Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

O Γάλλος φιλόσοφος Μικαέλ Φεσέλ: «Η Ευρώπη και η απειλή του εθνικισμού»

O Γάλλος φιλόσοφος Μικαέλ Φεσέλ: «Η Ευρώπη και η απειλή του εθνικισμού»

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Από την Ευρώπη μέχρι τις ΗΠΑ και πρόσφατα τη Βραζιλία αναδύονται εθνικιστικά ρεύματα που οικοδομούνται πάνω στην αναγνώριση της απώλειας, αλλά και της ψευδαίσθησης της επιστροφής σε μια εξιδανικευμένη πρότερη κατάσταση που δεν υπήρξε ποτέ στ’ αλήθεια», λέει ο Μικαέλ Φεσέλ.

Καθηγητής Φιλοσοφίας στην περίφημη École Polytechnique στα 44 χρόνια του, ο Μικαέλ Φεσέλ ξεχωρίζει ανάμεσα στους ανερχόμενους εκπροσώπους μιας νέας γενιάς της γαλλικής διανόησης για το πληθωρικό του έργο και τον εικονοκλαστικό του λόγο. Μελετητής του Καντ, με ειδίκευση στην πολιτική φιλοσοφία, συμμετέχει στη συντακτική επιτροπή της επιθεώρησης Esprit και διευθύνει τη σειρά φιλοσοφικών βιβλίων στις εκδόσεις Seuil. Τοποθετημένος στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα Libération και δεν διστάζει να πάρει θέση σε καίρια θέματα της γαλλικής και διεθνούς επικαιρότητας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Πόλις, ένα σημαντικό έργο του με τίτλο «Ο καιρός της παρηγοριάς» (μετάφραση Μαριάννα Μαντά). Τον συναντήσαμε στο Γαλλικό Ινστιτούτο, όπου έδωσε διάλεξη για «Το μέλλον της Ελευθερίας» –αντικείμενο του ομώνυμου, τελευταίου βιβλίου του– για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

– Ανήκετε σε μια νέα γενιά φιλοσόφων, πιστών στη γαλλική παράδοση, που θέλει τους διανοούμενους να έχουν έντονη παρουσία στις πολιτικές διαμάχες και στη σφαίρα των μίντια. Πώς εξηγείται αυτή η «γαλλική εξαίρεση»;

– Η εξαίρεση έχει τις ιστορικές ρίζες της στην υπόθεση Ντρέιφους, όπου ο Εμίλ Ζολά ύψωσε το ανάστημά του και επέτρεψε την αναθεώρηση της υπόθεσης. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε με παραδείγματα όπως εκείνο του Ζαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος καταπολέμησε την ιδέα ότι ο φιλόσοφος, ο ιστορικός, γενικά ο διανοούμενος πρέπει να περιορίζονται σε θέματα της ειδικότητάς τους και υπερασπίστηκε μια πιο καθολική ιδέα για τον κοινωνικό τους ρόλο, καλώντας τους να πάρουν θέση στα φλέγοντα ζητήματα της εποχής τους. Καθώς προσωπικά ασχολούμαι περισσότερο με την πολιτική φιλοσοφία, θεωρώ υποχρέωσή μου να παίρνω θέση, πολύ περισσότερο που η πολιτική κατάσταση στη Γαλλία και αλλού είναι από πολλές απόψεις ανησυχητική. Οσον αφορά την παρουσία στα μίντια, υιοθετώ μια ενδιάμεση στάση: ούτε εκείνη του πανεπιστημιακού που απομονώνεται στον γυάλινο πύργο του, ούτε εκείνη του φιλοσόφου - μιντιακή περσόνα, που μιλά διαρκώς επί παντός του επιστητού.

– Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις το βιβλίο σας «Ο καιρός της παρηγοριάς». Γιατί ένας φιλόσοφος αισθάνεται την ανάγκη να εισβάλει σε ένα πεδίο που παραδοσιακά θεωρείτο χωράφι της θρησκείας ή της ψυχολογίας;

– Στην κλασική αρχαιότητα, η Φιλοσοφία ήταν παρηγορητική. Ο Σωκράτης παρηγορούσε τους μαθητές του για τη θανατική του καταδίκη. Οι Στωικοί, ο Σενέκας, ο Επίκτητος, ο Βοήθιος δημιουργούν μια ολόκληρη παράδοση. Κι αυτό γιατί η σοφία, η φιλοσοφική γνώση θεωρούνταν ο δρόμος για την αντιμετώπιση της απώλειας, της δυστυχίας, προσφέροντας ένα είδος αθανασίας της ψυχής. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η διάσταση της Φιλοσοφίας χάθηκε, πρώτα με τον Χριστιανισμό, που έρχεται η θρησκεία να αναλάβει το καθήκον της παρηγοριάς και ύστερα με τη νεωτερικότητα, που διαχωρίζει τη γνώση από την παρηγοριά. «Ούτε να κλαίτε ούτε να γελάτε, μόνο να γνωρίζετε», λέει ο Σπινόζα. Η Φιλοσοφία ήταν συνυφασμένη με τη διαύγεια της γνώσης απέναντι στο θρησκευτικό «όπιο» και αρνούνταν τις ψεύτικες παρηγοριές. Στο βιβλίο μου υποστηρίζω ότι η παρηγοριά παραμένει φιλοσοφική έννοια, που έχει ηθικό, ακόμη και πολιτικό νόημα, μια και ανοίγει τον δρόμο για την υπέρβαση του χωρισμού ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

– Η παρηγοριά συνδέεται αναπόδραστα με την απώλεια. Πέραν των απωλειών που βιώνει καθένας μας στο προσωπικό επίπεδο, ποιες είναι οι μείζονες απώλειες των σύγχρονων κοινωνιών, που τροφοδοτούν την ανάγκη για παρηγοριά;

– Πρώτα απ’ όλα οφείλω μια διευκρίνιση. Η παρηγοριά δεν μπορεί να καταργήσει την οδύνη που προκαλεί η απώλεια. Εκείνο που μπορεί να αντιμετωπίσει είναι αυτό που ο Γερμανός κοινωνιολόγος Γκέοργκ Ζίμελ ονόμαζε «οδύνη της οδύνης», δηλαδή τα συναισθήματα μοναξιάς, ντροπής ή και ενοχής που προκαλεί η ίδια η απώλεια. Ο παρηγορητής δεν θα υποτιμήσει την οδύνη που αισθάνεται κάποιος για την απώλεια, αλλά, με τον λόγο ή με τη χειρονομία του, θα τον βοηθήσει να μην την αντιμετωπίζει ως το οριστικό κλείσιμο κάθε δυνατότητας, ως στέρηση κάθε μέλλοντος. Θα ξανανοίξει τον ορίζοντα προς το μέλλον, αναγνωρίζοντας βέβαια ότι αυτό θα είναι πολύ διαφορετικό από το παρελθόν.

Εκείνο που τονίζω στο βιβλίο μου είναι ότι δεν χάνουμε μόνο προσφιλή πρόσωπα ή έρωτες. Χάνουμε επίσης κοινωνικές σχέσεις και ιδεώδη. Στην εποχή μας, τα ιδεώδη της προόδου και της ισότητας, αν δεν έχουν χαθεί, οπωσδήποτε έχουν εξασθενήσει. Κι αυτή η διάψευση των προσδοκιών του Διαφωτισμού έχει βαριές πολιτικές επιπτώσεις. Ενα είδος αντίδρασης είναι το «πένθος μέσω της εργασίας», η φρενήρης αναζήτηση διεξόδων μέσω μιας εντατικής δραστηριότητας, κάτι που οδηγεί σε συμφιλίωση με την απώλεια. Μια άλλη αντίδραση είναι η μελαγχολία, δηλαδή η μόνιμη αίσθηση ότι τίποτα πλέον δεν είναι δυνατό, ότι όλα έχουν χαθεί, κάτι που οδηγεί στην παραίτηση. Αυτές οι δύο τάσεις, που κυριαρχούν στην εποχή μας, έχουν ως κοινό παρονομαστή την άρνηση της δυνατότητας για κοινωνική αλλαγή.

– Θα μπορούσε να δει κανείς τη γενικευμένη αναζωπύρωση των εθνικισμών ως σύμπτωμα αυτής της παθολογίας; Εννοώ την απώλεια κοινωνικών σχέσεων, συλλογικοτήτων, ιδανικών και την αναζήτηση παρηγοριάς στο ύστατο καταφύγιο της εθνικής ιδέας.

– Ασφαλώς όλα αυτά τα φαινόμενα δεν μπορούν εύκολα να μπουν στο ίδιο πλάνο. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι από την Ευρώπη μέχρι τις ΗΠΑ και πρόσφατα τη Βραζιλία αναδύονται εθνικιστικά ρεύματα που οικοδομούνται πάνω στην αναγνώριση της απώλειας, αλλά και της ψευδαίσθησης της επιστροφής σε μια εξιδανικευμένη πρότερη κατάσταση που δεν υπήρξε ποτέ στ’ αλήθεια. Για παράδειγμα, κοινή λίγο-πολύ στους κόλπους αυτών των ρευμάτων είναι η πεποίθηση ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ένα παροδικό φαινόμενο και ότι θα είμαστε πολύ καλύτερα αν επιστρέψουμε στην εποχή των σκληρών συνόρων και των κυρίαρχων, φυλετικά καθαρών εθνών-κρατών. Μια εικόνα που δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματική ιστορία.

– Μου λέτε ότι το έθνος είναι πάντα φαντασιακή κοινότητα...

– Φαντασιακή κοινότητα, η οποία όμως παράγει πολύ απτά ιστορικά αποτελέσματα, με πολύ συγκεκριμένες πολιτικές και προσωπικές συμπεριφορές. Υπό αυτό το πρίσμα, η εθνικιστική Ακροδεξιά εκφράζει μια καθαρά μελαγχολική πολιτική. Δηλαδή, την ιδέα ότι αν δεν επιστρέψουμε σε ένα φαντασιακό, ένδοξο παρελθόν, όλα έχουν χαθεί. Εχουμε φαινόμενα βίας στα προάστια; Η λύση είναι να τσακίσουμε όλους όσοι δεν ήταν εδώ σε εκείνο το ένδοξο παρελθόν μας, δηλαδή τους μετανάστες από άλλες χώρες.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολλοί από εκείνους που ασκούν δικαιολογημένη κριτική στην εθνικιστική Ακροδεξιά είναι ότι το σημείο εκκίνησής της είναι ακριβώς η απώλεια: απώλεια της παράδοσης, της εθνικής κυριαρχίας, του κοινωνικού κράτους και πάει λέγοντας. Για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά αυτά τα επικίνδυνα για τη Δημοκρατία ρεύματα είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε την απώλεια και την οδύνη γι’ αυτή την απώλεια. Δεν είναι αποτελεσματικός ένας ψεύτικος, «χαρούμενος» λόγος, που επιμένει ότι με την παγκοσμιοποίηση τίποτα δεν χάθηκε και όλες οι δυνατότητες είναι ανοιχτές για τον καθένα. Αυτό το δίπολο ανάμεσα στην εθνικιστική μελαγχολία και στην κοσμοπολίτικη αισιοδοξία δεν ικανοποιεί ούτε πολιτικά, ούτε διανοητικά, θεωρώ ότι χρειαζόμαστε εναλλακτικές λύσεις έξω από τα στενά του όρια. Φοβάμαι, μάλιστα, ότι αν οι επιλογές περιορίζονται σε αυτές τις δύο, η κοινωνική πλειονότητα θα καταλήξει στο εθνικιστικό στρατόπεδο γιατί από κοινωνική άποψη η παγκοσμιοποίηση ωφελεί μόνο το 10% του πληθυσμού, ενώ το 80% υποφέρει από το υπερανταγωνιστικό περιβάλλον της εργασίας.

– Το βράδυ της εκλογικής του νίκης απέναντι στη Μαρίν Λεπέν, την «ακροδεξιά μελαγχολία», όπως τη χαρακτηρίσατε, ο Εμανουέλ Μακρόν γιόρτασε στο Λούβρο με την «Ωδή στη Χαρά».

– Οντως.

– Εμπίπτει ο Μακρόν στο δίπολο που μόλις περιγράψατε; Πώς κρίνετε την κεντρική του θέση ότι, απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας –κλιματική αλλαγή, διεθνοποίηση της οικονομίας, μετανάστευση κ.ά.– τα εθνικά κράτη είναι αδύναμα και μόνο μια κοινή, ευρωπαϊκή κυριαρχία θα μπορούσε να προσφέρει ασφάλεια;

– Για μένα η κυριαρχία έχει νόημα μόνο ως λαϊκή κυριαρχία, αν θέλει να είναι δημοκρατική. Μπορεί να υπάρχει κυριαρχία ενός κράτους όπως η Γαλλία ή ενός πολυεθνικού οργανισμού όπως η Ε.Ε., χωρίς να υπάρχει δημοκρατία. Κυρίαρχος είναι εκείνος ο οποίος, σε τελική ανάλυση, παίρνει τις αποφάσεις και στη Δημοκρατία, ακολουθώντας τον Ρουσό, δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε κανέναν άλλο αυτό το δικαίωμα παρά στον ίδιο τον λαό. Ευρωπαϊκή κυριαρχία προϋποθέτει ευρωπαϊκό λαό κι αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Αν πετύχουν τις προσπάθειές τους οι φεντεραλιστές, γιατί όχι, αλλά σήμερα δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Από την άλλη, αν ευρωπαϊκή κυριαρχία σημαίνει να παίρνουν τις αποφάσεις η Κομισιόν, το Eurogroup, η γραφειοκρατία, τότε πρόκειται για επίθεση κατά της Δημοκρατίας, κι αυτό προκαλεί δικαιολογημένο θυμό και αντίδραση.

Επιχειρούν να σβήσουν τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς - Αριστεράς

– Πιστεύετε ότι η αντίθεση ανάμεσα σε ευρωπαϊστές - φιλελεύθερους και εθνικιστές - λαϊκιστές είναι το βασικό ρήγμα της εποχής μας, όπως περιγράφεται από πολλά μίντια και πολιτικούς;

– Οχι, καθόλου. Υπάρχουν υβρίδια ευρωπαϊστών - λαϊκιστών ή εθνικιστών - φιλελευθέρων, όπως υπάρχουν εναλλακτικά πολιτικά ρεύματα που δεν χωράνε σε αυτό το σχήμα. Εκείνο που προσπαθούν να κάνουν όσοι προβάλλουν αυτό το δίπολο είναι να σβήσουν από τον πολιτικό χάρτη τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς - Αριστεράς. Εγώ είμαι της παλιάς σχολής και πιστεύω ότι αυτή είναι η κεντρική διαχωριστική γραμμή στις σύγχρονες κοινωνίες. Στο εσωτερικό της Δεξιάς θα βρείτε εθνικιστές και ευρωπαϊστές, στο εσωτερικό της Αριστεράς επίσης, αλλά η βασική αντίθεση είναι ανάμεσα σε αυτά τα δύο στρατόπεδα. Επιπλέον, έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να επιλυθεί με πολιτικά μέσα, ενώ η αντίθεση, εθνικιστές εναντίον κοσμοπολιτισμού και ξένων, έχει την τάση να καταλήγει στη βία.

– Στην προεδρική αναμέτρηση του 2017, γράφατε ότι ο κεντρώος Μακρόν και ο αριστερός Μελανσόν, παρά τις βαθιές πολιτικές διαφορές τους, μοιράζονταν μια ρητορική ρήξης με τον «παλιό κόσμο». Θεωρείτε ακόμη ότι ο αγώνας των ιδεών παίζεται κυρίως μεταξύ αυτών των δύο στρατοπέδων;

– Εκείνο που ήθελα να πω ήταν ότι και οι δύο εμφανίζονταν να ηγούνται πολιτικών κινημάτων που υπερέβαιναν τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας και την εναλλαγή μεταξύ μετριοπαθούς Δεξιάς και μετριοπαθούς Αριστεράς, με εξαγγελίες για ριζική ανανέωση ή και επανάσταση. Δυστυχώς, η σταδιακή εξάλειψη των διαφορών ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας προσέφερε τη δυνατότητα στο Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν να επωφεληθεί και να διεκδικεί σήμερα, αλίμονο, την πρώτη θέση. Τούτων δοθέντων, οι διαφορές ανάμεσα στον Μακρόν και στον Μελανσόν σήμερα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, κατά τη γνώμη μου, έναντι της αντίθεσης όλων των δημοκρατικών δυνάμεων με το Εθνικό Μέτωπο.

– Σε ένα από τα τελευταία σας βιβλία με τίτλο «Η Νύχτα. Ζώντας χωρίς μάρτυρες», πλέκετε το εγκώμιο της νυχτερινής ζωής, συνδέοντάς τη με την ελευθερία. Στην παράδοση του Διαφωτισμού, η νύχτα παρέπεμπε στον ύπνο της Λογικής, στον σκοταδισμό. Προς τι αυτή η φαντασιακή αντιστροφή;

– Τυχαίνει σε προσωπικό επίπεδο να έχω καλύτερη σχέση με τη νύχτα. Αυτό που εγώ βλέπω στη νύχτα δεν είναι η βία, η αγωνία, αλλά η σχέση της με τη δημοκρατία. Οταν το φως είναι λιγότερο, οι ιεραρχίες που επιβάλλουν τα κουστούμια, οι κοινωνικές θέσεις, οι συμβατικότητες, υποχωρούν. Η νύχτα λειτουργεί εξισωτικά και μας επιτρέπει να δραπετεύσουμε από το τρίγωνο «μετρό - δουλειά - ύπνος», που στριμώχνει τη ζωή μας. Υπάρχει η τάση να συνδέουμε τον Διαφωτισμό με το φως, αλλά το λευκό φως από τους σωλήνες νέον που δεχόμαστε αυτή τη στιγμή δεν είναι Διαφωτισμός, είναι απλώς διαφάνεια. Τη χθεσινή νύχτα την πέρασα στα Εξάρχεια, μια συνοικία πάρα πολύ ζωντανή τη νύχτα, που μου θύμισε το πρόσφατο γαλλικό κίνημα «Ξεσηκωθείτε τις Νύχτες» (Nuit Debout), στην πλατεία Ρεπουμπλίκ του Παρισιού και σε άλλες πόλεις, πριν από τις διαδηλώσεις για την εργασιακή μεταρρύθμιση. Ο Ζακ Ρανσιέρ μας θυμίζει ότι τον 19ο αιώνα εργάτες του Παρισιού μαζεύονταν τη νύχτα, έπειτα από μια μέρα δουλειάς, σε κύκλους αυτομόρφωσης ή καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κέρδιζαν τη νύχτα ό,τι τους είχε αρνηθεί η μέρα.

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή»

http://www.kathimerini.gr/996885/article/epikairothta/kosmos/o-gallos-filosofos-mikael-fesel-milaei-sthn-k-h-eyrwph-kai-h-apeilh-toy-e8nikismoy

Παιδεία Μέρος (I): Ο κ. Μητσοτάκης «Συνελήφθη» Αντιγράφων.Του Γιάννη Περάκη

Παιδεία Μέρος (I): Ο κ. Μητσοτάκης «Συνελήφθη» Αντιγράφων

Η παιδεία αποτελεί ένα μεγάλο και ευαίσθητο θέμα. Το παρόν έχει στόχο να αναδείξει κάποιες πτυχές της. Εχει χωρισθεί σε ενότητες.

Το πρώτο μέρος αναλύονται οι εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη (24/11/2018).

Το δεύτερο μέρος καταβάλλεται προσπάθεια καταγραφής της υπάρχουσας κατάστασης τολμώντας να προταθούν μέτρα, για την αναγέννηση της παιδείας μας.

Βασική αρχή και η βάση μιας οποισδήποτε σοβαρής συζήτησης για την εκπαίδευση, ως την ποιότητά της, την αυτονομία της και την προσβασιμότητά της αποτελεί το θέμα της χρηματοδότησης της απο τον κρατικό προυπολογισμό.

Ολα τα άλλα αποτελούν το άλλοθι για την ιδωτικοποίηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης (για τους έχοντες) ή την διαιώνιση της «κακομοιριάς» της Ελληνικής Δημόσιας Εκπαίδευσης. 

Τους βασικούς άξονες του προγράμματος της ΝΔ για την Παιδεία παρουσίασε ο κ. Κ. Μητσοτάκης (24/11/2018). Πρίν απο οποιαδήποτε ανάλυση-αξιολόγηση των προτάσεων αυτών επισημαίνονται βασικές ομοιότητες (αντιγραφή) με παλαιότερους νόμους:

Ομοιότητες των "προτάσεων" της Ν.Δ. 1978-1990-2018
Ο Νόμος 815 του "εθνάρχη" τους (22/08/1979) Η πρόταση της Ν.Δ. (05/11/1990) Η πρόταση της Ν.Δ. σήμερα (24/11/2018)
* Στόχος του Ν. 815 ήταν πάνω απ' όλα να «βάλει τάξη» στα ΑΕΙ, κατατέθηκε νομοσχέδιο από τον τότε υπουργό Παιδείας Ι. Βαρβιτσιώτη στις 22/08/ 1978 και ψηφίστηκε (ως νόμος 815) -Για να περιορίσει τις αντιδράσεις, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επέλεξε ξανά το τμήμα διακοπών της Βουλής. Το επικείμενο «πολυνομοσχέδιο» (επι Κωνστ. Μητσοτάκη) προέβλεπε κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων και περικοπές στις υπόλοιπες παροχές προς τους φοιτητές (σίτιση-στέγαση) περιορισμό της φοιτητικής συμμετοχής στην ανάδειξη των πανεπιστημιακών οργάνων. Περιγράφοντας ένα περιβάλλον ανομίας και κάνοντας λόγο για σχολές- γιάφκες της βίας και στέκια εγκλήματος. Ο νόμος για το άσυλο θα καταργηθεί Αυτεπάγγελτη επέμβαση των δημοσίων αρχών για κάθε αξιόποινη πράξη που λαμβάνει χώρα στα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα και πειθαρχικές ευθύνες όταν οι Πρυτανικές Αρχές δεν ενημερώνουν έγκαιρα τα αρμόδια δημόσια όργανα για παραβατικές πράξεις. Τελεία και παύλα.
* Βασικές ρυθμίσεις του νόμου 815, ήταν η σκλήρυνση των εξεταστικών ρυθμίσεων (περιορισμός των εξεταστικών περιόδων από 3 σε 2, κατάργηση της δυνατότητας μεταφοράς μαθημάτων) και κυρίως η επιβολή ανώτατου χρονικού ορίου σπουδών (το περίφημο «ν + ν/2»).  Λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ με περίεργες «ερμηνείες» του άρθρου 16 του συντάγματος, κατάργηση της επετηρίδας διορισμού των εκπαιδευτικών, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές και πιθανότατα περιστολή του πανεπιστημιακού ασύλου («Ελευθεροτυπία» 29/10 & 6/11/90).  Καθιερώνεται ανώτατο χρονικό όριο ολοκλήρωσης των προπτυχιακών σπουδών στα ν+2 έτη, εκτός εξαιρέσεων που θα αποφασίζονται από τα αρμόδια όργανα του εκάστοτε ιδρύματος.

Κατ’ αρχάς μία παρατήρηση «κοινωνιολογικού» περιεχομένου. Αυτό το τελεία και παύλα (η αυταρχικότητα) δεν αρμόζει στον κ. Μητσοτάκη. Ηταν βασικό προσόν του «εθνάρχη» τους. Μάλλον ταιριάζει ο ρόλος του αμνοεριφίου, θυσία στο βωμό του «μεγάλου συνασπισμού».

Αναλύοντας τους βασικούς άξονες εξάγονται «χρήσιμα» συμπεράσματα:

 

Οι προτάσεις αναλυτικά με την απαραίτητη πολιτική τους αποκρυπτογράφηση:

 

Οι προτάσεις αναλυτικά: Η Αποκρυπτογράφηση
1 Το δημόσιο σχολείο μετατρέπεται σε μια σύγχρονη και δημιουργική κυψέλη γνώσης και καινοτομίας. Με έμφαση στην καλλιέργεια ήπιων (δημιουργικότητα, κριτική σκέψη, επίλυση προβλημάτων, ομαδική δουλειά) και ψηφιακών δεξιοτήτων (χρήση υπολογιστών, ψηφιακή επικοινωνία, ασφαλής χρήση διαδικτύου), αντί για ενθάρρυνση της αποστήθισης και της παπαγαλίας. Η δαπάνη για την παιδεία δεν αυξάνεται διότι θεωρείται μη "αναγκαία" για την αναβάθμισή της
2 Τα προγράμματα σπουδών εμπλουτίζονται με νέες, δημιουργικές και διαδραστικές μεθόδους διδασκαλίας και νέες εκπαιδευτικές θεματικές, όπως η επιχειρηματικότητα, η οδική συμπεριφορά, ο εθελοντισμός, η αντίδραση σε φυσικές καταστροφές κ.ο.κ. Δεν κρύβεται η εμμονή για την "διαπαιδαγώγηση" της νέας γενιάς
3 Καθιερώνεται η δυνατότητα «άσκησης» σε επιχειρήσεις, ώστε οι μαθητές να εξοικειώνονται με την πραγματική οικονομία, και να επιλέγουν το αντικείμενο σπουδών τους με μεγαλύτερη σιγουριά. Τα προγράμματα της δωρεάν εργασίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις απο μικρή ηλικία
4 Αλλάζει ριζικά η Επαγγελματική Εκπαίδευση, ώστε από λύση ανάγκης για λίγους, να γίνει συνειδητή επιλογή και εργαλείο απασχόλησης για πολλούς. Υποβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης και η παραγωγή "ειδικευμένων εργατών"
5 Τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα θα εξελιχθούν σε αναπτυξιακούς πυλώνες σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, αναπτύσσοντας συνεργασίες και δικτυώσεις με τον κόσμο της παραγωγής και της επιχειρηματικότητας, με κοινωνικούς φορείς, και με ιδρύματα του εσωτερικού και του εξωτερικού. Η Ιδιωτικοποίηση των Δημόσιων Πανεπιστημίων εκ των έσω
6 Το δημόσιο σχολείο απελευθερώνεται από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Υπουργείου σε επίπεδο οργανωτικό και διοικητικό, αλλά και σε επίπεδο παιδαγωγικό. Ο εκπαιδευτικός αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία να εμπλουτίζει τον τρόπο και τα μέσα διδασκαλίας, και να διαμορφώνει εκπαιδευτικές δραστηριότητες με βάση τις ανάγκες των μαθητών. Ξαφνικά ο κ. Μητσοτάκης είναι υπέρ της "κολεκτιβοποίησης" των σχολείων
7 Τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα γίνονται πραγματικά αυτόνομα και αυτοδιοικούμενα. Θα διαμορφωθεί πλαίσιο που θα επιτρέπει στα ιδρύματα να προσελκύουν πόρους από ιδιωτικές πηγές και να τους διαχειρίζονται με τον πιο αποδοτικό τρόπο, αλλά με τήρηση αυστηρών κανόνων διαφάνειας και λογοδοσίας. Παρομοίως ο κ. Μητσοτάκης είναι υπέρ της κολεκτιβοποίησης των Πανεπιστημίων
8 Κανένα παιδί εκτός παιδικού σταθμού. Για κάθε παιδί που δεν βρίσκει θέση σε δημοτικό παιδικό σταθμό, η οικογένεια του, εφόσον πληροί τα εισοδηματικά κριτήρια, θα λαμβάνει κουπόνι ύψους 180 ευρώ το μήνα για 10 μήνες το χρόνο, το οποίο και θα μπορεί να εξαργυρώνει σε βρεφονηπιακό σταθμό της επιλογής της. Η χρήση του κουπονιού εκτός της αντικατάστασης του μισθού στον ιδιωτικό τομέα θα γενικευθεί και στο δημόσιο
9 Ενισχύεται ο θεσμός της πρακτικής άσκησης στα Πανεπιστήμια, ώστε οι φοιτητές να αποκτούν πολύτιμη εργασιακή εμπειρία και να ενισχύουν τις προοπτικές απασχόλησής τους στη συνέχεια. Η εμμονή για την "διαπαιδαγώγηση" της νέας γενιάς σε επανάληψη
10 Αξιολόγηση των σχολικών μονάδων από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. Ενδιαφέρουσα πρόταση αλλά αποτελεί άλλοθι για την επόμενη εξαγγελία
11 Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι σήμερα κρατάνε τη δημόσια εκπαίδευση και το δημόσιο σχολείο όρθιο. Ο στόχος της αξιολόγησης δεν είναι ο στιγματισμός και η τιμωρία αλλά η διαρκής βελτίωση και η επιβράβευση της προσπάθειας, και για αυτό η αξιολόγηση θα συνδέεται με τη διαδικασία επιμόρφωσης και κατάρτισης, για συνολική βελτίωση του εκπαιδευτικού δυναμικού. Κρείττον εις κόρακας ή εις κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς, οι δε ζώντας εσθίουσιν. μτφρ: Καλύτερα να πέσεις σε κοράκια παρά σε κόλακες. Διότι τα μεν τρώνε νεκρούς, οι δε ζωντανούς (Αντισθένης, 445-360 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος).
12 Η κρατική χρηματοδότηση προς τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης γίνεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων και δεικτών, και συνδέεται με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης. Επιπλέον, ο Ακαδημαϊκός Χάρτης της χώρας (π.χ. συγχωνεύσεις/ενοποιήσεις Πανεπιστημίων-ΤΕΙ) θα προκύπτει από την αξιολόγηση της Α.ΔΙ.Π και στη βάση συγκεκριμένων κριτηρίων. Η διάλυση της Δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης με την χρηματοδότηση των "υπάκουων και των ημετέρων" πρυτανικών αρχών.

 

Καίτοι αγράμματη, η γραία μ’ εδίδαξεν ότι εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).

Το κομβικό σημείο της πρότασης της Ν.Δ. για την εκπαίδευση είναι η αναθεώρηση των παραγράφων του άρθρου 16 του Συντάγματος που αφορούν την ανώτατη εκπαίδευση προκειμένου να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Σε ποιούς απευθύνεται ο κ. Μητσοτάκης

Ερευνώντας την αγορά με σκοπό να ιχνηλατήσουμε ποιούς ενδιαφέρει η ιδιωτικοποίηση της παιδείας και λαμβάνοντας υπ’ όψιν το κόστος σπουδών σε ένα καλό πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο, καταλήγουμε στο εξής.Το μέσο κόστος στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 45.000,00 δολάρια (40.000,00 ευρώ) και στο Ην. Βασίλειο σε 18.000,00 λίρες (21.000,00 ευρώ) συμπεριλαμβανονται τα έξοδα διαμονής.

Ενα καλό ιδιωτικό πανεπιστήμιο εάν ιδρυθεί στην χώρα μας το κόστος φοίτησης δεν είναι μικρότερο απο το κόστος του εξωτερικού με δεδομένο το κόστος των υποδομών, των μετακλήσεων των καθηγητών κλπ. Βάσει της επεξεργασίας των φορολογικών δηλώσεων απο την ΑΑΔΕ (Taxisnet) το έτος 2016 (Πίνακας-2) παρατηρούμε τα εξής:

Πίνακας 2- Ετος 2016 Αριθμός Φορολογικών Δηλώσεων και Δηλωθέν Οικογενειακό Εισόδημα απο κάθε Κατηγορία Προέλευσης
Κατά Κλιμάκια Εισοδήματος
Κλιμάκια Οικογενειακού Εισοδήματος Αριθμός Φορολογουμένων (Φορολογικών Δηλώσεων)
Απο 0 εως 70.000 6.137.437,00
Ανω των 70.000 56.796,00
Γενικό Σύνολο Φορολογουμένων 6.194.233,00

Εάν υποθέσουμε ότι τις 70.000,00 του οικογενειακού φορολογητέου εισόδηματος δηλώνονται ισόποσα απο τους δύο συζύγους (35.000,00+35.000,00=70.000,00), τότε θα αφαιρεθεί περίπου 12.000,00 ανά εισόδημα φόρος εισοδήματος & εισφοράς αλληλεγγύης που αναλογεί. Το καθαρό ποσό που απομένει ανέρχεται σε 75.000,00-12.000,00-12.000,00= 51.000,00 ευρώ. Ο υπολογισμός έγινε για να δούμε σε ποιά εισοδήματα αναφέρεται ο κ. Μητσοτάκης όταν μιλάει για ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Απευθύνεται σε 56.796 φορολογούμενους απο τους 6.194.233 ποσοστό 0,91% του λαού. Αυτούς αφορά.

Είναι εμφανής η προσπάθεια «απόκρυψης» με «απαλές» και γλυκερές λέξεις των προτάσων αυτών. Είναι η αντιγραφή των προτάσεων του ΟΟΣΑ:

1) «Τα σχέδια βελτίωσης των σχολείων δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικά χωρίς ειλικρινή αξιολόγηση της συνεισφοράς στην παιδαγωγική διαδικασία του κάθε εκπαιδευτικού και τελικά χωρίς μια διαδρομή διακοπής της απασχόλησης των αδύναμων εκπαιδευτικών». Τονίζεται το γεγονός ότι ο διευθυντής του σχολείου δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέγει ο ίδιος το προσωπικό που «ταιριάζει» καλύτερα στις ανάγκες του σχολείου του (Η εξήγηση της «κολεκτιβοποίησης» που εμμένει ο κ. Μητσοτάκης ).

2) Επαναλαμβάνεται πολλάκις ότι δεν μπορεί μια διαδικασία προσλήψεων να γίνεται συνολικά και κεντρικά, με βάση το σύνολο των «κενών θέσεων». Είναι τέτοια η «προσήλωση» στη μόνιμη και σταθερή δουλειά των εκπαιδευτικών, που για το ολιγόωρα μαθήματα προκρίνεται η πρόσληψη εκπαιδευτικών μερικής απασχόλησης (parttime) με συμβάσεις κάποιων χρόνων.

Είναι η κλασσική συνταγή των νεοσυντηρητικών εκπαιδευτικών πολιτικών που στην ακραία τους μορφή εφαρμόζεται στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία, με καταστροφικές συνέπειες για τους μαθητές (όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα σπουδάζει). Επαναλαμβάνεται για μια ακόμα φορά όλο το «πλούσιο» λεξιλόγιο που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να βλέπουμε στα κείμενα της εκπαιδευτικής πολιτικής: η λογοδοσία, τα δεδομένα (data), τα πλαίσια, η αποδοτικότητα η πλατιά συναίνεση.

Ο δημοσιευθείς Πίνακας της Eurostat με τα απογοητευτικά στοιχεία της κατάστασης της παιδείας μας ασφαλώς και «αγνοείται».

Πίνακας 3 Σημεία Αναφοράς εκπαίδευσης και κατάρτισης για το 2020 Ελλάδα Μέσος όρος Ε.Ε.
2012 2015 2012 2015
Ατομα που εγκαταλείπουν πρόωρα την εκαίδευση και κατάρτιση (ηλικίας 18-24 ετών) 11,3% 7,9% 12,7% 11,0%
Ολοκλήρωση της τριροβάθμιας εκπαίδευσης (ηλικίας 30-34 ετων) 31,2% 40,4% 36,0% 38,7%
Προσχολική εκπαίδευση και φροντίδα (απο 4 ετών μέχρι την ηλικία έναρξης της υποχρεωτικής εκαίδευσης) 76,0% 84,0% 93,2% 94,3%
Ποσοσό ατόμων ηλικίας 15 ετών με χαμηλές επιδόσεις σε                          
Ανάγνωση                                                                                                                   22,6%   17,8%  
Μαθηματικά 35,7%   22,1%  
Θετικές Επιστήμες 25,5%   16,6%  
Ατομα που εγκαταλείπουν πρόωρα την εκαίδευση και κατάρτιση (ηλικίας 18-24 ετών)
Γηγενής 8,2% 6,8% 11,6% 10,1%
Γεννημένοι στο Εξωτερικό 41,4% 24,1% 24,9% 19,0%
Ολοκλήρωση τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (ηλικίας 30-34 ετών)
Γηγενής 34,3% 44,2% 36,7% 39,4%
Γεννημένοι στο Εξωτερικό 10,5% 12,1% 33,8 36,4
Πηγή: Eurostat (ec.europa.eu/education/monitor)

Η αντιγραφή ενός γραπτού αποτελεί αιτία μηδενισμού του μαθητή στην εκπαίδευση.

Ο κ. Μητσοτάκης «συνελήφθη» όχι μόνο να αντιγράφει αλλά και η αντιγραφή ήταν απο επόμενο κεφάλαιο κάποιας επόμενης σελίδας.

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

"Χίλιες Ανάσες", το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη

"Χίλιες Ανάσες", το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη

Η συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε από την Ιωάννα Καρυστιάνη στη δηmοσιoγράφο Αργυρώ Μποζιώνη για την ιστοσελίδα Book Press.

“Αν κάποιος γνωρίσει την Ιωάννα Καρυστιάνη έστω και λίγο, θα διαπιστώσει ότι δουλεύει ασταμάτητα. Και όπως λέει η ίδια, όταν είναι πολύ μπλοκαρισμένη και ψυχοπλακωμένη και θέλει να τα πετάξει όλα στην ανακύκλωση και τα χαρτιά και τα μολύβια, ξεσπάει στην κουζίνα. Το τραπέζι που καθόμαστε γεμίζει σχεδόν μαγικά με γλυκά, καλούδια της Άνδρου, δίπλα σε στοίβες χαρτιά, χαρτάκια και μολύβια, καινούργιες εκδόσεις και βιβλία νέων συγγραφέων.

Αν σας ρωτήσω ποιοί συγγραφείς σας αρέσουν θα μου πείτε ή θα φοβηθείτε μήπως ξεχάσετε κάποιον;

Αν ερωτηθώ θα πω ότι λατρεύω τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Αλεξάνδρου, τον Τσίρκα αλλά αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που μιλάω και για τους σημερινούς, τον πατριάρχη του διηγήματος τον Παπαδημητρακόπουλο, τον Δημητρίου, τη Δούκα...

Και νεότερους;

Τον Παπαμάρκο, τον Παπαμόσχο, τον Παλαβό, τον Τσίρμπα, τη Βασιλική Πέτσα, τη Μαρλένα Παπαϊωάννου, τον Χρήστο Οικονόμου, λέω μερικούς, είμαι βέβαιη πως κάποιοι μου διαφεύγουν. Τους διαβάζω και νιώθω χαρά και συγκίνηση όταν πέφτει στα χέρια μου γραπτό νεότερου συγγραφέα και μακάρι να έχουν βοήθεια και από τους εκδότες και από εσάς, τους δημοσιογράφους.

Πιστεύετε δεν ασχολούμαστε όσο πρέπει;

Το πολύ πολύ να ασχοληθείτε με κανέναν μυθιστοριογράφο, με τους ποιητές και με διηγηματογράφους λιγότερο. Έχει σημασία και εσείς κι εμείς, οι πιο γνωστοί, να παρουσιάζουμε τους νέους συγγραφείς, να τους προτείνουμε.

Βλέπω το πρόγραμμά σας είναι πολύ γεμάτο από παρουσιάσεις, ειδικά τώρα που έχετε και το καινούργιο σας βιβλίο «Χίλιες ανάσες». Ξέρω ότι πηγαίνατε και εξακολουθείτε να το κάνετε και σε πολλά σχολεία.

Ειδικά σε σχολεία δεν θέλω να αρνούμαι να πηγαίνω, προτιμώ κιόλας σε υποβαθμισμένες περιοχές και δεν θέλω σχεδόν καθόλου να πηγαίνω για να μιλήσω για τα δικά μου βιβλία. Θέλω να τους κάνω ποίηση, πεζογραφία, να κάνουμε κουβέντες, να φτιάχνουμε μαντινάδες, τετράστιχα, είναι καταπληκτική εμπειρία. Σε αυτά τα σχολεία έχω δει και καταπληκτικούς εκπαιδευτικούς που έχουν κάνει παπάδες με τα παιδιά.

Πώς κάνει κάποιος τα παιδιά να ενδιαφερθούν για την ποίηση;

Εγώ δεν είμαι φιλόλογος, ούτε εκπαιδευτικός, αλλά σε ένα σχολείο πρότεινα, όταν μπαίνουν στην τάξη κάθε πρωί οι μαθητές, ο καθένας να λέει τους στίχους του αγαπημένου του τραγουδιού. Ας πει και Πάολα, ας πει και Σάκη Ρουβά. Κάποιο παιδί θα ψάξει για να κάνει το κομμάτι του στη γκόμενά του και θα πει Αγγελάκα, κάποιο άλλο θα πει Τζον Λένον, Radiohead, θα φτάσουν στην Παπαγιαννοπούλου, τον Γκάτσο, αυτή είναι μια γέφυρα με την ποίηση. Που δεν κοστίζει τίποτα να γίνει, ούτε στο υπουργείο ούτε σε κανέναν να το κάνει.

Εσείς πότε αρχίσατε να γράφετε; Μάλλον τι πρωτογράψατε; Ποιήματα;

Έγραφα από πιτσιρίκα ποιήματα, ζωγράφιζα, στο γυμνάσιο έγραφα ποιήματα και τα έδινα στις συμμαθήτριές μου, τα χρησιμοποιούσαν για ραβασάκια. Πάντα ήθελα να γράφω, είχα αρχίσει να μαζεύω υλικό, σκέψεις, ιστορίες σε ντοσιέ από πολλά χρόνια πριν δημοσιεύσω τις ιστορίες της κυρίας Κατάκη. Φοβόμουνα πάρα πολύ ότι δεν μπορώ να καταφέρω με τις λέξεις τίποτα, είχα αμφιβολία αν έχω πραγματικά κάτι ουσιαστικό να πω, δε μεγαλοπιανόμουν ποτέ, δεν ήθελα να βρω πρωτότυπα πράγματα, ιστορίες και τέτοια....

Κρατάτε σημειώσεις γι' αυτά που σας ενδιαφέρουν;

Συνέχεια. Είμαι πάντα με μπλοκάκι και μολύβι στην τσέπη.

Τι σημειώνετε; Σκέψεις σας; Λόγια των άλλων;

Τα πάντα. Μπορεί κάτι να ακούσω και να θέλω να το σημειώσω, κάτι να ακούσω που θα με πάει κάπου και θα ξεκλειδώσει μια σκέψη που δεν έχει βρει ακόμα τη διατύπωσή της, μπορεί να δω μια εικόνα, ένα ζευγάρι μάτια που για μια στιγμή μπορεί να συναντηθούμε.

Δουλεύετε με μαγνητόφωνο;

Μου αρέσει το χαρτί, το μολύβι, το ψαλιδάκι.

Και πότε ξέρετε ότι έχετε το κουκούτσι της ιστορίας σας; Ή δεν έχετε το κουκούτσι αλλά έχετε για παράδειγμα ένα τίτλο για να ξεκινήσετε; Ή το τέλος; Αν μιλούσαμε για κουζίνα θα ρωτούσα «πότε καταλαβαίνετε ότι δένει το γλυκό»;

Όλο αυτό το υλικό που μαζεύω κατά καιρούς, υφίσταται το αναγκαίο ξεσκαρτάρισμα. Δουλεύω άπειρες ώρες, κοιμάμαι γύρω στις τρεις με τέσσερις ώρες, –ήμουν από παιδί ολιγόϋπνη– τρεις, τρεισήμισι το πρωί είμαι με καφέ και τσιγάρο. Είμαι πάντα κουρασμένη, το έχω πάρει απόφαση, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είμαι πολύ νευρικό άτομο. Κάνω λοιπόν μια άσκηση, βάζω για παράδειγμα δύο γυναίκες ηλικιωμένες στο πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας. Τι κουβεντιάζουν αυτές; Ή κάνω διαλόγους ανάμεσα σε δύο φιλάθλους ή κάθομαι και φτιάχνω φράσεις. Φτιάχνω πενήντα φράσεις για παράθυρα ή για καρέκλες, για τον αέρα, για το φιλί. Οι σαρανταπέντε φράσεις είναι για πέταμα, οι άλλες κάπου με οδηγούν και πολλές φορές καταλήγω να στρώσω μια φράση για τον αέρα που φτιάχνει ένα σπινθήρα για να τελειώσει π.χ. ένα κεφάλαιο. Έτσι, φράσεις φτιαγμένες για μικρά αντικείμενα, αν τις βάλω και τις συνταιριάξω με βοηθάνε σε μια πιο βαθιά νοηματοδότηση μιας κεντρικής ιδέας που έρχεται και μου φεύγει. Μαζεύω λοιπόν ένα υλικό το οποίο γυρεύει να ζυγιστεί. Αν δω ότι αντέχει μέσα μου και έχει νόημα ξεκινάω.

Η κεντρική ιδέα συνεπώς είναι το θεμέλιό σας;

Η κεντρική ιδέα, που πρέπει να τη βάλω σε ένα οικόπεδο, μετά να κουβαλήσω την εμπλοκή του χρόνου, να φτιάξω τις κολόνες, που συνήθως είναι οι βασικοί χαρακτήρες. Όλα τα υπόλοιπα είναι υλικά που πρέπει να υπάρξουν, παράθυρα, πόρτες που θα βοηθήσουν την κυκλοφορία της ιστορίας αλλά θα βγαίνουν και παραέξω.

Η κεντρική ιδέα, που πρέπει να τη βάλω σε ένα οικόπεδο, μετά να κουβαλήσω την εμπλοκή του χρόνου, να φτιάξω τις κολόνες, που συνήθως είναι οι βασικοί χαρακτήρες. Όλα τα υπόλοιπα είναι υλικά που πρέπει να υπάρξουν, παράθυρα, πόρτες που θα βοηθήσουν την κυκλοφορία της ιστορίας αλλά θα βγαίνουν και παραέξω. Κατά κάποιον τρόπο οργανώνω πολεοδομικά την αρχιτεκτονική της ιστορίας, μια εγκεφαλική κατασκευή, ας το πούμε έτσι.

Η περίοδος της δοκιμασίας του συγγραφέα πότε αρχίζει;

Όταν αρχίζεις σιγά σιγά να δίνεις πνοή και στο θέμα του χρόνου, στη διακύμανση της μνήμης και τη σημασία της. Όταν αφαιρούμε αυτή ειδικά τη σημασία της μνήμης μπερδευόμαστε, χάνουμε μόνοι μας αυτό το νήμα που βοηθάει στη συγκρότηση του εαυτού. Είναι σαν να αφηνόμαστε σε μια αποσυσχέτηση από το ιστορικό πλαίσιο, το τοπικό πλαίσιο.

Η φιλοτέχνηση των χαρακτήρων δεν σας βασανίζει περισσότερο;

Είναι το επόμενο βήμα, δεν αρκεί να βρω ονόματα απλά, τη Βιβή Χολέβα, τη Μίνα Σαλταφέρου, την Πηγή Βογιατζή, δεν αρκεί να είναι συμβατά με την ιστορία μου, πρέπει να φιλοτεχνήσω χαρακτήρες με πνοή αληθοφάνειας, να είναι πειστικοί και να ενδιαφέρουν εμένα για να μπω στη βάσανο και το γλέντι του γραψίματος.

Οι κορυφαίες στιγμές αυτής της εμπειρίας ποιες είναι;

Όταν σε παιδεύει κάτι, έχει μπλοκάρει το μυαλό σου, το φέρνεις από δω από κει, σου λείπει μια λέξη, η οποία θα αποδώσει με σαφήνεια και με ακρίβεια αυτό που σε απασχολεί και θα σου δώσει το σωστό του βάρος, και τη βρίσκεις. Και βάζεις έντεκα λέξεις στη σειρά, αυτό σου προσφέρει την ανακούφιση ότι κάτι σημαίνει.

Η καθοριστική ταυτότητα των χαρακτήρων σας ποια είναι;

Τρεις ταυτότητες είναι ανάλλαχτες για κάθε άτομο και πολύ καθοριστικές για τη συγκρότηση της προσωπικότητας και του εαυτού.

Είναι η οικογενειακή ταυτότητα, που δεν επιδέχεται αλλαγή, με ότι σημαίνει αυτό, γιατί είναι και το πρώτο «εμείς», δεύτερη είναι ο γενέθλιος τόπος του καθενός. Όπου και να σε ξεβράσει η ζωή, τον κουβαλάς μαζί σου και είναι καθοριστικός γιατί έχεις ζήσει τα θεμελιακά παιδικά χρόνια, έχεις αποκτήσει αίσθηση του ορίζοντα και της γειτονιάς και αυτό γίνεται συναισθηματική πρωτεύουσα όλης σου της ζωής και το τρίτο είναι η μητρική γλώσσα, που επίσης δεν αλλάζει, όσο καλά και να μάθεις αγγλικά, κινέζικα, σουηδικά. Οι πρώτες λέξεις είναι το πάσο σου για την επικοινωνία και με τον εσώτερο εαυτό και με τους άλλους. Οπότε, φτιάχνω έτσι τις ταυτότητες των ηρώων και αυτό με βοηθάει και στη διαπλοκή των χαρακτήρων μεταξύ τους και στην εξέλιξή τους.

Τους οποίους αφήνετε απαράλλαχτους μέχρι το τέλος;

Όταν τελειώσω το βιβλίο, το διαβάζω δυνατά, σαν να θέλω να ακούσει ο καθένας ήρωάς μου καλά, αυτό που τον αφορά. Και στο τέλος φοβάμαι μην ακούσω παράπονα, γιατί ξέρω ότι πρέπει να διορθώσω.

Όταν αρχίζω να δίνω ζωή στον χαρακτήρα συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό, ανακαλύπτω πόσα πράγματα έχω κάνει λάθος, πόσα πράγματα τα έφτιαξα ερήμην του χαρακτήρα, δίνοντάς του έναν τίτλο, μια ταμπέλα. Όταν τελειώσω το βιβλίο, το διαβάζω δυνατά, σαν να θέλω να ακούσει ο καθένας ήρωάς μου καλά, αυτό που τον αφορά. Και στο τέλος φοβάμαι μην ακούσω παράπονα, γιατί ξέρω ότι πρέπει να διορθώσω.

Ακούτε συνήθως παράπονα από τους ήρωές σας;

Έχω μια πετριά, δεν είναι δικογραφία ένα μυθιστόρημα, αλλά προσπαθώ να είμαι δίκαιη με όλους τους χαρακτήρες. Λειτουργώ περισσότερο σαν ληξίαρχος μικρογεγονότων, χρονικογράφος της καθημερινότητάς τους και σαν παλμογράφος της διακύμανσης των αισθημάτων της ζωής τους. Αυτό κάνω.

Γράφετε συνήθως για μικρούς τόπους, εκεί διαδραματίζονται οι ιστορίες σας, σας διευκολύνει ο μικρός τόπος;

Τελικά δεν είναι μικρός ο τόπος. Λέει κάπου η Πηγή Βογιατζή (η κεντρική ηρωίδα στις Χίλιες ανάσες) «ο ουρανός δεν είναι ποτέ στενός». Μπορεί να είναι ένα μικρό νησί ο τόπος, αλλά όταν δώσεις τον χρόνο του, δεν λείπει τίποτα. Μάλιστα εκεί, έχω τη δυνατότητα να είμαι πολύ πιο προσεκτική, δίκαιη και δημιουργική με την έννοια ότι θα επιτρέψω –κάτι που το πιστεύω και για τη ζωή και το θέλω–, να πρωταγωνιστήσουν και οι δεύτεροι χαρακτήρες, που δεν θεωρώ καθόλου ασήμαντους.

Ο μικρός χώρος, το νησί στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία σας, σας δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας;

Στην ανθρώπινη περιπέτεια πιστεύω δεν υπάρχει μικρό και μεγάλο. Ο μικρός τόπος προσφέρεται σαν ανάγλυφο, σαν μικρογραφία κοινωνίας, όπου εκεί είσαι υποχρεωμένος να κοιτάξεις βαθιά, δεν μπορείς να αναλωθείς σε περιγραφές της φύσης.

Έχεις την αίσθηση του ανήκειν κάπου, δεν είσαι ανέστιος και περιφερόμενος και άγνωστος μεταξύ αγνώστων μέσα στη μεγαλούπολη. Πολλές φορές θέλεις και αυτό αλλά πολύ περισσότερες αποζητάς την οικειότητα του γνωστού, να ξέρεις ποιος είναι ποιος, περίπου. Αυτό είναι πολύτιμο επειδή η αντανάκλαση αυτής της γνώσης σε βοηθάει να δεις καλύτερα και πλευρές του εαυτού σου, να κρίνεις και να τον συσχετίσεις καλύτερα με ένα πλαίσιο. Στην ανθρώπινη περιπέτεια πιστεύω δεν υπάρχει μικρό και μεγάλο. Ο μικρός τόπος προσφέρεται σαν ανάγλυφο, σαν μικρογραφία κοινωνίας, όπου εκεί είσαι υποχρεωμένος να κοιτάξεις βαθιά, δεν μπορείς να αναλωθείς σε περιγραφές της φύσης. Ο τόπος υπάρχει γιατί κάποιοι άνθρωποι ζουν εκεί, όσο μικρός και αν είναι ο τόπος, ποτέ δεν είναι ασήμαντος και έτσι το βλέπω εγώ. Και ο πιο μικρός τόπος μπορεί να αποκτήσει οικουμενική διάσταση.

Οι ιστορίες που διαδραματίζονται στον παρόν είναι η πιο επικίνδυνη «κούρσα γραφής»;

Δε διαφωνώ καθόλου. Τα τρία τελευταία μου βιβλία διαδραματίζονται στον παρόντα χρόνο, σε αυτόν της παρατεταμένης περιόδου κρίσης που διανύουμε και δεν ήθελα να το αποφύγω με τίποτα, δεν γίνεται να το αποφύγεις.

Ο λογοτεχνικός χειρισμός αυτής της περιόδου σάς δυσκολεύει;

Εγώ πιστεύω και στην τέχνη εν βρασμώ –πολλές φορές το βλέπουμε στα θέατρα ή στη μουσική– και με τον κίνδυνο να βιαστείς και να κάνεις λάθος, πιστεύω και στην εν καιρώ, όταν πια μπορείς να έχεις μια συνολική και πιο ώριμη ματιά πάνω στα πράγματα. Και το ένα χρειάζεται και το άλλο. Η κρίση είναι παρούσα, δεν έχω πρόθεση να γράψω ένα πολιτικό βιβλίο για τα τεκταινόμενα, εγώ βγάζω τον λογαριασμό της συνέπειας όλων αυτών που συμβαίνουν και στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλω να περιοριστώ σε αυτό. Γιατί πιστεύω ότι κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ασφυκτικές ή ανθηρές, η ανθρώπινη ζωή γυρεύει την, το κατά το δυνατόν, πληρότητά της και με άλλα πράγματα, με τον έρωτα, με τη φιλία, με τα πάντα. Αυτό είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και μπορεί να γίνεται και σαν έκκληση στη ζωή, σαν αντίδοτο στη δυστυχία και την καταστροφή.

Αν σας ζητούσα να μου πείτε τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τα βιβλία σας;

Θα σας έλεγα η επίμονη ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και ειδικά πάνω στην οικογένεια. Στο σπίτι, στη μινιατούρα της ανθρώπινης περιπέτειας. Θα έλεγα ότι και το παρελθόν με τις ιστορίες του πρωταγωνιστούν στα βιβλία μου. Έρχονται από παλιά οι ιστορίες, ειδικά όταν το παρελθόν έχει αδιατύπωτες και ανεπίλυτες ιστορίες και πιέζει το μέλλον. Επίσης και σε σχέση με τη μνήμη, δεν υπάρχουν απόλυτες βεβαιότητες σε κανέναν για τίποτα και αυτό είναι το συναρπαστικό υλικό της ζωής, σε αναμμένα κάρβουνα κάθονται όλοι.

Στις Χίλιες ανάσες εκτός από τους εν ζωή πρωταγωνιστές, πρωταγωνιστούν και δύο νεκροί.

Αυτό το ήθελα γιατί πιστεύω ότι οι νεκροί δεν πάνε χαμένοι. Είτε εκτελεστούν στον τοίχο της Καισαριανής, είτε χαθούν σε ατύχημα, είτε σε αρρώστια ο αγαπημένος νεκρός δεν είναι ένα κεφάλαιο που κλείνει και έσβησε, γιατί προκαλεί απολογισμούς, ανακεφαλαιώσεις και βοηθά στο να ακονίζονται τα συναισθήματα και να ζυγίζονται καλύτερα. Οι νεκροί σε αυτό το μυθιστόρημα «ξεχορταριάζουν τους δρόμους» και παρέχουν την ελευθερία για να πάει η ζωή στα παρακάτω κεφάλαια με το όποιο τίμημα και τις όποιες δυσκολίες. Εγώ θυμάμαι τους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή και αγωνίζομαι να τους θυμάμαι – αλίμονο αν τους ξεχάσω. Μπορεί να νιώθω ξεπερασμένη πολλές φορές, αλλά όταν είμαι βουτηγμένη στο παρόν λέω «Ιωάννα, μεταβολή, γύρνα και κοίτα προς τα πίσω». Θέλω να δω, καλώς έχουν ξεχαστεί κάποια πράγματα; Τα έφαγε η σκόνη του χρόνου δίκαια; Ή υπάρχουν πράγματα που αξίζει να μη λησμονηθούν γιατί έχουν να μας πουν πράγματα ακόμη και δεν έχουν εκμετρίσει νοερά τον βίο και τη σημασία τους; Δεν είναι νοσταλγικές ανάγκες αυτές, το παρελθόν είναι ανεπίστρεπτο.

Μοιράζετε διάφορα στοιχεία του χαρακτήρα σας στις ηρωίδες, αλλά ποια αγαπάτε;

Και σε ζωντανούς και σε νεκρούς τα μοιράζω, αλλά αφού με ρωτάτε για το Χίλιες ανάσες θα ήθελα να ήμουνα η Πέπη, που είναι και πληγωμένη και δοτική και φρουρός σε αυτό τον εγκαταλελειμμένο οικισμό, που αγαπά όλους τους ηθοποιούς του κόσμου, αυτή είναι μέσα στην καρδιά μου, αλλά αισθάνομαι ότι οι ηρωίδες μου έχουν κάτι η μία από την άλλη, κολυμπά η μια μέσα στην άλλη. Όταν ξεκινάς να φτιάξεις ένα χαρακτήρα μοιραία χρησιμοποιείς πρώτη ύλη από τον εαυτό σου, είτε για άντρα πρόκειται, είτε για γυναίκα, είτε για Έλληνα ή ξένο, είναι οι σκέψεις σου για την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι υλικό δικό σου. Μετά, έρχεται η ώρα να τους απελευθερώσεις και πάνε παρακάτω μόνοι τους.

Θα σας ρωτήσω και για την προτίμηση που έχετε στους αναγνώστες, ποιον αναγνώστη θέλετε;

Θέλω τον προσεκτικό αναγνώστη, να μη του διαφύγουν κάποιες φράσεις και εικόνες που κάτι σημαίνουν. Το τροχάδην της αφήγησης, η ανάγκη να δούμε τι συμβαίνει στο τέλος, ποιος παντρεύτηκε, ποιος χώρισε δεν είναι κάτι που επιθυμώ και με γοητεύει. Έχει σημασία η πλοκή που εδώ, στις Χίλιες Ανάσες, δεν είναι πολύκροτη, ούτε οι χαρακτήρες είναι επιδραστικοί στην κοινωνία, είναι συνηθισμένοι, ήθελα τη χαμηλή κλίμακα, την πιάτσα της ζωής, το τετριμμένο και συνηθισμένο.

Ξέρετε ότι πουλάτε, ότι είσαστε μια συγγραφέας αγαπητή, η επιτυχία σας δεσμεύει με ένα τρόπο; Ας πούμε, έχετε αγωνία όταν παραδίδετε στον εκδότη σας;

Περισσότερο με τον εαυτό μου τρώγομαι, πολλές μετωπικές συγκρούσεις μέσα στο κεφάλι μου. Αν πραγματικά αξίζω, αν έχω να πω κάτι που να σημαίνει και περιμένω την ετυμηγορία των δικών μου ανθρώπων. Η αγωνία είναι αν αξίζω να βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι.

Είμαι τυχερή που πουλάω αλλά δεν με απασχολεί αν θα πουλήσει, παρά το γεγονός ότι δεν είναι κακό να πουλάει ένα βιβλίο. Περισσότερο με τον εαυτό μου τρώγομαι, πολλές μετωπικές συγκρούσεις μέσα στο κεφάλι μου. Αν πραγματικά αξίζω, αν έχω να πω κάτι που να σημαίνει και περιμένω την ετυμηγορία των δικών μου ανθρώπων. Η αγωνία είναι αν αξίζω να βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι, δεν έχω τρομερή αυτοεκτίμηση και τελικά δεν είχα και ποτέ τελικά, είμαι ενοχική και όταν παραδίδω έχω την αγωνία αν θα υπάρχει επόμενο. Όταν παραδίδω το βιβλίο στον εκδότη πάντα έχω την αίσθηση ότι μου έχουν διαφύγει πράγματα. Αυτό σε κινητοποιεί, τα χρωστούμενα από προηγούμενα βιβλία για να μπεις στην περιπέτεια ενός επόμενου, έχοντας την ελπίδα ότι θα έχεις μεγαλύτερη τόλμη, καλύτερο οπλισμό. Βιβλίο με βιβλίο το επιθυμείς αυτό. Πάντα βάζεις ένα δύσκολο στοίχημα με τον εαυτό σου.

Αν θα έχετε έμπνευση ή ανταπόκριση;

Έμπνευση, αν θα έχω τα κότσια, αν μπορώ να σπάσω τα μούτρα μου, δεν θέλω την ασφάλεια να κάνω κάτι που να «περνάει». Είναι σπουδαίο να έχεις την έγκριση και την επιδοκιμασία των ομοτέχνων σου αλλά ο δημόσιος στίβος του καλλιτέχνη, και συνεπώς και του συγγραφέα, είναι ο τυχαίος αναγνώστης, ο άγνωστος. Εκεί θα περπατήσει το βιβλίο και θα κάνει σπινθήρα.

Ας πούμε ποιο είναι το τελευταίο σας στοίχημα;

Αν μπορώ με πολύ συνηθισμένο υλικό, με μια πλοκή που δεν έχει τεράστιες δραματικές κορυφώσεις, που είναι το τετριμμένο της πεζότητας και της καθημερινότητας, να πω μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

Σχέδιο Β : «Η εξαπάτηση των συνταξιούχων από τον Τσίπρα: δίνει 20 και αφαιρεί 200»

Σχέδιο Β

«Η εξαπάτηση των συνταξιούχων από τον Τσίπρα: δίνει 20 και αφαιρεί 200»

Δήλωση του Τάσου Σταυρόπουλου

Ο Τσίπρας σήμερα 22 ΝΟΕ 2018   στη Βουλή , χωρίς να ντρέπεται, μίλησε   για αυξήσεις   στους συνταξιούχους μέχρι 20 ευρώ: ««Δεν θα εφαρμοστεί η περικοπή των συντάξεων οι Κασσάνδρες διαψεύστηκαν και αντίθετα, περίπου 500 χιλιάδες συνταξιούχοι θα δουν από την 1η Ιανουαρίου αυξήσεις στις συντάξεις τους οι οποίες μπορεί να είναι 20 ευρώ αλλά για πολλούς είναι σημαντικό». Ξέχασε να αναφέρει για πόσο χρόνο δε θα εφαρμοστεί η περικοπή( μέχρι τις εκλογές), ξέχασε να αναφέρει   ότι τα οικογενειακά επιδόματα θα καταργηθούν από   1.1 2019 και ασφαλώς η μνήμη του   δεν τον βοήθησε να υπενθυμίσει   στο σώμα  ότι μόνος αυτός τόλμησε   να κόψει από τους χαμηλοσυνταξιούχους το ΕΚΑΣ, ενώ η κυβέρνηση   Σαμαρά δεν τόλμησε παρά τις πιέσεις της τρόικα. Μόνο η περικοπή για το 2019 ανέρχεται   σε 853 εκατομμύρια και αφορά τους χαμηλοσυνταξιούχους. Παρατίθεται   η συμφωνία με την τρόικα στα πλαίσια της τέταρτης αξιολόγησης.

Ο Τσίπρας εξαπατά και δουλεύει τους συνταξιούχους: δίνει 20 ευρώ ως προεκλογικό τέχνασμα, αφαιρεί 200 ευρώ από το ΕΚΑΣ.

«Η οριστική κατάργηση του ΕΚΑΣ, στους χαμηλοσυνταξιούχουςπεριέχεται ρητά στη συμφωνία της τέταρτης αξιολόγησης και του επικαιροποιημένου μνημονίου.

Σύμφωνα με το κείμενο της 23-5-2018 Συμφωνίας που κυκλοφόρησε μόνο στην αγγλική γλώσσα, τον Δεκέμβριο του 2019 θα καταβληθεί για τελευταία φορά το ΕΚΑΣ στις 240.000 περίπου χαμηλοσυνταξιούχους που το λαμβάνουν ακόμα.

Tο αγγλικό και το ελληνικό κείμενο:

«iv. Eliminate EKAS. Phase out the solidarity grant (EKAS) for all pensioners by end-December 2019, reducing it by EUR 570 million by 2017; EUR 808 million by 2018; and EUR 853 million by 2019. The authorities will adopt as a prior action the Ministerial Decision setting all the details for the awarding of EKAS in 2019.» και

«Κατάργηση ΕΚΑΣ (Επίδομα Κοινωνικής αλληλεγγύης συνταξιούχων). Σταδιακή κατάργηση του επιδόματος αλληλεγγύης (ΕΚΑΣ) για όλους τους συνταξιούχους έως τον Δεκέμβριο του 2019 με την περικοπή του κατά 570 εκατ. ευρώ το 2017, κατά 808 εκατ. ευρώ το 2018 και κατά 853 εκατ. ευρώ το 2019. Οι ελληνικές αρχές θα εκδώσουν ως προαπαιτούμενη δράση («prioraction») τη σχετική υπουργική απόφαση που θα ορίζει τις λεπτομέρειες για τη χορήγηση του ΕΚΑΣ το 2019.»                              

22 Νοέμβριου 2018

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040