Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Συρία:Το μεγάλο θύμα των γεωστρατηγικών συμφερόντων, του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΣΥΡΙΑ:ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΥΜΑ ΤΩΝ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία διαρκεί ήδη 8 χρόνια. Οι συνέπειες τρομακτικές. Υλικές καταστροφές, κτήρια και υποδομές εξαφανισμένα, αρχαιολογικοί χώροι κατεστραμμένοι, πόλεις ισοπεδωμένες . Μεγαλύτερο, επίσης, είναι το ανθρωπιστικό πρόβλημα με τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και τα εκατομμύρια των προσφύγων. Το έγκλημα στην αραβική αυτή χώρα είναι συνεχές και έχει υπεύθυνους. Πολλοί θεωρούν ότι πίσω από τον εμφύλιο κρύβεται ένας κρυφός πόλεμος ανάμεσα στις δύο σύγχρονες υπερδυνάμεις, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, οι οποίες έχουν συγκρουόμενα γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή.

Ασφαλώς για την κατάσταση επικρατεί την κύρια ευθύνη έχει η Αμερική, η οποία αφού «αποκατέστησε» τη δημοκρατία στο Ιράκ, τη Λιβύη και την Αίγυπτο θέλησε να κάνει το ίδιο και στη Συρία. Έτσι ενίσχυσε τους αντικαθεστωτικούς και δημιούργησε το πολιτικό έκτρωμα του ISIS. Προσπαθεί να επιβάλλει τη δική της πολιτική στον αραβικό κόσμο και βρίσκεται   σε στενή συνεργασία με το Ισραήλ . Στρέφεται κατά της ρώσικης παρουσίας στην περιοχή και εναντίον του Άσαντ, του Ιράν και της Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Το τελευταίο διάστημα θέλησε παίζοντας με τη φωτιά να κάνει δυναμική παρέμβαση στις εξελίξεις . Προχώρησε σε βομβαρδισμούς με τη συνεργασία χωρών της Ε.Ε., οι οποίοι, ας σημειωθεί, δεν περιελάμβαναν ρώσικους στόχους. Όλα αυτά έγιναν , για μια ακόμη φορά, στο όνομα της προστασίας των αμάχων από τα χημικά. Η συγκυρία, όμως, προκάλεσε πολλούς προβληματισμούς, αφού την επόμενη μέρα απεσταλμένοι του ΟΗΕ θα έκαναν έλεγχο για την ύπαρξη χημικών στη Συρία. Τι , άραγε , δεν έπρεπε να δουν οι εκπρόσωποι του διεθνούς οργανισμού; Από αρκετούς αναλυτές, επιπλέον, η ενέργεια αυτή χαρακτηρίστηκε σαν κίνηση εντυπωσιασμού του Αμερικανού προέδρου, ο οποίος στριμωγμένος από το γενικό εισαγγελέα θέλησε να ενισχύσει το κύρος του στο εσωτερικό της Αμερικής και να προβάλλει την εικόνα του ηγέτη που δε φοβάται τη Ρωσία.

            Η τελευταία σταθερή σύμμαχος της Συρίας και του Άσαντ ( πατέρα και γιου) βρίσκεται σε συνεργασία με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ για να εξυπηρετήσει τα δικά της γεωπολιτικά συμφέροντα. Εξάλλου εκεί διατηρεί τις σημαντικές στρατιωτικές βάσεις της Ταρτούς και της Λαττάκειας. Η παρουσία των Ρώσων λειτουργεί για την ώρα αποτρεπτικά και οι ΗΠΑ δεν έχουν εισβάλει , ούτε έχουν επιχειρήσει το διαμελισμό της Συρίας. Το βέβαιο είναι ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να υποστηρίζει το καθεστώς και να κλείνει τα μάτια στις βίαιες και αντιδημοκρατικές πρακτικές του . Αν χάσει τη Συρία θα αποδυναμωθεί σημαντικά ο ρόλος της στην περιοχή.

Το δικό της παιχνίδι, όμως, παίζει και η Τουρκία, η οποία εισέβαλε στο Αφρίν σε μια προσπάθεια να εμποδίσει τη δημιουργία κουρδικού κράτους . Βεβαίως η πολιτισμένη Δύση και η Αμερική διόλου δε συγκινήθηκαν από τα εγκλήματα πολέμου, τα οποία διέπραξε ο τουρκικός στρατός εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Αλλάζει εύκολα συμμαχίες εκμεταλλευόμενη τη γεωγραφική της θέση. Έτσι ενώ, υποτίθεται, ότι τα είχε βρει με τον πρόεδρο Πούτιν , τάχθηκε υπέρ των αμερικανικών βομβαρδισμών στην περιοχή. Σύμμαχος, επίσης, από τα παλιά το Ιράν ( από το 1979 που ο πατέρας Άσαντ αναγνώρισε το ισλαμικό καθεστώς   του Αγιατολάχ Χομεϊνί) έχει τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή. Σημαντικό για το Ιράν να συνεχίζει να εξοπλίζει τη σιίτικη στρατιωτική και πολιτική οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου διαμέσου της Συρίας.

Ποιες θα είναι οι εξελίξεις στην πολύπαθη αυτή χώρα δεν μπορεί να προβλέψει κανείς. Θα τριχοτομηθεί τελικά; Θα μοιράσουν τα συμφέροντα τους οι υπερδυνάμεις; Θα δημιουργηθεί κουρδικό κράτος ελεγχόμενο από την Αμερική; Το μόνο σίγουρο είναι ότι το μπερδεμένο κουβάρι Συρία αποτελεί μια βραδυφλεγή βόμβα η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκάσει και να ανατρέψει την ισορροπία τρόμου που υπάρχει ανάμεσα στις δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις. Εξέλιξη με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο.

Σήμερα η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να έχει ξεκάθαρες θέσεις για το συριακό. Πρωτίστως να καταγγείλει την Αμερική, αλλά και όλες τις δυνάμεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στο πρόβλημα ανεξαρτήτως αν η ανάμειξη αυτή προβλέπεται ή όχι από διακρατικές συμφωνίες. Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει άμεσα και να δημιουργηθούν οι συνθήκες για ασφαλή επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους. Τα οποία προβλήματα να διευθετηθούν με ειρηνικό τρόπο με την παρέμβαση του ΟΗΕ. Όσο και αν ακούεται ουτοπικό στις παρούσες συνθήκες , αυτό το πλαίσιο πρέπει να προβάλλει. Για να τελειώσει το δράμα του συριακού λαού. Για να μπουν τέλος στα παιγνίδια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή.

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Πόσο γρήγορα έγινε μπούμερανγκ η υποστήριξη της κυβέρνησης Σύριζα στην επίθεση κατά της Συρίας

ΣΧΟΛΙΟ

Πόσο γρήγορα έγινε μπούμερανγκ η υποστήριξη της κυβέρνησης Σύριζα στην επίθεση κατά της Συρίας

Όταν ο υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς υπέγραφε το ανακοινωθέν του ΝΑΤΟ επικροτώντας την πυραυλική επίθεση στη Συρία και κουρελιάζοντας το διεθνές δίκαιο που κατοχυρώνει την κυριαρχία των χωρών, θα έπρεπε να σκεφθεί, εφόσον περνιέται για τόσο ευφυής, ότι θα αναγκαζόταν να καταφύγει σ’ αυτό πολύ σύντομα, εφόσον ήταν βέβαιο πως θα προέκυπτε το επόμενο πρόβλημα με την συνυπογράφουσα το νατοϊκό κείμενο Τουρκία.

Όπως και έγινε με την πρόσφατη ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ περί Ιμίων. Με τι ηθικό και πολιτικό ανάστημα δήλωσε λοιπόν ο κ. υπουργός ότι «με τρία διεθνή κείμενα είναι σαφής η ιδιοκτησία των Ιμίων στην Ελλάδα και καλό είναι να το πάρει χαμπάρι η Τουρκία ότι στην πλευρά τουλάχιστον του Αιγαίου οφείλει και θα είναι ωφέλιμο και για την ίδια να λειτουργεί με βάση το διεθνές δίκαιο. Η Ελλάδα είναι κατά πολύ πιο οργανωμένη χώρα σε όλα τα πεδία και τους τομείς από το Ιράκ και τη Συρία», (http://www.documentonews.gr/article/kotzias-as-to-parei-xampari-h-toyrkia-ta-imia-me-bash-tis-synthhkes-einai-ellhnika), τη στιγμή που ο ίδιος και η κυβέρνησή του ενέκριναν την πιο αισχρή καταπάτηση του διεθνούς δικαίου λίγες ημέρες πριν;

Οι κυβερνητικοί ιθύνοντες αδιαφορούν αν, με τις ενέργειές τους, αφήνουν τη χώρα ανοχύρωτη, έστω και με αυτό το ελάχιστο προστασίας που αποτελεί η επίκληση του διεθνούς δικαίου. Και γίνονται καταγέλαστοι όταν τη μια ημέρα υποστηρίζουν την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου και την επομένη το επικαλούνται.

Ή μήπως τα εξυπνοπούλια που κυβερνούν νομίζουν πως μπορούν να συναινούν στο ξήλωμα του διεθνούς δικαίου εδώ κι εκεί στον πλανήτη χωρίς επιπτώσεις;

Καιρός να ομολογήσουν ότι άγονται και φέρονται από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες που καταπατούν και κουρελιάζουν τις διεθνείς συνθήκες κατά το δοκούν, οπότε οι δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών δεν είναι τίποτε περισσότερο από κενός λόγος και ανούσιοι λεονταρισμοί.

Για να υποστηριχθεί το διεθνές δίκαιο υπέρ της Ελλάδας θα πρέπει να υποστηρίζεται γενικώς.

Τουλάχιστον οι Τούρκοι το λένε ευθέως: γράφουμε το διεθνές δίκαιο στα παλιά μας τα παπούτσια τόσο στη Συρία όσο και στα Ίμια ή στην Κύπρο …

Όμως, όσα είπε ο κ. Κοτζιάς εμπεριέχουν και ορισμένους απαράδεκτους υπαινιγμούς: «στην [δική μας] πλευρά του Αιγαίου» ισχύει το διεθνές δίκαιο, στης Συρίας και του Ιράκ δεν ισχύει, γιατί είναι "ανοργάνωτες" χώρες! Αυτό και αν αποτελεί αίσχος! Άκου ανοργάνωτες χώρες! Τα θύματα πολλαπλών εισβολών, ενώ η κυβέρνηση της Ελλάδας ανέχεται και χειροκροτεί επίσης την παραβίαση της κυριαρχίας στη Συρία και στο Ιράκ, τις επιθέσεις ενάντια στα παιδιά ενός κατώτερου θεού …

Και υποκριτικά αποκρύπτει με τη λέξη "ανοργανωσιά" το ότι αυτές οι χώρες είναι θύματα των πολέμων που εξαπέλυσαν οι σύμμαχοί του με τους οποίους τόσο χαρούμενα τραγουδούσε πριν από τρία χρόνια χεράκι χεράκι στην Αττάλεια.

Τηρουμένων των αναλογιών, στην ίδια κατάσταση αδυναμίας φέρνει η κυβέρνηση Σύριζα και τη χώρα μας, κάνοντάς την παίγνιο στα χέρια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.  

Μ.Ν.

Ελλάδα, χώρα υπό κατοχή και "δεδομένη", του Κ. Παπουλή

ΕΛΛΑΔΑ, ΧΩΡΑ ΥΠΟ ΚΑΤΟΧΗ ΚΑΙ «ΔΕΔΟΜΕΝΗ»

Του Κ. Παπουλή

«Αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας. Η πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν κατά τον τρόπο τους, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης».

                                      Μιχαήλ Μπακούνιν                                                                                                   

Είμαστε σε μια εποχή, εδώ και 8 χρόνια, που η Ελλάδα έχει μεταβληθεί σε οικονομικό προτεκτοράτο. Δυστυχώς όμως, σήμερα σε Ελλάδα και Κύπρο έχει γίνει και παραβίαση της εδαφικής τους κυριαρχίας. Όπως ήταν αναμενόμενο η οικονομική υποδούλωση θα έφερνε αργά ή γρήγορα και μειωμένη εθνική κυριαρχία και αν δεν αλλάξουμε ρότα, είμαστε ακόμη στην αρχή.

Είναι πλέον δεδομένο, ότι η εδώ και οχτώ χρόνια διαρκούσα και εκ των έξω επιβαλλόμενη οικονομική κρίση της πατρίδας μας, αποτελεί την πιο οξεία κρίση αναπαραγωγής, τόσο σε όρους χρονικής διάρκειας όσο και σε όρους ύφεσης-ανεργίας-παραγωγικής αποδιάρθρωσης, η οποία έχει εκδηλωθεί μεταπολεμικά σε εθνικό κοινωνικό σχηματισμό με μέσο ή υψηλό επίπεδο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης.

           

            Ποτέ, μετά το 1950, την κατοχή και την λήξη του εμφυλίου δεν είχαμε φτάσει σε τέτοιο ακραίο σημείο, έλλειψης οποιασδήποτε προοπτικής, απόλυτης διάλυσης και εκποίησης της χώρας. Άλλωστε σύντομα, αν δεν αναστραφεί αυτή η κατάσταση, ο αριθμός των σπιτιών που θα αλλάξουν χέρια, θα είναι πολύ μεγαλύτερος της κατοχής.

Με λίγα λόγια, στην Ελλάδα επιβάλλεται σήμερα, το ίδιο ακριβώς μοντέλο προσαρμογής, που εκτελέστηκε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, στις «ανατολικές» χώρες.

Σε αυτές τις συνθήκες, η ανάπτυξη εθνικού φρονήματος, αποτελεί όπως έλεγε και ο Λένιν για το αποικιακό πλαίσιο, «θετική» επίπτωση του ιμπεριαλισμού.

Η Ελλάδα όμως, δεν έχει παραδώσει μόνο την οικονομική της κυριαρχία και μάλιστα χωρίς να δώσει καμία μάχη (σε επίπεδο κυβερνήσεων), αλλά είναι γεωπολιτικά και στρατιωτικά «δεδομένη» για τον ευρωατλαντικό παράγοντα. Άρα δεν διαπραγματεύεται τίποτε, ενώ μετατρέπεται πρόθυμη,   «αμισθί» και άνευ όρων, σε αμερικάνικη βάση.

Οι κίνδυνοι είναι προφανείς, όταν απέναντι η Τουρκία εφαρμόζει μια άλλη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Η Τουρκία συγχρόνως αναδεικνύεται σε ισχυρή περιφερειακή δύναμη, με στρατιωτική-επεκτατική πολιτική στο μεγαλύτερο μέρος των συνόρων της. Τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 7%, ο πληθυσμός της αυξάνεται, ενώ μετασχηματίζεται όλο και περισσότερο σε βιομηχανική δύναμη. Έχει ήδη εισβάλει στη Συρία, στο Βόρειο Ιράκ, στην θάλασσα της Κύπρου, συνεχίζει εκεί την κατοχή από το 1974, ενώ τα Ίμια και άλλες βραχονησίδες είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, είναι ήδη Τουρκικές. Είναι επίσης σαφές ότι οι βλέψεις της προς την Ελλάδα δεν θα έχουν τέλος.

Η Τουρκία όμως δεν είναι «δεδομένη» για το ΝΑΤΟ, είναι εθνικά κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα και για αυτό μπορεί να παίζει με την Ελλάδα, όπως η γάτα με το ποντίκι.

Είτε λοιπόν η Ελλάδα θα αλλάξει ρότα με διπλή αναστροφή και στο οικονομικό αλλά και στο γεωπολιτικό επίπεδο, δηλαδή απελευθέρωση από την ξένη οικονομική κατοχή της Ε.Ε. και του ευρώ, αλλά και άμεση ανεξαρτητοποίηση από τους αμερικανούς, ώστε να υπολογιστεί ως ουσιαστικός παίκτης στην περιοχή ή μαζί με τον οικονομικό θάνατο θα ακολουθήσουν και οδυνηρές εδαφικές απώλειες.

Σε πολιτικό επίπεδο, το ερώτημα είναι ποιος θα δεθεί με το εθνικό φρόνημα και αν εξ αιτίας της αφασίας της αριστεράς, αυτό θα μείνει μετέωρο, ή θα κινηθεί ακροδεξιά.

Στην Ελλάδα σήμερα διαμορφώνεται ως κύρια, η αντίθεση ανάμεσα στην Λαϊκή Κυριαρχία, την Δημοκρατία και τον οικονομικό ιμπεριαλισμό. Η άνευ προηγουμένου γεωγραφική πόλωση στον ευρωπαϊκό χώρο και η ραγδαία υποβάθμιση της χώρας μέσα στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, διαμορφώνει και μια πρωτοφανή κοινωνική πόλωση. Και όλα αυτά συνδυάζονται και τρέφουν συνάμα την απειλή της παραβίασης εδαφικής κυριαρχίας.

Η μη πολιτική κατανόηση του οικονομικού ιμπεριαλισμού των Βρυξελών, η πολιτική των ίσων αποστάσεων στη διαμάχη της Ελλάδας και της Τουρκίας (μέσω κάποιας παράδοξης εξίσωσης των αστικών τους βλέψεων), όπως και το να μην βλέπει κανείς, ότι η Ρωσία αποτελεί σήμερα το μοναδικό εμπόδιο για την κατοχή της Μέσης Ανατολής από τις πολυεθνικές της Δύσης, θυμίζουν την ίδια εξίσωση του Στίνα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε που δεν μπορούσε να διακρίνει, ανάμεσα στον γκεσταπίτη «εργάτη»-εισβολέα και τον ελασίτη- εργάτη-αμυνόμενο και έμενε μόνο στην ιδιότητα «εργάτης».

Μεγάλες αλλαγές, ανατροπές και επαναστάσεις έγιναν εκεί που το εθνικό-απελευθερωτικό ενώθηκε με το κοινωνικό. Πατρίδα ή Θάνατος ήταν το σύνθημα του Κάστρο, του Γκεβάρα του Χο-Τσι Μινχ. Πατριωτικός ήταν ο πόλεμος των Σοβιετικών που νίκησε τον ναζισμό.

Από τα πατριωτικά κινήματα της αντίστασης ξεπήδησαν προσπάθειες αλλαγής στα Βαλκάνια. Από αυτή την μήτρα γεννήθηκε το δικό μας ΕΑΜ, το δικό μας λαϊκό κίνημα. Ένα πατριωτικό-διεθνιστικό κίνημα που στις σημαίες του με αίμα έγραψε:

Θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη την λευτεριά.

Και για να θυμίσουμε, ενάντια στην παραποιημένη ιστορία και πραγματικότητα, διάφορων «τεταρτοδιεθνιστών» ή ακόμη και «αναρχικών», η FAI ( Ιταλική Αναρχική Ομοσπονδία), άνοιξε τα γραφεία της μετά τον πόλεμο από δωρεά κτιρίων του Ιταλικού κράτους, για την συνεισφορά της στον αντιφασιστικό αγώνα, ή ότι οι Ισπανοί αναρχικοί αποτέλεσαν κορμό και συνιδρυτές της Γαλλικής αντίστασης λόγω της εμπειρίας τους στην παρανομία.

Χρειαζόμαστε, σήμερα ένα μεγάλο δημοκρατικό, αντιμνημονιακό, πατριωτικό κίνημα που θα ξορκίσει το «κακό» της εθνικής υποτέλειας. Γιατί: «Αυτό που προκαλεί την χαύνωση στις χώρες που υποφέρουν είναι η διάρκεια του κακού το οποίο αιχμαλωτίζει την φαντασία των ανθρώπων, κάνοντάς τους να πιστεύουν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ. Μόλις όμως βρουν κάποιον τρόπο για να ξεφύγουν από αυτό -κάτι που πάντοτε συμβαίνει όταν το κακό φτάνει σε ένα ορισμένο σημείο- αισθάνονται τέτοια έκπληξη, ανακούφιση και ενθουσιασμό, ώστε περνούν κατ΄ευθείαν στο άλλο άκρο και αντί να θεωρούν τις επαναστάσεις αδύνατες, τις θεωρούν εύκολες. Αυτή και μόνο η προδιάθεση είναι ενίοτε ικανή να τις πραγματοποιήσει» .

Καρδινάλιος   του Ρέτζ, Απομνημονεύματα.

Κυβερνητική συνέπεια: Επικροτεί την επίθεση στη Συρία. Σπάει τα κεφάλια όσων πολιτών διαφωνούν

Κυβερνητική συνέπεια:

Επικροτεί την επίθεση στη Συρία. Σπάει τα κεφάλια όσων πολιτών διαφωνούν

Α, όλα κι όλα!

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι σε μία, επιτέλους, περίπτωση υπάρχει συμφωνία κυβερνητικών λόγων και έργων.

Την ίδια στιγμή που ο "ταλαντούχος" κ. Κοτζιάς υπέγραφε το ανακοινωθέν των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ με το οποίο η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει την πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ, Μ. Βρετανίας και Γαλλίας στη Συρία, η ελληνική αστυνομία, προϊστάμενοι της οποίας είναι ο φίλος του κ. Κοτζιά κ. Τόσκας και ο κ. Σκουρλέτης, υπό την υψηλή επιστασία του κ. Τσίπρα, έσπαγε κεφάλια φοιτητών και μαθητών που διαδήλωναν κατά του πολέμου. Ο υπερβάλλων ζήλος των δυνάμεων καταστολής εκδηλώθηκε προκειμένου να προστατευθεί το άγαλμα του Χάρι Τρούμαν, αυτό το απολίθωμα της αμερικανοκρατίας.

Το οποίο άγαλμα είχε επιχειρήσει επί δικτατορίας να ρίξει έτερος "ταλαντούχος" κυβερνητικός, ο βουλευτής κ. Μανιός, που τώρα απ' ό,τι φαίνεται το βλέπει με πολλή συμπάθεια και θεωρεί, προφανώς, ότι η διατήρησή του αξίζει να να πάνε κάποιοι φοιτητές στην εντατική. Είναι και γιατρός, τρομάρα του!

Αλλά στη νέα αμερικανοκρατία, με σφραγίδα ΣΥΡΙΖΑ τούτη τη φορά, όλα παίρνουν τη φυσιολογική τους τροπή: η κυβέρνηση που "νοιάζεται" για το λαό της Συρίας και επικροτεί τις αμερικανονατοϊκές επιθέσεις με πυραύλους στη χώρα του, ανοίγει τα κεφάλια του δικού της λαού, όταν διαμαρτύρεται για αυτές τις επιθέσεις.

Τι πιο φυσιολογικό από την εσωτερική καταπίεση εκ μέρους κυβερνήσεων που συμμετέχουν σε πολεμικά σφαγεία εναντίον άλλων λαών;  

Μ.Ν.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344