματικής συμμόρφωσης της κάθε διοικητικής πράξης των οργάνων της πολιτείας.

Σημαντικός είναι ο τρόπος επιλογής των δικαστών του Συνταγματικού δικαστηρίου. Πρόκειται για ένα όργανο που τα μέλη του θα αποτελείται απο ένα αριθμό έμπειρων δικαστών, καθηγητών Πανεπιστημίου ή και πολιτικών προσωπικοτήτων. Η εκλογή τους θα γίνεται απο την βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων.

Η μέχρι τώρα εμπειρία της λειτουργίας του Στε αλλά και του μισθοδικείου με πολλές αποφάσεις του δεν έχει διασφαλίσει το κύρος του θεσμού. Πρέπει να σταματήσει οι κρίνοντες να κρίνονται απο τους εαυτούς τους.

Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας (Αριστοτέλης,384-322 π.χ).

Για το (9) & (10) τι να ειπωθεί; Για το (9) νομοθετήστε πρώτα τον κατώτατο μισθό και σύνταξη με την πλειοψηφία που διαθέτετε και μετά το προτείνετε το στη σύνταγματική αναθεώρηση. Για το (10) αυξήστε τα κονδύλια για τις κοινωνικές δαπάνες και μετά συζητάμε.

Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι το πολιτικό σύστημα «αισθάνεται» ότι πατά στα πόδια του σε στέρεες βάσεις, μετά την ιδεολογική «αλλαγή πλεύσης» του ΣΥΡΙΖΑ, απο την αριστερά στην ετοιμοθάνατη σοσιαλδημοκρατία. Είναι η ευκαιρία μας.

Η ανάταση της Ελλάδας περνά μέσα απο την ενότητα της πρωτοβουλίας του 114 και τους σκοπούς του.

Πηγές:

1. Γ. Κοντογιώργης:Πολιτικός Επιστήμονας, πρώην Πρύτανης Παντείου Παν/μιου

2. του Λ. Aπέκη προέδρου της ΠOΣΔEΠ.

2. Γ. Γεραπετρίτη Επ. Καθηγητή Νομικής (αναδημοσίευση από το περιοδικό Συνήγορος, τεύχος 94/2012).                                  

3. Στ. ΤασιόπουλοςΝομικός-Υπ. Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου- Νομική Σχολή ΕΚΠΑ.

 

Γιάννης Περάκης

οικονομολόγος

Αμερικάνικες Εκλογές : Η κοινωνική πόλωση οδηγεί σε ένα νέο ριζοσπαστισμό;

Αμερικάνικες Εκλογές : Η κοινωνική πόλωση οδηγεί

σε ένα νέο ριζοσπαστισμό;

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με παρατηρήσεις σε σχέση με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των αμερικάνικων εκλογών δημοσιεύουν σήμερα οι FinancialTimes. Αξίζει να τις δούμε περιληπτικά:

1.Γυναίκες

Είναι εντυπωσιακός ο αριθμός εκλογής γυναικών βουλευτών στην τελευταία αναμέτρηση. Ακόμη πιο εντυπωσιακός όμως είναι ο αριθμός δημοκρατικών γυναικών βουλευτών. Οι εκλογές ανέδειξαν το μεγαλύτερο αριθμό γυναικών που έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία σε ανάλογες αναμετρήσεις – 101 υποψήφιες κατάφεραν να επιτύχουν. Το σημερινό κογκρέσο πια έχει την μεγαλύτερη γυναικεία συμμετοχή από όλα τα προηγούμενα. Από τις 101 οι 87 ήταν Δημοκρατικές και μόνο 14 ήταν Ρεπουμπλικάνες. Έχει υπολογιστεί ότι στις προεδρικές του 2016 το 44% των γυναικών με πανεπιστημιακά διπλώματα στήριξε τον Τραμπ. Την περασμένη Τρίτη μόνο 38% ψήφισε Ρεπουμπλικάνους υποψήφιους  απέναντι στο 60% των Δημοκρατικών.

2. Η Αμερική διαιρεμένη σε αγροτική και αστική

Στις καθαρά αστικές περιοχές εκλεγήκανε  μόνο 31 Δημοκρατικοί βουλευτές και κανένας Ρεπουμπλικάνος. Στις αστικές – προαστιακές περιοχές 43 Δημοκρατικοί και 2 Ρεπουμπλικάνοι. Στα πυκνοκατοικημένα προάστια 61 Δημοκρατικοί και 17 Ρεπουμπλικάνοι. Στα περιφερειακά προάστια 47 Δημοκρατικοί και 36 Ρεπουμπλικάνοι.  Στις αγροτικές – περιφερειακές έδρες 21 Δημοκρατικοί και 91 Ρεπουμπλικάνοι. Στις καθαρά αγροτικές περιοχές 9 Δημοκρατικοί και 59 Ρεπουμπλικάνοι.

Τα στοιχεία αυτά δείχνουν μια αρκετά σαφή κοινωνική διαφοροποίηση ανάμεσα στη κοινωνική  βάση των δύο κομμάτων πολύ μεγαλύτερη από όσο υπήρχε παραδοσιακά. Είναι το γαλάζιο στρατόπεδο των Δημοκρατικών στις μεγάλες πόλεις και το κόκκινο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικάνων στην αγροτική περιφέρεια.

3. Πολιτική Πόλωση

Με βάση ένα σύστημα πολιτικών εκτιμήσεων που έχει δημιουργηθεί στο Πανεπιστήμιο του Στάφορντ διαμορφώνεται μια εικόνα για τις πολιτικές τάσεις που επικράτησαν στην τελευταία αναμέτρηση. Με βάση αυτό υπολογίζεται ότι οι βουλευτές που τοποθετούνται στο κέντρο, με δηλαδή μετριοπαθείς απόψεις είναι περίπου το 1/5 των εκλεγμένων βουλευτών. Οι υπόλοιποι 80 νεοεκλεγέντες είναι είτε Δημοκρατικοί με προωθημένες φιλελεύθερες απόψεις είτε Ρεπουμπλικάνοι με εξτρεμιστικές πολιτικές απόψεις . Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπή μιας παράδοσης από τις αρχές της δεκαετίας του 80 ιδεολογικής και πολιτικής αλληλοεπικάλυψης σε σημαντικό τμήμα των της βουλευτικής δύναμης των δύο κομμάτων με την παρουσία πολλών είτε συντηρητικών Δημοκρατικών είτε μετριοπαθών Ρεπουμπλικάνων.

4. Συμμετοχή στην ψηφοφορία

Περίπου 114 εκατομμύρια ψήφισαν στις Ενδιάμεσες Εκλογές της Τρίτης φτάνοντας σε μια συμμετοχή 48%. Είναι η μεγαλύτερη συμμετοχή στις Ενδιάμεσες Eκλογές από το 1966. Αυτό οφείλεται στην έντονη και φανατική σε πολλά σημεία αντιπαράθεση απόψεων ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα είτε σε σχέση με τον ρόλο του ίδιου του Τραμπ είτε με το μεταναστευτικό είτε με την υγειονομική περίθαλψη.

5. Η ψήφος των μειονοτήτων

Ανάμεσα στους Λευκούς οι Δημοκρατικοί στηρίχτηκαν από το 44% σε σχέση με το 54% των Ρεπουμπλικάνων. Στους Ισπανόφωνους οι Δημοκρατικοί 69%, οι Ρεπουμπλικάνοι 29%. Στους ασιατικής καταγωγής οι Δημοκρατικοί 77%, οι Ρεπουμπλικάνοι 23%. Στους μαύρους οι Δημοκρατικοί 90% ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι 9%.

Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα εμφανίζεται πια ως  η ισχυρή δύναμη στους  Λευκούς. Οι Δημοκρατικοί εξελίσσονται σε μια πανίσχυρη δύναμη ανάμεσα στις μειονότητες. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι έκπληξη δεδομένης της εχθρότητας του Τραμπ προς τις εθνικές μειονότητες και της μαχητικής στήριξής τους από των μεγαλύτερο αριθμό των δημοκρατικών υποψηφίων.

Τα δύο κόμματα, όσον αφορά τουλάχιστο στα κοινωνικά χαρακτηριστικά της εκλογικής τους βάσης δεν είναι «λίγο από τα ίδια». Υπάρχει διαφορετικότητα που σε πολλές πλευρές φτάνει στο σημείο της ακραίας πόλωσης. Αυτή η κοινωνική διαφορετικότητα έχει οδηγήσει πια και σε μια ουσιαστική πολιτική διαφορετικότητα ανάμεσα στις δύο ιστορικές πολιτικές δυνάμεις των ΗΠΑ.

Αυτό τελικά που έχει καταφέρει ο Τραμπ είναι να διχάσει την Αμερική. Αυτό έχει τους κινδύνους τους αλλά ενδεχομένως έχει και την καλή πλευρά του, δηλαδή την γέννηση ενός ριζοσπαστικού πνεύματος μέσα στο δημοκρατικό κόμμα, όπως πρωτοεκφράστηκε στις προκριματικές εκλογές για τον προεδρικό υποψήφιο του δημοκρατικού κόμματος πριν δύο χρόνια με την παρουσία της υποψηφιότητας Σάντερς.

Έπαινος για τον φίλο Τάκη Σακελλαρόπουλο. Του Γιάγκου Ανδρεάδη

ΕΠΑΙΝΟΣ* ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΑΚΗ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟ.

Του Γιάγκου Ανδρέαδη

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας έφυγε από την ζωή ο ψυχαναλυτής, ψυχίατρος και αγωνιστής Τάκης Σακελλαρόπουλος. Τα λίγα που γράφω δεν θα περιλάβουν τους θεσμούς που ίδρυσε, τις θέσεις που κατείχε ούτε τις τιμές που του αποδόθηκαν. Είναι καρπός φιλίας δεκαετιών, δήλωση ευγνωμοσύνης για τις ώρες των αμοιβαίων εξομολογήσεων που με πλούτισαν με γνώση και συγκίνηση και καημού γιατί ο θάνατος, ακόμα και όταν ο φίλος μας φεύγει πλήρης ημερών δεν είναι ποτέ αυτονόητος. Ο θάνατος, το πιο φυσικό πράγμα, έχει μολαταύτα πάντα κάτι το αφύσικο.

Ο ψυχαναλυτής έχει βαθιά, θεμελιακή, σχέση με την προφορικότητα και ο Τάκης είχε ένα ιδιαίτερο χάρισμα στον προφορικό λόγο και πέρα από το πεδίο της ψυχανάλυσης. Ήταν γεννημένος αφηγητής με πάθος για την Ιστορία των λαών και τις προσωπικές ιστορίες. Τα λίγα στοιχεία για την ζωή του είναι σε μεγάλο βαθμό καρπός αφηγήσεων δικών του και όσων τον έζησαν και τον αγάπησαν. Έφηβος μετέχει στην Αντίσταση, στην ΠΕΑΝ, συλλαμβάνεται και κλείνεται στο Χαϊδάρι, γλυτώνει την τελευταία στιγμή την εκτέλεση. Αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας του 67 , όταν είναι επιμελητής στην περιζήτητη έδρα της ψυχιατρικής του ΕΚΠΑ, είναι ένας από τους πολύ λίγους πανεπιστημιακούς που παραιτούνται από την θέση τους. Θα αργήσει να επιστρέψει σε πανεπιστημιακή θέση ώσπου εκλέγεται στο Πανεπιστήμιο Θράκης όπου θα επιτελέσει σπουδαίο έργο. Μέλος της Αντίστασης επί Χούντας θα προσφέρει την ψυχιατρική του στήριξη στους έγκλειστους αγωνιστές που είχαν σοβαρά ψυχικά προβλήματα από τα βασανιστήρια. Κάποιοι από αυτούς του χρωστούν την υγεία τους. Στα γεγονότα του Πολυτεχνείου σπάει την απαγόρευση της οργάνωσής του και μπαίνει στο ιατρείο. Διακινδυνεύει για να προσφέρει την πολύτιμη βοήθειά του και συλλαμβάνεται.

Μετά την μεταπολίτευση γίνεται ο κύριος στην Ελλάδα εκπρόσωπος της Κοινωνικής ψυχιατρικής που αγωνίζεται για να κρατήσει όσο πιο πολλούς ψυχικά ασθενείς μακριά από τον εγκλεισμό. Ιδρύει Κέντρα σε διάφορα μέρη της χώρας. Γνώρισα το πολύτιμο Κέντρο της Καλλιθέας και αυτό που ίδρυσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φωκίδα. Ο ίδιος όμως ήταν αυτός που με το ταλέντο του, την ολόπλευρη εμπλοκή του στην θεραπεία ήταν η ψυχή όλης της προσπάθειας.

Παράδοση του τόπου μας ο έπαινος για τον νεκρό να ακουμπά και στο γέλιο, ίσως για να βοηθηθούμε να κάνουμε το πένθος μας είτε γιατί το αστείο είναι η σκιά του πολύ σοβαρού. Από τον ιστοριομανή Τάκη λοιπόν έχω και την παρακάτω αφήγηση από τον γενέθλιο τα’πο του που την αποδίδω από μνήμης: Όταν στα χρόνια της επανάστασης του 21 ο Ομέρ Βρυώνης έστειλε γραφή στους Αρβανίτες μπέηδες του Χρυσού ζητώντας τους να μετάσχουν στην κατάπνιξη της προδοσίας, εκείνοι του απάντησαν: Πάσά μου ο Αλάχ να σε ευλογεί, αλλά αυτό δεν γίνεται. Από φέτος το γυρίσαμε στο ρωμέικο! Μια μικρή προσφορά σε όσους αερολογούν περί ταυτότητας και εθνικής συνείδησης, που όπως ήξερε ο φίλος μας, θεμελιώνονται μόνο μέσα στον αγώνα.        

*Έπαινος: ο θεσμοθετημένος στην αθηναϊκή δημοκρατία λόγος προς τιμήν των νεκρών.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040