Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Πικρές αλήθειες από την Γερμανία: «Φύγετε από το ευρώ, αλλιώς δεν έχετε μέλλον»Του Κ. Παπουλή

Πικρές αλήθειες από την Γερμανία: «Φύγετε από το ευρώ, αλλιώς δεν έχετε μέλλον»

Του Κ. Παπουλή

Καθώς στην Ελλάδα, η πολιτική ζωή βρίσκεται σε άλλο πλανήτη έρχονται, ο πρώην πρόεδρος των γερμανικών βιομηχανιών κ. Χένκελ, και ο καθηγητής οικονομικών του πανεπιστημίου του Τίμπινγκενεν, κ. Σταρμπάτι να μας πουν απλές αλήθειες. Όλη η συνέντευξή τους που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, (3-3-2019) είναι εδώ:

http://www.kathimerini.gr/1012758/gallery/epikairothta/politikh/dyo-germanoi-eyrwvoyleytes-miloyn-sthn-k-den-exete-eikona-xwras-poy-3eperase-thn-krish

Πρώτον: Η κρίση στην Ελλάδα βρίσκεται στο ζενίθ της:

Όπως σωστά λένε οι δύο Γερμανοί, η οικονομία μετά από μια πολύ βαθιά ύφεση έχει πάρει το σχήμα του λατινικού L, δηλαδή μετά την κάμψη επήλθε στασιμότητα. Σήμερα για να λέμε ότι ξεπεράστηκε η κρίση θα έπρεπε η οικονομία να τρέχει με 6%-7% ετήσια αύξηση του ΑΕΠ. Στην πραγματικότητα λένε το εξής απλό, ότι για να πούμε ότι μια οικονομία ξεπερνάει μια τέτοια έκτασης κρίση θα πρέπει να πάρει ένα σχήμα V, δηλαδή μετά την πτώση του 25% που είχε η ελληνική οικονμία, να το ανακτήσει τάχιστα και μετά να το ξεπεράσει καλύπτοντας και τα χαμένα χρόνια. Κάτι τέτοιο (σημειώνουμε εμείς) συνέβηκε στην Αργεντινή, όπου μετά την κρίση και την πτώση όχι μόνο επανήλθε, αλλά για μια δεκαετία έτρεξε με ρυθμό κοντά στο 7%.

Δεύτερον: Η ύφεση στην Ελλάδα είναι ανάλογη με αυτήν των ΗΠΑ το διάστημα 1929-1931.

Όπως και εμείς έχουμε πει είναι έτσι και πολύ χειρότερα. Γιατί η κρίση στην Ελλάδα από βαθμό ύφεσης, ανεργίας και χρόνο που εκτείνεται, αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ. Είναι στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη κρίση στην μεταπολεμική ιστορία χώρας με μέσο ή υψηλό επίπεδο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης.

Τρίτον: Η Ελλάδα είναι σήμερα λιγότερο ανταγωνιστική λόγω έλλειψης επενδύσεων.

Λένε χαρακτηριστικά: «Εφόσον πληρώσετε όλους τους λογαριασμούς σας, δεν θα σας μείνει ευρώ για επενδύσεις. Νομίζετε ότι μετά δέκα χρόνια απουσίας επενδύσεων έχετε γίνει περισσότερο ανταγωνιστικοί;»… «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αδίκως είναι περήφανη για τα πρωτογενή πλεονάσματα», επανέρχεται ο κ. Σταρμπάτι, συμπληρώνοντας, «αυτά μπορείς να τα πετύχεις αν δεν επενδύεις ένα ευρώ, αν αφήνεις επί 10 χρόνια τις υποδομές σου να καταρρέουν, δεν πληρώνεις τους προμηθευτές, δεν επενδύσεις στην έρευνα και στην Παιδεία. Στο τέλος της ημέρας, όμως, είσαι απλά ακόμα πιο πίσω από τους άλλους που υποτίθεται θέλεις να φτάσεις. Αυτό έχετε πάθει». Στην Ελλάδα όντως, οι καθαρές επενδύσεις είναι αρνητικές. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα καταστρέφει κεφάλαιο και παραγωγικό δυναμικό. Η μυθολογία των Ξένων Επενδύσεων είναι απλώς μυθολογία, ενώ η πτώση των μισθών και η εσωτερική υποτίμηση αποδείχτηκε καταστροφική, βαθαίνοντας την ύφεση.

Τέταρτον: Φύγετε από το ευρώ, με κούρεμα χρέους και υποτίμηση, μόνο έτσι θα σωθείτε. «Η πρότασή μας, είναι να αναλάβει η Γερμανία ένα μέρος του ελληνικού χρέους έναντι της υποχρέωσης της Ελλάδας να εγκαταλείψει το ευρώ για να μπορέσει να υποτιμήσει τη νέα δραχμή. Εμείς ξέρουμε ότι ουδέποτε θα πάρουμε πίσω τα χρήματα από τα δάνεια που σας δώσαμε»… «Υπάρχει άλλος τρόπος να βγει η Ελλάδα από την κατάσταση της νεκροφάνειας εκτός από την έξοδο από το κοινό νόμισμα με ταυτόχρονη υποτίμηση;»

Η Ελλάδα παρά το τι λέει σύσσωμη η ελληνική πολιτική ημι-ελίτ, χρειάζεται μια ώθηση που δεν μπορεί να είναι παρά ένας συνδυασμός επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής και εξωτερικής υποτίμησης. Διότι όπως επανειλημμένα έχουν τονίσει, οι έλληνες «Δραχμιστές», για να υπάρξουν επενδύσεις σε μία χώρα, χρειάζεται αποταμίευση και μόνο μια εξωτερική υποτίμηση μπορεί να βελτιώσει και την αποταμίευση και το εισόδημα ώστε να υπάρξει και τραπεζικό σύστημα και να χρηματοδοτηθούν επενδύσεις. Και η ανάκτηση των εργαλείων αυτών, (καθώς και άλλων) της δημοσιονομικής και συναλλαγματικής πολιτικής, προϋποθέτουν επιστροφή στη Δραχμή.

Πέμπτον :. «Σκοπός των διασώσεων δεν ήταν να σωθεί η Ελλάδα αλλά να σωθεί η Ευρωζώνη, διότι αν εγκατέλειπε η Ελλάδα το ευρώ θα ακολουθούσε η Ισπανία και στη συνέχεια η Ιταλία...». «Όλα αυτά τα δάνεια που πήρατε πληρώθηκαν κατά 90% σε εκείνους που σας δάνεισαν. Θέλετε να συνεχίσετε τη ζωή ως ημιθανείς;»

Αυτά τα λέει χρόνια ο αντιμνημονιακός χώρος στην Ελλάδα, αλλά είναι αλλιώς να τα ακούς από επίσημα γερμανικά χείλη……

Συμπερασματικά: Η κρίση στην Ελλάδα είναι βαθιά, αλλά η δημόσια συζήτηση όπως και το κοινοβούλιο, αντανακλάει μία συζήτηση σε χώρα-αποικία μπανανία.

Το Α είναι να αντιληφθεί ο λαός ότι πρέπει να βγούμε από τις ευρωπαϊκές συντεταγμένες, και ότι θα σωθούμε αυτοδύναμοι, μόνο χάριν σε μια δικιά μας Λαίκή Οικονομική και Βιομηχανική πολιτική. Το υπάρχον μνημονιακό καθεστώς και τα πολιτικά του κόμματα, η υφιστάμενη οικονομική πολιτική αποτελεί σκέλος της ισορροπίας της ευρωζώνης και νεκροφάνεια για την Ελλάδα. Η Ελλάδα χρειάζεται όσο ποτέ επενδύσεις και ιδιαίτερα στη βιομηχανία-μεταποίηση-έρευνα-τεχνολογία, ώστε να αυξηθεί σημαντικά η παραγωγικότητα. Μόνο μια Ελλάδα υψηλής τεχνολογίας, με αναβαθμισμένη θέση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, είναι εφικτό να επιβιώσει αξιοπρεπώς όταν έχει μπροστά της ένα πρωτοφανές κύμα εγκατάλειψης από υψηλό επιστημονικό δυναμικό και τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα.

Μόνο έτσι μπορούν να βγουν στο προσκήνιο οι δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας.

Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε δότρια χώρα στην Ε.Ε.. Δηλαδή μέσω του χρέους πληρώνουμε καθαρά 4 δις ευρώ ετησίως στην Ε.Ε.. (αφού δηλαδή αφαιρεθεί η θετική διαφορά των εισροών μείον εκροών από και προς την Ε.Ε.). Μόνο η παύση πληρωμών σε συνδυασμό με Δραχμή μπορεί να οδηγήσει σε βιώσιμη λύση για το χρέος της Ελλάδας και μόνο αν μπεί στο τραπέζι κύρια η «ξεχασμένη» ρήτρα εξυπηρέτησης χρέους μαζί με άλλες ρήτρες. (Όπως αναφέρουμε και στο βιβλίο: Μετωπικό Πρόγραμμα Δι-Εξόδου από την Κρίση, εκδ,Κοροντζής, σελ 138, ο λόγος δαπανών εξυπηρέτησης χρέους-τόκοι και χρεολύσια, προς εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1/10).

Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το βαθμό της έντασης των σχέσεων με την Ε.Ε., μετά από μια τέτοια ελληνική απόφαση, ούτε το βαθμό συναίνεσης του διαζυγίου με την ευρωζώνη. Φαίνεται πάντως ότι στην Γερμανία υπάρχουν δυνάμεις που για τα δικά τους συμφέροντα θα συναινούσαν στην έξοδο της Ελλάδας. Όμως ακόμη και το διαζύγιο είναι ταραχώδες, «είναι καλύτερα ένα ταραχώδες διαζύγιο από ένα κακό γάμο» (όπως μας πρότεινε και ο νομπελίστας οικονομολόγος, J. Stiglitz).

Πολιτικό Υστερόγραφο: Δυστυχώς και ο λεγόμενος αντιμνημονιακός χώρος και η αυτοαποκαλούμενη κομμουνιστική, ριζοσπαστική κλπ αριστερά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ζει στον δικό της πλανήτη, στις δικές της μικροίντριγκες, εκτός πραγματικής ιστορίας.

Η απάντηση δεν είναι ούτε «τι ευρώ, τι δραχμή επανάσταση σοσιαλιστική», ούτε   «διαπραγμάτευση επιβίωσης» (που άλλωστε σε ένα βαθμό δοκιμάστηκε) εντός της «βελτιωμένης ευρωζώνης». Είναι άμεση έξοδος από αυτή την κατάσταση που απαιτεί μια πολιτική και κοινωνική συμμαχία της τάξης του 50% +1 για να κερδίσεις εκλογές και απαραίτητα δημοψηφίσματα.

Η κλεψύδρα όμως αδειάζει, η ενότητα των μικρών και πολύ λίγων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων αλλά και προσώπων -κατά δήλωσή τους, αντιμνημονιακών, ριζοσπαστικών, ανατρεπτικών, πατριωτικών κλπ- δεν έρχεται. Η νεκροφάνεια τείνει να μονιμοποιηθεί. Η ιστορία θα γράψει ότι και αυτός ο χώρος με την αφάνειά του και τον κατακερματισμό του, έβαλε το τούβλο του στον αφανισμό των «ελλήνων», της «εργατικής τάξης», της «νεολαίας», της «πατρίδας» (βάλτε μόνοι σας την τελευταία λέξη, γιατί και πολλές λέξεις και έννοιες πια «απαγορεύονται», η «παρερμηνεύονται»….)    

Προς νέο πολιτικό σκηνικό στη χώρα;Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΠΡΟΣ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ;

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Η συμφωνία των Πρεσπών λειτούργησε δυναμικά στην πολιτική σκηνή της χώρας. Κόμματα έφτασαν στο όριο της διάλυσης, βουλευτές άλλαξαν στρατόπεδα, νέες συμμαχίες βρίσκονται στα σκαριά. Σιγά-σιγά διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό τοπίο. Ζήσαμε σκηνές ευτελισμού των κοινοβουλευτικών θεσμών και της Δημοκρατίας. Πρωταγωνιστές το κυβερνών κόμμα και ο πρωθυπουργός.

            Από τη διαδικασία αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε κερδισμένος σε επίπεδο κοινοβουλίου και η κυβέρνηση εμφανίζεται ως η μόνη διέξοδος σε ένα σάπιο πολιτικό σύστημα. Ο κ Τσίπρας εκτός από το φιλολαϊκό προφίλ που προβάλλει επιχειρεί να δημιουργήσει το πρότυπο του ηγέτη , ο οποίος μπορεί να ενώνει και να σχηματίζει «εθνικές κυβερνήσεις». Αυτό φάνηκε με την κυβερνητική διεύρυνση που έκανε στους δύο τελευταίους ανασχηματισμούς προς τα δεξιά και προς το κέντρο. Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές οι υποσχέσεις για αποκατάσταση αδικιών θα αιωρείται ακόμη και αν δεν εκφωνείται από επίσημα κυβερνητικά χείλη. Επιπλέον, η δικαστική διερεύνηση υποθέσεων που όζουν θα προπαγανδίζεται συστηματικότερα. Στόχος του να πετύχει τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση των ψηφοφόρων του και να πάρει όσο γίνεται περισσότερους ψήφους από την κεντροαριστερά. Εκεί αποβλέπει και η θνησιγενής πρωτοβουλία «ΓΕΦΥΡΑ» στην οποία έχουν συσπειρωθεί πρόσωπα με ελάχιστη επιρροή στους πολίτες και η οποία αναμένεται να έχει την τύχη παρόμοιων προσπαθειών που έγιναν στο παρελθόν (58, ΕΛΙΑ, κλπ). Η τελική επιδίωξη να μειώσει ή να εξανεμίσει τη διαφορά που δείχνουν οι αμφίβολης αξιοπιστίας σφυγμομετρήσεις και να είναι κυρίαρχος στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας την επομένη των εκλογών. Τι θα συμβεί, όμως, αν δεν το πετύχει;

            Η Ν.Δ. εμφανίζεται από τα ίδια γκάλοπ να προηγείται με μεγάλη διαφορά. Στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών ο κ. Μητσοτάκης μετακινήθηκε σε πιο ακραίες θέσεις σε μια προσπάθεια να κρατήσει το κόμμα του ενωμένο. Κατάφερε πράγματι να μην έχει απώλειες ούτε από τους ακραίους ούτε από τους κεντρώους, οι οποίοι είχαν στο παρελθόν διαφορετική θέση. Στην περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός δε θα έχει στα χέρια του την καυτή πατάτα, αλλά θα εφαρμόσει τη συμφωνία κατά γράμμα παρά τη φημολογία που σκοπίμως διαρρέουν κύκλοι της Ν.Δ. περί του αντιθέτου. Το κόμμα του μπορεί να κέρδισε ελάχιστα σε επίπεδο κοινοβουλίου, φαίνεται , όμως, να παίρνει πολλά σε επίπεδο κοινωνίας, η οποία για μια ακόμη φορά κάνει συντηρητική στροφή και ίσως να ξαναφέρει στην εξουσία εκείνους που ευθύνονται για το κατάντημα της χώρας και υπόσχονται την εφαρμογής μιας σκληρής και ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής . Βεβαίως, αν η διαφορά των δύο κομμάτων στις εκλογές είναι μικρή, αυτό θα θεωρηθεί ως αποτυχία και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Ποια θα είναι η στάση των ακραίων που τον έχουν υπό ομηρία, αλλά και όσων συμφωνούσαν με τη συνθήκη των Πρεσπών και φιμώθηκαν;

            Τα υπόλοιπα κόμματα υπέστησαν μόνο ζημιές. Το ΠΟΤΑΜΙ, ΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ μοιάζει αδύνατον περάσουν την πόρτα της επόμενης Βουλής. Μόνο το ΚΙΝΑΛ τα καταφέρνει με μικρό, ωστόσο, ποσοστό. Η κα Γεννηματά ξέρει ότι βασικός της αντίπαλος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τα δύο κόμματα αντλούν ψήφους από την ίδια δεξαμενή. Γι αυτό και η οργισμένη αντίδραση της στην κυβερνητική μετεγγραφή δύο στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζει, ότι απέτυχε να δημιουργήσει την παράταξη που ονειρεύονταν οι υποστηρικτές της και επιπλέον είδε το ΚΙΝΑΛ να διαλύεται εξ ων συνετέθη και στην πραγματικότητα να περιορίζεται στο παλιό ΠΑΣΟΚ. Με λόγο απαρχαιωμένο, βγαλμένο από ναφθαλίνη, συνδεδεμένο με πρόσωπα και αρνητικές συμπεριφορές του παρελθόντος βαδίζει, πιθανώς, προς μια μεγάλη ήττα. Την επόμενη μέρα η θέση της θα είναι επισφαλής και αυτό προσπαθεί να αποφύγει.

            Οι διεργασίες σε όλους τους χώρους, οι μετακινήσεις και η δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών θα είναι χαρακτηριστικό της επόμενης ημέρας. Αυτό αφορά και τη ριζοσπαστική αριστερά καταφέρει δεν καταφέρει να εκπροσωπηθεί στο Κοινοβούλιο. Το μετεκλογικό τοπίο, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, λίγες ομοιότητες θα έχει με το σημερινό. Το αστικό πολιτικό σύστημα χρειάζεται επειγόντως βαθύ εκσυγχρονισμό για να επιβιώσει και αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι κινούν τις μαριονέτες πίσω από τον μπερντέ.

εκπαιδευτικός στο 5ο ΓΕΛ Καλαμάτας

Λεφτά Υπάρχουν και Κυβέρνηση «Υποβοηθούμενης» ή «Τεχνητής» Αναπνοής Υπάρχει.Του Γ. Περάκη

Λεφτά Υπάρχουν και Κυβέρνηση «Υποβοηθούμενης» ή «Τεχνητής» Αναπνοής Υπάρχει

Ψευδομαρτυρούν όταν λένε ότι λεφτά δεν υπάρχουν. Εννοούν ότι δεν υπάρχουν για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και για το λαό της.

Ψεύδονται όταν ομιλούν ότι ο προυπολογισμός δεν «βγαίνει» και είναι αναγκασμένοι να αυξήσουν την φορολογία και τις εισφορές.

Λεφτά υπάρχουν και πού κρύβονται ;

Στήν αναδρομική φορολόγηση της φοροδιαφυγής. Ο Πίνακας-1 είναι διαφωτιστικός αλλά και οδηγός για τις ενέργειες και την πολιτική βούληση που θα πρέπει να έχει μια κυβέρνηση.

Πίνακας-1 ΑΕΠ- ποσοστό και ποσό φοροδιαφυγής ανά έτος
ΕΤΟΣ  ΑΝΑΦΟΡΑΣ Α.Ε.Π.  σε εκατ. Ευρώ Ποσοστό φοροδια-φυγής  επί του  Α.Ε.Π. Ποσό  φοροδια-φυγής  σε εκατ. ευρώ
2003 180.848 28,20% 50.999
2004 188.746 28,10% 53.038
2005 193.050 27,60% 53.282
2006 203.682 26,20% 53.365
2007 210.885 25,10% 52.932
2008 210.431 24,30% 51.135
2009 203.830 25,00% 50.958
2010 193.754 25,40% 49.214
2011 179.986 24,30% 43.737
2012 169.117 24,00% 40.588
ΣΥΝΟΛΑ 1.934.329   499.246
Πηγή : Friedrich Schneider, Δεκέμβριος 2011.Το 2012 είναι του ΟΟΣΑ.

Αμεσα μέτρα:

  1. Οι τράπεζες να υποχρεωθούν να δώσουν στοιχεία για τις καταθέσεις των πελατών τους εντός ενός μήνα, για μεγάλα ποσά άνω των 100.000,00 ευρώ, για τα τελευταία 20 χρόνια και εμβάσματα που έχουν γίνει σε λογαριασμούς του εξωτερικού.
  2. Η Τράπεζα της Ελλάδας σε βάθος τουλάχιστον 20ετίας , να δώσει στοιχεία ποιοί έχουν μεταφέρει ποσά σε ξένες τράπεζες και ποιά ποσά.
  3. Οι μαγικοί κωδικοί του εντύπου Ε1, είναι αυτοί που δηλώνονται τα ακίνητα , τα αυτοκίνητα, και τα κέρδη απο λαχεία-τζόκερ κλπ. Επεξεργασία απο την ΑΑΔΑΕ των περιπτώσεων που έχουν φορολογικό ενδιαφέρον.
  4. Θεσμοθέτηση με νόμο του διαχωρισμού μεταξύ της φοροδιαφυγής και της μίζας δηλαδή στην πρώτη περίπτωση θα επιβαρύνεται με τις νόμιμες προσαυξήσεις, στην δεύτερη να δεσμεύονται τα περουσιακά στοιχεία του υπόλογου.
  5. Επεξεργασία των δηλώσεων Ε9, για τις υποθέσεις που παρουσιάζουν φορολογικό ενδιαφέρον, μεγάλη ακίνητη περιουσία που δεν προέρχεται απο κληρονομιά κλπ.
  6. Αναζήτηση των λογαριασμών καταθέσεων και επενδεδυμένων χαρτοφυλάκιων όλων των Ελλήνων πολιτών σε Ελλάδα και εξωτερικό.Οι χώρες είναι πολύ συγκεκριμμένες π.χ. Κύπρος, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία.

Σύμφωνα με διαφορετικές μελέτες, όσο και διαχρονικά, το μέγεθος της παραοικονομίας στην Ελλάδα έχει εκτιμηθεί περίπου σε 20%-30% του ΑΕΠ και είναι από τα μεγαλύτερα σε επίπεδο ανεπτυγμένων οικονομιών. Οι μετρήσεις αυτές βασίζονται ως επί το πλείστον σε οικονομετρικές μελέτες, και όχι σε μετρήσεις από τη μη παρατηρούμενη οικονομία στους εθνικούς λογαριασμούς. Για τη χρονική περίοδο 1999-2010, υπολογίζεται ότι η παραοικονομία στην Ελλάδα άγγιζε το 27% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ, που έφτανε το 20,2%. Σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατων μελετών, το μέγεθος της παραοικονομίας της Ελλάδας το 2015 υπολογίζεται ότι ανήλθε περίπου στο 22,4%του ΑΕΠ, κάτι το οποίο μεταφράζεται σε περίπου €40 δισ.

Η διαφυγούσα φορολογητέα ύλη ανέρχεται σε:

Απο 2003-2012 σε 499.246 δις. ευρώ και εάν προσθέσουμε απο το 2013 έως 2018 άλλα περίπου 40 δις. επί 6 έτη= 240 δις. ευρώ ήτοι σύνολο 499.246+240.000=739.246 δις. ευρώ.

Εαν υποθέσουμε δε ότι καταφέρουμε να συλλάβουμε το 30% της φορολογητέας ύλης που έχει διαφύγει και φορολογώντας την με 40%, έχουμε καταφέρει να εισπράξουμε (799.246+ Χ30% Χ40%) περίπου 96 δις. ευρώ.

Αλλωστε με τον νέο νόμο η φοροδιαφυγή υπόκειται σε 20ετή παραγραφή.

Που κολλάει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, «υποβοηθούμενης» ή «τεχνητής» αναπνοής και όχι μόνο.

1ο) Δεν έχει την πολιτική βούληση να χτυπήσει το σάπιο καθεστώς της οικονομικής εξάρτησης της πατρίδας μας. Η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας αλλά και η υποθήκευση των φορολογικών Εσόδων για 99 χρόνια είναι το ισχυρότερο αποδεικτικό στοιχείο.

2ο ) Κρύβεται και βολεύεται η κυβέρνηση  πίσω απο την «απόφαση» της παραγραφής της πενατετίας του Συμβουλίου της Επικταρείας. Ο λόγος απλός. Για λόγους δημοσίου συμφέροντος και κοινωνικής δικαιοσύνης  επιβάλλεται δημοφήφισμα για τις σωτήριες αποφάσεις των ανώτερων δικαστηρίων για το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Οι δικαστικές αποφάσεις καθίστανται ανίσχυρες.

Πρέπει να υπάρξει χείρα βοηθείας για να επανέλθει η διακαιοσύνη στον δρόμο της.

3ο ) Το μοντέλο ανάπυξης που έχει επιλέξει η κυβέρνηση:

334 δις ευρώ ενέκρινε ο κ. Δραγασάκης για τέσσερα επενδυτικά έργα (19/02/2019):

Συγκεκριμένα τα επενδυτικά έργα που εγκρίθηκαν είναι τα εξής:

1. «The Mykonos Project» της εταιρείας «AGC Equity Partners Σύμβουλοι Επιχειρήσεων Ανώνυμη Εταιρεία», συνολικού κόστους 50,85 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για ένα επενδυτικό σχέδιο που περιλαμβάνει 2 ξενοδοχειακές μονάδες με τουριστικό καταφύγιο σκαφών αθλητικές εγκαταστάσεις, κλπ., ενώ αναμένεται να δημιουργήσει τουλάχιστον 200 εποχικές και μόνιμες θέσεις εργασίας.

2. «CAPE THOLOS LUXURY RESORT (Σύνθετο Κέντρο Τουρισμού-Παραθερισμού στην περιοχή Θόλος Καβουσίου, στο Λασίθι)» της Ανώνυμης Εταιρείας Τουριστικών Επιχειρήσεων –Τ.Ε.Α.Β. Α.Ε με το διακριτικό τίτλο «Maris Hotels S.A.» συνολικού κόστους 149,6 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για ένα επενδυτικό σχέδιο που περιλαμβάνει την κατασκευή ενός Παραθεριστικού-Τουριστικού Χωριού, ενός Σύνθετου Τουριστικού Καταλύματος και 2 ξενοδοχειακές μονάδες, ενώ αναμένεται να δημιουργήσει τουλάχιστον 216 θέσεις πλήρους και εποχικής εργασίας.

3. «PANITA LTD: Επενδυτικό σχέδιο ανάπτυξης Εμπορικού Κέντρου και Κέντρου Αναψυχής στην Μεταμόρφωση Αττικής», συνολικού κόστους 93.422.600 ευρώ. Πρόκειται για ένα επενδυτικό σχέδιο που περιλαμβάνει ένα σύνθετο εμπορικό κέντρο με εστιατόρια/καφέ καταστήματα λιανικού εμπορίου, υπηρεσίες διαγνωστικού κέντρου κ.α., ενώ αναμένεται να δημιουργήσει 722 νέες θέσεις εργασίας.

4. «Μαρίνα Μονόλιθου Σαντορίνης» με φορέα το «Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Θήρας», συνολικού κόστους 40 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για το πρώτο επενδυτικό σχέδιο δημόσιας στρατηγικής επένδυσης και αφορά στη δημιουργία μαρίνας 350 θέσεων, ενώ αναμένεται να δημιουργήσει 120 άμεσες εποχικές θέσεις εργασίας.

«Εάν έχουμε νεοφιλελευθερη λύση στην Ελλάδα πορευόμενοι προς το 92 και μετά τοτε η ελληνικη οικονομια θα υποστεί πραγματικά μια βαρβαρότατη επίθεση από γίγαντες εαν οι νόμοι της αγοράς και μόνον αυτοί ισχύσουν, σε ξενα συμφέροντα και πράγματι η Ελλάδα θα μεταβληθεί σε ενα ξενοδοχείο της Ευρώπης... (Α. Παπανδρέου-1989).

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μόνο πασοκοποιηθεί ή έχει μετεξελιχθεί σε νεοφιλελεύθερο κόμμα, ιδού η απορία;

5ο ) Είναι τόσο κολλημένοι στην καρέκλα τους που νομίζεις μερικές φορές ότι έχουν κολλήσει με σιδηρόκολλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παραγραφή λόγω πενταετίας 90 εκατ. € πρόσθετων φόρων για τις αδήλωτες καταθέσεις του κ. Κοντομηνά (17/11/2018). Δεν αισθάνθηκε κανείς την ευαισθησία ή το φιλότιμο να παραιτηθεί, υπουργός, υφυπουργός διοικητής της ΑΑΔΕ. Συγνώμη λησμόνησα ότι ο τελευταίος δίνει λόγω στην ΤΡΟΙΚΑ.

Επείγεται η κατάληξη μιας  κυβέρνησης «κοινωνικής σωτηρίας» ή όπως αλλιώς ονομάστε την, πάνω σε πέντε βασικά σημεία, για να «ανασάνει» η πατρίδα μας και ο λαός μας.

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με τον όρο καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, γνωστή και ως καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση ή εν συντομία ΚΑΡ.Π.Α., εννοούμε τη χορήγηση θωρακικών συμπιέσεων και αναπνοών διάσωσης σε ένα θύμα που έχει καταρρεύσει και δεν αναπνέει.

 

Κίτρινα γιλέκα, νικώντας στον Λάκκο των Λεόντων….Του Κ. Παπουλή

Κίτρινα γιλέκα, νικώντας στον Λάκκο των Λεόντων…. *

Του Κ. Παπουλή

Πρέπει να ευχαριστήσουμε τον φίλο των κίτρινων γιλέκων, όχι μόνο για την φυσική παρουσία του εδώ, αλλά και γιατί σίγουρα το κίνημα αυτό, έχει ραγίσει την ιερά συμμαχία του ευρώ και της Ε.Ε, βάζοντας στο επίκεντρο τα δύο πιο κομβικά ζητήματα, αυτό της δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας και αυτό του ολοκληρωτισμού της Ε.Ε., θέτοντας στο προσκήνιο, τα δικαιώματα  των δυνάμεων της εργασίας, παράλληλα με την συγκρότηση ενός κινήματος με λειτουργίες άμεσης δημοκρατίας, κάτι που συνεπάγεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο του λαού στην δημιουργία της ιστορίας.

Θα γυρίσω όμως την σελίδα της συζήτησης στο 1962. Στην Ελλάδα τότε, εκδόθηκε ένα σπουδαίο βιβλίο «η Θύελλα της κοινής Αγοράς», όπου εμπεριέχεται και η ιστορική αγόρευση του Η. Ηλιού στο ελληνικό κοινοβούλιο, με τίτλο «η Ελλάς στον Λάκκο των Λεόντων» . Να σημειώσω ότι κείμενα αυτού του βιβλίου, με την προσθήκη, κάποιων ακόμη χαρακτηριστικών, εκείνη της εποχής είναι υπό επανέκδοση από το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης, υπό τον τίτλο: «Η Ελλάδα στον Λάκκο των Λεόντων της Ε.Ε.».

Πρόκειται για την ιστορική δικαίωση της ΕΔΑ, που το 1962 καταψήφιζε την συμφωνία σύνδεσης με την Ε.Ο.Κ. υποστηρίζοντας ότι συνιστά: «Άλμα εις το κενόν, εξώθηση της χώρας στο Λάκκο των Λεόντων, ανατίναξη στον αέρα όλων των σημερινών δεδομένων της ελληνικής οικονομίας, χάριν της αναζητήσεως υποθετικών πολιτικών κατά το πλείστον, ή άλλων τελείως ανεδαφικών πλεονεκτημάτων».. Είναι εντυπωσιακό με ποια καθαρή πολιτική σκέψη, και ακλόνητη επιστημονική επιχειρηματολογία, θεμελιώνεται η αναπόφευκτη αποψίλωση της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό κέντρο, και η πόλωση που δημιουργείται, μέσα σε τελωνειακές ενώσεις και αργότερα στην κοινή αγορά, ανάμεσα σε ανισόμετρα ανεπτυγμένες εθνικές οικονομίες. Δυστυχώς φωτογραφίζεται από τότε, η εντός ευρώ χρεοκοπημένη και καταστραμμένη σύγχρονη Ελλάδα.

Ένα κομμάτι από μία παράγραφο του πρώην πρύτανη του Ε.Μ.Π Ν.Κιτσίκη προφητεύει : «Η θύελλα της κοινής αγοράς, θα ξεριζώσει αγροτικά νοικοκυριά, θα εξαφανίσει βιομηχανίες, βιοτεχνίες, θα πλήξει θανάσιμα τα μεσαία στρώματα, θα σκλαβώσει την χώρα μας στο ξένο κεφάλαιο, θα αυξήσει το εμπορικό έλλειμμα, θα μεταβάλει την μετανάστευση σε ασταμάτητη αιμορραγία, σε πανικό φυγής από την πατρίδα μας, που θα γίνεται μέρα με την μέρα πτωχότερη, γιατί θα παράγει λιγότερα αφού δεν θα μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό, αλλά θα κατακλυσθεί από ξένα προϊόντα».

Η πόλωση όμως στον Λάκκο των Λεόντων, έλαβε ακραίες μορφές ακόμη και ανάμεσα στους Λέοντες, Π.χ.: ανάμεσα στην Γερμανία και στην Ιταλία, αλλά και εντός των Λεόντων, όπως βλέπουμε σήμερα στη Γαλλία, είτε ανάμεσα στο κέντρο του Παρισιού και τα Βόρεια προάστιά του, είτε ανάμεσα στα κερδισμένα ευρωπαϊκά κέντρα της παγκοσμιοποίησης και στις φθίνουσες ευρωπαϊκές περιφέρειες διαρθρωτικής οπισθοδρόμησης, τις χαμένες από την παγκοσμιοποίηση.

Για την ιστορία, μετά την τελωνειακή ένωση, ήρθε η απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, αργότερα η ολοκλήρωση της κοινής αγοράς και η συνθήκη του Μάαστριχτ και τέλος το ευρώ. Σταδιακά καταργήθηκε κάθε δυνατότητα κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, κάθε οικονομική πολιτική, εμπορική, βιομηχανική, αγροτική, δημοσιονομική, νομισματική, συναλλαγματική. Τα κράτη παραδόθηκαν στις αγορές με αποκορύφωμα την ΟΝΕ, όπου πλέον δεν διαθέτουν όχι μόνο το παλιό εκδοτικό τους προνόμιο, για να καλύπτουν δημόσιες δαπάνες και επενδύσεις, αλλά ούτε καν κεντρική τράπεζα. Το ζήτημα της κατάργησης της κεντρικής τράπεζας και της απουσίας εθνικής νομισματικής πολιτικής, δεν είναι καθόλου άσχετο με την φούσκα δανείων και ακινήτων και εδώ, και στην Ισπανία, και την απαλλοτρίωση κατοικιών και περιουσιών των πολιτών που βιώνουμε σήμερα.

Στην τότε κοινοβουλευτική αγόρευση του Ηλιού διακρίνουμε επίσης και το υψηλό επίπεδο του τότε ελληνικού κοινοβουλίου, σε σχέση με το σημερινό. Κάτι βέβαια που συμβαίνει σε όλη την Ε.Ε., π.χ. πώς μπορεί να συγκριθεί ο Μακρόν με τον Μιτεράν; Και πώς να είναι αλλιώς; όταν οι αποφάσεις για την ζωή των ανθρώπων στην Ε.Ε. έχουν μεταφερθεί στις οικονομικές ελίτ, και στην γραφειοκρατία της Ε.Ε. που τις εκπροσωπεί. Είναι ενδεικτικό ότι τότε, ο Στέφανος Στεφανόπουλος, του απαντάει λέγοντας περίπου, ότι κ. Ηλιού έχετε δίκαιο, αλλά η ΕΟΚ ελπίζουμε ότι θα αλλάξει. Πέρασαν 57 χρόνια από τότε, και ακόμη και σήμερα ακούμε από πολλούς λεγόμενους ευρωπαϊστές την ίδια ακριβώς παραμυθία, ότι η Ε.Ε., και η ΟΝΕ πρέπει να (ή θα) μεταρρυθμιστούν.

Η πραγματική και υπαρκτή ΟΝΕ και Ε.Ε., όμως οδηγούν στην έκρηξη όλων των αντιθέσεων, των κοινωνικών, κέντρου και περιφέρειας, του δυισμού Βορρά και Νότου. Στο κεφαλαιοκρατικό αυτό οικοδόμημα όπου κυριαρχεί ένας οικονομικός νεοδαρβινισμός εξολόθρευσης των αδυνάτων, αναπτύσσονται ισχυρές αντίρροπες και φυγόκεντρες δυνάμεις.

Η Ε.Ε. ορθά από τον διακεκριμένο οικονομολόγο Dani Rodrik, έχει χαρακτηριστεί ως ζώνη της «υπερπαγκοσμιοποίησης», μια που η ελευθερία του εμπορίου και της αγοράς είναι καθολική. Όπως πολύ σωστά ο ίδιος επισημαίνει υπάρχει ένα πολιτικό ασύμβατο τρίλλημα. Είναι αδύνατον η εθνική κυριαρχία και η δημοκρατία, να συνυπάρξει με την οικονομική παγκοσμιοποίηση.

Στην πραγματικότητα, στην Ε.Ε., έχουμε να κάνουμε με την κατάργηση της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που άλλωστε, δεν μπορεί να υπάρξει έξω από το έθνος-κράτος. Πρόκειται δηλαδή για την κατάργηση των φιλελευθέρων ολιγαρχιών όπως χαρακτήριζε ο Καστοριάδης τις αστικές-αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες, και το πέρασμα στον απολυταρχισμό της ευρωζώνης και της Ε.Ε.. Ο ίδιος ο Καστοριάδης, το είχε θέσει πολύ απλά το ζήτημα πριν 30 χρόνια όταν είχε ερωτηθεί σε ένα αμφιθέατρο της Νομικής, για την θέση του για την Ε.Ε.. «Ο λαός που διαδηλώνει τώρα στην πλατεία Συντάγματος, έξω από το δικό του κοινοβούλιο για τα δίκια του, πρέπει αύριο να πηγαίνει στις Βρυξέλες»….. «πως εγώ να είμαι με την Ε.Ε.;».

Το πολιτικό και οικονομικό συμπέρασμα για το ευρώ και την Ε.Ε. φωτογραφίζεται με τα εξής λόγια του D. Rodrik που είναι πολύ πιο επίκαιρα για την Ελλάδα: «Αποτελεί μεγάλο μύθο, με εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες, ιδίως για τις χώρες μέσου και χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης, ότι το έθνος-κράτος δεν μπορεί να οργανώσει την ανάπτυξη, …και ας κάνουν οι όποιες συζητήσεις περί ενίσχυσης του έθνους-κράτους πολλούς σεβαστούς διανοητές να τρέχουν, λες και κάποιος πρότεινε να ξαναζήσουμε την Μαύρη Πανώλη. Η έννοια του έθνους-κράτους μπορεί να αποτελεί ένα κειμήλιο που μας κληροδότησε η Γαλλική Επανάσταση, αλλά μέχρι στιγμής είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.»

Κλείνοντας θέλω να πω ό,τι υπάρχει κάτι «πιο καλύτερο» και είναι μια οργάνωση που τείνει προς την μορφής της άμεσης δημοκρατίας. Όλη η Ευρώπη κλυδωνίζεται από κινήσεις υπέρ της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, όπως την γνωρίσαμε ως σήμερα. Εκεί πάτησε το Brexit, η Καταλωνία, η πολιτική αλλαγή στην Ιταλία, το ελληνικό δημοψήφισμα και πολλά άλλα. Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, όπως και η δικιά μας πλατεία Συντάγματος, αλλά και πολλά κινήματα του παρελθόντος θέτουν ίσως την υπέρβαση από την δημοκρατία του έθνους-κράτους που μας κληροδότησε η Γαλλική Επανάσταση, στην μορφή της άμεσης δημοκρατίας και της εισόδου του λαού ως πρωταγωνιστή και δημιουργού που τελειώνει με τις πολιτικές ελίτ. Εδώ δεν έχουν πια θέση, οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί, συμπεριλαμβανόμενων της όποιας εκδοχής των κομμουνιστικών κομμάτων που έχουν κλείσει προ-πολλού και οριστικά τον ιστορικό τους κύκλο.

Αν θέλουμε, οι ηττημένοι της «υπερπαγκοσμιοποίησης» στην Ευρώπη, και ιδίως εμείς στην Ελλάδα να επιβιώσουμε πρέπει να αποκτήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία, και φυσικά την δικιά μας οικονομική πολιτική. Η ανάγκη του Δημοκρατικού Αντινημονιακού και Πατριωτικού Μετώπου είναι αναγκαία παρά ποτέ. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι και ζήτημα απόκρουσης της ακροδεξιάς.

Αν θέλουμε να πάμε, σε ένα βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό πρέπει να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό χώρο και ένα κίνημα άμεσης δημοκρατίας, που κάποια στιγμή μέσα από μια Συντακτική Συνέλευση θα αναγεννήσει την Δημοκρατία, όπως αυτή η έννοια ορίζεται, ως εξουσία, ως δύναμη, του Δήμου, της συνέλευσης δηλαδή των πολιτών του.

Είναι ένα στοίχημα τα παραπάνω, τόσο η δημιουργία του Μετώπου όσο και του χώρου άμεσης δημοκρατίας, για πολλούς και φυσικά και για αυτούς που οργανώνουν την σημερινή εκδήλωση, το 1-1-4, την ΛΑΕ, το Σχέδιο Β, όσο και για όσους βέβαια την παρακολουθούν.

Τα κίτρινα γιλέκα ας γίνουν η αφορμή και παράδειγμα για την ενότητα των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας στην πατρίδα μας, για ενότητα πάνω σε συγκεκριμένα «μικρά» αιτήματα που όπως βλέπουμε οδηγούν στην ενότητα και στα «μεγάλα», όχι μόνο για να δούμε έναν περήφανο και ελεύθερο λαό σε μια ελεύθερη Ελλάδα, αλλά και για να διαμορφωθεί στη Μεσόγειο, μια συνεργασία χωρών που θα έχει ως σκοπό τις κοινωνικές ανάγκες των λαών τους και όχι το κέρδος.

Όταν ξεκίνησε η ζώνη του ευρώ αντιπροσώπευε το 25% της παγκόσμιας οικονομίας, σήμερα αντιπροσωπεύει το 15% και σε λίγο θα είναι στο 10%. Αυτό δείχνει ότι το ευρώ έδωσε πλεονεκτήματα στο μεγάλο κεφάλαιο της ευρωζώνης, στις μεγάλες επιχειρήσεις, και στα ισχυρά κράτη και περιφέρειες, για να ισχυροποιηθούν στον ανταγωνισμό έναντι του υπόλοιπου κόσμου, αλλά αυτό έγινε μέσω της καταστροφής, η της στασιμότητας, για άλλα αδύναμα παραγωγικά κομμάτια, κοινωνικές ομάδες, περιφέρειες και ολόκληρες χώρες όπως η Ελλάδα. Όπως και δούμε λοιπόν τα πράγματα, η κατάσταση που διαμορφώνεται, δείχνει ότι το εγγενές όριο της ευρωπαϊκής πόλωσης-«υπερπαγκοσμιοποίησης» είναι ή ίδια.

* Το παραπάνω κείμενο αποτελεί παρέμβαση στην εκδήλωση για τα κίτρινα γιλέκα που συνδιοργάνωσαν, το 1-1-4, η ΛΑΕ, και το Σχέδιο Β στις 15-2 στο ξενοδοχείο Τιτάνια..

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040