Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Αποφυλακίστε Πάραυτα την Καθαρίστρια. Του Γιάννη Περάκη

Αποφυλακίστε Πάραυτα την Καθαρίστρια

Το κοινωνικό πρόβλημα

Η έρευνα για πλαστά ή παραποιημένα πτυχία και πιστοποιητικά στο Δημόσιο, που ξεκίνησε το 2015, έφερε στο «φως» δεκάδες υποθέσεις παράνομων διορισμών στο Δημόσιο. Φυσικά, και όπως διαφαίνεται μέσω της συγκεκριμένης υπόθεσης, δεν είναι όλες οι ίδιες. Κατά τη διάρκεια των ελέγχων έχουν αποκαλυφθεί γιατροί με πτυχία «μαϊμού» ή ανύπαρκτα μεταπτυχιακά αστυνομικοί με παραποιημένα ή και πλαστά απολυτήρια λυκείου αλλά και 158 υποθέσεις πλαστών απολυτηρίων δημοτικού. 

Από τους 156 υπαλλήλους που τέθηκαν εκτός Δημοσίου το 2015, οι 65 εργάζονταν σε ΟΤΑ οι 28 στο υπουργείο Υγείας και οι 25 στο υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Το 2016 απολύθηκαν 115 δημόσιοι υπάλληλοι λόγω πλαστών πιστοποιητικών και πάλι στην πλειονότητα τους από τους ΟΤΑ και το υπουργείο Εσωτερικών. 

Την επόμενη χρονιά, 62 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν για τον ίδιο λόγο ενώ φέτος, έως και τον Οκτώβριο, την πόρτα της εξόδου πέρασαν 36 δημόσιοι υπάλληλοι, οκτώ εκ των οποίων εργάζονταν στο υπουργείο Παιδείας με πλαστά πιστοποιητικά. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Σώματος Ελεγκτών Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔΔ) από το 2014 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2018, εντοπίστηκαν συνολικά 1.737 πλαστοί τίτλοι οδηγώντας σε ισάριθμες οριστικές απολύσεις. 

Οι πλαστογραφημένοι τίτλοι είναι στην πλειονότητά τους πτυχία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (849), πτυχία πανεπιστημίου (461) αλλά και απολυτήρια δημοτικού (158). Η πλειονότητα των υπαλλήλων εργαζόταν σε φορείς του υπουργείου Υγείας (449), σε Δήμους (144) και ΔΕΚΟ (135). Υπό διερεύνηση με «σοβαρές ενδείξεις πλαστότητας» βρίσκονται ακόμα 2.002 υποθέσεις.

Εχει ξεφύγει του ελέγχου η κατάσταση στην Ελληνική δικαιοσύνη. Με τις απανωτές εξοντωτικές αποφάσεις της σε οικονομικά αδύναμους απο την μια πλευρά και τις ποινές-χάδι απο την άλλη στους επώνυμους και οικονομικά ισχυρούς ή ακόμη στά «δικά» τους παιδιά.

Η δικαιοσύνη είναι Τυφλή ή Αλλήθωρη

  • Προ διμήνου αθωώθηκε μια δικαστική υπάλληλος στην Κρήτη που είχε κάνει περίπου το ίδιο
  • Σε δεκαετή κάθειρξη με αναστολή σε αστυνομικό που πλαστογράφησε απολυτήριο Λυκείου για να μπει στο Σώμα.
  • Η απόφαση καταδίκης σε 10 έτη φυλάκισης σε 53χρονη καθαρίστρια, η οποία βρίσκεται ήδη στις φυλακές Θήβας και εκτίει την ποινή που της επιβλήθηκε.

Σε ορφανοτροφείο μεγάλωσε η καθαρίστρια που της «έριξαν» 10 χρόνια. Ηταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας και οι δικοί της δεν μπορούσαν να την θρέψουν. Βρέθηκε στο Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο για να έχει ένα κρεβάτι, ενα πιάτο φαϊ και να πηγαίνει και πότε πότε στο σχολείο. Μετά την ξαναπήραν οι δικοί της κοντά τους, αλλά και πάλι δεν την φρόντισαν στην Ε Δημοτικού τη σταμάτησαν απο το σχολείο. Και άρχισε να δουλεύει απο μικρή.

Παντρεύτηκε, αλλά ο σύζυγός της  έμπλεξε με ναρκωτικά και με αρρώστιες και τώρα πλέον έχει 67% αναπηρία. Τα δυο παιδιά που απέκτησαν, έπρεπε να τα φροντίσει εκείνη, όπως να φροντίσει και τον τοξικομανή άντρα της. Και με ό,τι περίσσευε να φροντίσει και τον εαυτό της. Δούλευε σε σπιτια και καταστήματα αλλά η δουλειά στον παιδικό σταθμό του δήμου ήταν σπουδαία υποθεση: ήταν το σταθερό εισόδημα της οικογένειας.

Οι λεπτομέρειες της ζωής της καθαρίστριας σε εξοργίζουν για την απόφαση του δικαστηρίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά ο πρωθυπουργός θα πρέπει επιτέλους σταματήσουν να παίζουν πολιτικά παριστάνοντας τις «διχασμένες προσωπικότητες» (Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει πως η απόφαση αυτή προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα) μαζί μη την ηγεσία της δικαιοσύνης να αποφυλακίσουν τώρα την καθαρίστρια. Τα νομικίστικα τερτίπια τα γνωρίζουν πολύ καλά.

Να θυμίσουμε το κάτωθι γεγονός και στους δύο:

Το δικαστήριο της Μυτιλήνης, επικαλούμενο το άρθρο 4411/16 «για αποσυμφόρηση των δικαστηρίων», προχώρησε σε παραγραφή του ποινικού αδικήματος που εκδικάστηκε η υπόθεση του 49χρονου αδελφού του πρωθυπουργού, πολιτικού μηχανικού Δ. Τσίπρα, ο οποίος ήταν κατηγορούμενος για χρήση πλαστογραφημένου εγγράφου. Το ποινικό αδίκημα τελικά παραγράφηκε, αφού ο εισαγγελέας της έδρας πρότεινε και το δικαστικό σώμα δέχθηκε ότι λόγω του μικρού ποσού που όφειλε ο Δημήτρης Τσίπρας και το οποίο στη συνέχεια πλήρωσε, το κατηγορητήριο έπρεπε να αλλάξει και από «χρήση πλαστού εγγράφου», να τροποποιηθεί σε «χρήση πλαστού πιστοποιητικού», αφού το συγκεκριμένο έγγραφο ήταν και φωτοτυπία. Ο κ. Δ. Τσίπρας σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε χρησιμοποιήσει πλαστογραφημένο έγγραφο για ασφαλιστική ενημερότητα, προκειμένου να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για την ανάληψη έργου ενώ, σύμφωνα πάντα με το κατηγορητήριο, όφειλε ασφαλιστικές εισφορές περίπου 2.000 ευρώ.

Εάν τολμήσουν να αρθρώσουν λέξη η Ν.Δ. ή οποιοσδήποτε άλλος, για επέμβαση στην δικαιοσύνη και άλλες τετριμμένες αερολογίες θα λάβουν την πρέπουσα απάντηση.

Πιστεύω πως η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή του ψωμιού (Γ. Ρίτσος)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Το Πολυτεχνείο ως η «έκπληξη» που επιφυλάσσει η πανουργία της ιστορίας στους απαισιόδοξους.Της Νάντιας Βαλαβάνη

Το Πολυτεχνείο ως η «έκπληξη» που επιφυλάσσει η πανουργία της ιστορίας στους απαισιόδοξους

της Νάντιας Βαλαβάνη

Όταν ξέσπασαν τα γεγονότα ήμουν πρωτοετής. Τότε δίναμε Εισαγωγικές τον Σεπτέμβρη και οι σχολές άνοιγαν το Νοέμβρη. Θυμάμαι τι σοκ δοκίμασα όταν στις 12 Σεπτεμβρίου 1973, πηγαίνοντας για να δώσω Έκθεση, διάβασα στους κεντρικούς τίτλους των εφημερίδων για το πραξικόπημα στη Χιλή και τη δολοφονία του Αλιέντε.

                                      1973: Πριν το Πολυτεχνείο

Είχα τελειώσει το γυμνάσιο το 1972 και βρέθηκα να δίνω Εισαγωγικές για πρώτη φορά ένα χρόνο αργότερα με «εντολή» ΚΝΕ: Αρχές Ιανουαρίου 1973 είχα γυρίσει από την Αγγλία μετά από ένα εξάμηνο, παρατώντας τις σπουδές μου με στόχο να οργανωθώ στην Ελλάδα – έχοντας όμως γευτεί προηγουμένως στο Λονδίνο μια πολιτιστική έκρηξη και δυο τεράστιες διαδηλώσεις, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και για τερματισμό της διοικητικής κράτησης χωρίς κατηγορίες (Internment) στη Βόρεια Ιρλανδία. Τέλος Γενάρη η Τασία Σταματοπούλου, φοιτήτρια της Παντείου, μου πρότεινε να γίνω μέλος της Αντι-ΕΦΕΕ. Τους επόμενους μήνες έγινα μέλος του ΠΑΜ Νέων και την ΚΝΕ.

Είχα επιστρέψει εγκαίρως: Η περίοδος αυτή ήταν ένα μεγάλο σχολειό παράνομης, αλλά και ανοιχτής μαζικής πάλης σε εξαιρετικά συμπυκνωμένο πολιτικό-αγωνιστικό χρόνο. Συμμετείχα κατευθείαν στις παράνομες διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, που διαλύονταν με συλλήψεις, και σχεδόν σε κάθε συνέλευση στα σκαλάκια της Νομικής και στο προαύλιο του Πολυτεχνείου. Δήλωσα «σπουδάστρια στις Σχολές Σταυράκου» για να γίνω μέλος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών, όπου προέδρευε η Ιωάννα Καρυστιάνη συντονίζοντας όλο το δίκτυο των Τοπικών Σπουδαστικών Συλλόγων, πραγματική «πασιονάρια» του «στρατηγείου» κατάστρωσης των σχεδίων για το μαζικό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (ρόλο που έπαιζαν αυτοί οι Σύλλογοι). Ωστόσο, για ν’ αποχωρήσεις απ’ οποιοδήποτε τέτοιο γεγονός έπρεπε να γλυτώσεις απ’ το ξύλο και τις συλλήψεις παρακρατικών κι ασφαλιτών που καραδοκούσαν στο δρόμο. Όταν στρατεύτηκαν οι «συνδικαλιστές», βρέθηκα ως δήθεν φοιτήτρια Νομικής και μέλος της Επιτροπής Αγώνα να μαζεύω από τα δικηγορικά γραφεία με την ψυχή στο στόμα υπογραφές για την επιστροφή τους. Συμμετείχα στις δυο καταλήψεις της Νομικής και όταν η αστυνομία μπούκαρε στη δεύτερη, εγκλωβίστηκα ανάμεσα στη μεγάλη ομάδα κοριτσιών στην ταράτσα: Προκειμένου να φτάσουμε στο κεφαλόσκαλο, μας ανάγκασαν να τρέξουμε σκυφτές ανάμεσα σε δυο σειρές αστυνομικών που βάραγαν με κλομπ. Με τη βοήθεια ενός άγνωστου φοιτητή της Ιατρικής βρέθηκα με σπασμένο κεφάλι στο «Ρυθμιστικό», όπου η μοναδική ερώτηση του γιατρού πριν τα ράμματα ήταν: «Σιδερένιο ή ξύλινο κλομπ;». Ολόγυρα οι ασφαλίτες συλλάμβαναν τραυματίες σε κατάσταση αμόκ, καθώς είχαν μεταφερθεί συνάδελφοι τους τραυματισμένοι από οικοδόμους στην Ομόνοια.

Αυτό ήταν και το πρόβλημα μου: Αν ήσουν φοιτητής χωρίς φάκελο και σε έπιαναν σε οποιοδήποτε τέτοιο γεγονός, μπορούσες να πείσεις ότι είσαι πολιτικά «άσχετος» και να τη γλυτώσεις - στη χειρότερη περίπτωση, μ’ ένα χέρι «προειδοποιητικό» ξύλο. Αν δεν ήσουν φοιτητής, όμως, ήταν σαν να είχες στο μέτωπο σου γραμμένη τη λέξη «οργανωμένος». Έτσι η καθοδήγηση μου έβαλε καθήκον να μπω σε σχολή – και το καλοκαίρι βρεθήκαμε να διαβάζουμε μαζί, χωρίς φροντιστήρια, εγώ και ο δεύτερος απ’ την τριμελή μας οργάνωση της ΚΝΕ, ο Αρκάδης Μανουσάκης, που είχε μόλις τελειώσει το γυμνάσιο. Ο Αρκάδης πέρασε στο Φυσικό Αθηνών κι εγώ στο Οικονομικό Τμήμα της ΑΣΟΕΕ. Την ίδια περίοδο κάναμε δουλειά για το ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα, στην οποία διέπρεψε ο τρίτος του πυρήνα μας: Ο Στέλιος Ορφανός, επίσης Ηρακλειώτης κι ένα χρόνο μεγαλύτερος, δευτεροετής στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, μαζί με τον φοιτητή της Γεωπονικής Κώστα Καμπιτάκη έκαναν τέτοια φασαρία έξω απ’ το εκλογικό τμήμα, ώστε να χρειαστεί να τους φυγαδεύσει απ’ την ΕΣΑ ολόκληρο το χωριό περνώντας τους σπίτι-σπίτι, ενώ το βράδυ οι Βούτες αναδείχθηκαν στο μοναδικό(;) χωριό στην Ελλάδα που έβγαλε επίσημα ΟΧΙ!

             Ένα συλλογικά και ατομικά «βιωμένο» Πολυτεχνείο

Χωρίς τα προηγούμενα – και την άρση του στρατιωτικού νόμου στην προσπάθεια της χούντας «να φορέσει πολιτικά» – δε θα υπήρχε Πολυτεχνείο. Χωρίς το Πολυτεχνείο, δύσκολα θα τινάζονταν στον αέρα τα σχέδια «πολιτικοποίησης» της χούντας, που προχωρούσαν με συνέργεια μεγάλου μέρους του «παραδοσιακού» πολιτικού κόσμου, αλλά και του παράνομου ΚΚΕες, που ακολουθούσε Realpolitik «προσαρμογής». Χωρίς Πολυτεχνείο, οι εξελίξεις θα ήταν πιθανότατα ανάλογες με τη Χιλή: Η «υπό επίβλεψη πορεία προς τη δημοκρατία» μέσω «πολιτικοποίησης» της χούντας του Πινοσέτ είχε ως αποτέλεσμα να κυριαρχεί σήμερα η λήθη. Η πλειοψηφία των νεώτερων ανθρώπων δεν έχουν ιδέα για την εποποιία της λαϊκομετωπικής UnidadPopularκαι το αιματοβαμμένο πραξικόπημα για την ανατροπή της. Στην Ελλάδα, αντίθετα, παρ’ όλα τα προβλήματα μας κι ενώ μας χωρίζει απ’ το Πολυτεχνείο η ίδια χρονική απόσταση με το στρατιωτικοφασιστικό  πραξικόπημα στη Χιλή, χτυπάει ακόμα το ρολόι μιας μνήμης συλλογικής: Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν κάτι ουσιαστικό για τη χούντα, το ρόλο των Αμερικάνων και την αξία του αγώνα, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Χάρη στο γιορτασμό του Πολυτεχνείου μέσα στα σχολεία και στον μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά «θεσμό» μιας - αδιάλειπτα επί 43 χρόνια και σε κάθε πόλη - διαδήλωσης μνήμης μιας λαϊκής εξέγερσης, που στην Αθήνα καταλήγει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία.

Όπως είναι γνωστό, στις μαζικές συνελεύσεις σχολών Τετάρτη βράδυ οι δυο μεγαλύτερες παράνομες οργανώσεις, ΚΝΕ/Αντι-ΕΦΕΕ και «Ρήγας», υποστηρίξαμε την ίδια «γραμμή», από άλλη σκοπιά ο καθένας: Να μη μείνουμε, γιατί θα εξελιχθεί σε μετωπική σύγκρουση, για την οποία λαός και κίνημα δεν έχουν ακόμα πιθανότητες νίκης. Όλες οι άλλες φοιτητικές αντιδικτατορικές οργανώσεις και προπαντός το «αυθόρμητο» κίνημα ήθελαν κατάληψη. Η αλήθεια είναι ότι δώσαμε με κρύα καρδιά μια χαμένη μάχη: Υπήρχε ήδη η αίσθηση ότι τα γεγονότα ξεπερνούσαν όχι μόνο το κεντρικό αίτημα πάλης όλης αυτής της περιόδου για ελεύθερες φοιτητικές εκλογές, αλλά και το δικό μας μέτρο ανάλυσης της κατάστασης και των διαθέσεων του κόσμου. Αυτό μετέφερα και στον καθοδηγητή μου Αντώνη Οικονόμου, που τον συνάντησα πολύ ανήσυχο την επόμενη μέρα, Πέμπτη πρωί, στο μοναδικό δίωρο που έλειψα απ’ το Πολυτεχνείο. Απ’ τον Αντώνη, που τον ήξερα με ψευδώνυμο, έμαθα ότι θα με συναντήσει στο προαύλιο «κάποιος γνωστός μου» για να μας εφοδιάσει με προκηρύξεις της Αντι-ΕΦΕΕ και της ΚΝΕ. Και μου ζήτησε κάτι που ακόμα τώρα με συγκινεί όταν το θυμάμαι, ν’ αγοράσω μερικές κονσέρβες γάλα και κρέας για την Καρυστιάνη και άλλους, που είχαν απολυθεί πρόσφατα απ’ την ΕΣΑ. Σωστή, αλλά παντελώς ανεφάρμοστη αποδείχτηκε και η κατεύθυνση για «συγκροτημένη απαγκίστρωση με διαδηλώσεις» το απόγευμα της Πέμπτης. Από τη στιγμή που είχε κριθεί το θέμα της παραμονής, ο μόνος τρόπος για να «νικήσει» το Πολυτεχνείο ήταν να οργανωθεί η κατάληψη ως «συλλογικός οργανωτής και καθοδηγητής», με κρίσιμο το ρόλο του ραδιοσταθμού - και να «κρατήσει» μέχρι το πικρό τέλος. Σε αυτή την κατεύθυνση τα δώσαμε όλα.

Ως «γνωστός μου», παραδίδοντας μου μια σακούλα γεμάτη πακέτα προκηρύξεων, εμφανίστηκε ο Θανάσης Σκαμνάκης, δημοσιογράφος στα «ΝΕΑ», «ύποπτος» για οργανωμένος. Μέχρι τη στιγμή όμως που τον βρήκα να με περιμένει έξω απ’ τις Φυλακές Κορυδαλλού κατά την αποφυλάκιση μου μετά την κατάρρευση της χούντας, έχοντας ο ίδιος μόλις βγει μέσα από πολύμηνη παρανομία, δεν είχα την παραμικρή υποψία ότι ήταν μέλος του Γραφείου Σπουδάζουσας και καθοδηγητής του καθοδηγητή μου! Οι προκηρύξεις αποτέλεσαν πολιτικά ένα πρόβλημα: Παρόλο που πέρασα το μεγαλύτερο μέρος τους στον Αρκάδη και στον Στέλιο για να τις μοιράσουν παραπέρα στο 20μελές κλιμάκιο της Αντι-ΕΦΕΕ που «κρατούσαμε», αυτές που είχα κρατήσει η ίδια έμειναν να «καίνε» τις τσέπες μου μέχρι τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες της Παρασκευής: Εκτυπωμένες πριν την κατάληψη, το βασικό τους σύνθημα ήταν «Ελεύθερες φοιτητικές εκλογές» σ’ ένα πολιτικό τοπίο που έβαζε ζητήματα για την τύχη της χώρας, για δημοκρατία κι ανεξαρτησία, ΝΑΤΟ κι Αμερικάνους. Τις ξεφορτώθηκα τελικά στο περιστύλιο της Σχολής Καλών Τεχνών όταν τα τανκς ζώσανε το Πολυτεχνείο προκειμένου να μην τις βρουν πάνω μου.

Σε διάφορες συλλογικές εκδόσεις, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές συζητήσεις έχω αναφερθεί στη μια ή την άλλη πτυχή της θαυμαστής οργάνωσης της κοινωνικής ζωής μέσα μέχρι τη συνταγμένη έξοδο μας από το Πολυτεχνείο, όπως και γι’ αυτό που βίωσα ως ένα συμβάν ανεπανάληπτο: Το μαζικό ηρωισμό στη διπλή αλυσίδα των μικρών μαθητών, που επί ένα δίωρο το απόγευμα της Παρασκευής κρατούσαν ανοιχτό ένα διάδρομο από το ιατρείο μέχρι την κεντρική πόρτα για να μεταφέρει η ομάδα της περιφρούρησης τους χτυπημένους από τους ελεύθερους σκοπευτές στους γύρω απ’ το Πολυτεχνείο δρόμους – τραγουδώντας αδιάλειπτα! Έχω αναφερθεί επίσης στην αίσθηση μας ως έγκλειστων μέσα στα χημικά και τις φωτιές στο προαύλιο την ώρα που οι νέοι εργαζόμενοι κατέβαιναν από τις συνοικίες στο κέντρο μετατρέποντας μια φοιτητική σε λαϊκή εξέγερση.

                          Να μιλάς δημόσια, αλλά να μην εκλέγεσαι

Υπάρχει ωστόσο μια απ’ τις πιο οδυνηρές εμπειρίες της ζωής μου, για την οποία δεν έχω γράψει ποτέ: Όταν στη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ μες στο Πολυτεχνείο, με πάνω από 1.000 φοιτητές παρόντες, με πρότειναν ως ένα απ’ τα δυο μέλη για τη ΣΕ του Πολυτεχνείου που εξέλεγε κάθε σχολή (ο άλλος ήταν ο Στέλιος Παππάς του «Ρήγα», πρόσφατα αποφυλακισμένος) - κι εγώ αρνήθηκα.

Αυτό δύσκολα γίνεται κατανοητό σήμερα. Ωστόσο, η μικροσκοπική οργάνωση της ΚΝΕ, που ήμουν Γραμματέας, και το κλιμάκιο της Αντι-ΕΦΕΕ που κρατούσαμε, οικοδομημένα από την άνοιξη 1973, ήταν μια οργάνωση «εφεδρική». Αυτό σήμαινε ότι δεν κάλυπτε κάποια συγκεκριμένη σχολή, συνοικία ή κλάδο, αλλά ασχολούνταν με τα γενικά καθήκοντα σε όποιους χώρους είχαν πρόσβαση τα μέλη της (μαζικό κίνημα, προκηρύξεις, στρατολογία, οικονομική δουλειά, σπίτια για παρανόμους κλπ) περιμένοντας ν’ αντικαταστήσει κάποια οργάνωση «χτυπημένη» απ΄ την Ασφάλεια. Μόλις το Σεπτέμβρη, μας ζητήθηκε να οικοδομήσουμε ξανά την ΚΝΕ στους Τοπικούς Φοιτητικούς Συλλόγους χωρίς κανένα από τα προηγούμενα μέλη της, καθώς όλα τα «μαζικά στελέχη» της είχαν πιαστεί ή ήταν στην παρανομία και δεν ήταν σίγουρο ποιοι ακόμα είχαν γίνει γνωστοί από τους υπόλοιπους. Η κατεύθυνση για όλους μας παρέμεινε: Συμμετέχουμε στο μαζικό κίνημα χωρίς να βγαίνουμε μπροστά, χωρίς να παίρνουμε το λόγο. Όταν το Νοέμβριο όμως μπήκα στην ΑΣΟΕΕ, οι οδηγίες προσωπικά για μένα άλλαξαν: Η τότε ΑΣΟΕΕ ήταν σχολή κυρίως εργαζομένων, με αποτέλεσμα όσοι στρατολογούνταν να στέλνονται εκτός και η Σχολή να είναι η μοναδική χωρίς οργάνωση στην Αθήνα. Στο εξής, θα έπρεπε να μιλώ στις συνελεύσεις -χωρίς ωστόσο να εκλέγομαι σε οποιοδήποτε όργανο.

Το έκανα για πρώτη φορά στη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ ελάχιστες μέρες πριν το Πολυτεχνείο. Με την πρώτη δημόσιαεμφάνιση, ωστόσο, τιναζόταν στον αέρα η «περιφρούρηση». Επιπλέον, όπως είχα ήδη διαπιστώσει με κατάπληξη, όποιος μιλούσε δημόσια – και ήταν πολύ λίγοι αυτοί -, εκλεγόταν. Στην πρώτη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ είχα μιλήσει για τα πάντα, όταν όμως προς έκπληξη μου με πρότειναν στα 5-6 μέλη της Επιτροπής Αγώνα της Σχολής, αρνήθηκα με τη δικαιολογία ότι είμαι πρωτοετής και δεν ξέρω ακόμα τα προβλήματα… Αυτή η «ακροβατική» οδηγία ερχόταν, ταυτόχρονα, κόντρα σε όλη τη λογική της Σπουδάζουσας, που σε κάθε οργάνωση «κρατούσε» χωριστά τα «μαζικά στελέχη» από τους υπόλοιπους, τους «περιφρουρημένους». Στη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ στο Πολυτεχνείο, πολύ μαζικότερη απ’ αυτή της Σχολής, αιφνιδιάστηκα: Δεν περίμενα με τίποτα να με προτείνουν ως μία από τους δυο, καθώς στη συνέλευση συμμετείχαν μεγαλύτεροι φοιτητές καταδικασμένοι για κινητοποιήσεις της Σχολής και αρκετοί πρόσφατα αποφυλακισμένοι. Εγώ ήμουν φοιτήτρια δεκαπέντε ημερών και παντελώς άγνωστη. Ωστόσο, αφού είχαμε κονταροκτυπηθεί διάφοροι με πολύ πάθος για την πολιτική διέξοδο, με πρότειναν – και χρειάστηκε πάλι ν’ αρνηθώ. Δε θυμάμαι τι ακριβώς δικαιολογία βρήκα, με καίει ακόμα τώρα όμως η θύμηση της ντροπής μου: Ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ήταν σαν ν’ «άδειαζα» ό,τι είχα προηγουμένως υποστηρίξει. Πώς να μη σκεφτούν πως όλα αυτά δεν ήταν παρά λόγια, όταν την στιγμή της κρίσιμης «δέσμευσης» τραβούσα το κεφάλι απ’ τον τορβά;

Το περίεργο είναι ότι μεταγενέστερα κυριάρχησε η εντύπωση ότι υπήρξα μέλος της ΣΕ του Πολυτεχνείου. Μέχρι σήμερα ακόμα σε μαθητικές εκδηλώσεις με προσφωνούν έτσι - κι εγώ αναγκάζομαι να διαψεύδω και να επιχειρώ να εξηγήσω τ’ ανεξήγητα…

             «Η Γενιά του Πολυτεχνείου. Αυτή η εθνική, ηθική φρίκη»

Σε λίγους αγωνιστές στη σύγχρονη ιστορία έχουν αποδοθεί τα εύσημα που συγκέντρωσε η «γενιά του Πολυτεχνείου» (που δεν αποτέλεσε «γενιά», 100.000 ήταν οι άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους πανελλαδικά το βράδυ της Παρασκευής). Και λίγοι, μετά την εξάντληση του αφηγήματος περί «κατσαπλιάδων» και «κομμουνιστοσυμμοριτών» του ανώμαλου μετεμφυλιοπολεμικού καθεστώτος, δέχτηκαν τέτοιας έντασης επιθέσεις.

Μέχρι τέλος του 20ου αιώνα ο πανελλαδικός γιορτασμός με εμβληματική την πορεία στην Πρεσβεία στην Αθήνα, βρισκόταν στο στόχαστρο ενός μετώπου εστέτ της διανόησης, που «αισθητικοποιώντας» την πολιτική πάλη απεύθυνε τις γνωστές περιφρονητικές αποστροφές για «τσίκνες» και «πανηγυράκια». Η πορεία ωστόσο απόδειξε διαχρονικά ότι όποτε συνδέεται αποτελεσματικά με τα τρέχοντα κεντρικότερα ζητήματα πάλης, γίνεται και πάλι ποτάμι.

Δεκαετίες μετά η «Χρυσή Αυγή» ανέλαβε ν’ αναβιώσει τους ισχυρισμούς παλιότερων νοσταλγών της χούντας περί «παραμυθιού για νεκρούς στο Πολυτεχνείο». Είχε βεβαίως προηγηθεί η έκθεση του ΕΚΚΕ που ταυτοποιεί όλους τους γνωστούς νεκρούς - για όποιον μπαίνει στον κόπο να την αναζητήσει στο διαδίκτυο.

Πριν και κατά τη διάρκεια της μνημονιακής εποχής «έπαιξε» το παραμύθι περί «ανταλλαξιμότητας των αγώνων» της γενιάς με πολιτικές καριέρες. Από την προηγούμενη δεκαετία «παίζει» η «γενιά στην εξουσία» ως συνώνυμο της «λαμογιάς». Λες και 100.000 άνθρωποι ταυτίζονται με μερικές δεκάδες ονόματα σε πελατειακούς μηχανισμούς και pay-roll της ολιγαρχίας. Όσοι είδαν τα «Κορίτσια της βροχής» της Αλίντας Δημητρίου με 50 ενδεικτικές «πρωταγωνίστριες» από τα μπουντρούμια βασανιστηρίων της Ασφάλειας, οι περισσότερες με πολύχρονες φυλακίσεις – ο «σκληρός πυρήνας» της «γενιάς» - θα διαπίστωσαν ότι ελάχιστα ονόματα τους λένε κάτι…

Στο απώτερο μνημονιακό παρελθόν ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ επίχαιρε για τον «ενταφιασμό των ψευδοαξιών του Πολυτεχνείου» (Βορίδης, «Βήμα», 17.2.2013). Ενώ ο Αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης Βενιζέλος, γενικεύοντας την κυρίαρχη αντίληψη περί της πολιτικής πάλης ως «φαίνεσθαι», μιλούσε στη Βουλή για αγώνες-«θέατρο» και για κείνους που «φαντασιώνονται ότι η πύλη του Πολυτεχνείου είναι ίδια με τα κάγκελα της ΕΡΤ».

Όλα τα ρέστα «παίχτηκαν» ωστόσο από τον Ιούλιο 2015, όταν η πλειοψηφία μιας κυβέρνησης με αρκετά μέλη της «γενιάς» στη σύνθεση και στήριξη της, που είχε εκλεγεί για ν’ αποδεσμεύσει τη χώρα από τα μνημόνια, μετέτρεπε ένα συγκλονιστικό (και συνταγματικά δεσμευτικό) Όχι σε Τρίτο Μνημόνιο σε Ναι, ενώ η διάδοχος της υπέγραφε την «έξοδο» από το μνημονιακό σε ένα «μεταμνημονιακό μνημονιακό» καθεστώς μέχρι το 2060... Εγκαθιδρύοντας ένα νέο, μνημονιακό δικομματισμό με το ίδιο θατσερικό επιχείρημα, ιστορικά «σημαία» της πιο βίαιης νεοφιλελεύθερης ισοπέδωσης της ζωής των εργαζόμενων ανθρώπων: ThereIsNoAlternative – Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος).

Σε αυτές τις συνθήκες «ξεχνιούνται» τα πάντα – ο καπιταλισμός και η ελληνική ολιγαρχία, η νεοφιλελεύθερη μνημονιακή καταλήστευση ανθρώπων και δημόσιου πλούτου, η Τρόικα και η ΕΕ: Η «γενιά» δαιμονοποιείται ως κύρια δύναμη καταστροφής της Ελλάδας, πρακτικά αλλά και από ηθική άποψη. Με τα λόγια της διεισδυτικής, συστημικής Λυσιάνθης: «Η γενιά του Πολυτεχνείου είχε την ευκαιρία ν’ αλλάξει την Ελλάδα. Δεν την άλλαξε… Ο ιστορικός του μέλλοντος θα την προσεγγίσει με αποστροφή. Για τα ιδανικά που ξέχασε, προσπέρασε, καπηλεύτηκε. Η Γενιά του Πολυτεχνείου… Η μοιραία για το εθνικό μέλλον γενιά. Αυτή η εθνική, ηθική φρίκη.» («Υστερόγραφο», 17.11.2017)

Στις σημερινές περιστάσεις, όταν μετά το συλλογικό σοκ του Ιούλη 2015 η πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας εμφανίζεται να έχει χάσει ό,τι είχε κερδίσει ως μαζική κοινωνική συνείδηση τα αμέσως προηγούμενα χρόνια, βιώνοντας και πάλι μια συλλογική τραγωδία ως ατομική, αξίζει ο αναστοχασμός πάνω σε μια απ’ τις πολλές όψεις του Πολυτεχνείου: Ως η έκπληξη που επιφυλάσσει η πανουργία της ιστορίας στους απαισιόδοξους.

Λαϊκισμός ή Polanyi's Moment; Ορίστε πως η αγορά καταστρέφει την κοινωνία.Του Πιέρ Πάολο Νταλ Μόντε

Λαϊκισμός ή Polanyi's Moment; Ορίστε πως η αγορά καταστρέφει την κοινωνία

Του Πιέρ Πάολο Νταλ Μόντε στις 6/11/2018

Υπάρχει ένα φαινόμενο που τα τελευταία χρόνια εισβάλει κάνοντας όλο και περισσότερο αισθητή την παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό της δύσης: ένα είδος εξέγερσης εναντίων των ελίτ (πραγματικών ή αντιλαμβανόμενων ως τέτοιων), το οποίο ορίζεται, με το συνήθη υπεραπλουστευμένο τρόπο των μέσων μαζικής επικοινωνίας ως λαϊκισμός ή κατά το κακόφωνο αντι-πολιτική (ωσάν η πολιτική να ήταν μια απλή μονολιθική υπόθεση αντιμετώπισης της κρατικής εξουσίας). Φυσικά, τα παραπάνω είναι απλά σημαινόμενα που σκοπό έχουν να ορίσουν, χωρίς να εξηγούν, ένα κίνημα που εξαπλώνεται γρήγορα στο δυτικό κόσμο και που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ξεκίνησε στο Ηνωμένο Βασίλειο με το λεγόμενο Brexit, επεκτάθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού με την εκλογή του Ντοναλντ Τραμπ - στην εκδοχή του «αντίπαλου δέους» απέναντι στη λεγόμενη «οικονομική παγκοσμιοποίηση» - και έφτασε στην Ιταλία στο συνταγματικό δημοψήφισμα του 2016 και στις πολιτικές εκλογές φέτος.

Από τη στιγμή που οι κατηγορίες «λαϊκισμός» και «αντι-πολιτική» δεν είναι δυνατό να ερμηνεύσουν κατιτίς - τίποτα παραπάνω δηλαδή από το να δώσουν απλά το στίγμα ενός φαινομένου - θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει κάνοντας χρήση των εργαλείων που μας μεταφέρθηκαν από τους ιστορικούς της «μακράς περιόδου», ιδίως του έργου του Τζιοβάνι Αρίγκι (Ο Μακρύς Εικοστός Αιώνας, 2014). Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, το ιστορικό φαινόμενο που ονομάζεται καπιταλισμός μπορεί να χωριστεί σε περιοδικούς κύκλους συσσώρευσης, οι οποίοι ακολούθησαν την έλευση του.

Κάθε κύκλος αποτελείται από τρεις φάσεις:

1. Μια αρχική περίοδος οικονομικής επέκτασης - η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως «πρωταρχική συσσώρευση» - στην οποία ένας νέος κύκλος αναπτύσσεται «παρασιτικά» στο κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί από τον προηγούμενο κύκλο.

2. Μια περίοδος ανάπτυξης και παγίωσης, στην οποία λαμβάνει χώρα η υλική επέκταση: η περίοδος παραγωγικού καπιταλισμού.

3. Και μια φάση καταληκτική της οικονομικής επέκτασης δηλαδή η «μετατροπή» της διαδικασίας συσσώρευσης, από την παραγωγική οικονομία στη λεγόμενη οικονομική κερδοσκοπία. Το φαινόμενο αυτό είναι η έκφραση μιας κρίσης στην οποία ο αποκαλούμενος «κυρίαρχος παράγοντας των διαδικασιών συσσώρευσης κεφαλαίου» συναντά αυξανόμενες δυσκολίες στη δημιουργία επαρκούς κερδοφορίας δια μέσου της παραγωγής υλικών αγαθών. Ως εκ τούτου, το «μεταβλητό κεφάλαιο» οδηγείται προς τη χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Αυτή η αλληλουχία φαινομένων επιφέρει μάλλον σημαντικές συνέπειες στη δομή του οικονομία-κόσμος. Η περίοδος της χρηματοπιστωτικής επέκτασης προκαλεί σημαντικά κοινωνικά κόστη, διότι σε αντίθεση με την περίοδο της υλικής παραγωγής δεν μπορεί οικονομικά να στηρίξει μια μεγάλη μεσαία τάξη, αφού μόνο ένα μικρό μέρος του πληθυσμού μπορεί να καρπωθεί τα κέρδη της κερδοσκοπίας και της χρηματοπιστωτικής διαμεσολάβησης. Οι προβληματικές αυτού του φαινομένου είναι ορατές σε όλον το δυτικό κόσμο μέσα από φαινόμενα όπως η διεύρυνση του χάσματος μεταξύ μισθών και κερδών, τις χρηματοπιστωτικές φούσκες, το αυξανόμενο χρέος στις πλάτες των πολιτών, την ύφεση, την αποβιομηχάνιση, κτλ. κτλ..

Επιπλέον, η χρηματιστικοποίηση δημιουργεί αυτό που ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ ονόμασε «συσσώρευση δια της απαλλοτρίωσης», στην οποία τα ευρέως παραγόμενα κεφάλαια κατά τη διάρκεια της «παραγωγικής» οικονομίας συγκεντρώνεται πια στα χέρια των ελίτ που ελέγχουν τα χρηματοπιστωτικά μέσα: αυτό σημαίνει εκτεταμένη υφαρπαγή κεφαλαιουχικών αγαθών (περιουσιακά στοιχεία) που συσσωρεύτηκαν από την κοινωνία στο σύνολό της. Σε κάθε είδος της κερδοσκοπικής φούσκας συνεπάγεται μια απαλλοτρίωση κεφαλαιουχικών αγαθών και συγκέντρωση των νομισματικών μέσων στα χέρια εκείνων που την ελέγχουν: «Αυτό συνέβη στη Νοτιοανατολική Ασία το 1997-1998, στη Ρωσία το 1998, στην Αργεντινή το 2001-2002. Αυτό που συνέβη σε ολόκληρο τον κόσμο το 2008-2009». (Χάρβεϊ, 2010). Ένα παράδειγμα αυτού του φαινομένου είναι οι λεγόμενες ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες δεν είναι τίποτα περισσότερο από το - ξεπούλημα περιουσιακών στοιχείων των κρατών «σε κρίση», η συσσώρευση των οποίων έγινε χάρη στο έργο ολόκληρης της κοινωνίας.

Ένα άλλο ζήτημα που συνδέεται με τη Χρηματιστικοποίηση είναι η απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων που ευνόησε τις λεγόμενες μετεγκαταστάσεις, δηλαδή τη μεταφορά εγκαταστάσεων παραγωγής σε περιοχές ή χώρες όπου το κόστος εργασίας είναι χαμηλότερο από ότι στις χώρες προέλευσης. Η διαδικασία αυτή θέτει σε ανταγωνισμό τους εργαζόμενους σε ένα παγκόσμιο μειοδοτικό διαγωνισμό κόστους εργασίας. Ωστόσο, η μείωση της αγοραστικής δύναμης οδηγεί σε μικρότερη κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών κάτι που ευνοεί την ύφεση. Αυτό οδήγησε στην εμφάνιση δύο προβλημάτων. Το πρώτο: η εξαθλίωση της μεσαίας τάξης έχει διαβρώσει την ίδια τη βάση της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Το δεύτερο είναι ότι η φτώχεια αυτή σε συνδυασμό με τις περικοπές των δημόσιων υπηρεσιών σε όλες τις χώρες της Δύσης οδήγησε, μακροπρόθεσμα, στην κοινωνική αστάθεια και στην απώλεια της αξιοπιστίας των θεσμικών οργάνων.

Εξ ου και η αιτία της κρίσης του κοινωνικού μοντέλου που από τη δεκαετία του '80 έχει εμφανιστεί σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Μια κρίση αυτού του μεγέθους δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει στο λεγόμενο «Polanyi's Moment», η σύνθεση του οποίου περιέχεται στο «Ο Μεγάλος μετασχηματισμός»: «Η άποψή μου είναι πως στην ιδέα της αυτορυθμιζόμενης αγοράς συνεπάγεται μια μεγάλη ουτοπία. Ένας θεσμός αυτού του είδους δεν θα μπορούσε να υπάρχει, για οποιοδήποτε χρονική περίοδο, χωρίς να ακυρώσει στην ουσία της την κοινωνία [...]. Ήταν αναπόφευκτο πως η κοινωνία να λάμβανε μέτρα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αλλά οποιοδήποτε μέτρο θα εμπόδιζε την αυτορύθμιση της αγοράς». Φυσικά, δεν μπορούμε να μην συμφωνήσουμε πως είναι πολύ πιο βολικό (έστω και αν είναι ανούσιο) αυτό να το ονομάσουμε «λαϊκισμό»

Πηγή ilfattoquotidiano.it

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Ο κ. Στουρνάρας είναι ο Λαγός της Κυβέρνησης, να Επιβραβευθούν με Bonus από τις Τράπεζες & τα Funds. Του Γ. Περάκη

Ο κ. Στουρνάρας είναι ο Λαγός της Κυβέρνησης, να

Επιβραβευθούν με Bonus από τις Τράπεζες & τα Funds

Το σχέδιο που έχει εκπονήσει η Τράπεζα της Ελλάδας (Τ.τ.Ε.) για την αντιμετώπιση του ζητήματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων παρουσίασε την Πέμπτη στις διοικήσεις των τεσσάρων συστημικών τραπεζών και της Attica Bank ο Γ. Στουρνάρας.

Ο μηχανισμός της πρότασης παρουσιάστηκε στις τράπεζες και οι πρώτες εντυπώσεις είναι κάτι παραπάνω από «θετικές», με τραπεζικά στελέχη να σημειώνουν ότι η υλοποίησή του συνδυάζει υπολογίσιμη μείωση των NPE’s«με ταυτόχρονη άρση της στρέβλωσης, που προκαλεί η συγκέντρωση υψηλού αναβαλλόμενου φόρου».

Ο μηχανισμός βασίζεται στη δημιουργία ενός οχήματος «ειδικού σκοπού» στο οποίο οι τράπεζες θα μεταβιβάσουν περίπου τα μισά από τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα που έχουν σήμερα στους ισολογισμούς τους. Με δεδομένο ότι τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα (NPEs) ανέρχονται σε 88 δισ. ευρώ, το σενάριο προβλέπει τη μεταφορά 40-45 δισ. ευρώ. Η τιμή στην οποία θα μεταφερθούν στο SPV θα είναι αυτή στην οποία τα έχουν στα βιβλία τους ύστερα από τις προβλέψεις, δηλαδή στο 50% της ονομαστικής τους αξίας κατά μέσον όρο. Ο στόχος είναι τα δάνεια αυτά να πουληθούν σε ξένους επενδυτές μέσω τιτλοποίησης (έκδοσης ομολόγων) για διαφορετικές κατηγορίες δανείων, δηλαδή στεγαστικά επαγγελματικά ή επιχειρηματικά δάνεια κυρίως με εξασφαλίσεις.

Το σχέδιο αναμένεται να παρουσιαστεί επισήμως την ερχόμενη Πέμπτη 22/11/2018 στην Έκθεση της ΤτΕ για το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα.

Η αποκρυπτογράφηση των οικονομικών όρων που θυμίζουν μοντέλο ηλεκτρονικού υπολογιστή ή πολυτελούς αυτοκινήτου

 

Α) Τι είναι τα τα NPE’s και ποιές οι χορηγήσεις που εμπίπτουν:

Α1) Δάνεια που είχαν χαρακτηρισθεί ως μη εξυπηρετούμενες πριν την ρύθμιση,

Α2) Ρυθμισμένα δάνεια τα οποία είχαν επιστρέψει σε εξυπηρετούμενα συμπεριλαμβα-νομένων των ρυθμίσεων υπό παρακολούθηση τα οποία είτε επαναρρυθμίζονται είτε ξεπερνούν τις 90 ημέρες καθυστέρησης (Πηγή: Beta Χρηματιστηριακή-Μ. Χατζηδάκης).

Β) Τι είναι η τιτλοποίηση απαιτήσεων με απλά λόγια: Η λέξη τιτλοποίηση αποτελεί μετάφραση του αγγλοσαξονικού securitization. Η τιτλοποίηση απαιτήσεων αναπτύχθηκε αρχικώς στις ΗΠΑ τη δεκαετία 1980, ενώ στη χώρα μας εφαρμόζεται με το νόμο 3156/2003. Καταρχάς, είναι δεδομένο ότι μια επιχείρηση για να λειτουργήσει έχει ανάγκη κεφαλαίων. Αποτελεί, ωστόσο, συχνό φαινόμενο, ιδίως τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, η έλλειψη ρευστότητας των εταιρειών λόγω μεγάλων ανείσπρακτων απαιτήσεων που έχουν έναντι τρίτων. Οι απαιτήσεις αυτές, οι οποίες είναι, είτε υπάρχουσες είτε πρόκειται να γεννηθούν στο άμεσο μέλλον, μπορούν να πωληθούν και να μεταβιβαστούν σε μια εταιρεία ειδικού σκοπού (Special Purpose Vehicle, SPV), με την καταβολή στην πωλήτρια εταιρεία συμφωνηθέντος τιμήματος για την απόκτηση των απαιτήσεων αυτών. Το τίμημα που λαμβάνει η πωλήτρια εταιρεία από την ως άνω πώληση αποτελεί τα κεφάλαια, που χρειάζεται ως χρηματοδότηση. Η εταιρεία ειδικού σκοπού, εν συνεχεία, προβαίνει στην έκδοση ομολογιών, ανάλογων των απαιτήσεων που αγόρασε, και διαθέτει αυτές στο επενδυτικό κοινό. Η διάθεση των ομολογιών μπορεί να έχει τη μορφή ιδιωτικής μόνον τοποθέτησης και είναι μάλιστα περιορισμένη αριθμητικά μόνον σε εκατόν πενήντα επενδυτές ενώ εξαιρούνται οι θεσμικοί επενδυτές και όσοι διαχειρίζονται κεφάλαια πολυάριθμων επενδυτών.

Γ) Τι είναι η εταιρία ειδικού σκοπού (special purpose vehicle, SPV): Πρόκειται για νομικό πρόσωπο, που έχει ως αποκλειστικό και μοναδικό σκοπό την απόκτηση επιχειρηματικών απαιτήσεων για την τιτλοποίησή τους σύμφωνα με το νόμο 3156/2003. Η σύσταση εταιρείας ειδικού σκοπού είναι επιτρεπτή μόνο με τη μορφή της ΑΕ, εφόσον αυτή εδρεύει στην Ελλάδα. Η κεφαλαιουχική υπόσταση της εταιρείας ειδικού σκοπού είναι πάντοτε μικρή.

Τα πλεονεκτήματα της τιτλοποίησης (στην θεωρία):

  • Μετατόπιση της ζήτησης κεφαλαίων από τα πιστωτικά ιδρύματα προς την αξιογραφική κεφαλαιαγορά, Ευνοϊκότερη και φθηνότερη άντληση κεφαλαίων, Αξιοποίηση κεφαλαίων για τους χρηματοδότες που πιθανώς να υπήρχαν υπό τη μορφή καταθέσεων
  • Βελτίωση της εικόνας του ισολογισμού της πωλήτριας εταιρείας, διότι η χρηματοδότηση εμφανίζεται με τη μορφή δανείου ή πίστωσης, Βελτίωση των οικονομικών δεικτών της πωλήτριας εταιρείας, ιδίως του λόγου των ιδίων κεφαλαίων προς τις δανειακές της υποχρεώσεις, ο οποίος αυξάνεται λόγω της μείωσης των δανειακών της υποχρεώσεων
  • Χρηματοδότηση υπό ευνοϊκούς όρους, άμεσο και φθηνό τρόπο χρηματοδότησης σε σχέση με τον τραπεζικό δανεισμό ή την έκδοση ομολογιακού δανείου.

Τα μειονεκτήματα της τιτλοποίησης: Ο Νόμος 3156/2003 άφησε με ελλιπή ή και χωρίς ρύθμιση σημαντικά ζητήματα για την προστασία τόσο των οφειλετών όσο και των επενδυτών:

  • Δεν προβλέπει την υποχρεωτική συμμετοχή των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης, ούτε ρυθμίζει τα κριτήρια που αυτοί πρέπει να πληρούν προκειμένου να συμμετέχουν στη διαδικασία της τιτλοποίησης
  • Απαλλάσσει την πωλήτρια εταιρεία από την υποχρέωση τραπεζικού απορρήτου έναντι της εταιρείας ειδικού σκοπού
  • Δεν προβλέπει ρητά ικανοποιητικές ρυθμίσεις για την ανεξαρτησία και την αυτοτέλεια της εταιρείας ειδικού σκοπού, Αίρεται εύκολα η προυπόθεση της συμμετοχής οίκων αξιολόγησης που τίθεται για τα αμοιβαία κεφάλαια και τις εταιρείες επενδύσεων χαρτοφυλακίου εάν αυτές έχουν έδρα εκτός Ελλάδος
  • Οι οφειλέτες δεν συμμετέχουν οικειοθελώς στη διαδικασία της τιτλοποίησης

Συμπερασματικά

Ο Ν. 3156/2003 προσβάλλει θεμελιώδεις αρχές του δικαίου μας.

Οταν «μεταβιβασθούν» τα δάνεια

Με δεδομένο ότι η τιμή στην οποία θα πουληθούν προεξοφλείται ότι θα είναι κατώτερη από την τιμή μεταβίβασής τους, θα εκχωρηθεί ως αντιστάθμισμα και το ήμισυ του αναβαλλόμενου φόρου, που σήμερα υπολογίζεται στα βασικά κεφάλαια των τραπεζών. Το σενάριο που έχει επεξεργαστεί η ΤτΕ προβλέπει την εκχώρηση αναβαλλόμενου φόρου ύψους 7,5 δισ. ευρώ και οδηγεί ουσιαστικά στη μεταβίβαση 20 δισ. ευρώ με έκπτωση 7,5 δισ. ευρώ, δηλαδή στην τιμή των 12,5 δισ. ευρώ, αναγνωρίζοντας το ποσό αυτό ως τη ζημία που θα έχει η μεταβίβαση αυτού του χαρτοφυλακίου.

Τα οφέλη για τις τράπεζες (το αμπαλάζ και το σερβίρισμα είναι πολυτελείας και χρεώνεται «πανάκριβα»)

Ενδεχόμενη εφαρμογή του μηχανισμού θα έχει τα εξής «πλεονεκτήματα» για τις τράπεζες:

  • δημιουργεί τις προϋποθέσεις άνετης επίτευξης των τριετών στόχων «επιθετικής» μείωσης των NPEs και πιθανής υπέρβασής τους
  • με τη μεταβίβαση μέρους του αναβαλλόμενου φόρου, «εξορθολογίζεται» το ύψος του ως ποσοστό των συνολικών εποπτικών κεφαλαίων
  • η μείωση των NPEs θα ενισχύσει την «εμπιστοσύνη» (κοψοχρονιά τα βρίσκουν) των αγορών επιτρέποντας ομολογιακές εκδόσεις που θα ενισχύσουν την κεφαλαιακή βάση των τραπεζών

Τι είναι ο Αναβαλλόμενος Φόρος βάσει των Λογιστικών Προτύπων

Αναβαλλόμενη φορολογική υποχρέωση (deferredtaxliability): Το ποσό του φόρου εισοδήματος που οφείλεται σε μελλοντικές περιόδους, σε σχέση με φορολογητέες προσωρινές διαφορές.

Τα λογιστικά πρότυπα γίνονται «λάστιχο», με τον νόμο που έγραψε η πολυεθνική ελεγκτική εταιρεία PwC για λογαριασμό Χαρδούβελη, προβλέπει ότι τα ποσά που θα γλιτώσουν οι τράπεζες μπορούν να τα εγγράψουν στους ισολογισμούς τουςως κεφάλαια.Δηλαδή οι τράπεζες έχουνδιπλό κέρδοςαφού αφενός δεν χρειάζεται να πληρώνουν φόρους προς το κράτος και αφετέρου εμφανίζουν ενισχυμένες κεφαλαιακές δυνατότητες, συνυπολογίζοντας τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών και μειώνοντας με αυτό τον τρόπο την ανάγκη των μετόχων τους να προβούν σεαυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου.Να σημειωθεί εδώ ότι τα κεφαλαιακά διαθέσιμα χρησιμοποιούνται από τις τράπεζεςως εγγυήσειςγια την χαμηλότοκη δανειοδότησή τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δηλαδή αυτά τα ποσά που δεν θα «χρειαστεί» να δώσουν στους Έλληνες πολίτες (σήμερα) χρησιμοποιούνται για την εισροή ζεστού χρήματος.

Το πραγματικά πρωτότυπο οικονομικό τέχνασμα που εισήγαγε όμως ο νόμος είναιη εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.Με απλά λόγια το κράτος εγγυάται ότι οι τράπεζέςθα έχουν κερδοφορίαγια τα επόμενα 30 χρόνια καιαναλαμβάνει την ευθύνηνα προσφέρει σε μετρητά τα κεφάλαια στην περίπτωση που οι τράπεζες δεν τα καταφέρουν.

Ποιος λοιπόν θα ήταν καλύτερος στο να οργανώσει την δωρεά των φόρων από την PwC που ξέρει και από τράπεζες… και από φόρους;

Ο Αναβαλλόμενος Φόρος δεν είναιούτε αναβαλλόμενος, ούτε φόρος. Αυτό που θα ψηφίστεί είναιη πλήρης απαλλαγή των τραπεζώναπό την υποχρέωσηνα καταβάλλουν φόρους.

Το τρίκ της δημιουργικής λογιστικής είναι ότι ο Αναβαλλόμενος Φόρος αντί να ενσωματωθεί στις υποχρεώσεις ενσωματώνεται στα Κεφάλαια.

Το υπόδειγμα του Ισολογισμού:

Ελληνικά Λογιστικά Πρότυπα (Ε.Λ.Π.) Νόμος 4308/2014
Εμφάνιση στον Ισολογισμό (Η σωστή Απεικόνιση) Εμφάνιση στον Ισολογισμό ( Η «Μαιμουδιά»)
Ενεργητικό Παθητικό Ενεργητικό Παθητικό
  20Χ1 20Χ0   20Χ1 20Χ0   20Χ1 20Χ0   20Χ1 20Χ0
Μη κυκλο-φορούντα περιουσια-κά στοιχεία     Μακροπρόθεσμες Υποχρεώσεις     Μη κυκλο-φορού-ντα περιου-σια3κά στοιχεία     ΚαταβεβλημέναΚεφάλαια    
Αναβαλλόμε-νο ιΦόροι 7.5 δισ. ευρώ X Αναβαλλόμενοι Φόροι 7.5 δισ. ευρώ X Αναβαλλόμενο ιΦόροι 7.5 δισ. ευρώ X Αναβαλλόμε-νοι Φόροι 7.5 δισ. ευρώ X

Οικονομικά συμπεράσματα

1) Οι τράπεζες φοροδιαφεύγουν «νόμιμα» 7,5 δις. ευρώ

2) Προβαίνουν σε αύξηση του κεφαλαίου τους με αέρα κοπανιστό

3) Η τρύπα των 7,5 δις. ευρώ φορτώνεται στους φορολογούμενους

4) «Βελτιώνουν» την εικόνα του Ισολογισμό τους λόγω μεταβίβασης των «κόκκινων» δανείων

5) Τα fundsαγοράζουν τα δάνεια «σκοτωμένα» (2%-5%) της ονομαστικής τους αξία (δάνειο ονομαστικής αξίας 100 χιλ. ευρώ εκποιείται στο ποσό των 2 έως 5 χιλ. ευρώ).

6) Οι δανειολήπτες θα είναι στο έλεος των funds, χωρίς δυνατότητα εξαγοράς του δανείου.

Εάν αυτό το έπραττε μια ιδιωτική εταιρεία, οι νόμιμοι εκπρόσωποι, ο λογιστής και οι ορκωτοί λογιστές θα καταδικαζόντουσαν σε πολυετή φυλάκιση για κακούργημα και απάτη.

Ας αναλογισθούμε τι σημαίνουν τα 7,5 δις. Ευρώ επί του Κρατικού Προυπολογισμού:

Πίνακας 2.7 Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης σύμφωνα με τη μεθοδολογία European System of Accounts (ESA)-Σενάριο με ενσωματωμένες τις προτιθέμενες δημοσιονομικές παρεμβάσεις (σε εκατ. ευρώ) Ποσοστιαία Οικονομικά Ισοδύναμα των 7.500 εκατ. ευρώ με τα Κονδύλια του Κρατικού Προυπολογισμού-2019
  Πρόβλεψη  
I. Καθαρά έσοδα κρατικού προϋπολογισμού κατά ESA (α+β+γ+δ+ε+στ-ζ) 53.832 Μέσος Ορος επί των Εσόδων 13,93%
α. Φόροι (1+2+3+4+5+6+7) 51.388 Μεσος Όρος Επι των φόρων 14,59%
1. Φόροι επί αγαθών και υπηρεσιών 27.609 27,17%
εκ των οποίων: Φόροι προστιθέμενης αξίας 17.258 43,46%
Ειδικοί φόροι κατανάλωσης 7.387 101,53%
2. Φόροι και δασμοί επί εισαγωγών 237 3.164,56%
3. Τακτικοί φόροι ακίνητης περιουσίας 2.768 270,95%
4. Λοιποί φόροι επι παραγωγής 1.001 749,25%
5. Φόρος εισοδήματος 16.982 44,16%
εκ των οποίων: Φόρος εισοδήματος πληρωτέος από Φυσικά Πρόσωπα (ΦΠ) 11.245 66,70%
Φόρος εισοδήματος πληρωτέος από εταιρίες (ΝΠ) 4.424 169,53%
6. Φόροι κεφαλαίου 159 4.716,98%
7. Λοιποί τρέχοντες φόροιι 2.633 284,85%
β. Κοινωνικές εισφορές 58 12.931,03%
γ. Μεταβιβάσεις 4.532 165,49%
δ. Πωλήσεις αγαθών και υπηρεσιών 738 1.016,26%
ε. Λοιπα τρέχοντα έσοδα 1.699 441,44%
εκ των οποίων: ε1. Επιστροφές δαπανών για τόκους 0  
στ. Ενσώματα πάγια, άυλα πάγια 389 1.928,02%
ζ. Επιστροφές εσόδων 4.973 150,81%
Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) (περιέχεται στις μεταβιβάσεις και στα λοιπά τρέχοντα έσοδα) 4.042 185,55%
II. Δαπάνες κρατικού προϋπολογισμού κατά ESA (α+β+γ+δ+ε+στ+ζ+η+θ+ι) 56.169 Μέσος Όρος επι των Δαπανών 13,35%
α. Παροχές σε εργαζόμενους 13.000 57,69%
β. Κοινωνικές παροχές 490 1.530,61%
γ. Μεταβιβάσεις 24.713  
δ. Αγορές αγαθών και υπηρεσιών 1.258  
ε. Επιδοτήσεις 150 5.000,00%  
στ. Τόκοι (σε ακαθάριστη βάση) 7.100  
ζ. Λοιπές δαπάνες 51  
η. Πιστώσεις υπό κατανομή 9.029  
θ. Πάγια περιουσιακά στοιχεία 377  
ι. Τιμαλφή 0  

Πολιτικά συμπεράσματα

Το «παιχνίδι είναι σικέ», ο «καλός» μπάτσος (η κυβέρνηση) και ο «κακός» μπάτσος ο κ. Στουρνάρας (κόβουμε συντάξεις ή δεν κόβουμε)

Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι Βενιζέλος-Χαρδούβελης-Παπαδήμας

Λεφτά υπάρχουν και τα πληρώνουν οι φορολογούμενοι

Δεν αξίζουν ένα bonus οι «πρωτεργάτες» της σωτηρίας των τραπεζών ;

Η εκδίωξη αυτής της κυβέρνησης απο την εξουσία αλλά και η φραγή ανόδου οποιαδήποτε μνημονιακής κυβέρνησης.

Οι ευθύνες μας ως πολίτες αυτής της χώρας;

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

 

Πηγές:

 

1. reporter.gr

2. Τιτλοποίηση Από τη Βικιπαίδεια

3. Της κ. Μ. Τσιλιάκου, Δικηγόρου, PhD, LLM, MA, LLB, 03/12/2016.

4. The Press Project-ΚώσταςΕφήμερος

 

 

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040