Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Τα Απόνερα των Πρεσπών και η Ελληνική «Δημο»-Κρατία. Του Κ. Παπουλή

Τα Απόνερα των Πρεσπών και η Ελληνική «Δημο»-Κρατία

Του Κ. Παπουλή

 

Η ετυμολογία της λέξης Δημοκρατίας σημαίνει την δύναμη («κράτος») του Δήμου (το σύνολο, ή η συνέλευση των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα). Με απλά λόγια σημαίνει την κυριαρχία, ή εξουσία του λαού.

Είναι θεμιτό όμως ακόμη και στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία οι αντιπρόσωποί της (το κοινοβούλιο) να παίρνουν αποφάσεις ενάντια στην διάθεση της πλειοψηφίας του; Η εξουσία πηγάζει, ασκείται και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού, αυτές είναι οι τρείς αρχές της δημοκρατίας, ακόμη και της αντιπροσωπευτικής. Συνεπώς όταν το κοινοβούλιο είναι ενάντια στη θέληση του λαού, έχουμε να κάνουμε με κατάλυση της Δημοκρατίας, ακόμη και της αντιπροσωπευτικής.

Επειδή λοιπόν η εξουσία ασκείται από τον λαό η διενέργεια δημοψηφισμάτων, προβλέπεται και στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Στην σύγχρονη Ελλάδα όμως, για τις πολιτικές και οικονομικές της ημι-ελίτ, το δημοψήφισμα είναι συνώνυμο της «οχλοκρατίας». Και την τελευταία φορά που έγινε (2015) καταπατήθηκε βάναυσα.

Σήμερα ανεξάρτητα τι θέση, ή από ποια οπτική γωνία βλέπει κανείς την συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι όχι μόνο έχει διχάσει βαθιά τον ελληνικό λαό, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία του είναι απέναντι από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία κάτι που η πλειοψηφία των αντιπροσώπων του, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Έχουμε λοιπόν για άλλη μια φορά να κάνουμε, όχι με Δημοκρατία, αλλά με την δύναμη του κράτους, και μάλιστα ενός κράτους-προτεκτοράτου του ευρω-αντλαντικού παράγοντα.

Από εκεί και πέρα και πιο συγκεκριμένα για την συμφωνία των Πρεσπών και τα απόνερά της:

Πρώτον: Η Ελληνική Δημοκρατία (η αντιπροσωπευτική) έχει καταλυθεί από την ευρωζώνη, την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., αφού η οικονομική πολιτική, η λιτότητα και τα πρωτογενή πλεονάσματα εκπονούνται από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες και οι έλληνες βουλευτές (οι αντιπρόσωποι του Λαού) δεν μπορούν να αποφασίσουν, ούτε για το πόσα «κωλόχαρτα» θα αγοράσουν για τις τουαλέτες του κοινοβουλίου τους, χωρίς την άδεια της γερμανικής καγκελαρίας.

Δεύτερον:   Το Δημοψήφισμα, στο βαθμό που η συμφωνία των Πρεσπών, έχει αναχθεί  σε μέγιστο ζήτημα, (ενώ το μέγιστο ζήτημα της χώρας, είναι η ευρωζωνική κατοχή), θα ήταν λύση και κανένας πολίτης που έχει στοιχειώδες δημοκρατικές ευαισθησίες δεν μπορεί να το αρνηθεί, ακόμη και αν αυτός πιστεύει ότι ο λαός θα κάνει λάθος, γιατί τότε είμαστε με τους «ολιγαρχικούς» και όχι με τους «δημοκρατικούς».

Τρίτον: Ο λαός διαιρέθηκε αντί να ενωθεί, σε μια κρίσιμη στιγμή του, όταν κινδυνεύει πραγματικά να τα χάσει όλα, όταν βρίσκεται η Ελλάδα σε δεκαετή (με βάθος χρονικά άγνωστο, αλλά σίγουρα μακροχρόνιο) οικονομική κρίση, γνωρίζοντας τη τρίτη μεγάλη μεταναστευτική έξοδο στην ιστορία της . Αυτή η διαίρεση στη βάση της συμφωνίας των Πρεσπών, αποτελεί νίκη των μνημονιακών δυνάμεων.

Τέταρτον: Το κράτος της καταστολής που κτύπησε την συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, δυστυχώς δείχνει ομοιότητες με την εποχή της Χούντας. Το παραμύθι ότι απειλήθηκε η βουλή από οργανωμένο σχέδιο ακροδεξιών, φέρνει στην μνήμη μας τα λόγια των Απριλιανών, ότι οι κομμουνιστές απειλούσαν το πολίτευμα. Η χρήση της ΕΡΤ ως χουντικής ΥΕΝΕΔ, όπου ενώ οι εικόνες έδειχναν μερικές δεκάδες που προσπαθούσαν να ανέβουν από μια σκάλα της βουλής, και το γεγονός εμφανιζόταν ως οργανωμένο σχέδιο εισβολής, από πέντε πλευρές-εισόδους, δεν τιμάει την ήδη καταλυμένη ελληνική δημοκρατία.

Πέμπτον: Η καταστολή και τα επεισόδια φωτογραφίζουν κυβέρνηση, ασφάλεια και μυστικές υπηρεσίες. Η  συγκέντρωση της πλατείας Συντάγματος ήταν πραγματικά μεγάλη. Έθετε το θέμα ότι η συμφωνία των Πρεσπών (καλώς η κακώς, αλλά πάντως με βάση την δημοκρατική αρχή), δεν έχει την λαϊκή νομιμοποίηση   Όμως το φώς και η συζήτηση έγειρε στα επεισόδια. Έτσι η κυβέρνηση βρέθηκε από κατηγορούμενος του λαού, σε κατήγορο των ακροδεξιών. Είναι άλλωστε γνωστό τοις πάσης ότι στην ακροδεξιά πατούν γερά ασφάλεια και μυστικές υπηρεσίες. Και σίγουρα σε ένα τέτοιο ζήτημα (τεράστιου ενδιαφέροντος για τον ευρωαντλαντικό παράγοντα) δεν έμειναν αμέτοχες. Το πώς οργανώθηκε η αφορμή για την βίαιη καταστολή είναι η μία πλευρά των πραγμάτων. Η άλλη πλευρά των πραγμάτων είναι η ένταση της βίαιης καταστολής και αυτή εξυπηρετούσε την κυβέρνηση, γιατί έσβηνε την φωτογραφία της συγκέντρωσης με τον καπνό των δακρυγόνων.

Εκτον: Κερδισμένοι πολιτικά Τσίπρας-Μητσοτάκης.

Ο Τσίπρας κατάφερε να διαιρέσει όχι μόνο τον λαό, αλλά και πολιτικές δυνάμεις, τους ΑΝΕΛ, την κεντροαριστερά, αλλά δυστυχώς και την «μικρή» αριστερά και να αποκομίσει έτσι σοβαρά κέρδη. Ο Μητσοτάκης, χωρίς κανένα κόστος, εξέφρασε την πλατιά αποδοκιμασία στην συμφωνία των Πρεσπών και βγήκε και αυτός κερδισμένος.

Έβδομον: Χαμένη η αριστερά.

Στη διαίρεση της μικρής αριστεράς διαβάσαμε απίθανους χαρακτηρισμούς από κάποιες πλευρές οι οποίοι όχι μόνο δείχνουν αδυναμία συνεννόησης, αλλά και ότι βρέθηκε η αφορμή για να ανατιναχτεί κάθε γέφυρα συζήτησης και περισσότερο συνεργασίας. Αλλά αυτό ήταν κάτι που απλώς ήταν φανερό, αλλά εκδηλώθηκε με μη
«εύσχημο» τρόπο.

Το κύριο όμως είναι η μεγάλη εικόνα, η διαφωνία και η θέση της αριστεράς στην συμφωνία των Πρεσπών, δεν βρήκε διέξοδο στον λαό. ΚΚΕ, ΛΑΕ κάνουν την πρώτη συγκέντρωση ανήμερα της ψήφισης της συμφωνίας. Ενώ η «αντισυγκέντρωση» που έκαναν άλλες οργανώσεις, την μέρα της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, στερείτο κάθε λογικής και φυσικά εμφάνισης θέσεων , ενώ έδωσε και αφορμή να κατηγορηθούν και οι αντιεξουσιαστές ως δημιουργοί των επεισοδίων.

Το γενικό συμπέρασμα όμως   είναι ότι το πρόταγμα για αυτή την υπάρχουσα αριστερά θα έπρεπε να είναι η ενότητα στη βάση της ενίσχυσης των δυνάμεων της εργασίας και της δημοκρατίας, στον άξονα της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, της εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Γιατί όπως και να το κάνουμε, η συμφωνία των Πρεσπών δεν κρίνει το μέλλον του λαού μας. Η παραμονή μας στον σκληρό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο θα είναι όμως το τέλος μας.

Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια: είμεθα Έλληνες κ’ εμείς τι άλλο είμεθα; Του Γ. Περάκη

 

 

Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια:
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς τι άλλο είμεθα;

 

Γέννηση

«Τον τόπο τούτο που γεννήθηκα τον λεν

Ελλάδα!

Η χαραυγή καθώς πρωτάνοιξα τα μάτια μου

ήρθε γλυκά να μου χαμογελάσει.

Στους δρόμους των ανθρώπων πρωταντίκρυσα

τον Περικλή και το Φειδία.

Μα πάντα

μπρος στα μάτια μου ανυπέρβλητος υψώνουνταν

ο Λεωνίδας

σε μιαν αποθέωση μεγαλείου και δόξας.

Αυτός μας έμαθε το μέγα μυστικό,

πως δεν υπάρχει δρόμος συντομότερος

για να μας ανεβάσει στην κορφή του Ολύμπου!

Παιδικά Χρόνια, Αντρωμα

Ώστε κοντεύουμε να φθάσουμ’, Έρμιππε.
Μεθαύριο, θαρρώ· έτσ’ είπε ο πλοίαρχος.
Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε·
νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της
Aιγύπτου,
αγαπημένα των πατρίδων μας νερά.
Γιατί έτσι σιωπηλός;
Pώτησε την καρδιά σου,
όσο που απ’ την Ελλάδα μακρυνόμεθαν
δεν χαίροσουν και συ;
Aξίζει να γελιούμαστε;

αυτό δεν θα ’ταν βέβαια ελληνοπρεπές.

Aς την παραδεχθούμε την αλήθεια πια·
είμεθα Έλληνες κ’ εμείς, τι άλλο είμεθα;
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της
Aσίας
αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις
που κάποτε ξενίζουν τον Ελληνισμό.

Δεν μας ταιριάζει, Έρμιππε, εμάς τους φιλοσόφους
να μοιάζουμε σαν κάτι μικροβασιλείς μας
(θυμάσαι πώς γελούσαμε με δαύτους
σαν επισκέπτονταν τα σπουδαστήριά μας)
που κάτω απ’ το εξωτερικό τους το επιδεικτικά
ελληνοποιημένο, και (τι λόγος!) μακεδονικό,
καμιά
Aραβία ξεμυτίζει κάθε τόσο
καμιά Μηδία που δεν περιμαζεύεται,
και με τι κωμικά τεχνάσματα οι καημένοι
πασχίζουν να μη παρατηρηθεί.

A, όχι δεν ταιριάζουνε σ’ εμάς αυτά.
Σ’ Έλληνας σαν κ’ εμάς δεν κάνουν τέτοιες μικροπρέπειες.
Το αίμα της Συρίας και της
Aιγύπτου
που ρέει μες στες φλέβες μας να μη ντραπούμε,
να το τιμήσουμε και να το καυχηθούμε.

Βάσανος, Αναζήτηση

Βάρβαρες φυλὲς μὲ μεγάλα πέλματα ἀνασκαψαν τὴν πατρικὴ γῆ καὶ μόνο ἕνα χάνι ἐρειπωμένο ἔστεκε ἀκόμα πλάι στὸ δρόμο, ὅπου ἄφηναν τὶς ψεῖρες τοὺς οἱ περαστικοί.

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία

έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο

εμπόριο

κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,

μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους

λαχειοπώλες

διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις

τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία

δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,

ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,

χρεώγραφα

κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει;

«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν

ποτέ απεργία

μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές

περηφάνειες

γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ' όλη τη βέβαιη νειότη σου,

βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα

μαζέψουν

νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,

δολλάρια ασημένια

η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται

πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα θα χρειαστούν

μεθαύριο

σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,

κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο

θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω

απ' τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας

μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,

τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,

είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,

ο Pοκφέλλερ άρχισε

πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο

προστατευτικό σπίτι

με τις πέτρες που μου ρίξατε

σ' όλη τη ζωή μου.

Eίχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν, σ' έδειχναν μόνο με το δάχτυλο κι αυτό αρκούσε. Ύστερα, κάνοντας έναν κύκλο που όλο στένευε σε πλησιάζανε σιγά σιγά, εσύ υποχωρούσες, στριμωχνόσουνα στον τοίχο, ώσπου απελπισμένος, άνοιγες μόνος σου μια τρύπα να χωθείς.

Kι όταν ο κύκλος διαλυόταν, στη θέση σου στεκόταν ένας άλλος, καθ' όλα αξιαγάπητος κύριος.

Αναζητώ την Ελλάδα στις πέτρες
που πετούν οι αγαναχτισμένοι,
στις ανοιχτές παλάμες που τρέμουν υψωμένες
την πλατεία Συντάγματος
ξερνώντας οργή ή μήπως μια ύστατη ελπίδα, δεν ξέρω.

Αναζητώ την Ελλάδα στις γειτονιές
που προσδοκούν την επιστροφή των παιδιών,
του φίλου μου τα θυμωμένα λόγια
(έχω ακόμη το σπίτι μου, βλέπεις)
στα σφραγισμένα στόματα όσων επέλεξαν τη σιωπή.

Αναζητώ την Ελλάδα στη πόλη μου
που με μισεί γιατί με ντρέπεται,
στα κλεισμένα μαγαζιά,
στο μαύρο αριθμό των φευγάτων,
στ’ αποκαΐδια των οραμάτων μου
και σ’ ενός αγνώστου τοίχου τη φιλία.

Αναζητώ την Ελλάδα στη καλογυαλισμένη εικόνα
των υποψήφιων βουλευτών,
στις γωνιές των δρόμων όπου σφυρίζει ο θάνατος,
στους αργόσυρτους ήχους μιας καμπάνας,
στην αδύναμη φωνή του ψάλτη να ευαγγελίσει το
«Χριστός Ανέστη»

καθώς αργεί πολύ αυτή η ανάσταση.

Με το αίμα μου σε ιστορώ πατρίδα μου

πολιτείες παραδομένες στο μπετόν
δρόμοι σημαδεμένοι με ξενικές επιγραφές
κάθε οικοδομή και μια τράπεζα
κάθε γωνιά κι ένα φροντιστήριο
κάθε διαμέρισμα κι ένα διαφθορείο
οι νέοι με τα μηχανάκια
τα αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιο
αναρίθμητα ξενοδοχεία και υπηρέτες
εκτρώσεις σε ιδιωτικά ιατρεία
οι άρρωστοι στους διαδρόμους των νοσοκομείων
δεκατρείς χιλιάδες δικηγόροι στην πρωτεύουσα
και οι εργολάβοι σε απεργία
με παγάκια και ξηρούς καρπούς
προδότες που δοξολογούνται
δωσίλογοι που αμείβονται
χαφιέδες που καταχωρούν τα ίχνη της αγωνίας μας

στο καφενείο του χωριού ο λαός περιμένει
πριν και μετά τις διαφημίσεις
το επόμενο έμβασμα του μετανάστη
το επόμενο αστυνομικό σήριαλ
την επόμενη μοναδική διέξοδο
κοινή ευρωπαϊκή εξαγορά
τα ψάρια νεκρά
ο αέρας μαύρος
η γη πουλημένη
ελεύθερο αστικό καθεστώς και ιδιωτική πρωτοβουλία

κι η ελιά να γαντζώνεται με πείσμα
ν’ απλώνει παλάμες στον απίστευτα γαλάζιο ουρανό
αιώνες τώρα
και τα πεύκα να χαϊδεύουν τη θάλασσα

πατρίδα μου
το μεγαλείο σου τέλος δεν έχει

Λύτρωση

Ακέρια η γης εσείστηκε κι εβρόντηξε όλη η πλάση
μια φούχτα άνθρωποι ανίσκιωτοι, μες σε μια φούχτα τόπο,
κάτι σπασμένα μάρμαρα, κάτι φαρδιά πλατάνια,
μόνο μπαρούτι τους το φως και σκάγια τους οι ελιές τους
και δίπλα τους η Παναγιά, κι η Λευτεριά μπροστά τους
να φέγγει απ’ το βαθύ καημό κι απ’ τα πορτοκαλάνθια.

Κι εκεί, στου δρόμου το σταυρό, στο μυστικό δαφνώνα,
να οι Θερμοπύλες έτοιμες, να και το Εικοσιένα,
όρθια τ’ αλέτρια κι οι πηγές, όρθιοι κι οι αποθαμένοι,
η Ελλάδα η μυριοπίκραντη με τα γαλάζια μάτια,
μ’ ένα σταμνί στην κεφαλή, μ’ ένα σπαθί στο χέρι,
κι απάνου στο χωμάτινο σπασμένο κεραμίδι
δυο καρβουνάκια κόκκινα κι ένα κουκκί λιβάνι,
η φλόγα της καλής αντρειάς, του δίκιου ο δυναμίτης
κι ακέρια η γης εβρόντηξε κι ο κόσμος εφωτίστη.

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Πηγές

Ηλ. Σιμόπουλος, Ελλάδα (Απόσπασμα από το ποίημα «Το Μέγα Μήνυμα»)

Κ. Π. Καβάφης: Επάνοδος από την Ελλάδα» Από ταΚρυμμένα Ποιήματα 1877-1923

Ελλάδα 1979 Τ. Νικηφόρου, Ο μεθυσμένος ακροβάτης (1979) Θυμάσαι στην Ελλάδα

Τάσος Λειβαδίτης, Χοιριστάσιο.
Αναζητώ την Ελλάδα Μ. Κοκκινάκη, Η γούρνα με τα περιστέρια, Αχ Ελλάδα, σ’ αγαπώ

Γ. Ρίτσος, Συντροφικά τραγούδια

Κ. Σημίτης: 20 χρόνια-τα ίδια ευρω-παραμύθια.Του Κ. Παπουλή

Κ. Σημίτης: 20 χρόνια-τα ίδια ευρω-παραμύθια

Του Κ. Παπουλή

Με άρθρο του στην καθημερινή της Κυριακής (13-1-2019) για τα είκοσι χρόνια του ευρώ και για το μέλλον του, ο αρχιτέκτονας της ελληνικής καταστροφής «ξανακτύπησε». (http://www.kathimerini.gr/1004422/article/epikairothta/politikh/ar8ro-toy-kwsta-shmith-sthn-k-eikosi-xronia-eyrw-exei-to-eyrw-mellon),

Μπήκαμε έτσι στον «πειρασμό», να ασχοληθούμε με τα μαργαριτάρια του «κορυφαίου» υποστηρικτή και οργανωτή, της ένταξης της χώρας μας στην ΟΝΕ.

Το πιο γραφικό όλων είναι το εξής: «Ας θυμηθούμε την ταλαιπωρία της εποχής, όταν για ταξίδια, σπουδές και κυρίως εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με το εξωτερικό η λέξη συνάλλαγμα ήταν συνδεδεμένη με ρυθμίσεις, άδειες, κόπο και ταλαιπωρία. Μας το θύμισαν οι πρόσφατοι κανόνες που προσδιόριζαν το ύψος των αναλήψεων από τις τράπεζες και τις προϋποθέσεις εμβασμάτων στο εξωτερικό…..». Τι μας λέει ο άνθρωπος;;; Εδώ η Ελλάδα βιώνει το τρίτο μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα στην ιστορία της, τα καλύτερα παιδιά της, το επιστημονικό της δυναμικό, εξαερώνεται στο εξωτερικό (πλησιάζουν τις 700.000 αυτοί που έφυγαν, ενώ ο ρυθμός μετανάστευσης έχει ανέλθει στους 10.000 μηνιαίως ), η μετανάστευση δεν είναι «ταλαιπωρία», «κόπος» και καταστροφή της χώρας;       Αλλά ήταν οι ρυθμίσεις για το συνάλλαγμα;

Δεύτερον : οι υποτιμήσεις, «Ας θυμηθούμε επίσης την αναταραχή που δημιούργησαν οι υποτιμήσεις της δραχμής το 1983, το 1985 και το 2001. Η Ελλάδα δεν διέθετε ποτέ ένα σταθερό νόμισμα όπως το ευρώ.» γράφει ο Σημίτης. Δεν μας λέει ο σοφός αυτός πρώην πρωθυπουργός, πώς αλλιώς θα διορθωνόταν το εξωτερικό έλλειμμα και η ανταγωνιστικότητα; Με δανεισμό από το εξωτερικό, όπως έγινε την περίοδο του ευρώ; Η με εσωτερική υποτίμηση; Όπως επιδιώκεται τώρα; Άλλωστε ήταν ο ίδιος που προχώρησε σε υποτίμηση κατά 14% το 1998; Υποτίμηση, που δεν την αναφέρει καν στο άρθρο του. Εκτός αν λόγω εσκεμμένης αμνησίας μπερδεύει το έτος 2001, με το 1998… Γιατί την έκανε; Μήπως εκείνη η υποτίμηση αποδείκνυε ότι είχε αποτύχει, η πολιτική της «σκληρής δραχμής» της δεκαετίας του 90 (πολιτική μείωσης του εισαγόμενου πληθωρισμού), και τελικά ακύρωνε την «πολιτική» εισόδου στην ΟΝΕ;

Αλλά και όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα: Στην ενδιάμεση έκθεση για την νομισματική πολιτική της Τράπεζας της Ελλάδας του 2018, (σελ 102) βλέπουμε ότι η πραγματική σταθμισμένη συναλλαγματική ισοτιμία της χώρας, με δείκτη 100 το 2000, ήταν τα χρόνια 2009-2011 που μπήκαμε στα μνημόνια περί το 119, ενώ ακόμη και μετά την περίοδο της σκληρής εσωτερικής υποτίμησης (2018) παραμένει στο 109. Δηλαδή ακόμη και σήμερα, είμαστε πιο «ακριβοί», από τους σημαντικότερους διεθνείς μας εμπορικούς εταίρους κατά 9%, έναντι του 2000, έχουμε κάνει υπερτίμηση 9% της πραγματικής συναλλαγματικής μας ισοτιμίας. Επίσης αν το ευρώ ανέλθει λίγο, πήγε περίπατο κάθε εσωτερική υποτίμηση…..

Υπενθυμίζω, ότι ήδη το 2001, λόγω της πολιτικής της σκληρής δραχμής το εξωτερικό έλλειμμα ήταν 7,61% που ανακλούσε ήδη μια τεράστια ανατίμηση της δραχμής και τελικά της πολλής υψηλής συναλλαγματικής ισοτιμίας με την οποία μπήκαμε στο ευρώ.

Με αυτά και τα άλλα κ. Σημίτη φτάσαμε το 2007-2008 στο εξωφρενικό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, που άγγιζε το 15% του ΑΕΠ ετησίως, ή περίπου 35 δις ανά έτος. Η αδυναμία προσαρμογής-μέσω εξωτερικής υποτίμησης- μας έφερε τελικά στα χέρια των επίσημων δανειστών και των μνημονίων.

Είχαμε ποτέ επί δραχμής περιέλθει σε τέτοια κατάσταση; Μήπως τέτοια εξωτερικά ελλείμματα παρουσιάζουν μόνο οικονομίες σε πόλεμο; Η μήπως τελικά το ευρώ είναι ένας πόλεμος ενάντια στην Ελλάδα και στον ευρωπαϊκό νότο;

Τρίτον: Η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία : Για όλα αυτά λέει ο Σημίτης: «Το επιχείρημα όσων στην Ελλάδα απέρριπταν την αποδοχή του ευρώ ήταν ότι η χώρα δεν θα ελέγχει πια τη νομισματική της πολιτική. Όμως η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι Σουηδία ή Δανία, χώρες που δεν αποδέχθηκαν το ευρώ. Αυτές έχουν σταθερό νόμισμα και σταθερή οικονομία. Στη χώρα μας λόγω του συνεχούς ελλείμματος στο εξωτερικό εμπόριό της, της έλλειψης πρώτων υλών και μάλιστα πετρελαίου, του τεραστίου χρέους της και των συνεχών δανεισμών η νομισματική πολιτική είναι απολύτως εξαρτώμενη από τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.» Γιατί; Και οι πολιτικοί μας τι έκαναν; Ποια είναι η δουλειά τους; Αυτό το παρακάμπτει ο Σημίτης, γιατί τον βολεύει. Οπότε γιατί δεν είναι υπέρ της Λογικής Μπάτση (1947); Και μιας σχεδιασμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης; Αντιστρόφως: Ζητούσε την ψήφο του λαού για ποιο λόγο; Για να κάνει τον μεσάζοντα; Η αλήθεια είναι πολύ πικρή κ. Σημίτη και αντίστροφη, η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει κοινό νόμισμα με την Γερμανία γιατί έχει πολύ πιο καθυστερημένη οικονομία. Ακριβώς λόγω της ασθενής της οικονομίας, η συναλλαγματική πολιτική μέσω των υποτιμήσεων και της αργής διολίσθησης της δραχμής, διόρθωνε τις μεγάλες της ανισορροπίες που περιγράφεις πιο πάνω. Μήπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία που δεν είναι στο ευρώ, είναι οικονομίες σαν την Σουηδία και την Δανία; Είναι χαμένες ή κερδισμένες; Το ότι η Ρουμανία τείνει να ξεπεράσει την Ελλάδα σε κατακεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης και η Βουλγαρία την πλησιάζει, μήπως δείχνει ότι είναι πολύ καλύτερα έξω από το ευρώ; κ. Σημίτη. Για να μην θέσουμε το ζήτημα της κοινής αγοράς, της τελωνειακής ένωσης κλπ…..

Τέταρτον και τελευταίο, το χρέος. Λέει ο πρωτομάστορας της χρεοκοπίας: «Κατά τη δεκαετία του 1990 πληρώναμε για τόκους του δημοσίου χρέους περίπου το ένα τρίτο των φορολογικών εσόδων. Στα τέλη του 2003 χρειαζόμασταν λιγότερο από το ένα τέταρτο των εσόδων για τις πληρωμές. Η Ελλάδα απέκτησε έτσι πολύ περισσότερες δυνατότητες να χρηματοδοτήσει την Παιδεία, την Υγεία και το κοινωνικό κράτος.».  Όμως το ζήτημα δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει ο Σημίτης, πόσα δηλαδή πληρώνει κανείς σε τόκους σε σχέση με τα φορολογικά έσοδα, αλλά το πραγματικό επιτόκιο, δηλαδή το ονομαστικό επιτόκιο δανεισμού, αφού αφαιρεθεί ο πληθωρισμός, αυτό έχει σημασία στα θέματα δημοσίου χρέους. Διότι τους τόκους δεν τους αφαιρείς από τα φορολογικά έσοδα, όπως υπονοεί ο Σημίτης (κάτι που μπορεί να ισχύει μόνο κάτω από καθεστώς μνημονίων και πρωτογενών πλεονασμάτων), αλλά αντίθετα, τους δανείζεται το δημόσιο και τους καταβάλει. Γενικά, για να μειώνεται ή να αυξάνεται το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, πρέπει το άθροισμα του πληθωρισμού και (+) της ανάπτυξης να είναι μεγαλύτερος η μικρότερος από το ονομαστικό επιτόκιο του χρέους.  

Έτσι, π.χ, μια χώρα Α με χρέος 100% του ΑΕΠ, πληθωρισμό 10%, ονομαστικό επιτόκιο 14% (4%, δηλαδή, πραγματικό) και φορολογικά έσοδα 28% του ΑΕΠ πληρώνει για τόκους το 50% των φορολογικών της εσόδων. Στο τέλος όμως ενός έτους θα έχει μικρότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ από μια χώρα Β, που είχε και αυτή χρέος 100% του ΑΕΠ, ίδιο ποσοστό φορολογικών εσόδων, πληθωρισμό 2% και ονομαστικό επιτόκιο 7% (5% πραγματικό) και ας πληρώνει η Β για τόκους το 25% των φορολογικών της εσόδων.

Τα χειρότερα που έφερε το ευρώ και δεν λέει ο κ. Σημίτης, είναι ότι η Ελλάδα κατά την δεκαετία του 90 χρωστούσε κατά κύριο λόγο στο νόμισμά της. Πέρα ότι στο παρελθόν μπορούσε να κόψει νόμισμα για να καλύψει ελλείμματα, (την νομισματική χρηματοδότηση που απαγόρεψε η συνθήκη του Μάαστριχτ, ρίχνοντας τα κράτη στα νύχια των αγορών), μπορούσε ακόμη χρησιμοποιώντας την νομισματική πολιτική (ανεβάζοντας τον πληθωρισμό) να μειώσει και το πραγματικό επιτόκιο, αλλά και το χρέος ως ποσοστό   του ΑΕΠ. Όμως ο Σημίτης δεν παρέδωσε μόνο την νομισματική πολιτική, αλλά μετέτρεψε και όλο το χρέος από δραχμές σε ευρώ. Χάθηκε έτσι κάθε δυνατότητα ελέγχου του δημοσίου χρέους. Τέλος ο κ. Σημίτης δεν αναφέρει, ότι μεγάλη σημασία, έχει, σε ποιανού τα χέρια βρίσκεται το δημόσιο χρέος (βλ: Ιαπωνία). Αν λοιπόν οι τόκοι κατευθύνονται στο εξωτερικό, η χώρα αιμορραγεί και το εξωτερικό και συνολικό δημόσιο χρέος διευρύνεται. Αν οι τόκοι κατευθύνονται στο εσωτερικό, δηλαδή το χρέος είναι εγχώριο, δεν τίθεται ζήτημα εξωτερικού ελλείμματος και ανανέωσης όλο και μεγαλύτερου εξωτερικού δανεισμού. Συνέπεια της απώλειας της συναλλαγματικής πολιτικής, άρα της διεύρυνσης των εξωτερικών ελλειμμάτων και της αρνητικής καθαρής εθνικής αποταμίευσης ήταν και η μετατροπή του χρέους από εσωτερικό σε εξωτερικό. Έτσι προσέγγισαν το 1/3 του εξωτερικού ελλείμματος στα χρόνια του ευρώ και της χρεοκοπίας οι πληρωμές τόκων στο εξωτερικό, δημιουργώντας μια κυκλική αλυσίδα: υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία-έλλειμμα εγχώριας αποταμίευσης και υψηλά εξωτερικά ελλείμματα-αναγκαίος εξωτερικός δανεισμός-πληρωμή τόκων στο εξωτερικό-νέα διεύρυνση του εξωτερικού ελλείμματος και δανεισμού.

Και κλείνει ο Σημίτης για να πει και την «εξυπνάδα» του και την μεγάλη του ανακάλυψη: «Βεβαίως και με το ευρώ προκύπτουν σημαντικά προβλήματα. Η Γαλλία γνώρισε πρόσφατα ισχυρή λαϊκή αντίδραση, τα «Κίτρινα Γιλέκα», στην εφαρμογή της πολιτικής οικονομικής σταθεροποίησής της. Όλα τα κράτη της Ένωσης δεν αναπτύσσονται με την ίδια ταχύτητα. Η Γερμανία διεύρυνε την απόστασή της από άλλες χώρες, αυξάνοντας ταχύτερα το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της, εκμεταλλευόμενη την υπεροχή της στη βιομηχανική παραγωγή και στις εξαγωγές.»

Γερμανόφιλε, πρώην πρωθυπουργέ, καληνύχτα, ο Θεός να φυλάει την χώρα από ανθρώπους σαν και εσένα…….. αλλά και τους ανάλογούς τους….

Τελικά, όμως, διαπιστώνουμε ότι ακόμα και αυτός, δεν τολμάει να επαναλάβει το αγαπημένο του τροπάρι: «Ισχυρή Ελλάδα, σε μία Ισχυρή Ευρώπη». Και οι μόνοι που εξακολουθούν να το συμμερίζονται είναι οι Ευρω-«κομμουνιστές»…..

Υ.Γ: Όπως αναφέρεται αναλύεται και διεξοδικά στο βιβλίο «Μετωπικό Πρόγραμμα Διεξόδου από την Κρίση» (Δ. Καλτσώνης, Θ. Μαριόλης, Κ. Παπουλής) εκδ. Κοροντζής, στο κεφάλαιο 2, είναι αδύνατο να συνυπάρχουν οι εξής τρείς όροι: α) πλήρως ελεύθερη κίνηση χρηματικών κεφαλαίων β) Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία γ) Εθνικά Ανεξάρτητη Νομισματική Πολιτική. Αυτή η αδύνατη συνύπαρξη καλείται και τρίλημμα της ανοικτής οικονομίας. Οι οικονομικές αρχές καλούνται να επιλέξουν μόνο δύο από αυτούς τους όρους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση (εντός ευρωζώνης), έχει επιλεχθεί η σταθερή ισοτιμία και η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων. Συνεπώς, είναι αδύνατη η άσκηση εθνικά ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής, η οποία άλλωστε ασκείται από την Ε.Κ.Τ.. Αυτό που δεν λέει ο Σημίτης και όλοι οι θιασώτες του ευρώ, είναι ότι αν αποφασίσεις να βάλεις φραγμούς στην ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων που μας επέβαλλε άλλωστε η συμμετοχή μας στην Ε.Ε., είναι δυνατή και η άσκηση Εθνικά Ανεξάρτητης Νομισματικής Πολιτικής και η σταθεροποίηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας στα επιθυμητά για την Ελλάδα επίπεδα.

Οκτώ Λόγοι που δεν σας σεβόμαστε κ. Τσίπρα. Του Γιάννη Περάκη

Οκτώ Λόγοι που δεν σας σεβόμαστε κ. Τσίπρα

Οκτώ  λόγοι να σέβεσαι ένα πρωθυπουργό

Ο κ. Τσίπρας φώναξε (οι βουλευτές που φώναζαν) να καθίσουν κάτω γιατί μιλάει εκείνος! «Καθίστε κάτω, τώρα θα τα ακούσετε… Καθίστε κάτω, τώρα μιλάει ο πρωθυπουργός της χώρας και έχετε υποχρέωση να τα ακούσετε», απάντησε χθές στην βουλή, σε έντονο ύφος…

Ενα σοβαρός πρωθυπουργός μιας χώρας όντως απαιτεί να τον σέβονται όταν:

1ος) Δεν κουβαλάς το προπατορικό αμάρτημα στην αρχή της πολιτικής ζωής ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος (Καλλίμαχος,310-240 π.Χ.,Αλεξανδρινός ποιητής & επιγραμματοποιός).

2ος) Να διαθέτεις την πλειοψηφία του λαού και όχι το 35,46% των ψηφισάντων και το 19,57% των εγγεγραμμένων.   

3ος) Αυτά που υποσχέθηκες προεκλογικά να τα έχεις τηρήσει κατά γράμμα.

4ος) Εχεις τιμήσει τον λαό που ψήφισε στο δημοψήφισμα της 05/07/2015 61,31% όχι στο έρωτημα:«Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25/06/2015 και αποτελείται από δύο μέρη τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους;

5ος) Οταν έχεις την πολιτική γενναιότητα να παραιτείσαι, όταν δεν μπορείς να κυβερνήσεις με το πρόγραμμα που έχεις εκλεγεί.

6ος) Δεν ξεπουλάς την περιουσία του Ελληνικού λαού ούτε την ενεχυριάζεις ως εγγύηση αποπληρωμής του χρέους και με διάρκεια εκχώρησης 99 χρόνια, 500.000 στρέμ. γης δημόσια κτήρια, πάρκα και οικόπεδα σε όλη τη χώρα. Συγκεκριμέναεκτός από τα70.000 κρατικά φιλέταπου είχε ως τώρα ηΕταιρεία Ακινήτων Δημοσίου (η οποία ανήκει στο υπερταμείο),η κυβέρνηση της εκχώρησε κατόπιν αιτήματος του Υπερταμείου όπου ανήκει πλέον η ΕΤΑΔ άλλα10.119 ακίνητατουΕλληνικού Δημοσίου, συνολικού εμβαδού γης511.357,451 τ.μ.και δομημένης επιφάνειας22.601 τ.μ. Από το 2022 θα αρχίσει το ξεπούλημα.Αυτό προκύπτει από απάντηση τουΕπιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί,σε γραπτή ερώτηση τουευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ) Ν. Χουντή.

7ος) Οταν Εχεις αναγάγει σε επιστήμη την συναλλαγή και την εξαγορά συνειδήσεων εντός και εκτός της βουλής, με τους «μετανοήσαντες» βουλευτές άλλων κομμάτων «των οποίων η συνείδηση ομιλεί αλλά το συμφέρον κραυγάζει».

8ος) Σέβεσαι την κοινοβουλευτική διαδιακασία και όταν ξεμένεις με 145 βουλευτές να διαθέτεις την πολιτική εντιμότητα και το πολιτικό θάρρος και να προκηρύσσεις άμεσα εκλογές.

Οταν δεν έχεις αυτές τις προυποθέσεις τότε:

Ας τους αφήσουμε να μηρυκάζουν την αθλιότητά τους, δεν είναι άξιοι να τους κηρύξουμε την αλήθεια (Μαρκήσιος Ντέ Σάντ, 1740-1814)

 

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος 

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040