Άρθρα και Τοποθετήσεις

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (I): Θρησκευτική Ουδετερότητα του Κράτους κι Άλλα Ηχηρά Παρόμοια...Του Γ. Περάκη

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (I): Θρησκευτική Ουδετερότητα του Κράτους κι Άλλα Ηχηρά Παρόμοια...

 

Ο κ. Τσίπρας μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος του έθεσε τα βασικά σημεία της συνταγματικής αναθεώρησης τα οποία εν συντομία ήταν τα εξής:

  1. 1)Την καθιέρωση παγίως, αναλογικού εκλογικού συστήματος η οποία θα προβλέπεται στο Σύνταγμά μας,
  2. 2)Την ταυτόχρονη καθιέρωση της λεγόμενης εποικοδομητικής ψήφου δυσπιστίας,
  3. 3)Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, παραγραφή όπως για όλους τους πολίτες,
  4. 4)Κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους,
  5. 5)Υποχρεωτικά αιρετός ο πρωθυπουργός,
  6. 6)Μέχρι τρεις θητείες για τους βουλευτές, ο περιορισμός δεν ισχύει για αρχηγούς κομμάτων και πρώην Πρωθυπουργούς
  7. 7)Θεσμοθέτηση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας,
  8. 8)Αποσαφήνιση διατάξεων που απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση νερού κα της ηλεκτρικής ενέργειας,
  9. 9)Κατοχύρωση της προστασίας της εργασίας και των εργαζομένων, που θα αναγνωρίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των κοινωνικών εταίρων να ορίζουν τον κατώτατο μισθό,
  10. 10)Ενίσχυση των κρατικών εγγυήσεων για την παροχή υπηρεσιών υγείας και καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε όλους τους πολίτες.

Τα σημεία (1), (2), (3), αναντίρρητα είναι θετικά. Το μεν πρώτο λύνει ένα βασικό πρόβλημα δημοκρατίας και ισονομίας (εάν βέβαια συνοδεύεται και με άλλα μέτρα π.χ. προβολή των θέσεων των κομμάτων απο τα ΜΜΕ κλπ), σκοτεινό σημείο παραμένει το όριο εισόδου των κομμάτων στην βουλή.

Τα επόμενα δύο (2) & (3) αποκαθιστούν ένα αμελητέο μέρος των αυθαιρεσιών της ανώμαλης περιόδου των μνημονίων με τις επαναλαμβανόμενες και ατιμώρητες αντισυνταγματικές εκτροπές λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα, η οποία ανώμαλη περίοδος βρίσκεται ακόμη εν ισχύ. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι βρίσκεται ακόμη και σήμερα εν ισχύ η μνημονιακή επιτήρηση ή η επιτροπεία (η πιο «light» ορολογία του όρου μνημόνιο). Κατά τα άλλα ουδέν δημοσιονομικό μέτρο δεν μπορεί να πάρει η μνημονιακή κυβέρνηση χωρίς την έγκριση των «θεσμών».

Στη 4η θέση «περί κατοχύρωσης της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους», αναλύεται η πρόταση του προέδρου και των βουλευτών της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για την αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος, μαζί με την αιτιολογική έκθεση:

17. Αρθρο 3 18. 1. Αρθρα 13 παρ. 5, 33 παρ. 2 και 59 παρ. 1 και 2
Ισχύουσα διάταξη Προτεινόμενη Ισχύουσες διατάξεις Προτεινόμενες
1. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ΄ (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928. 1. Η Ελληνική Πολιτεία είναι θρησκευτικά ουδέτερη. Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία βρίσκεται αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και με κάθε άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία και τηρεί απαρασάλευτα τους Κανόνες των Αποστόλων και των Οικουμενικών Συνόδων και την εκκλησιαστική παράδοση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας είναι αυτοκέφαλη και διοικείται σύμφωνα με όσα ορίζουν ο Καταστατικός Χάρτης της, ο Πατριαρχικός Τόμος του 1850 και η Συνοδική Πράξη του 1928. Το εκκλησιαστικό καθεστώς της Κρήτης και των Δωδεκανήσων δεν αντίκειται στις παραπάνω διατάξεις. Άρθρο 13 5. Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του. Άρθρο 13 5. Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του. Η ορκωμοσία κρατικών αξιωματούχων και δημόσιων λειτουργών και υπαλλήλων γίνεται με πολιτικό όρκο. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο υπόχρεος επιλέγει ελεύθερα αν θα δώσει πολιτικό ή θρησκευτικό όρκο.
2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου. 2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου. Άρθρο 33   2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, δίνει ενώπιον της Βουλής τον ακόλουθο όρκο: "Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού". Άρθρο 33 2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, δίνει ενώπιον της Βουλής τον ακόλουθο όρκο: “Διαβεβαιώνω στην τιμή και τη συνείδησή μου ότι θα φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, θα μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, θα υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, θα προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και θα υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού”.
3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη. 3. Το κείμενο της Αγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. Η επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδας και της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη. Άρθρο 59 1. Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: “Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδαςνα είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου”. Άρθρο 59 1. Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: “Διαβεβαιώνω στην τιμή και τη συνείδησή μου ότι θα είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, θα υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και θα εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου”.
Ερμηνευτική δήλωση 2. Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος. 2. Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος.
  Ο όρος επικρατούσα θρησκεία δεν αποτελεί αναγνώριση επίσημης κρατικής θρησκείας και δεν επιφέρει καμία δυσμενή συνέπεια σε βάρος άλλων θρησκευμάτων και γενικότερα στην απόλαυση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας.

Κατ΄αρχήν η προτεινόμενη αλλαγή (17. Αρθρο 3), αναιρεί εν τη γενέσει της, την θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους. Το σύνταγμα της χώρας με την προτεινόμενη τροποποίηση επεμβαίνει απροκάλυπτα σε μια θρησκεία, εκφράζοντας άποψη για τον τρόπο λειτουργίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας όταν αναφέρεται «είναι αυτοκέφαλη και διοικείται σύμφωνα με όσα ορίζουν ο Καταστατικός Χάρτης της...

Πρίν απο την κάθε έκφραση οποιασδήποτε γνώμης και άποψης θα ήταν πολιτικά ορθόν, να λάβουμε υπ’ όψιν ορισμένα ιστορικά στοιχεία «ταύτισης» και «σύμπλευσης» κράτους-εκκλησίας.

Η Εκκλησία έχει Εξουσία και μετέχει σε όλα τα πολιτειακά θεσμικά όργανα ως κοινωνικός εταίρος, με συμφέροντα όμως ανεξάρτητα από αυτά της κοινωνίας των οποίων η έκφραση διαπερνά κάθετα το πολιτικό σύστημα. Οι άνθρωποι εντός της (κυρίως οι αξιωματούχοι) και οι γύρω της (βλ. βουλευτές, πολιτευτές, δημόσια πρόσωπα) δρουν ως παράκεντρο εξουσίας, που άλλοτε απομακρύνεται από το κεντρικό σύστημα εξουσίας (δηλ. τις κυβερνήσεις), άλλες φορές συμπορεύεται, ενώ ιστορικά υπήρξαν και περιπτώσεις που μάλλον ταυτίστηκε με το κατ’ εξοχήν κέντρο εξουσίας (π.χ. Βυζάντιο). Απόδειξη αποτελεί η τοποθέτηση του εξέχοντος «θεσμικού» στελέχους της Νέας Δημοκρατίας Κ. Πυλαρινού, που ξεκίνησε την σταδιοδρομία του το 1957 ως μέλος του πολιτικού γραφείου του «εθνάρχη» Κ. Καραμανλή, μέχρι το 1963. Επίσης διετέλεσε Σύμβουλος Οικονομικών και Οργανώσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος και Γενικός Διευθυντής των Οικονομικών και Τεχνικών Υπηρεσιών της (1998-2008).

Ωρισμένες πτυχές της οικονομικής αλληλοεξάρτησης κράτους-εκκλησίας:

1) Πότε και Πώς συγκεντρώθηκε τόσος εκκλησιαστικός πλούτος;

Την προηγούμενη διαπίστωση μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να αναλύσουμε ιστορικά το πότε απέκτησε η Εκκλησία την περιουσία της και πότε άρχισε να την χάνει. Να σημειωθεί ότι με τον όρο Εκκλησία εννοούμε τα χιλιάδες νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (εκτιμώνται στις 6.500-10.000 τέτοια Νομικά Πρόσωπα), που αφορούν μοναστήρια, ενορίες, μητροπόλεις, αλλά και την κεντρική Εκκλησία της Ελλάδος (Ιερά Σύνοδος, Αρχιεπισκοπή).

Ας θυμηθούμε λίγες γραμμές που έγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Εδώ θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η Εκκλησία είχε πάντοτε περιουσία και η μακρά προέλευσή της ανάγεται, κυρίως σε δωρεές και κληρονομιές βυζαντινών αυτοκρατόρων, αξιωματούχων του Βυζαντίου, όπως επίσης σε δωρεές και κληρονομιές, μοναχών και λαϊκών ως και τις ημέρες μας».

Η Εκκλησία, λοιπόν, απέκτησε μεγάλη περιουσία όταν… ήταν η ίδια στην εξουσία, τα χρόνια τα Βυζαντινά. Ύστερα, στα χρόνια της τουρκοκρατίας άρχισαν οι “δωρεές” στα μοναστήρια και τα ‘ξωκκλησια. Έχει γραφτεί πολλάκις ότι επειδή ο Σουλτάνος τα είχε καλά με την Εκκλησία, της επέτρεπαν να “κατέχει” περιουσία και δεν επενέβαιναν (πολύ) στο πως η Εκκλησία τη διαχειριζόταν. Αντίθετα, οι Ελληνες (ας πούμε έτσι τους κάτοικους του βυζαντίου που κατοικούσαν στον σημερινό ελλαδικό χώρο) δε μπορούσαν να έχουν περιουσίες αφού αυτές πέρναγαν στα χέρια του κάθε κοτζαμπάση ή άλλων τοποτηρητών-διοικητών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί να μεταβιβάζουν τις περιουσίες τους στους μητροπολίτες, στις ενορίες και τα μοναστήρια της περιοχής τους υπό το φόβο ότι θα τις έπαιρναν οι κατακτητές Τούρκοι.

Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας όπου δεν γνώριζε κανένας πότε θα δημιουργιόταν μία νέα ελεύθερη κρατική οντότητα, και ενδεχομένως θεωρούσαν ότι αυτό θα γινόταν σύντομα. Κάποιοι έχοντας την θρησκεία τους ως μόνο αποκούμπι, μπροστά στον Θεό συμφωνούσαν με τους επίγειους αντιπροσώπους του, ότι σε περίπτωση επαναφοράς της ομαλότητας οι περιουσίες τους θα επιστρέφονταν άμεσα, ενώ στο μεταξύ οι εκκλησιαστικοί άρχοντες θα τους παραχωρούσαν τη χρήση των μεταβιβασμένων περιουσιών τους (οι Τούρκοι επέτρεπαν και αυτό).

2) Η περιουσία της εκκλησίας σήμερα

Οι εκτάσεις: Σύμφωνα με εκτιμήσεις, αλλά και στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, η συνολική έκταση της εκκλησιαστικής περιουσίας φτάνει τα 1.300.000 στρέμματα. Από αυτά:

732.000 είναι βοσκότοποι, 367.000 δασικές εκτάσεις και 189.000 γεωργικές.

Περίπου 400.000 στρέμματα χαρακτηρίζονται ως «διακατεχόμενα», αφού για αυτές τις εκτάσεις δεν υπάρχουν τίτλοι ιδιοκτησίας. Έχει, επίσης, σημειωθεί ότι η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει και ολόκληρα νησιά και βραχονησίδες (!) σε νησιωτικά συμπλέγματα, όπως στις Σποράδες και στις Κυκλάδες. Η Ελλαδική Εκκλησία φέρεται, μεταξύ άλλων, να έχει στην κατοχή της περίπου οκτακόσια κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα. Οσον αφορά, δε, τη ρευστότητα της Εκκλησίας, υπολογίζεται σε αρκετές δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) εκατομμύρια ευρώ (για περισσότερα εδώ Εκκλησιαστική περιουσία: Αλήθειες και μύθοι - Paraskhnio.gr).

3) Αυτοκρατορικά χρυσόβουλα στο σύγχρονο Δίκαιο-Μιά «συνταγματική» εκκρεμότητα 229 ετών:

α) Το «Αδιέξοδο» ενός έντιμου αστού νομικού: Πώς όμως, εξηγείται το γεγονός ότι τα πρώτα Συντάγματα που ψήφισε ο επαναστατημένος ελληνικός λαός τα πλέον δημοκρατικά της εποχής τους μαζί με το Σύνταγμα των ΗΠΑ αναγόρευσαν ως ισχύον Δίκαιο στην Ελλάδα «τους νόμους των αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων» κανόνα που επανέλαβαν εν συνεχεία τόσο ο Καποδίστριας όσο και η βαυαρική αντιβασιλεία; Και πώς εξηγείται το γεγονός ότι μέχρι να τεθεί σε ισχύ ο Αστικός μας Κώδικας δηλαδή το έτος 1946, οι αυτοκρατορικοί νόμοι αποτελούσαν το εφαρμοζόμενο στον τόπο μας αστικό δίκαιο; Και, τέλος, γιατί ο Αστικός μας Κώδικας περιέλαβε σε νέα διατύπωση, διατάξεις του αυτοκρατορικού δικαίου, αντί να ιδρύσει εκ του μηδενός μια νέα έννομη τάξη; Αυτά, ως μια μικρή νύξη για ένα από τα «παράδοξα» της ιστορίας των θεσμών μας που όμως δεν είναι τόσο παράδοξα, αν αναλογισθούμε σε ποια ιδεολογική βάση θέλησαν να θεμελιώσουν το αρτισύστατο ελληνικό κράτος οι επαναστατικές συνελεύσεις. Και που φαίνονται παράδοξα μόνο σε όσους επιθυμούν σώνει και καλά να προσδώσουν στους θεσμούς μας μια άπεφθη ρεπουμπλικανική καθαρότητα, εμπνευσμένη από το πρότυπο που δημιούργησε η Γαλλική Επανάσταση του 1789. Η επανάσταση όμως αυτή, παρά το περί του αντιθέτου θρυλούμενα, δεν έμοιαζε τόσο πολύ με τη δική μας. Και αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε είναι ότι η Ελληνική Επανάσταση, σε αντίθεση με τη γαλλική η οποία επεδίωξε την καθολική ρήξη (με το παλαιό καθεστώς, την Εκκλησία, τους θεσμούς, ακόμη και με την ιστορία), υπήρξε μια εξέγερση που προέταξε την ενότητα και τη συνέχεια. Ενοποίησε ιδεολογικά το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, φιλοδόξησε να αποκαταστήσει το παλαιό κλέος, ανήγαγε την Ορθοδοξία σε περιωπή «επικρατούσης θρησκείας» και μέσα σε αυτήν την προοπτική ήταν απόλυτα φυσικό να αναγνωρίσει ως ισχύον δίκαιο τους νόμους των «αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων». Και όλα αυτά, πράγμα αξιοθαύμαστο, χωρίς καμιά έκπτωση ως προς τα κεκτημένα του γαλλικού διαφωτισμού: την καθιέρωση της δημοκρατικής αρχής και τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αν λοιπόν, μας ενοχλούν τα χρυσόβουλα και τα σιγίλια, αυτό δεν πρέπει να το καταλογίσουμε στους καλόγερους και τους συνεργούς τους, αλλά σε μια καταστατική επιλογή που έκανε ο «ελληνικός λαός»;;;πριν από 180 χρόνια.

Συμπέρασμα: Δύο τινά μπορούν να συμβούν στο μέλλον. ΄Η να θεωρήσουμε ότι οι δημοκρατικοί μας θεσμοί πάσχουν από έλλειψη δογματικής καθαρότητας, οπότε οφείλουμε να εξοβελίσουμε τους αυτοκράτορες, τους δεσποτάδες, τους καλογέρους και το ένδοξο παρελθόν, με κίνδυνο όμως, να βρεθούμε ορφανοί σε αναζήτηση ταυτότητας. ΄Η να εμμείνουμε στην ιστορική μας συνέχεια και να εξακολουθήσουμε να πορευόμαστε επ' ελπίδι αναστάσεως.

Αδιέξοδο (Χρ. Ζουράρις).

Σημείωση: Ο Ελληνικός Πολιτισμός άρχεται απο τον Πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων. Ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δεν αποτελεί συνέχεια του αλλά άλλον πολιτισμό και κατά συνέπεια ουδέν αδιέξοδο υπάρχει.

β) Η Νομική Αποψη: Η παραχώρηση ιδιοκτησίας με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο δεν ήταν νόμος αλλά ατομική πράξη, όπως τα σημερινά συμβόλαια. Αρα, οι επανεισαχθέντες με διάταγμα του 1835 (όχι με Συντάγματα) «νόμοι των αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων» (δηλαδή γενικοί κανόνες και όχι ατομικές πράξεις) δεν περιλάμβαναν τα χρυσόβουλα. Αν αυτά είχαν ισχύ, τούτο ήταν ανεξάρτητο από το Διάταγμα του 1835. Ακόμη όμως και οι νόμοι των βυζαντινών αυτοκρατόρων κάθε άλλο παρά αναλλοίωτοι έμεναν στο νέο ελληνικό κράτος. Συντάγματα, νόμοι του κράτους έθιμα κ.λπ. έθεσαν στο περιθώριο μεγάλο μέρος (ιδίως το αναχρονιστικό) του βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου, που διατηρεί απλώς ιστορική αξία. Πρόκειται για έναν θεσμό που ίσχυε και στο βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο («αμνημονεύτου χρόνου παραγραφή»), αλλά ισχύει και υπό τον Αστικό μας Κώδικα. Και μόνο αυτό το τελευταίο πλην των άλλων έχει αποδυναμώσει από κάθε νομική αξία τα χρυσόβουλα. Πάνω απ' όλα είναι όμως οι σημερινές αρχές Δικαίου που δεν ανέχονται την «αυτοκρατορικώ δικαίω» εξουσία του αρχηγού του κράτους να παραχωρεί τμήματα της ελληνικής γης σε όποιους κατά βούληση επιλέγει.

Τα σημερινά δημοκρατικά Συντάγματα έχουν άλλη ιεράρχηση αξιών. Αλλά οι θεοκρατικές και μοναρχικές αντιλήψεις του Βυζαντίου είναι ασυμβίβαστες με τις σύγχρονες δικαιικές αντιλήψεις. Εκεί δεν μπορεί να υπάρχει συνέχεια.

Συμπέρασμα: Δεν πρέπει να συγχέουμε την όποια ιστορική σημασία των χρυσόβουλων με την καταρχήν ανύπαρκτη σημερινή νομική τους αξία (Μ. Σταθόπουλος,Ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών 1983-1991).

4) Η Ναοδομία της εκκλησίας ή όταν η εκκλησία αποκτά κρατική εξουσία

Κρατική εξουσία «με το έτσι θέλω» αποκτά η Eκκλησία και… ελέω Θεού όχι μόνον θα εκδίδει οικοδομικές άδειες αλλά θα νομιμοποιεί αυθαίρετα, θα ελέγχει, θα επιβάλλει και θα εισπράττει τα πρόστιμα! Όλα αυτά μέσω κανονισμού της Διαρκούς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 135/Α/ 9.8.2010 με τον τίτλο «Κωδικοποίησις και συμπλήρωσις διατάξεων περί λειτουργίας της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών». Ετσι «το γραφείο ναοδομίας και εκτελέσεως εκκλησιαστικών τεχνικών έργων» , «λειτουργούντος παρά τη Ιερά Συνόδω», σύμφωνα με άλλον κανονισμό (66/93) αναβαθμίζεται σε διεύθυνση με πλήθος αρμοδιοτήτων οι οποίες ανήκουν στις πολεοδομίες (η εφαρμογή του νόμου Τρίτση 1337/83 άρθρο 17 για τα αυθαίρετα κτίσματα, του Προεδρικού Διατάγματος 276 ΦΕΚ Α/98...κλπ).

Ολες οι αρμοδιότητες περιγράφονται στο άρθρο 19 του φρέσκου κανονισμού, ο οποίος και αυτός θεωρητικά στηρίζεται στον νόμο 590/1977 «καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδας».

5) Η μισθοδοσία των 9.298 ιερέων και 336 κληρικών υπαλλήλων, επιβαρύνοντας τον κρατικό προυπολογισμό με 180 εκατ. ευρώ ετησίως, αποτελεί επίσης αλλη μια οικονομική σχέση μεταξύ κράτους-εκκλησίας.

Οποιος πιστεύει ότι με τον πολιτικό όρκο και μόνο διασφαλίζεται η θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους χωρίς την λύση του Γόρδιου Δεσμού όλων των διαπλεκόμενων οικονομικών σχέσεων μεταξύ του κράτους-εκκλησίας σίγουρα θα αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία στην συγγραφή και την εφαρμογή των συνταγμάτων.

Αλλωστε ιστορικά παραδείγματα θρησκευτικής ουδετερότητας αποτελούν:

  1. 1. Γαλλία: Στο άρθρο 1 του ισχύοντος γαλλικού Συντάγματος ρητώς ορίζεται: «Η Γαλλία είναι αβασίλευτη πολιτεία αδιαίρετη, χωρισμένη από την Εκκλησία δημοκρατική και κοινωνική». Η διατύπωση αυτή: πηγάζει απο την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (LadéclarationdesDroitsdel' HommeetduCitoyen), που ψηφίστηκε το 1789κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασηςαπό τη Συντακτική Συνέλευση.
  2. 2. Τ. Τζέφερσον και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων: Ο Τ. Τζέφερσον, ο 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, με την επιστολή του οποίου εστάλη προς τους Βαπτιστές του Συνδέσμου Danbury το έτος 1802. Με την επιστολή αυτή όπου γίνεται αναφορά στην Πρώτη Τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τζέφερσον γράφει: Πιστεύοντας μαζί σας ότι η θρησκεία είναι ένα θέμα το οποίο αφορά αποκλειστικά τον άνθρωπο και το Θεό του, ότι κανείς δεν είναι υπόλογος σε κανέναν άλλο για την πίστη του ή τη λατρεία του ότι οι νόμιμες εξουσίες της κυβέρνησης αφορούν ενέργειες μόνο και όχι απόψεις, με ευλάβεια θεωρώ ότι η πρόθεση το συνόλου του Αμερικανικού λαού όπως αποτυπώνεται στη νομοθεσία του είναι ότι δεν θα πρέπει να «θεσμοθετηθεί κανένας κανόνας δικαίου για την καθιέρωση της θρησκείας ή την απαγόρευση της ελεύθερης άσκησής της», δημιουργώντας έτσι ένα τείχος διαχωρισμού μεταξύ εκκλησίας και κράτους.

Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα στον κόσμο της πλήρους θρησκευτικής ελευθερίας που εγκρίθηκε το 1791.

Λόγω του ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει περισσότερο την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αφού συνυπάρχουν αρμονικότατα πρώην «ανανεωτικοί», «δογματικοί» και «πασόκοι», το δε κόμμα έχει μετεξελιχθεί σε μια «μεταδημοκρατική αριστερά» με έντονα θεοκρατικά στοιχεία, στην πολιτική του πρακτική. Το πολιτικά εφικτό (το σήμερα), καλλιεργεί στον πολίτη το στοιχείο της αυριανής, όταν θα αλλάξουν και το επιτρέψουν οι συσχετισμοί (της μεταθανάτιας ανταμοιβής που προβάλλεται από όλα τα θρησκευτικά δόγματα) και γίνεται πολύ χρήσιμη και αξιοποιήσιμη δύναμη για την αποτροπή της αντίδρασης εναντίον των εξουσιαστών σε τούτον τον ...μάταιο κόσμο. Η θρησκεία της παρηγοριάς, της επουράνιας ανταμοιβής, με ενέχυρο την καρτερικότητα για όσα υφίσταται σήμερα.

Ελλείψει πολιτικού συμπεράσματος στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, θα ειπωθούν:

Τα λόγια του Αριστοφάνη απο τους Ιππής:

Τον δήμον αεί προσποιού υπογλυκαίνων ρηματίοις μαγειρικοίς, μτφρ:

Να έχεις πάντα τον δήμο με το μέρος σου καλοπιάνοντάς τον

με μαγειρεμένα λόγια (η ευγενική έκφραση).

Δεδομένου οτι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται απο τον φοιτητικό χώρο, θα τους θυμίσω το σλόγκαν του «74-75» των γενικών συνελεύσεων στα φοιτητικά αμφιθέατρα:

Οποιος πατά το ένα του πόδι σε μιά βάρκα και το άλλο σε άλλη

βάρκα, τελικά σκίζεται το σώβρακό του (μή ευγενική έκφραση).

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Τι γνώριζε ο Θουκυδίδης για την Αμερική του Τραμπ;Του Έντουαρντ Μέντελσον

Τι γνώριζε ο Θουκυδίδης για την Αμερική του Τραμπ;

Του Έντουαρντ Μέντελσον

Ο αρθρογράφος είναι καθηγητής κλασσικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ. Το κομμάτι δημοσιεύτηκε στην Επιθεώρηση Βιβλίων της Νέας Υόρκης στις 29/10/18. Τα αποσπάσματα από τον Θουκυδίδη είναι σε μετάφραση Αγγέλου Βλάχου, Εκδόσεις Γαλαξίας.

Το πρωινό μετά τις προεδρικές εκλογές του 2016 προσπάθησα να ξεφύγω λιγάκι από το κλίμα διαβάζοντας κάποιες σελίδες του Θουκυδίδη που είχα επισημάνει για το μάθημα της επόμενης ημέρας και ανακάλυψα την καλύτερη εξήγηση για ό,τι είχα δει σε σχέση με την ψηφοφορία που προσπαθούσα να ξεχάσω. Στο τρίτο βιβλίο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου ο Θουκυδίδης περιγράφει την έκρηξη του εμφυλίου πολέμου στο νησί της Κέρκυρας το 427π.Χ:

«‘Έγιναν, για πρώτη φορά, τα φοβερά αυτά πράγματα στα οποία μπορούν να οδηγηθούν άνθρωποι που ζουν κάτω από καθεστώς τυραννικό όταν τους δοθεί η ευκαιρία να εκδικηθούν τους άρχοντές τους. Άλλοι, κινήθηκαν για να απαλλαγούν από την φτώχεια τους επιδιώκοντας να πάρουν τις περιουσίες των άλλων. Άλλοι χτυπούσαν άγρια και αλύπητα ανθρώπους της ίδιας τάξης, όχι από πλεονεξία, αλλά από το τυφλό πάθος του πρωτόγονου ανθρώπου» (Βιβλίο Γ, 84)

Το πιο ενδιαφέρον που βρήκα για τις εκλογές ήταν η καταστροφική αποτυχία κάθε σχεδόν προσπάθειας να προβλεφθεί το αποτέλεσμα των εκλογών με βάση αριθμητικά στοιχεία, αντί να ερμηνευθούν τα πάθη που προκάλεσαν αυτή την έκβαση, όπως ο Θουκυδίδης ερμήνευσε την εμφύλια σύγκρουση στη Κέρκυρα. Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις με μεγάλη αυτοπεποίθηση κατά 99% προβλέπανε ένα αποτέλεσμα το οποίο δεν συνέβη. Σχεδόν κάθε δημοσκόπηση προέβλεψε αυτό που δεν συνέβη.

Καθένας που διαβάζει Θουκυδίδη βλέπει σε αυτόν τον πιο σημαντικό ιστορικό αυτοκρατορίας, όχι μόνο για την δικιά του εποχή αλλά επίσης για τις φανερές και τις αφανείς προβλέψεις μελλοντικών εποχών. Ένα από τα μεγάλα θέματά του είναι η Αθηναϊκή ιδιαιτερότητα και οι ηθικές και στρατιωτικές αποτυχίες που αναπόφευκτα προκύψαν από αυτήν. Στις αρχές του συγγράμματος του ανασυγκροτεί ή επινοεί τον Επιτάφιο Λόγο του αθηναίου ηγέτη Περικλή για να τιμήσει την μνήμη αυτών που πέθαναν τον πρώτο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέμου με τον λαμπρά εμπνευσμένο έπαινο της αθηναϊκής δημοκρατίας στην πλήρη της άνθηση, ευημερούσας και θριαμβεύουσας με τον εθελοντικό της αυτοέλεγχο, την συλλογική υπευθυνότητα, τον σεβασμό στον νόμο.

Μετά, τρεις προτάσεις μετά το τέλος του Επιταφίου, χωρίς να κάνει καμιά υπόμνηση τις απελπιστικά ανατρεπτικής ιστορίας που πρόκειται να διηγηθεί στη συνέχεια αρνείται σχεδόν καθετί που είπε ο Περικλής, κάθε τι που δημιουργούσε αυταπάτες και ήταν απατηλό. Το καλοκαίρι μετά τον Επιτάφιο, αναφέρει ο Θουκυδίδης, η Αθήνα πλήγηκε από την πανώλη και η δημοκρατία κατέρρευσε σε ένα «κράτος ανομίας χωρίς προηγούμενο». Αυτοί που επέζησαν ενδιαφέρονταν μόνο για «την ευχαρίστηση της στιγμής και ότι μπορούσε να συμβάλει σημαντικά σε αυτήν την ευχαρίστηση» και «κανένας φόβος θεού ή νόμου δεν μπορούσε να τους περιορίσει». Η αυτοϊκανοποίηση σαν αυτή του Περικλή είναι εύκολη στην ευημερία, πολύ λιγότερο στην κρίση. Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου παίρνει την μορφή συζητήσεων που αποτυπώνει ο Θουκυδίδης χωρίς να παίρνει το μέρος οιασδήποτε πλευράς με σαφήνεια, παρότι βέβαια είναι σχεδόν σαφές ποια πλευρά είναι πιο κοντά στον δικό του τρόπο σκέψης. Ο Επιτάφιος του Περικλή φαίνεται να είναι μια σπάνια περίπτωση ομιλίας στην οποία δεν υπήρχε ως απάντηση μια αντίθετη άποψη. Η ίδια η πανώλης όμως είναι η σιωπηλή απάντηση στην ομιλία του Περικλή και ο σαφής νικητής σε έναν αδυσώπητο διάλογο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Η Αθήνα αμέσως μετά την πανώλη ανέκτησε την αυτοπεποίθησή της εκφρασμένη, και πάλι από τον Περικλή, ότι η πολιτική και τεχνική της υπεροχή απέναντι σε πιο αδύναμες πόλεις – κράτη δικαιολογούσε το πρόγραμμα της ιμπεριαλιστικής της επέκτασης. Λίγα χρόνια αργότερα, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις του πιο σοφού της στρατηγού, του Νικία, η Αθήνα ξεκίνησε την εκστρατεία της ενάντια στην σχετικά καθυστερημένη Σικελία, προβλέποντας μια εύκολη κατάκτηση του κατακερματισμένου και ολιγάριθμου αντίπαλου. Αντί γι’ αυτό η πρώτη πόλη της Ελλάδας, παγιδευμένη σε μια απόμακρη και ανοίκεια περιοχή, αδύναμη να πολεμήσει ένα πολιτισμό που μέσα στην άγνοιά της περιφρονούσε, υπέκυψε σε μια ολοκληρωτική ήττα των στρατιωτικών της δυνάμεων και η ίδια αντιμετώπισε την οικονομική καταστροφή.

Ο Θουκυδίδης ανέφερε τα εξής στο βιβλίο του:

«Θα είμαι ικανοποιημένος αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θελήσουν να έχουν ακριβή γνώση των γεγονότων που συνέβησαν και εκείνων που θα συμβούν στο μέλλον, τα οποία, από την πλευρά της ανθρώπινης φύσης, θα είναι όμοια ή παραπλήσια. Έγραψα την Ιστορία μου για να μείνει αιώνιο κτήμα των ανθρώπων και όχι σαν έργο επίκαιρου διαγωνισμού για ένα πρόσκαιρο ακροατήριο (Βιβλίο Α, 22)».

Αποδείχθηκε σωστός όταν ο Ναπολέων και ο Χίτλερ μπήκε στην Ρωσία, όταν η Σοβ. Ένωση έκανε την επέμβαση στο Αφγανιστάν, όταν οι ΗΠΑ έστειλαν τις δυνάμεις τους στο Βιετνάμ και στο Ιράκ.

Οι ιστορικοί διαμάχονται μεταξύ τους για το αν ο Θουκυδίδης είναι ένας ηθικιστής φιλόσοφος ή, με μια κοινότυπη φράση, «ο πρώτος επιστημονικός ιστορικός». Το ριζοσπαστικό σε αυτόν που του προσδίνει μια αλάνθαστη καθαρή ματιά είναι ότι είναι και τα δύο. Κατανοεί την ηθική όχι σαν μια λίστα αυθαίρετων κανόνων που επιβάλλονται στην πραγματικότητα αλλά ως ένα συνθετικό στοιχείο της ίδιας της πραγματικότητας με τον ίδιο τρόπο που η ελληνική φιλοσοφία είχε αρχίσει να κατανοεί τους φυσικούς νόμους ως αδιαχώριστο στοιχείο της πραγματικότητας. Ο Θουκυδίδης είχε την ίδια αντίληψη που αιώνες αργότερα εξέφρασε ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν όταν έγραφε ότι η ηθική «πρέπει να είναι μια συνθήκη του κόσμου όπως η λογική».

Στον κόσμο της ηθικής συνοχής του Θουκυδίδη η ηθική δράση είναι αναπόφευκτα πρακτική δράση και η ανήθική δράση είναι αναπόφευκτα αντιπρακτική άσχετα από τις επίμονες και κοντόφθαλμες αντιλήψεις που ισχυρίζονται ότι δεν είναι. Αναφέρει μια συζήτηση για την θανατική ποινή ανάμεσα στον Κλέονα που ήταν «αξιοσημείωτος ανάμεσα στους Αθηναίους για την ποιότητα του χαρακτήρα του» και τον συνετό Διόδοτο. Ο Κλέων ήθελε η Αθήνα να σκοτώσει όλους τους συλληφθέντες που τους νίκησε στην επαναστατημένη Μυτιλήνη. Μια αυτοκρατορία έλεγε ο Κλέων κυβερνάει με τον φόβο. Δεν πρέπει ποτέ να κινείται από έλεος. Ο Διόδοτος απάντησε προτείνοντας επιείκεια, αλλά επίμεινε ότι έκανε αυτήν την επιλογή όχι γιατί ήταν ηθική αλλά γιατί του φαινότανε «η καλύτερη για το κράτος». Εάν η Αθήνα σκοτώσει τους συλληφθέντες, είπε, οι πόλεις που επαναστατούν στο μέλλον δεν θα έχουν κανένα κίνητρο να υποταχθούν και η Αθήνα θα ξόδευε όλους τους πόρους της προκειμένου να νικήσει αντιπάλους της που η μόνη τους πρακτική επιλογή θα ήταν να πολεμήσουν εώς θανάτου. Εάν αντίθετα η Αθήνα επέτρεπε στους ηττημένους να ζήσουν θα μπορούσαν ακόμη να βρουν ένα λόγο να γίνουν σύμμαχοι της. Μετά την συζήτηση η Αθήνα πρώτη φορά ακολούθησε την ηθική και πρακτική επιλογή να δείξει έλεος προς τους Μυτιληναίους παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία αυτή ήταν ισχνή. Μετά από αυτό όμως η Αθήνα έκανε την ανήθική και αντιπρακτική επιλογή να κατακτήσει την Σικελία με όλες τις καταστροφικές συνέπειες που είχε αυτό.

Τα δύο τελευταία χρόνια μετά στις Αμερικάνικες Προεδρικές εκλογές του 2016 γίνεται ακόμη πιο σαφές ότι ο Θουκυδίδης είναι ο μεγαλύτερος ιστορικός όχι μόνο των αυτοκρατοριών αλλά επίσης της σύγχρονης πολιτικής. Αυτό το απόσπασμα είναι ο απολόγισμός του για τον εμφύλιο στην Κέρκυρα το 427 π.Χ αλλά επίσης για την πολιτική κατάσταση του 2018 μ.Χ. στην Αμερική.

«Ο εμφύλιος πόλεμος, λοιπόν, μεταδόθηκε από πολιτεία σε πολιτεία. Κι όσες πολιτείες έμειναν τελευταίες, έχοντας μάθει τί είχε γίνει αλλού, προσπαθούσαν να υπερβάλουν σε επινοητικότητα, σε ύπουλα μέσα και σε ανήκουστες εκδικήσεις.Για να δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμα και την σημασία των λέξεων. Η παράλογη τόλμη θεωρήθηκε ανδρεία και αφοσίωση στο κόμμα, η προσωπική διστακτικότητα θεωρήθηκε δειλία που κρύβεται πίσω από εύλογες προφάσεις και η σωφροσύνη προσωπίδα της ανανδρίας. Η παραφορά θεωρήθηκε ανδρική αρετή, ενώ η τάση να εξετάζονται προσεκτικά όλες οι όψεις ενός ζητήματος θεωρήθηκε πρόφαση για υπεκφυγή.Όποιος ήταν έξαλλος γινόταν ακουστός, ενώ όποιος έφερνε αντιρρήσεις γινόταν ύποπτος. Όποιον επινοούσε κανένα τέχνασμα και πετύχαινε, τον θεωρούσαν σπουδαίο, κι όποιον υποψιαζόταν σύγκαιρα και φανέρωνε τα σχέδια του αντιπάλου, τον θεωρούσαν ακόμα πιο σπουδαίο. Ενώ όποιος ήταν αρκετά προνοητικός, ώστε να μην χρειαστούν τέτοια μέσα, θεωρούσαν ότι διαλύει το κόμμα και ότι είναι τρομοκρατημένος από την αντίπαλη παράταξη. Με μια λέξη, όποιος πρόφταινε να κάνει κακό πριν από άλλον, ήταν άξιος επαίνου, καθώς κι εκείνος που παρακινούσε στο κακό όποιον δεν είχε σκεφτεί να το κάνει. Αλλά και η συγγένεια θεωρήθηκε χαλαρότερος δεσμός από την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι ομοϊδεάτες ήσαν έτοιμοι να επιχειρήσουν οτιδήποτε, χωρίς δισταγμό, και τούτο επειδή τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους παρά στους όρκους τους στους θεούς.Τις εύλογες προτάσεις των αντιπάλων τις δέχονταν με υστεροβουλία και όχι με ειλικρίνεια για να φυλαχτούν από ένα κακό αν οι άλλοι ήσαν πιο δυνατοί.

Και προτιμούσαν να εκδικηθούν για κάποιο κακό αντί να προσπαθήσουν να μην το πάθουν. Όταν έκαναν όρκους για κάποια συμφιλίωση, τους κρατούσαν τόσο μόνο όσο δεν είχαν την δύναμη να τους καταπατήσουν, μη έχοντας να περιμένουν βοήθεια από αλλού. Αλλά μόλις παρουσιαζόταν ευκαιρία, εκείνοι που πρώτοι είχαν ξαναβρεί το θάρρος τους, αν έβλεπαν ότι οι αντίπαλοί τους ήσαν αφύλαχτοι, τους χτυπούσαν κι ένιωθαν μεγαλύτερη χαρά να τους βλάψουν εξαπατώντας τους, παρά χτυπώντας τους ανοιχτά. Θεωρούσαν ότι ο τρόπος αυτός όχι μόνο είναι, πιο ασφαλής αλλά και βραβείο σε αγώνα δόλου. Γενικά είναι ευκολότερο να φαίνονται επιδέξιοι οι κακούργοι, παρά να θεωρούνται τίμιοι όσοι δεν είναι δόλιοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν το κακό και να θεωρούνται έξυπνοι, παρά να είναι καλοί και να τους λένε κουτούς.

Αιτία όλων αυτών ήταν η φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες να αγωνίζονται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα των πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο να νικήσουν τους αντιπάλους τους. Τούτο τους οδηγούσε να κάνουν τα φοβερότερα πράματα επιδιώκοντας να εκδικηθούν τους αντιπάλους τους, όχι ώς το σημείο που επιτρέπει η δικαιοσύνη ή το συμφέρον της πολιτείας, αλλά κάνοντας τις αγριότερες πράξεις, με μοναδικό κριτήριο την ικανοποίηση του κόμματός τους. Καταδίκαζαν άνομα τους αντιπάλους τους ή άρπαζαν βίαια την εξουσία, έτοιμοι να κορέσουν το μίσος τους. Καμιά από τις δύο παρατάξεις δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό κι εκτιμούσε περισσότερο όσους κατόρθωναν να κρύβουν κάτω από ωραία λόγια φοβερές πράξεις. Όσοι πολίτες ήσαν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη, είτε επειδή είχαν αρνηθεί να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσαν να επιζήσουν προκαλούσε εναντίον τους τον φθόνο

Έτσι οι εμφύλιοι σπαραγμοί έγιναν αιτία να απλωθεί σε όλο τον ελληνικό κόσμο κάθε μορφή κακίας και το ήθος, που είναι το κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυχής, κατάντησε να είναι καταγέλαστο κι εξαφανίστηκε. Ο ανταγωνισμός δημιούργησε απόλυτη δυσπιστίακαι δεν υπήρχε τρόπος που να μπορεί να την διαλύσει, ούτε εγγυήσεις ούτε όρκοι φοβεροί. Όλοι, όταν επικρατούσαν, ξέροντας ότι δεν υπήρχε ελπίδα να κρατηθούν μόνιμα στην εξουσία, προτιμούσαν, αντί να δώσουν πίστη στους αντιπάλους τους, να πάρουν τα μέτρα τους για να μην πάθουν οι ίδιοι.Τις περισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κατώτεροι. Φοβόνταν την δική τους ανεπάρκεια και την ικανότητα των αντιπάλων τους κι έτσι, για να μην νικηθούν στην συζήτηση και για να μην πέσουν θύματα των όσων οι άλλοι θα επινοούσαν, δεν είχαν κανένα δισταγμό να προχωρήσουν σε βίαιες πράξεις.Όσοι, πάλι, περιφρονούσαν τους αντιπάλους τους, νόμιζαν ότι μπορούσαν σύγκαιρα να καταλάβουν τα σχέδιά τους. Θεωρούσαν ότι δεν ήταν ανάγκη να μεταχειριστούν βία για τα όσα μπορούσαν, καθώς νόμιζαν, να πετύχουν με τις ραδιουργίες τους. Έτσι, τις περισσότερες φορές, δεν φυλάγονταν και οι αντίπαλοί τους τούς αφάνιζαν.


Στην Κέρκυρα, λοιπόν, έγιναν, για πρώτη φορά, τα φοβερά αυτά πράγματα στα οποία μπορούν να οδηγηθούν άνθρωποι που ζουν κάτω από καθεστώς τυραννικό όταν τους δοθεί η ευκαιρία να εκδικηθούν τους άρχοντές τους. Άλλοι, κινήθηκαν για να απαλλαγούν από την φτώχεια τους επιδιώκοντας να πάρουν τις περιουσίες των άλλων. Άλλοι χτυπούσαν άγρια και αλύπητα ανθρώπους της ίδιας τάξης, όχι από πλεονεξία, αλλά από το τυφλό πάθος του πρωτόγονου ανθρώπου.
Ολόκληρη η ζωή της πολιτείας αναστατώθηκε και η ανθρώπινη φύση, η οποία —κι όταν ακόμα υπάρχει ευνομία— έχει την τάση να παρανομεί, ξεχείλισε, κι ανατρέποντας τους νόμους, έδειξε με ικανοποίηση, όλη της την ασυγκράτητη έχθρα εναντίον κάθε εξουσίας. Αν προτίμησαν την άνομη εκδίκηση από την δικαιοσύνη, αν προτίμησαν την πλεονεξία από την ευνομία, τούτο συνέβηκε επειδή ο φθόνος είχε διαβρώσει την ψυχή τους.Για να εκδικηθούν τους εχθρούς τους οι άνθρωποι, σε τέτοιες περιστάσεις, αγνοούν τους κανόνες επάνω στους οποίους στηρίζονται οι κοινωνίες, κανόνες όμως επάνω στους οποίους μπορούν να στηριχτούν για να σωθούν αν βρεθούν στην ανάγκη. Αλλά αδιαφορούν ξεχνώντας ότι, αν καταλύσουν όλους τους κανόνες, τότε κι οι ίδιοι θα στερηθούν από την προστασία τους αν έρθει στιγμή που θα την έχουν ανάγκη (Βιβλίο Γ, 82-84).»

Διαβάστε περισσότερα...

Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Λάμπρος Καραγεώργος

Ο Καραγεώργος Λάμπρος   είναι Καρδιολόγος, δ/ντής ΕΣΥ, πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων-Κέντρων Υγείας Λάρισας, μέλος του Γ.Σ. της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας

   1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;  

Δεκαετίες πριν την εφαρμογή των μνημονίων ήταν εμφανής η αντιλαϊκή κατεύθυνση, η φαύλη διαχείριση και η νεοφιλελεύθερη προοπτική των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Τα μνημόνια δεν ήρθαν ως φυσικό αποτέλεσμα άστοχων πολιτικών, αλλά ακριβώς ως ο στόχος των πολιτικών που εφαρμόσθηκαν. Κι αν η πλασματική ευμάρεια της προμνημονιακής περιόδου θόλωνε την πραγματική εικόνα, τα μνημόνια δεν άφηναν περιθώρια για οπτασίες. Έτσι ήρθε η ώρα του Τσίπρα και της παρέας του, που εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή οργή, υποσχόμενος τα ανέφικτα και σε συμμαχία με ακροδεξιούς, πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ και νεοφιλελεύθερους διαχειριστές, πραγματοποίησε πολιτική στροφή 180 μοιρών, εγκαθιστώντας τη χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Βασιλικότερος του βασιλέως, υιοθέτησε και εφάρμοσε κατά γράμμα τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συντάχθηκε πειθήνια με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια, σπρώχνοντας την πατρίδα μας σε νέες περιπέτειες και κυρίως συμφώνησε με την ξένη επικυριαρχία τις πολιτικές που θα εφαρμοσθούν τις επόμενες δεκαετίες, της δήθεν μεταμνημονιακής εποχής, που οριοθετούνται από αέναη λιτότητα, δημοσιονομική πειθαρχία, διαρκή εποπτεία και ματωμένα υπερπλεονάσματα. Ο λαός μας ζει στο πετσί του τη ζοφερή πραγματικότητα και δεν έχει ανάγκη από λεπτομερείς αναλύσεις και σύνθετες ιδεολογικές προσεγγίσεις. Τα εκατομμύρια των άνεργων και ξενιτεμένων νέων μας, το ξεπούλημα της χώρας, οι χιλιάδες κατασχέσεις, η διάλυση του κοινωνικού κράτους και ο εργασιακός μεσαίωνας, που φέρνουν την ανέχεια κι απαγορεύουν την ελπίδα, αγγίζουν σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.

Η προσδοκία της ανατροπής και της αλλαγής πορείας, για το λαό και τη χώρα προβάλλει ως η μόνη ελπίδα, και είναι ευθύνη της κίνησής μας να πεισθεί και να πείσει, να εμπνευσθεί και να εμπνεύσει, να στρατευθεί και να στρατεύσει, να κινητοποιηθεί και να κινητοποιήσει, να υπερκεράσει τις ιδεολογικές ακαμψίες του παρελθόντος και τον κατακερματισμό των δυνάμεων, να εργασθεί ακατάβλητα και να κοινοποιήσει στον πληθυσμό το εναλλακτικό της πρόγραμμα. Να καταγγείλει το σαθρό ιδεολόγημα της άρχουσας τάξης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, τις ατομικές λύσεις και τη λογική της ανάθεσης, προβάλλοντας τη συλλογική δράση και τη συμμετοχή. Σ’ αυτή την κατεύθυνση αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη και την πορεία τόσο της κίνησης 114 όσο και της δικής μου συνεισφοράς και συμμετοχής.

   Έχω την πεποίθηση ότι η παράμετρος του πολιτικού χρόνου, ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία, έχει κεντρική αξία στην εξέλιξη των πραγμάτων, λειτουργώντας υπέρ των διαχειριστών της εξουσίας στην εμπέδωση αντιδραστικών πολιτικών και στη διαμόρφωση καταστάσεων που δύσκολα θα ανατραπούν στο μέλλον. Πολλές από τις αντιτιθέμενες σ’ αυτές τις πολιτικές δυνάμεις, εμφανίζονται δυστυχώς, ως να λειτουργούν σε χρονικό κενό, προτάσσοντας απέναντι στην άμεση ανάγκη για συμπόρευση, ζητήματα ιδεολογικής ταύτισης και καθαρότητας. Όμως, ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, που θα πρέπει να είναι ο στόχος της προσπάθειάς μας, είναι αδύνατο να ταυτίζεται απολύτως ιδεολογικά και να ανεχθεί καπελώματα και ηγεμονισμούς από τους μηχανισμούς. Μια τέτοια προσπάθεια οφείλουμε να ξεκινήσουμε άμεσα μ’ αυτούς που θέλουν και μπορούν. Οι άλλοι συνήθως ακολουθούν.

   Εύηχες έννοιες και ορισμοί, όπως φιλελευθερισμός, παγκοσμιοποίηση, οικονομία των ελεύθερης και αυτορυθμιζόμενης αγοράς, πήραν τη θέση της έννοιας δεξιά, του παρελθόντος και παρά το γεγονός ότι αναφέρονται στην εξέλιξη του ίδιου καπιταλιστικού συστήματος, χρησιμοποιήθηκαν από τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, για να δικαιολογήσουν, ακόμα και να διαφημίσουν τις νέες επιλογές τους. Φιλελεύθεροι δεξιοί, σοσιαλιστές, εργατικοί, πράσινοι, ακόμα και ευρωκομουνιστές συμπορεύονται σήμερα στην εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου στην Ευρώπη, απέναντι σε δεξιούς κρατικιστές, εθνικιστές, αυτονομιστές και αριστερούς. Αυτή η εξέλιξη, ταυτόχρονα με την περαιτέρω αποκάλυψη της απάνθρωπης φύσης του εξελισσόμενου μοντέλου, την αναγόρευση του κέρδους σε υπέρτατη δύναμη, τη μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε αγοραία εμπορεύματα, την προώθηση του ατομικισμού κόντρα στη συλλογική προσπάθεια, που εισάγουν την ανθρωπότητα σ’ ένα ιδιότυπο μεσαίωνα του 21ου αιώνα, επανακαθορίζει και την πολιτική στάση του πληθυσμού. Είναι ρεαλιστικότερο σήμερα να αναφερόμαστε σε πρώην δεξιούς και πρώην αριστερούς και είναι ανάγκη να συζητήσουμε απαρχής για το πολίτευμα, τη δημοκρατία, τη συμμετοχή των πολιτών, τα διαχειριστικά και παρεμβατικά όρια του κράτους και την κοινωνική εξέλιξη. Τα παγιδευτικά διλλήματα του παρελθόντος και ο διαχωρισμός των πολιτών σύμφωνα με τις κομματικές ταυτότητες των παππούδων τους, ετεροκαθορίζουν τις ταξικές τους προτεραιότητες και αναπαράγουν τον απομονωτισμό και την περιθωριοποίηση της δράση μας.

   Η διαδραστική σχέση της πρωτοβουλίας μας με πλατιές λαϊκές μάζες χωρίς αποκλεισμούς, θα καθορίσει τόσο το μέλλον όσο και τα παρεμβατικά της αποτελέσματα.

Διαβάστε περισσότερα...

«Αγαπητέ Μοσκοβισί». Ανοικτή επιστολή ενός Ευρωπαίου πολίτη (τουλάχιστον προς το παρόν)

«Αγαπητέ Μοσκοβισί». Ανοικτή επιστολή ενός Ευρωπαίου πολίτη (τουλάχιστον προς το παρόν)

Κύριε Επίτροπε Μοσκοβισί,

Άκουσα προσεκτικά τη συνέντευξη Τύπου όπου εξηγείτε τους λόγους που οδήγησαν στην απόρριψη του προϋπολογισμού της ιταλικής κυβέρνησης για καταφανή παραβίαση των λεγόμενων ευρωπαϊκών κανόνων.

Δεν νομίζω να κάνω λάθος λέγοντας πως το ισχυρότερο επιχείρημα που χρησιμοποιείτε για να αιτιολογήσετε τη σοβαρή απόφαση είναι πως τον κάθε Ιταλό βαραίνουν 37 χιλιάδες ευρώ χρέους από τη γέννησή του.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω πως η δήλωσή σας αυτή είναι μόνο εν μέρει αληθινή, υπενθυμίζοντας σας, ωστόσο, πως εκείνοι που πληροφορούν με μισές αλήθειες παραλείποντας τις άλλες μισές, λένε έξυπνα ψέματα και αυτό ονομάζεται χειραγώγηση. Θα έπρεπε πράγματι να θυμάστε ότι το δημόσιο χρέος, που τόσο σας απασχολεί, σε ποσοστό που υπερβαίνει κατά πολύ το 60% το κατέχουν οι ίδιοι οι Ιταλοί. Έτσι, ναι είναι αλήθεια ότι σε κάθε Ιταλό αντιστοιχεί ένα μερίδιο του εθνικού χρέους ίσο με 37.000 ευρώ, αλλά είναι εξίσου γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι ίδιοι οι Ιταλοί είναι πιστωτές του κράτους τους για τουλάχιστον 24.000 ευρώ ανά άτομο (κατά μέσο όρο, εννοείται). Αυτό σημαίνει ότι το κατά κεφαλήν δημόσιο χρέος είναι το πολύ ίσο με 13.000€.

Αλλά τι είναι αυτό το δημόσιο χρέος που τόσο σας θλίβει κ. Μοσκοβισί; Θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με λίγα λόγια: το δημόσιο χρέος δεν είναι τίποτα περισσότερο από το ποσοστό αποταμίευσης που το ιταλικό κράτος απαιτεί από τους πολίτες ώστε να πληρώσουν τις υπηρεσίες και τις υποδομές που προσφέρει στους ίδιους τους πολίτες. Για την ακρίβεια το ιταλικό κράτος τις υπηρεσίες και τις υποδομές που παρέχει τις πληρώνει μέσα από τη φορολόγηση: δεν θα σας διέφυγε πως είμαστε η πιο συνεπής χώρα στην Ευρώπη η οποία στα 26 από τα τελευταία 27 έτη παρουσίασε, στον κρατικό της προϋπολογισμό, πρωτογενή πλεονάσματα.

Αλλά κ. Μοσκοβισί ας πάμε παρακάτω, ανησυχείτε για την αύξηση του ιταλικού δημόσιου χρέους αντί να εστιάσετε στη βιωσιμότητά του, αρά θεωρείτε πως αυτό που έχει σημασία είναι αυτή καθαυτή η μείωση του δημόσιου χρέους. Στην ουσία από τη δική σας οπτική πιστεύετε πως το μοντέλο ανάπτυξης στο οποίο πρέπει να στοχεύσουμε είναι αυτό της Μποτσουάνα που έχει αναλογία χρέους/ΑΕΠ 22,3%. Μια χώρα που γνωρίζει την αναγνώριση και το θαυμασμό των χρηματοπιστωτικών αγορών και των άγρυπνων φρουρών τους, όπως ο οίκος αξιολόγησης Moody’s, ο οποίος την αξιολογεί με Α2 κάτι που εμείς οι Ιταλοί θα έπρεπε να ζηλεύουμε. Εννοείται πως αυτή η θετική αξιολόγηση έχει το τίμημά της όπως όλα τα καλά πράγματα στη ζωή: στη Μποτσουάνα δεν υπάρχει εθνικό σύστημα υγείας όπως στην Ιταλία ή όπως και στην όμορφη Γαλλία σας. Πράγματι το 30% του πληθυσμού της είναι φορείς το AIDS. Ένα τίμημα που προφανώς πρέπει να πληρώσει για αυτή την πολυπόθητη αναγνώριση των Χρηματοπιστωτικών Αγορών και των ιερομάντεων τους. Και όχι μόνο, το 40% του πληθυσμού της Μποτσουάνα ζει με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα. Και τι αξία μπορεί να έχει η ενδημική φτώχεια μπρος την αναγνώριση των χρηματοπιστωτικών αγορών; Ένα προβληματάκι όμως υπάρχει: η Ευρώπη δεν έχει πει ποτέ στους Ιταλούς ότι η Ευρώπη γεννήθηκε με ιδέα και πρότυπο το μοντέλο ανθρώπινης ανάπτυξης που εφαρμόστηκε στην προαναφερόμενη αφρικανική χώρα. Ένα μοντέλο που έχει ως άστρο φωτεινό την επιβράβευση από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τους οργανισμούς αξιολόγησης. Όποιο και αν είναι το ανθρώπινο κόστος για να την επίτευξη του.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω και μερικά άλλα πράγματα κ Μοσκοβισί, όπως για παράδειγμα ότι η Ιταλία έχει πλεόνασμα εμπορικού ισοζυγίου ύψους 50 δις ευρώ ετησίως και άλλα 60 δισ πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Το παραπάνω μας τοποθετεί από την άποψη αυτή στο βάθρο των ενάρετων χωρών της Ευρώπης μαζί με τη Γερμανία και την Ολλανδία. Όπως και να έχει, όμως θα έπρεπε να γνωρίζετε πως αυτό σημαίνει ότι η Ιταλία ζει πολύ κάτω από τις δυνατότητές της καθώς το σύστημα-Ιταλία είναι πραγματικά ένας καθαρός πιστωτής έναντι του υπόλοιπου κόσμου. Ίσως, ίσως ακόμη και της ίδιας της Γαλλίας σου η οποία παρουσιάζει χρόνιο παθητικό εμπορικό ισοζύγιο, όπως η Αργεντινή άλλωστε.

Σας λέω αυτά χωρίς καμία σοβινιστική διάθεση, αλλά μόνο για να σας υπογραμμίσω πως η σχέση χρέους/ΑΕΠ λαμβάνει υπόψη μόνο μερικές πτυχές της οικονομικής σταθερότητας μιας χώρας: εκτός από το δημόσιο χρέος υπάρχει και το ιδιωτικό και πως αν το εμπορικό ισοζύγιο είναι χρόνια παθητικό και το κράτος έχει χαμηλό δημόσιο χρέος τότε αυτό αναμφισβήτητα σημαίνει πως τα χρέη για τη χρηματοδότηση του εμπορικού ισοζυγίου είναι καλά κρυμμένα στον ιδιωτικό τομέα. Θα μου πείτε πως όλα αυτά, αν και σωστά, δεν περιλαμβάνονται στη συνθήκη του Μάαστριχτ και επομένως δεν σας αφορούν. Σε αυτό, με ταπεινότητα, σας απαντώ πως εάν αυτός ο στοιχειώδης οικονομικός μηχανισμός δεν λαμβάνεται υπόψη από τους κανόνες του Μάαστριχτ, το πρόβλημα δεν είναι ο οικονομικός μηχανισμός, αλλά οι κανόνες που δεν τον λαμβάνουν υπόψη: πράγματι η Ισπανία (συνεπής, μέχρι εκείνη τη στιγμή, με αναλογία χρέους/ΑΕΠ κάτω 40%) με αυτόν τον αδυσώπητο μηχανισμό είδε στην αρχή να εκτινάσσεται το ιδιωτικό της χρέος και στη συνέχεια είδε το τραπεζικό της σύστημα να καταλήγει στις φοβερές θεραπείες των διαφόρων ευρωπαϊκών μηχανισμών σταθερότητας που εσείς πάρα πολύ καλά γνωρίζετε. Όλο αυτό για να σας πω πως η οικονομία λειτουργεί σύμφωνα με τρομερούς και αμείλικτους κανόνες, ακόμη και όταν οι ευρωπαϊκοί κανόνες και συνθήκες τους αγνοούν. Με άλλα λόγια, μιλάτε και λειτουργείται δουλικά και με αναισθησία ακολουθώντας τους λάθους κανόνες που λαμβάνουν υπόψη μόνο ένα μέρος του οικονομικού μηχανισμού που διέπει τις οικονομικές σχέσεις μεταξύ των εθνών. Εάν η Επιτροπή της οποίας είστε μέλος κινούνταν με σοφία κι όχι με την ψυχρή λογική ενός επαρχιώτη λογιστή που σας ωθεί να ακολουθήσετε επιμέρους κανόνες και ως εκ τούτου άδικους, συνθλίβοντας μια συνετή χώρα, θα επιχειρούσατε να αλλάξετε τούς κανόνες αυτούς, λαμβάνοντας υπόψη αυτό που υποδεικνύουν ο δείκτης του εμπορικού ισοζυγίου, ο δείκτης ιδιωτικού χρέους και ο δείκτης της καθαρής χρηματοοικονομικής θέσης των μεμονωμένων χωρών που ανήκουν στην ευρωζώνη. Αυτό για να μην την πατήσετε σαν άσχετος: επειδή η ιστορία ξέρει να γίνεται δύστροπη και αμείλικτη. Ακόμη και τη στιγμή που κάνετε τον Κέρβερο στην Ιταλία με τους κανόνες του Μάαστριχτ ανά χείρας μπορεί να τιναχθεί στον αέρα κάποια άλλη χώρα μέλος, συνεπής στους δικούς σας κανόνες, αλλά απολύτως ελλειμματική του οικονομικού μηχανισμού που πεισματικά αρνείστε να σεβαστείτε. Άλλωστε όπως είπα στην ευρωζώνη, έχει συμβεί ήδη ενάρετες χώρες έχουν τιναχθεί στον αέρα, όπως πχ η Ισπανία αλλά και η Ιρλανδία.

Σίγουρος πως δεν θα θελήσετε να περάσετε στην ιστορία ως οι άνθρωποι που οδήγησαν την Ευρώπη σε μια πολιτική κατάσταση ανάλογη του 1913 εφαρμόζοντας στενόμυαλους και ηλίθιους κανόνες, να έχετε τις καλύτερες ευχές μου.

Ένας Ευρωπαίος πολίτης (τουλάχιστον προς το παρόν).

Πηγή: lantidiplomatico.it

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Διαβάστε περισσότερα...

Η Επιβολή του Νόμου της Σιωπής, η Ποινή τών 7 ετών Φυλάκισης του Ιχθυολόγου. Του Γιάννη Περάκη

Η Επιβολή του Νόμου της Σιωπής, η Ποινή τών 7 ετών Φυλάκισης του Ιχθυολόγου

Οι αφορμές του παρακάτω κειμένου ήταν δύο:

1) Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηγουμενίτσας που εξέδωσε την εξοντωτική πολυετή φυλάκιση (7 χρόνια) χωρίς αναστολή και χωρίς ανασταλτικό δικαίωμα στην έφεση.

2) Η εργασιακή εμπειρία του γράφοντος σε όμιλο ιχθυοτροφείων.

Το Περιρρέον Οικονομικό «Κλίμα»

Τα Νέα Οικονομικά Δεδομένα στις Ιχθυοκαλλιέργειες ή όταν τα ψάρια «κολυμπούν» αγέρωχα στο χρηματιστήριο1

Α) Στο ελληνικό χρηματιστήριο τα παραδείγματα αδικαιολόγητης συμπεριφοράς μετοχών είναι άπειρα, με πιο πρόσφατο αυτό της μετοχής του Περσέα. Τί κρύβεται πίσω από την άνοδο;

Η μετοχή του Περσέα άρχισε ξαφνικά να κεντρίζει το επενδυτικό ενδιαφέρον, όταν στα τέλη του προηγούμενου έτους (2017) άρχισε να πραγματοποιεί ράλι. Η απόδοση την οποία καταγράφει τον τελευταίο μήνα είναι 177,49% (κλείσιμο 20/02/2018), ενώ στο τρίμηνο τρέχει με 243,04%! Πραγματικά εντυπωσιακές αποδόσεις, τις οποίες θα ζήλευε κάθε μετοχή της μεγάλης κεφαλαιοποίησης. Τί όμως μπορεί να κρύβεται πίσω από την σημαντική αυτή άνοδο;

Ο κλάδος της ιχθυοκαλλιέργειας έχει βρεθεί το τελευταίο έτος στο προσκήνιο, κυρίως λόγω των άλλων δύο εταιρειών, αυτών της Σελόντα και του Νηρέα, με τις τράπεζες να παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Παρατηρώντας κανείς την μετοχική σύνθεση της εταιρείας, διαπιστώνει ότι: Το 41,34% των μετοχών της Περσεύς ανήκει στην Σελόντα. Τί μπορεί όμως αυτό να σημαίνει;  Η μετοχική σύνθεση της Σελόντα είναι η παρακάτω:

Μετοχική Σύνθεση Περσέα Μετοχική Σύνθεση Σελόντα
Μέτοχος Ποσοστό του Μετοχικού Κεφαλαίου Μέτοχος Ποσοστό Συνολικών Μετοχών
WISE MANAGEMENT SA 41,48% Τράπεζα Πειραιώς Α.Ε. 32,92%
ΙΧΘΥΟΤΡΟΦΕΙΑ ΣΕΛΟΝΤΑ ΑΕΓΕ 41,34% Alpha Bank Α.Ε. 21,97%
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΤΥΠΑΣ τ. Β. 6,00% Eurobank Ergasias A.E 13,29%
Λοιποί επενδυτές (1) 11,18% Eθνική Τράπεζα της Ελλάδος 11,44%
ΣΥΝΟΛΟ 100,00% Λοιποί Μέτοχοι 20,38%
ΣΥΝΟΛΟ 100,00%

Δηλαδή, οι τράπεζες ελέγχουν έμμεσα το 41,34% του Περσέα, με το 41,48% να ελέγχεται από την ελβετική WiseManagement.

Σύμφωνα με το τελευταίο νομοσχέδιο που αφορά την αποτίμηση βάσει της «εσωτερικής αξίας», ισχύουν οι εξής προϋποθέσεις:

Στην  περίπτωση που η τιμή των μετοχών έχει χειραγωγηθεί τους τελευταίους 18 μήνες που προηγούνται της ημερομηνίας κατά την οποία ο προτείνων έγινε υπόχρεος υποβολής δημόσιας πρότασης, δεν θα υπολογιστεί με βάση την τρέχουσα τιμή της μετοχής που έχει χειραγωγηθεί, αλλά από την διαδικασία αποτίμησης της υπό εξαγορά εταιρείας δηλαδή:

α) Η τιμή της υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης δεν μπορεί να υπολείπεται του 80% της λογιστικής αξίας της μετοχής όπως αυτή προσδιορίζεται ως ο μέσος όρος των τελευταίων δύο δημοσιευμένων οικονομικών καταστάσεων της υπό εξαγορά εταιρείας σε ενοποιημένη βάση. Δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση αυτή δεν μπορεί να είναι χαμηλότερη των 21,63 εκατ. ευρώ, με την κεφαλαιοποίηση της εταιρείας να διαμορφώνεται στις 20/2 στα 18,28 εκατ. ευρώ, δηλαδή 15,48% χαμηλότερα του μέσου όρου της λογιστικής της αξίας (η οποία ενδιαφέρει κι άμεσα τους μικροεπενδυτές).

β) Να υπάρχει σχετική εμπορευσιμότητα της μετοχής που είναι αντικείμενο δημόσιας πρότασης για το χρονικό διάστημα των τελευταίων έξι μηνών από την ημερομηνία που ο προτείνων έγινε υπόχρεος υποβολής δημόσιας πρότασης.

Θεμελιώδη: Εξετάζοντας τα αποτελέσματα για το πρώτο εξάμηνο του 2017, διαπιστώνουμε πως από οικονομικής απόψεως η εταιρεία δεν επέδειξε κάτι το αξιόλογο, ώστε να προεξοφλείται η άνοδος της μετοχής της. Οι πωλήσεις της ανήλθαν στα 17,24 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας πτώση 3% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, με τα προ φόρων κέρδη να ανέρχονται στις 255,7 χιλ. ευρώ αυξημένα κατά 27% σε σχέση με το πρώτο εξάμηνο του 2016.

Συμπέρασμα

Οπως εύλογα μπορούμε να διαπιστώσουμε από τα παραπάνω, προφανώς και κυοφορείται κάποιο deal τους επόμενους μήνες για να καταγράφει η μετοχή τόσο σημαντική άνοδο το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα έχει να δούμε, εάν η άνοδος αυτή θα σταθεροποιηθεί στα επίπεδα κεφαλαιοποίησης των 21-22 εκατ. ευρώ ή θα συνεχιστεί προς υψηλότερα επίπεδα. Και για ακόμη μία φορά το ερώτημα παραμένει. Ποιος ο ρόλος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς όσο αφορά την προστασία των επενδυτών;

Β) Τα προηγούμενα ειπώθηκαν πρίν τέσσερεις μήνες (20/02/2018) και η συνέχεια (24/06/2018)... Μεγάλο deal στον κλάδο των ιχθυοκαλλιεργειών. Στον όμιλο Andromeda περνούν οι εταιρείες Νηρέας και Σελόντα.  Το συνολικό τίμημα της αγοραπωλησίας ανέρχεται σε 10 εκατ. ευρώ  Στη Σελόντα περνά η ΔΙΑΣ. Η «Νηρεύς Ιχθυοκαλλιέργειες ΑΕ» ανακοίνωσε ότι ενημερώθηκε από τους μετόχους της, τράπεζες Πειραιώς, Alpha Bank Eurobank και Εθνική ότι υπέγραψαν σύμβαση αγοραπωλησίας για την πώληση του συνόλου των μετοχών τους, ήτοι ποσοστού 74,34%, με την αγοράστρια εταιρεία Andromeda Seafood Limited, μέλος του ομίλου Andromeda. Στο σχήμα του αγοραστή ως από κοινού μέτοχος με την AMERRA Capital Management LLC του Andromeda Group θα συμμετέχει και η Mubadala Investment Company. Η AMERRA με περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση άνω των 2 δισ. δολ. έχει επενδύσει πάνω από 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια από την ίδρυσή της το 2009. Η Mubadala επενδύει παγκοσμίως (μέτοχος, η κυβέρνηση του Άμπου Ντάμπι).

Το χαρτοφυλάκιο 127 δισ. δολαρίων της Mubadala εκτείνεται σε τέσσερις ηπείρους, με τομείς προτεραιότητας την αεροδιαστημική, τις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, τους ημιαγωγούς, τα μέταλλα & τις εξορύξεις, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, το πετρέλαιο και το αέριο, τα πετροχημικά, τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, την υγεία, τα ακίνητα, της υπηρεσίες άμυνας, την τεχνολογία φαρμάκων και ιατρικής, την αγροτοβιομηχανία και ένα παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο χρηματοοικονομικών συμμετοχών 2

Πλάνο ανάπτυξης 3: Σήμερα η Ανδρομέδα που δραστηριοποιείται στην παραγωγή γόνου στην ιχθυοκαλλιέργεια και σε προϊόντα προστιθέμενης αξίας, είναι η μόνη εταιρεία που παράγει λαβράκι και τσιπούρα τόσο στη Δυτική όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με πρόσβαση σε πάνω από 120 εκατομμύρια καταναλωτές σε 48 χώρες. Τα προϊόντα της πωλούνται σε όλη την Ευρώπη και εξάγονται στις ΗΠΑ και την περιοχή της Μ. Ανατολής.

Oι στρατηγικοί στόχοι της Ανδρομέδα, υπό την Amerra πλέον, είναι σαφείς:

α) Επέκταση, ανάπτυξη νέων αγορών ενίσχυση της θέσης στις ξένες και την εγχώρια αγορά.

β) Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, με τη «δυναμική» που προσδίδει το αμερικανικό fund, θεωρείται ασφαλές να ειπωθεί πως η Ανδρομέδα να θα παίζει καίριο ρόλο στην συγκέντρωση του κλάδου.

Τα Περιβαλλοντικά Δεδομένα

Τεράστια μόλυνση του περιβάλλοντος στην Ηγουμενίτσα 4

Όλα στο βωμό του κέρδους. Θυσία το περιβάλλον. Θυσία και η υγεία των ανθρώπων. Οι μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας, εκτός από τη νόμιμη χρήση της καρκινογόνας φορμόλης μολύνουν και με πολλούς άλλους μη νόμιμους τρόπους. Ενας απ’ αυτούς είναι και το χρώμα των βαμμένων διχτυών, που είναι τοξικό. Συγκεκριμένα, στην εκτροφή ψαριών, τα δίχτυα που χρησιμοποιούνται βάφονται προκειμένου να μην βρωμίζουν (για την ακρίβεια να αργούν να βρωμίσουν) από μύδια και φυτά λόγω της φωτοσύνθεσης. Γιατί όταν βρωμίζει το δίχτυ «κλείνει» με συνέπεια να εμποδίζει την ανανέωση των νερών και έτσι να μην οξυγονώνεται καλά το εκτρεφόμενο ψάρι. Οταν βρωμίζει το δίχτυ, το πλένουν σε παράνομα πλυντήρια για να ξαναβαφτούν. Από την πλύση ένας τεράστιος αριθμός παρασίτων, ιών και τοξικού χρώματος που είναι πάνω στα δίχτυα διοχετεύεται ξανά στο θαλάσσιο περιβάλλον. Αυτό συμβαίνει ακόμα και μέσα σε προστατευόμενα κλειστά οικοσυστήματα πάρα πολύ σημαντικά για την αλυσίδα της φύσης όπου ζουν ενδημικά και μεταναστευτικά σπάνια είδη πτηνών.

Τεράστιες ποσότητες τοξικού χρώματος χύνονται στο δέλτα του Καλαμά, στον Αμβρακικό κόλπο, στο δέλτα του Αχελώου, στον Μαλιακό κόλπο και όπου αλλού υπάρχουν μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας. Ο όρμος του Βάλτου στην Ηγουμενίτσα, που είναι χαρακτηρισμένος ως περιοχή «νατούρα», ένα κυριολεκτικά στολίδι της φύσης, το οποίο καταστρέφεται από άνομα συμφέροντα. Μάλιστα, το Λιμενικό μετά από καταγγελία συνέλαβε τους υπεύθυνους της τεράστιας αυτής καταστροφής.Το γεγονός πως όλη αυτή η μόλυνση (μαζί με τη χρήση της νομιμοποιημένης καρκινογόνας φορμόλης) καταλήγει και στα εκτρεφόμενα ψάρια που φτάνουν στο πιάτο του καταναλωτή, πραγματικά σοκάρει.

Σοβαρή ρύπανση!!!  77 τόνοι φορμόλης σε ιχθυοκαλλιέργειες στον Πόρο 5

Σοβαρή ρύπανση της ατμόσφαιρας, της θάλασσας και του εδάφους από μεγάλες ποσότητες φορμόλης διαπιστώνουν οι επιθεωρητές περιβάλλοντος στην περιοχή του Πόρου, ύστερα από ελέγχους που πραγματοποίησαν στις εγκαταστάσεις της εταιρείας «Δίας Ιχθυοκαλλιέργειες ΑΒΕΕ». Οι επιθεωρητές αναφέρουν στην έκθεσή τους ότι η εταιρεία προμηθεύτηκε 77 τόνους φορμόλης, που θεωρείται ιδιαίτερα τοξική και ύποπτη καρκινογένεσης. Για αυτό το λόγο, η εισαγγελία πρωτοδικών Πειραιά άσκησε προς τους εκπροσώπους της εταιρείας ποινική δίωξη μετά από 2 χρόνια εξαντλητικής προκαταρκτικής εξέτασης. Η έρευνα ξεκίνησε μετά από αναφορά που κατέθεσε ο δικηγόρος Ν. Αντωνιάδης.  Η αρχική αναφορά είχε ως αντικείμενο την ανακάλυψη κατ’ αρχήν 2 τόνων φορμόλης έξω από σχολείο στον Πόρο. Τελικά η έρευνα αποκάλυψε … 77 τόνους φορμόλης η χρήση της οποίας στις υδατοκαλλιέργειες του Πόρου αφορά χρονικό διάστημα μόλις 2,5 ετών.

Πανεπιστήμιο Stanford: Τα απόβλητα των ιχθυοκαλλιεργειών ταξιδεύουν χιλιόμετρα. Η υδατοκαλλιέργεια είναι μια ακμάζουσα βιομηχανία σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια αλλά αυτό σημαίνει ότι με την παραγωγή, αυξάνεται παράλληλα και η ρύπανση του περιβάλλοντος.

Τι συμβαίνει όμως με τα απόβλητα των παράκτιων μονάδων; Μέχρι σήμερα λίγα έχουν γίνει γνωστά για το πώς να ταξιδεύσουν τα απόβλητα όταν δεν είναι πλέον γύρω από τα κλουβιά. Εδώ και ένα χρόνο, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ έχουν αναπτύξει μια εξαιρετικά λεπτομερή προσομοίωση σε υπολογιστή που θα βοηθήσει να βρεθούν οι κατάλληλες τοποθεσίες για μονάδες υδατοκαλλιέργειας και να βοηθήσει την παρακολούθηση της κίνησης των αποβλήτων μέσω των υδάτων. Με δεδομένη την ανάπτυξη της υδατοκαλλιέργειας, αναπτύσσεται ταυτόχρονα και η ρύπανση του περιβάλλοντος, γεγονός που δεν αμφισβητείται από κανένα. Αλλά ακριβώς τι συμβαίνει με τα απόβλητα που παράγονται από τις μονάδες υδατοκαλλιέργειας αλλά και που διοχετεύονται, είναι μέχρι σήμερα, σε μεγάλο βαθμό, ένα θέμα εικασίας. «Για πολλά χρόνια, οι άνθρωποι υπέθεταν ότι λόγω του μεγέθους του ωκεανού και λόγω της ενέργειας στα ρεύματα του, κάθε ουσία που εισάγεται μέσα στον θάλασσα γρήγορα θα πρέπει να αραιώνεται σε συγκεντρώσεις που θα ήταν ελάχιστα ανιχνεύσιμη», δήλωσε ο J. Koseff, καθηγητής της πολιτικής και περιβαλλοντικής μηχανολογίας. Τώρα ο Koseff μαζί με την καθηγήτρια R. Naylor και τον Ol. Fringer , επίκουρο καθηγητή πολιτικής και περιβαλλοντικής μηχανολογίας, και με μια ομάδα συναδέλφων τους, έχουν αναπτύξει ένα υπολογιστικό μοντέλο που επιτρέπει στους ερευνητές να προβλέψουν, που οδηγούνται τα λύματα από μια παράκτια μονάδα ιχθυοτροφείου. Η απάντηση δεν μπορεί πάντα να είναι «θετική» προς τους κολυμβητές και τους surfers. «Ανακαλύψαμε ότι η κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος γύρω από τις μονάδες, μπορεί να επηρεάσει δραματικά κατά πόσο τα απόβλητα μπορούν να «ταξιδεύουν» μακριά από την πηγή» δήλωσε ο Koseff. «Αυτό δείχνει ότι η «αυτόματη αραίωση» δεν μπορεί να είναι η λύση για την ρύπανση υδατοκαλλιέργειας.» Η προσομοίωση ενσωματώνει την επίδραση των μεταβλητών, όπως παλίρροιες, ρεύματα την περιστροφή της Γης και της φυσικής δομής των κλουβιών για τον υπολογισμό του τρόπου διεξαγωγής διασποράς των αποβλήτων. «Αυτά τα λοφία ρύπανσης στην πραγματικότητα παραμένουν αρκετά συνεκτικά και σε πολύ μεγάλες αποστάσεις από την πηγή και θα μπορούσε να προκαλέσουν σημαντικό πρόβλημα ρύπανσης στις παράκτιες περιοχές», δήλωσε ο Koseff.

Αραγε, η κυβέρνηση δεν βλέπει το έγκλημα; Οι κοινωνικοί

Θεσμοί δεν βλέπουν  τίποτα; Εμείς το βλέπουμε;


Ελλάδα και Ιχθυοκαλλιέργειες ή Τα Πρόστιμα Πέφτουν σαν Χαλάζι 

 

Σαλαμίνα 6

Ακόμη πιο συγκεκριμένα, στη Σαλαμίνα, σε ένα νησί που δεν έχουν θεσπιστεί πουθενά ζώνες ανάπτυξης ιχθυοτροφείων, αποτελεί γρίφος το γεγονός πως οι ιχθυοκαλλιέργειες που λειτουργούν φτάνουν σε αριθμό τις πέντε, εν αναμονεί μάλιστα για την έκτη. Δεν είναι τυχαίο ότι σε δύο από αυτές έχουν επιβληθεί αρκετές χιλιάδες ευρώ πρόστιμο από τη Νομαρχία Πειραιά εξαιτίας της αυθαίρετης εδαφικής τους επέκτασης που φτάνει τα αρκετά χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα:

  • Πρόστιμο 40.000 € στην εταιρία ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ ΑΒΕΑΕ, που δραστηριοποιείται στη Σαλαμίνα, καθώς είχε προβεί στην επέκταση των εγκαταστάσεων της μονάδας της σε ποσοστό της τάξης του 199%! (Αντί για 1.842 τ.μ. βάσει αδείας καταλαμβάνει χώρο 5.515 τ.μ.)
  • Πρόστιμο 10.000 € στην εταιρία ΙΠΠΟΚΑΜΠΟΣ Α.Ε. (πρώην ΙΠΠΟΚΑΜΠΟΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΕΠΕ), που δραστηριοποιείται στη Σαλαμίνα, καθώς είχε προβεί στην επέκταση των εγκαταστάσεων της μονάδας της σε ποσοστό της τάξης του 59%  (αντί για 5.412 τ.μ. βάσει αδείας καταλαμβάνει χώρο 8.627 τ.μ.).
  • Επιβολή προστίµου στην επιχείρηση «∆ΙΑΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ AΒΕΕ» για τη λειτουργία των µονάδων ιχθυοκαλλιέργειας στις θέσεις Καλάµι, Πυρκάλι και Μπίστι του ∆ήµου Πόρου. Παραβάσεις: Χρήση φορµόλης. Ανεξέλεγκτη διάθεση φορµόλης. Πρόστιµο: 35.000 ευρώ.

Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας 7

  • Επιβολή προστίµου στην επιχείρηση «∆ΙΑΣ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ AΒΕΕ» για τη λειτουργία του συσκευαστηρίου νωπών ιχθύων στη θέση Καµίνια Κοκκινιάς ∆ήµου Τροιζήνας. Παράβαση: ∆ιοχέτευση υγρών αποβλήτων σε τάφρο οµβρίων.  Πρόστιµο: 8.000 ευρώ.
  • Επιβολή προστίµου στην εταιρεία «ΛΑΦΙΑ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ», στη θέση «Βράχος Μασιώτη» ∆ήµου Καρύστου. Παραβάσεις: Υπέρβαση της ωφέλιµης επιφάνειας των πλωτών εγκαταστάσεων σε σχέση µε τα προβλεπόµενα. Μη αδειοδοτηµένη περιβαλλοντικά ανάπτυξη και λειτουργία χερσαίων εγκαταστάσεων σε µισθωµένη δηµόσια δασική έκταση. Πρόστιµο: 4.500 ευρώ.

Το Περιρρέον Πολιτικό «Κλίμα»

Το «έγκλημα» του νέου αυτού ανθρώπου, του Λοβέρδου Στελακάτου Χρ., Ιχθυολόγου, ήταν οι καταγγελίες του, σχετικά με τον τρόπο που λειτουργούν οι ιχθυοκαλλιέργειες στην Ελλάδα και συγκεκριμμένα, κατήγγειλε τη χρήση χημικών ουσιών, όπως η χρήση φορμόλης στις ιχθυοκαλλιέργειες που εκμεταλλεύεται η εταιρία ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ καθώς και άλλες πρακτικές της εν λόγω εταιρίας. Η απάντηση της «θιγόμενης» εταιρείας, ήταν άμεση: Αγωγή της εταιρείας με την οποία ζητείται το ποσό του 1.000.0055 ευρώ ως αποζημίωση για ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη, καθώς και μηνύσεις από τους υπαλλήλους της εταιρίας.

Με μια κυβέρνηση που δίνει «Νυν υπέρ πάντων αγώνα»  για τις «ιδιωτικοποιήσεις»  και τις «επενδύσεις»,  με πρότυπο την επένδυση «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές Χαλκιδικής, η εξοντωτικήδικαστική απόφαση συμπληρώνει το ντεκόρ.

Απαιτείται πολιτική λύση για την ακύρωση της δικαστικής απόφασης απο την κυβέρνηση. Απτεται στοιχειωδών συνταγματικών δικαιωμάτων της ελευθερίας του λόγου και  δημοκρατίας.


Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Πηγές:

 

1.  20/02/2018-Ελληνικό χρηματιστήριο, Θεόδωρος Σεμερτζίδης, Περσέας-New-Economy

2.  THE BEST NEWS

3.  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

4.  ARti news / Ελλάδα-02/11/17

5.  skai. Gr  29/01/2013

6.  ΒΑΚΙΛΟΣ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

7. Το ΒΗΜΑ 21/02/2013 Τράτσα Μάχη 21/02/2013

 

Διαβάστε περισσότερα...

Το φως της κατανόησης που μπορεί να μεταβληθεί σε δύναμη αντίστασης.Της Πέπης Ρηγοπούλου

Το φως της κατανόησης που μπορεί να μεταβληθεί σε δύναμη αντίστασης

Της Πέπης Ρηγοπούλου

"Αναδημοσιεύουμε από την εβδομαδιαία εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς της 20.10 την ομιλία της Πέπης Ρηγοπούλου στην εκδήλωση που διοργανώθηκε το Σάββατο 29/9, στα πλαίσια του Resistance Festival 2018, με θέμα «Το χαμένο νόημα της πολιτικής και η εναλλακτική». Ο τίτλος του κειμένου είναι της σύνταξης του «Δρόμου της Αριστεράς».

«Στην πρόσκληση που μας απευθύνατε για να μιλήσουμε σήμερα στην εκδήλωσή σας, υπάρχει ένα ερώτημα σχετικά με την απόσταση, την αποξένωση των ανθρώπων από την πολιτική ή μάλλον με το πολιτικό σήμερα. Μία πρώτη απάντηση που θα μπορούσα να δώσω είναι ότι αυτή η αποξένωση, που πολύ σωστά διακρίνετε, είναι πιστεύω και, ή μάλλον είναι πρωτίστως, αποξένωση από εμάς τους ίδιους, από τον εαυτό μας, γιατί δεν έχει διαρραγεί απλώς ένα σύστημα πολιτικής εξουσίας αλλά ο απαραίτητος ζωτικός χώρος του υποκειμένου, η επικράτεια αυτή, που στον άνθρωπο αποκτά μία διάσταση πολιτισμική, και που συγκροτεί το ανθρώπινο (Hall).

Προσπάθησα κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, να καταλάβω τα γεγονότα κυρίως μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Το κείμενό μου, εκείνο του Μαΐου, με τίτλο «Τι κάνουμε σήμερα» έχει δημοσιευτεί στο Common. Η εκτίμησή μου για τα γεγονότα που έχουν οδηγήσει όχι απλώς σε μία ματαίωση έναν αριστερό χώρο αλλά και όλους εκείνους που στήριξαν το, υπονομευμένο όπως φάνηκε, εκείνο εγχείρημα δεν διαφέρει πολύ από τον Μάη. Αντιθέτως, οι εν τω μεταξύ εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι οι κυβερνώντες, αλλά και η πλειοψηφία αυτών που συνθέτουν το πολιτικό σκηνικό, συνεχίζουν να δείχνουν συστηματική –που καταντά συστημική– έλλειψη ειλικρίνειας, τακτικισμό και προσπάθεια συσκότισης των προβλημάτων της χώρας. Επιβολή ενός εργαλειακού μοντέλου εκπαίδευσης, υπόσκαψη των άλλων πτυχών του άυλου πολιτισμού, εκποίηση και λεηλασία του εθνικού πλούτου από τις αρχαιότητες έως και τη γη, καταστροφή του περιβάλλοντος –με τις Σκουριές, τον αγωγό ΤΑΠ, το Ελληνικό με τους έξι ουρανοξύστες στο ήπιο Αττικό τοπίο, να είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα–, κακοδιοίκηση και ανικανότητα να αντιμετωπισθούν μείζονα ζητήματα όπως το προσφυγικό, δραματική φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων από μια χώρα που γίνεται όλο και πιο πολύ χώρα λιμοκτονούντων γερόντων. Σε όλα αυτά προστίθενται σήμερα ο ανεύθυνος τρόπος με τον οποίο έγινε και συνεχίζει να γίνεται η διαχείριση του «Μακεδονικού», τα καταστροφικά επακόλουθά της στις σχέσεις με τη Ρωσία και η τυφλή πρόσδεση από τη μια στο άρμα της Γερμανίας, με (ένα από τα πολλά παραδείγματα) την επονομαζόμενη Ελληνογερμανική Συνέλευση που θέλει να διαγράψει μαζί με την μνήμη της ναζιστικής κατοχής και τις γερμανικές οφειλές, και από την άλλη των ΗΠΑ με πιθανό κόστος μια καταστροφική εμπλοκή της χώρας στις συγκρούσεις που σοβούν στην περιοχή μας. Με άλλα λόγια, πλάι στη ζοφερή κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική πραγματικότητα, αναδύεται με πιο φανερό τρόπο η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, όχι ως ιδεολόγημα αλλά ως απτή πραγματικότητα, με τους ξένους επικυριάρχους να κινούνται όλο και πιο ανενδοίαστα.

Αν χρειάζεται μια αναζήτηση πραγματικών ευθυνών και ο διαχωρισμός τους από αυτές που επιρρίπτονται εκ του πονηρού σε σύνολα και πρόσωπα, αυτό πρέπει να γίνεται με στόχο να αντιδράσουμε. Και αφετηρία της προσωπικής και της συλλογικής αντίδρασης πρέπει απαραίτητα να είναι ένα ουσιώδες, δίκαιο και λιτό αφήγημα για το τι συνέβη στα χρόνια των Μνημονίων

Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση πολλοί Έλληνες και άλλοι άνθρωποι που ζουν εδώ, νιώθουν αποκομμένοι, αποπροσανατολισμένοι, ακυρωμένοι. Η προπαγάνδα που εξαπολύθηκε το 2010 εναντίον τους, από γερμανικά κυρίως μέσα ενημέρωσης, βασισμένη και σε δηλώσεις ελλήνων πολιτικών («Τιτανικός», «Είμαστε διεφθαρμένοι», «Μαζί τα φάγαμε» κ.λπ.) έχει σαν αποτέλεσμα να ενσωματώσουν τον ρόλο του αποδιοπομπαίου, του απατεώνα, του μιαρού, που τους έχει δοθεί και να αποδεχθούν τον ρόλο του αναμορφωτή που έχουν κρατήσει οι επικυρίαρχοι για τον εαυτό τους. Τα πειράματα συμπεριφορισμού το έχουν επιβεβαιώσει: στη μεγάλη τους πλειονότητα οι άνθρωποι γίνονται ο ρόλος τους. Προτιμούν και υπηρετούν έναν ρόλο, έστω και μειωτικό, από το να μην έχουν ταυτότητα. Οι αγώνες, ωστόσο, που αναπτύχθηκαν σταδιακά από την έναρξη της Δανειακής Σύμβασης και της εποχής των Μνημονίων, οδήγησαν σε μια στιγμή συλλογικής υπέρβασης, στο καθαρό «Όχι», που η σημασία του ξεπερνούσε τις θολές προθέσεις όσων προκήρυξαν το δημοψήφισμα. Η πλειοψηφία των Ελλήνων τόλμησε το «Όχι» αυτό, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μια χειρότερη υποτέλεια. Στη θέση της ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας, της ουσιαστικής δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, αυτό που προσφέρεται είναι ελεημοσύνες που δίνονται με το ένα χέρι και κλέβονται πολλαπλά από το άλλο και πομπώδεις, όσο και κενές, διακηρύξεις περί εξόδου από τα μνημόνια, ανάπτυξης κ.λπ.

Δεν πρωτοτυπώ καθόλου λέγοντας ότι ανάμεσα στις διακηρύξεις αυτές και στα κομμάτια μιας όλο και πιο άγριας πραγματικότητας, που μας χτυπά κατά κύματα σαν τα κύματα των ηλεκτρικών εκκενώσεων που χτυπούν κάποιον που «θεραπεύεται» ή μάλλον βασανίζεται με ηλεκτροσόκ, η σύνδεση μοιάζει ανέφικτη εκτός κι αν δεχτούμε ότι λειτουργούν συμπληρωματικά βάσει σχεδίου. Αλλά το ηλεκτροσόκ –ακόμη και το υποτίθεται θεραπευτικό– δεν «συνεφέρνει» αυτόν που το υφίσταται. Του απονεκρώνει τη σκέψη, τη μνήμη, τη βούληση. Τα κύματα αγριότητας που πλήττουν τους ανθρώπους παντού και με ιδιαίτερη ένταση στην Ελλάδα αφήνουν πολλούς αποσβολωμένους. Οι άνθρωποι γύρω μας δυσπιστούν, απορούν –όσο αντέχουν να απορήσουν– δυσκολεύονται να συνδέσουν λέξεις και πραγματικά γεγονότα. Το ερώτημα που ακούω από πολλούς είναι: Τι μας συμβαίνει επιτέλους; Βγήκαμε από τα μνημόνια και τι σημαίνει ακριβώς αυτό για τη ζωή του καθενός μας; Ή είμαστε υπό όρους εντός των μνημονίων με μία πιο χαλαρή επιτήρηση και τι σημαίνει επίσης κάτι τέτοιο; Ή μήπως έχουμε ήδη δεσμευτεί για τόσα ώστε η έξοδος να αποτελεί αυταπάτη ή μάλλον εσκεμμένη εξαπάτηση; Η απορία όμως αυτή, που δυσκολεύεται να βρει μια γόνιμη απάντηση, δεν είναι η μόνη. Συχνά ζούμε βιώματα, έχουμε σχέσεις, πληροφορούμαστε ειδήσεις που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και κυρίως να συνθέσουμε, έτσι που να μας είναι δυνατό να πράξουμε απελευθερωτικά. Αυτό το χάσμα, ανάμεσα στα θραύσματα σχέσεων, γνώσεων, πληροφοριών, πράξεων και μια απελευθερωτική συνείδηση είναι σε σημαντικό βαθμό συνώνυμο με την αδυναμία να ζούμε σε κάτι καλύτερο από μια, κατ’ όνομα μόνον, δημοκρατία, που προϋποθέτει τον συνειδητό άνθρωπο και συνεπώς τον ενεργό πολίτη. Η αδυναμία να συνδέσουμε τα κομμάτια της ψυχής, του σώματος και του κόσμου που εμφανίζονται σπασμένα μπορεί να οφείλεται σε πολύ σημαντικό βαθμό σε προθέσεις και σχεδιασμούς των κρατούντων που αποδιοργανώνουν, διασπούν, ενοχοποιούν τις κοινωνίες για να τις εξουσιάζουν ευχερέστερα. Αλλά το ζήτημα είναι αν όσοι/όσες δεν μετέχουμε σε τέτοιες μεθοδεύσεις, όσοι/ες είμαστε τα θύματά τους, θα κατορθώσουμε να αναδυθεί στην ψυχή, στις σχέσεις, στις πράξεις μας το φως της κατανόησης (για να κλέψω τα λόγια του Λόρκα) που μπορεί να μεταβληθεί σε δύναμη αντίστασης.

Ενοχή και απελευθέρωση

Η ενοχή του θύματος είναι συνήθως πολύ πιο βαριά από την ενοχή του θύτη, που ικανοποιείται από τον ίδιο τον σαδισμό του. Μέρος της σαδιστικής συμπεριφοράς του θύτη είναι να κάνει το θύμα να νιώθει ένοχο για όσα «δικαίως» υφίσταται. Παράγωγα της ενοχής αυτής είναι ο υποτιθέμενος πραγματισμός της υποταγής, ο κυνισμός, η αδιαφορία, η απέχθεια για τον τόπο όπου ζεις και για τον διπλανό άνθρωπο. Απάντηση σε αυτήν την ενοχή, που επιβάλλεται με διάφορους τρόπους, δημοσιεύματα και εκπομπές, πολιτικές δηλώσεις και τροφοδοσία μιας δηλητηριασμένης περιρρέουσας ατμόσφαιρας, δεν είναι το να διακηρύξουμε ότι δεν φέρουμε ευθύνη για τίποτε, αλλά να μετρήσουμε τα σωστά και τα λάθη, τα δίκαια και τα άδικα της συλλογικής και της προσωπικής μας πορείας. Με την έννοια αυτή, η ανάδυση της ευθύνης, της υπευθυνότητας, μπορεί να γίνει όρος για την λυτρωτική ενεργοποίησή μας. Εννοείται πως μια στοιχειώδης πολιτική κοινωνική εμπειρία πιστοποιεί ότι η αναζήτηση ευθυνών, με τη μορφή –ή και το προσωπείο– της κριτικής και της αυτοκριτικής, μπορεί να καταλήξει σε πρόσχημα αλληλοφαγίας ή ετεροφαγίας. Να βουλιάξουμε στην άγονη αναμάσηση πραγματικών και φανταστικών λαθών και ευθυνών που θα φέρουν ακόμη μεγαλύτερη διάλυση και αδρανοποίηση. Είτε και να φτάσουμε να αναγνωρίσουμε ευθύνες δικές μας και των άλλων, παραμένοντας όμως προσκολλημένοι στην αδράνεια που μπορεί να οδηγήσει στο να ερωτευτούμε μαζοχιστικά την καταπίεση και την καταστροφή μας όπως κάποιοι άρρωστοι την αρρώστια τους. Αν χρειάζεται μια αναζήτηση πραγματικών ευθυνών και ο διαχωρισμός τους από αυτές που επιρρίπτονται εκ του πονηρού σε σύνολα και πρόσωπα, αυτό πρέπει να γίνεται με στόχο να αντιδράσουμε. Και αφετηρία της προσωπικής και της συλλογικής αντίδρασης πρέπει απαραίτητα να είναι ένα ουσιώδες, δίκαιο και λιτό αφήγημα για το τι συνέβη στα χρόνια των Μνημονίων.

Ζητούμενο δεν είναι να εξαλείψουμε, από αφέλεια ή καιροσκοπισμό, τις πολιτικές διαφορές που δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μεταξύ μας. Είναι γεγονός ότι σε πολλά ζητήματα οι απόψεις όσων αντιστέκονται στον σημερινό ζόφο δεν συμπίπτουν υποχρεωτικά. Εγκαινιάζοντας όμως άμεσα στον διάλογο έχουμε την ελπίδα ότι οι ευχές για ένα μέτωπο αγώνα δεν θα μείνουν κενός λόγος

Όροι για ένα λυτρωτικό αφήγημα

Ένα αφήγημα σχετικά με τα χρόνια των Μνημονίων, πρέπει να συγκροτηθεί. Είναι όρος για την αφύπνιση των συνειδήσεων, την ενεργοποίηση και τη σύνθεση των προτάσεων και των δράσεων. Τα χρόνια που πέρασαν ήταν χρόνια απογοητεύσεων και λαθών. Ήταν όμως και χρόνια ελπίδων και αγώνων. Πρέπει να εμπνευστούμε και από τα δύο και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να τα καταγράψουμε, να τα «αφηγηθούμε». Ας ξεκινήσουμε από τις ευθύνες. Υπάρχουν βαριές ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης και όσων προηγήθηκαν. Αλλά το να πιστεύουμε ότι οι ευθύνες είναι μόνον δικές τους είναι αφελές. Θα ήμασταν πολύ πιο κοντά στην αλήθεια αν στρέφαμε την κριτική μας, όχι μόνον στους πολιτικούς που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Ελλάδα, αλλά σε όλους όσους άσκησαν και ασκούν εξουσία. Πολιτικούς αλλά και πνευματικούς και οικονομικούς και όποιους άλλους παράγοντες σε κάθε τομέα και επίπεδο. Και ακόμη Έλληνες αλλά σε καθοριστικό βαθμό ξένους. Που δεν είναι υποχρεωτικά μόνο αυτό που λέμε εξουσιαστές, αλλά και όσοι πολίτες παρέβησαν ή αμέλησαν το καθήκον τους, πρωτίστως το καθήκον να είναι συνειδητοί, υπεύθυνοι και ενεργοί. Η αντίρρηση προβάλλει αμέσως αυτονόητη: «Κάνοντας κριτική στους πάντες καταλήγεις να μην κάνεις κριτική σε κανέναν», θα πει κανείς και θα έχει δίκιο. Αλλά η κριτική πρέπει να γίνει και το αφήγημα να συγκροτηθεί. Ενώνοντας τα κομμάτια των περασμένων εμπειριών μπορούμε να καταφέρουμε να ενώσουμε ψυχές, προτάσεις, δράσεις. Με τον όρο να μπορέσουμε να διακρίνουμε τα θεμελιώδη ζητήματα, τις στιγμές που καθόρισαν τις εξελίξεις. Πώς μπήκαμε στα Μνημόνια; Ποιες ήταν και είναι οι καθοριστικές πράξεις που οδήγησαν και οδηγούν στην λεηλασία της χώρας; Τι συνέβη με τον θρίαμβο και την ακύρωση του «Όχι» στο δημοψήφισμα; Τι ήταν και είναι ο τραγέλαφος του «Μακεδονικού»; Πότε και πώς εξελίσσεται η εμπλοκή της Ελλάδας στα πολεμικά σχέδια στην περιοχή μας; Δεν είμαι σε θέση να εξαντλήσω τον κατάλογο των ζητημάτων ούτε βέβαια να απαντήσω. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτά δεν χρειάζονται να τα συζητάμε γιατί «ο κόσμος ξέρει». Αντίθετα, ο κόσμος δεν ξέρει παρά την δική του κομματιασμένη εμπειρία που δύσκολα συναντά τις άλλες εμπειρίες. Μένουμε κομματιασμένοι γιατί μας θέλουν κομματιασμένους και για να πάψουμε να είμαστε έτσι πρέπει οι σπασμένες εικόνες μας να ενωθούν σε ένα μεγάλο συλλογικό καμβά με ορίζοντα την κοινή πράξη.

Από το κοινό αφήγημα στο μέτωπο. Οι προσωπικές και οι πολιτικές προϋποθέσεις

Αναλογιζόμενη κάποια πρόσωπα που αντιστέκονται σήμερα στην εξάρτηση και την λεηλασία της χώρας νιώθω ότι είναι σε γενικές γραμμές καλύτερα από τα περισσότερα που ποζάρουν σε αυτό που αποκαλούμε «πολιτικό κόσμο». Γιατί δεν καταφέρνουν να ενωθούν και να πράξουν; Γιατί μοιάζει ότι πολλοί αποδέχονται την πολυδιάσπαση είτε την πορεία σε μια προεκλογική συγκόλληση της τελευταίας στιγμής; Το γεγονός ότι οι αγώνες δεν πέτυχαν είναι μια πρώτη εξήγηση. Η γεύση της ήττας –η ιστορία της κατάληξης του δημοψηφίσματος αρκεί για να μας πείσει– υποσκάπτει την αυτοεκτίμηση και την εκτίμηση στον άλλον, τρέφει την καχυποψία και κλονίζει την ελπίδα. Για τον λόγο αυτό είμαστε «καταδικασμένοι» να κοιτάξουμε μπροστά. Ένα σοβαρό και ζωντανό μέτωπο αγώνα, μέσα και έξω από το κοινοβούλιο, δεν θα καταλάβει αύριο πρωί την εξουσία. Αλλά μπορεί να εμψυχώσει, να εμπνεύσει, να υπερασπίσει, να αντισταθεί, όχι σε κάποιο ιδανικό και απόμακρο μέλλον αλλά εδώ και τώρα.

Ζητούμενο δεν είναι να εξαλείψουμε, από αφέλεια ή καιροσκοπισμό, τις πολιτικές διαφορές που δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μεταξύ μας. Τι πιστεύουμε για το φάσμα του πολιτισμού, των πολιτιστικών και της παιδείας όπου η σημερινή κυβέρνηση επιμένει να ασχημονεί και να αποτυγχάνει συνεχώς; Πώς εκφράζεται η ορατή και αόρατη εξάρτηση της χώρας σε κάθε τομέα και πώς η λεηλασία του πλούτου της; Τι συμβαίνει στο επίπεδο της γεωπολιτικής και της εξωτερικής πολιτικής; Τι εννοούμε όταν λέμε «Ευρώπη»; Είναι γεγονός ότι σε αυτά και σε άλλα ζητήματα οι απόψεις όσων αντιστέκονται στον σημερινό ζόφο δεν συμπίπτουν υποχρεωτικά. Εγκαινιάζοντας όμως άμεσα στον διάλογο έχουμε την ελπίδα ότι οι ευχές για ένα μέτωπο αγώνα δεν θα μείνουν κενός λόγος.»

Διαβάστε περισσότερα...

Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Τάσος Σταυρόπουλος

Ο Τάσος Σταυρόπουλος είναι Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;

  • “Εδώ   και 3,5 χρόνια εργαζόμενοι και συνταξιούχοι βιώνουν   την πιο καταστροφική και αντιλαϊκή πολιτική μετά τη μεταπολίτευση και μάλιστα από μια κυβέρνηση που χρησιμοποίησε και καπηλεύτηκε με τον πιο χειρότερο τρόπο   αριστερά συνθήματα. Μια τέτοια πολιτική δια χειρός «αριστερής»   κυβέρνησης έχει ξευτιλίσει την έννοια της αριστεράς και έχει περιορίσει κάθε διάθεση για αντίσταση. Σ’ αυτό έχει συμβάλλει   σε μεγάλο βαθμό   ο μηδισμός των συνδικαλιστικών ηγεσιών που ανέχθηκαν την κυβέρνηση   Σύριζα-ΑΝΕΛ   να κονιορτοποιεί εργασιακά , ασφαλιστικά δικαιώματα και να επιβάλει την πιο νεοφιλελεύθερη πολιτική μετά τη μεταπολίτευση, που καμιά δεξιά κυβέρνηση δε θα μπορούσε να περάσει, χωρίς να χυθεί αίμα. Ο Τσίπρας , είναι αλήθεια, εκμεταλλεύτηκε την απουσία και τη χρεοκοπία της αριστεράς στην Ευρώπη, που έγινε το όχημα για να διαλύσει το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος , σχηματίζοντας ή συμμαχώντας με κεντροδεξιές ή κεντρο «αριστερές» κυβερνήσεις. Ίσως αυτό να ήταν και το τίμημα από την απουσία του αντίπαλου δέους.
  • Ευθύνη στην «ύβρη» που καθημερινά διαπράττει η κυβέρνηση η κυβέρνηση Τσίπρα- Καμένου σε βάρος του λαού έχει η εκτός των τειχών αριστερά που   μέχρι τώρα δεν μπόρεσε ή μάλλον έδειξε ασυγχώρητη ανοχή ( πχ δημοψήφισμα) στην   πολιτική Σύριζα. Είναι ευνόητο ότι η πολιτική αυτή , εδώ που έχουμε φτάσει, δεν αντιμετωπίζεται με συνθήματα, αν δε συνοδεύεται από συγκεκριμένα βήματα για την έξοδο από την κρίση, που θα δίνουν ελπίδα στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους.  Η χρεοκοπία είναι μεγάλη και η κατάσταση σε συμμαζεύεται. Κάθε προσπάθεια μπορεί να δίνει κάποια ελπίδα, αλλά δεν αρκεί. Δεν είναι αρκετές σήμερα οι αριστερές μας ευαισθησίες για να πείσουν και να καλέσουν σε κοινή συστράτευση τους απόκληρους της κοινωνίας. Το ιδεολογικό οπλοστάσιο του εχθρού είναι τεράστιο και   μπροστά σου εμφανίζει τις «καθημερινές» ήττες και υποχωρήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κατάργηση του 8ώρου, η επιστροφή στην προ Σικάγου εποχή, η 12ωρη ή 14ωρη εργασία με μεροκάματα πείνας, η διάλυση κάθε δημόσιας υποδομής( υγείας, παιδείας), «επενδύονται» με την απουσία εναλλακτικής πρότασης που ο αντίπαλος ξέρει και τα εκμεταλλεύεται. Ο καθημερινός βομβαρδισμός από το σύστημα έχει πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πρόταση και εδώ η πολιτική Σύριζα παίζει ακόμη «ουκ εν παικτοίς».
  • Κατά τη γνώμη μου υπάρχει απάντηση: Με ειλικρίνεια και σοβαρότητα που θα ξεπερνάει τις μικροπολιτικές διαφωνίες και θα ξυπνάει τις ευαίσθητες χορδές όχι μόνο της αριστεράς   απέναντι σε ένα σύστημα   που   μας γυρίζει ολοταχώς σε ένα εργασιακό Μεσαίωνα και χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να εκμεταλλεύεται ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους. Η νεολαία το μεγάλο θύμα,   δε «μετέχει». Υπάρχουν ευθύνες. Οι νέοι δε συγχωρούν για τα λάθη μας και καλά κάνουν. Δε βλέπουν λύση και καθημερινά συνθλίβονται στα κάτεργα της μερικής απασχόλησης. Η απάντηση πρέπει να είναι συνολική. Το καινούργιο δε φαίνεται και το πολιτικό κενό είναι αισθητό παντού.  Όλοι το αισθάνονται, αλλά πολλοί από την αριστερά κάνουν πως δε το βλέπουν.
  •  Καμιά Μετωπική συμπόρευση δεν μπορεί να ευοδωθεί σήμερα, αν δεν απομυθοποιηθούν οι «ρεαλιστικές» προτάσεις του Σύριζα,   δηλ. του συστήματος, γιατί ο Σύριζα εκφράζει καλύτερα από όλους σήμερα το σύστημα και το υπερασπίζεται καλύτερα από τον Μητσοτάκη.    Ο Τσίπρας πρώτα πέρασε την ήττα μέσα στην ψυχή του καθενός και μετά άρχισε   να αποδομεί κάθε λαϊκή κατάκτηση. Η διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης συνοδεύτηκε από την έντεχνη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων και από τον κίνδυνο κατάρρευσης της σύνταξης. Πρώτα η ανεργία και μετά διάλυση των εργασιακών σχέσεων και συλλογικών συμβάσεων. Η Μετωπική συμπόρευση θα ανατρέπει βήμα προς βήμα την πολιτική τους, για να προχωρήσει στο επόμενο βήμα που θα είναι η λύση. Διαφορετικά θα βλέπουμε τα τρένα να περνούν.
  • Συσπείρωση, συμπόρευση, πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο στη βάση της εξόδου του λαού από την κρίση. Αν δεν προταθεί   λύση, κάθε προσπάθεια θα είναι καταδικασμένη. Το   Μέτωπο, μπροστά στις εκλογές, πρέπει να είναι έτοιμο να δώσει λύσεις στα οξύτατα   οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα των εργαζομένων :     Ανεργία, ΕΝΦΙΑ, δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία, κατάργηση όλων των αντιεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων , αποκατάσταση μισθών και συντάξεων, απαλλαγή από τα δάνεια και από το άγχος των πλειστηριασμών.   Επανάκτηση της δημόσιας περιουσίας που έχει ξεπουληθεί. Ιδεολογική απάντηση και επίθεση   βήμα προς βήμα στις «αναπόφευκτες»   συνταγές της κυβέρνησης Σύριζα. Και βέβαια, μέσα στο σφικτό εναγκαλισμό της ευρωζώνης και Ε.Ε –ΔΝΤ   προτάσεις εξόδου από την κρίση δε νομίζω ότι υπάρχουν. Οι ψευδαισθήσεις πρέπει να διαλυθούν, γιατί ο κίνδυνος να εκφράσει και να καρπωθεί την αμφισβήτηση η ακροδεξιά είναι μεγάλος. Η Ιταλία είναι δίπλα μας….
Διαβάστε περισσότερα...

Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Γιάγκος Ανδρεάδης

Ο Γιάγκος Ανδρεάδη είναι καθηγητής, συγγραφέας, σκηνοθέτης

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

Αυτό που χρειάζεται είναι όσο το δυνατόν περισσότεροι από τους υπογράψαντες να συμβάλουν σε συνεχή διάλογο και δράση με στόχο την ανάκτηση της κυριαρχίας του λαού μας, την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής μας και την διάνοιξη ενός δρόμου δημιουργίας και ανάπτυξης για χάρη των ανθρώπων και όχι όσων μας απομυζούν και μας λεηλατούν. . Ο αγώνας θα είναι πολιτικός, πολιτισμικός, οικονομικός. Προσωπικά θα προσπαθήσω να συμβάλλω μαζί με άλλους στο πεδίο που περιλαμβάνει ένα τρίπτυχο α)την παιδεία/ εκπαίδευση β)την πολιτιστική δραστηριότητα και την δημιουργία σε κάθε μορφή γ) την μεσολαβημένη επικοινωνία (Μέσα) και δ) την πολιτιστική/πολιτισμική διπλωματία ακι τον διάλογο των πολιτισμών. Είναι ένα ευρύ πεδίο όπου η παρούσα ακι οι άλλες κυβερνήσεις έχουν παοτύχει παταγωδώς από ανικανότητα και κάποτε από πρόθεση. Πεδίο όπου μπορούμε να παρεμβαίνουμε κριτικά και δημιουργικά από τώρα. Μαζί με άλλους κρίνουμε ότι ένας σχετικός διαδικτυακός τόπος που θα φιλοξενεί κάθε άποψη προσανατολισμένη σε θετικά βήματα στο πεδίο αυτό ( συνδεδεμένο εννοείται με το πολιτικο/οικονομικό) μπορεί να είναι το πρώτο βήμα.

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

Υπάρχουν πολιτικά ζητήματα που πρέπει να συζητηθούν - από την διεθνή συγκυρία και τα πολιτισμικά όπως αναλύθηκαν στο 1 μεχρι την διατύπωση ενός θεμελιώδους αφηγήματος σχετικά με το τι συνέβη από το 2010 ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΕΝΟΥ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΜΑΣΤΙΓΩΣΗ Η ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΦΑΓΊΑ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΗ. Υπάρχουν και προσωπικές διαφορές που τις τρέφει η γεύση της ήττας και η απογοήτευση και έλλειψη ελπίδας καρπός της παλινωδίας μετά το δημοψήφισμα του 2015. Επιμονή Α) στον υπέυθυνο και θετικά προσανατολισμένο πολιτικό διάλογο με στόχο την δημιουργία μετώπου που θα είναι κάτι πολύ περισσότερο από ευκαιριακή συγκόλληση σχημάτων κα Β) στην υπέρβαση όσων τελικά δεν έχουν παρά ατομικό χαρακτήρα πράγματα που επείγουν. Το άρθρο της Πέπης Ρηγοπούλου δημοσιευμένο στον Δρόμο του Σαββα΄του 20 Οκτωβρίου αναπτύσσουν διεξοδικότερα αυτή την άποψη.

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;  

Μπορούμε να συμβάλλουμε άμεσα ώστε ένας πόλος αντίστασης, αλληλεγγύης και πολιτικης/πολιτισμικής σκέψης πράξης ο οποίος υπάρχει ήδη σε ένα βαθμό να αποκτήσει μεγαλύτερη υπόσταση. Η πορεία προς τις εκλογές δεν είναι το άπαν αλλά είναι μια συγκυρία που θα ήταν λάθος να υποτιμήσουμε. Και η έξοδος από το αντιθεθτικό ψευδο- Δίπολο ΝΔ/ ΣΥΡΙΖΑ, δίπολο που κρατούν ζωντανό ο φόβος η απογοήτευση και η παθητικότητα είναι απαραίτητος. Το κομματικό σκηνικό όπως το γνωρίσαμε μετά την μεταπολίτευση καταρρέει. Ακόμη και αν κυριαρχήσει και πάλι εκλογικά - κάτι αβέβαιο- είναι πολιτικά και ακόμη περισσότερο πολιτισμικά νεκρό. Αντί να μας συμπαπασύρει- εμάς και την χώρα- στην καταστροφή ας θεσουμε από τώρα με ότι δυνάμεις έχουμε την βάση μιας ουσιωδώς εναλλακτικής πορείας.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040