Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Απεργιακές αποφάσεις σε κλάδους στο χώρο της εκπαίδευσης

Ποιοι έχουν αποφασίσει ως τώρα:

-Καθηγητές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (επαναλαμβανόμενες πενθήμερες από 16/9 με απόφαση του 90% των Συνελεύσεων που έγιναν σε όλη τη χώρα),

-Διοικητικοί ΑΕΙ-ΤΕΙ (απεργία 10-14/9 και πενθήμερη 16-20/9 με απόφαση της Ομοσπονδίας τους, που επικυρώνεται από τις γενικές συνελεύσεις. Το Πολυτεχνείο έχει ήδη ξεκινήσει απεργίες από 5/9, με ευθύνη και των καθηγητών. Το ΕΚΠΑ θα παραμείνει κλειστό έως τις 16/9 με απόφαση της Συγκλήτου. Κλειστά θα είναι όλα τα ΤΕΙ της χώρας την Τρίτη 10 Σεπτέμβρη μετά από απόφαση της Συνόδου των Προέδρων τους.

-ΟΑΕΔ, ΙΚΑ και λοιπά ασφαλιστικά ταμεία (Πενθήμερη από 16/9, ο ΟΑΕΔ με απόφαση Ομοσπονδίας, το ΙΚΑ με συνελεύσεις, η συνέλευση Αττικής ψήφισε σε κάλπη και το ποσοστό υπέρ της απεργίας διαρκείας ήταν 96%.).

-ΓΓ Εμπορίου και Καταναλωτή (από τον Αύγουστο σε κινητοποίηση διαρκείας με ανοιχτή συνέλευση κάθε πρωί στο κτίριο της Κάνιγγος)

-Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: η ΠΟΣΕΥΓ και η ΠΟΓΕΔΥ, καθώς και οι εργαζόμενοι του ΕΛΓΟ Δήμητρα (που απειλείται με κλείσιμο) από 9/9 κινητοποιήσεις και απεργίες με απόφαση συνελεύσεων.

-ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ (Ομοσπονδία των μηχανικών του δημοσίου): Συμμετοχή στην 48ωρη απεργία και πενθήμερη απεργία από 23 Σεπτεμβρίου (μαζί με άλλες Ομοσπονδίες)

-ΟΕΝΓΕ: Σε τριήμερη απεργία καλεί η Ομοσπονδία των νοσοκομειακών γιατρών στις 17-19 Σεπτεμβρίου. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται και στα νοσοκομεία που κλείνουν, όπως το Λοιμωδών και το Παναγία στη Θεσσαλονίκη.

-ΠΟΕΙΔΔ (Ομοσπονδία των εργαζόμενων ιδιωτικού δικαίου στο δημόσιο): 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες από τις 5/9 έως τις 16/9 και συμμετοχή στην απεργιακή εβδομάδα 16-20/9. Η απόφαση αυτή διευκολύνει τους συμβασιούχους σε κάθε χώρο να απεργήσουν μαζί με τα σωματεία των μόνιμων και ΙΔΑΧ και να μην χρησιμοποιηθούν ως απεργοσπαστικός μηχανισμός.

10/9: συνέλευση Ενιαίου Συλλόγου Υπαλλήλων ΥΠΠΟ
Συνέλευση Εργαζομένων στο Υπουργείο Εργασίας

Το σχολικό πρόγραμμα για πεινασμένα παιδιά είναι ο κοινωνικός αντίκτυπος της κρίσης στην Ισπανία

Του Tobias Buck, Malaga, Financial Times, 8/9/2013

Ο μεσημεριανός ήλιος είναι καυτός, οι παραλίες της Μάλαγα είναι κοντά με το αυτοκίνητο, τα σχολεία είναι ακόμα κλειστά. Αλλά όταν η Μαριμπέλ Καλάτσο ανοίγει την πύλη του ColegioSeveroOchoa, γενικό σχολείο στο οποίο είναι διευθύντρια σε αυτήν την ισπανική πόλη του νότου, βρίσκει δωδεκάδες μαθητές να περιμένουν.

Τα παιδιά από τις κοντινές υποβαθμισμένες περιοχές έχουν κάνει ένα ημερήσιο ταξίδι στο σχολείο για έναν απλό λόγο : Να έχουν ένα αξιοπρεπές γεύμα.

«Έχουμε μαθητές που δεν καλύπτονται ούτε οι βασικές τους ανάγκες – ακόμη και πράγματα όπως η υγιεινή και ο ρουχισμός», λέει η διευθύντρια. Μετά το φιλί οι μητέρες αποχαιρετούν τα παιδιά και αυτά τρέχουν κατευθείαν στη σχολική καντίνα για ένα καθυστερημένο πρωινό με γάλα με σοκολάτα, φρούτο και σάντουιτς με λουκάνικό και καυτερή σώς. Για μερικούς, λέει η κυρία Γκαλάτσο η πρώτη τους τροφή είναι το μεσημέρι εδώ στο σχολείο.

Το σχολείο της συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα που εγκαινίασε η περιφερειακή κυβέρνηση της Ανδαλουσίας φέτος για να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες δυσκολίες εξαιτίας της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης στην Ισπανία. Επιτρέπει στα παιδιά από τις φτωχές οικογένειες να περάσουν τις καλοκαιρινές διακοπές μέσα στο σχολείο όπου διασκευάζουν με παιχνίδια και ειδικά προγράμματα.

Το πιο σημαντικό είναι ότι έχουν πρωινό, μεσημεριανό και ένα απογευματινό σνακ, μια ισορροπημένη δίαιτα που περιλαμβάνει φρέσκα φρούτα και λαχανικά, κρέας και ψάρι. Αυτά είναι δύσκολο να τα έχουν σπίτι τους.

Ακόμη και στην εποχή της άφθονης προμήθειας τροφίμων και των φθηνών supermarkets, η διατροφή έχει γίνει ένα άγχος για την ισπανική φτωχολογιά. Πέρυσι, λέει η κυρία Γκαλάτσο αυτή και οι συνάδελφοί της παρατήρησαν ότι όλο και περισσότεροι μαθητές αποκοιμιόνταν μέσα στη τάξη προφανώς από εξάντληση από την έλλειψη της κατάλληλης δίαιτας.

«Φτάνουν το πρωί και πριν το μεσημέρι ήδη τα έχει πάρει ο ύπνος στη τάξη.»

Το ColegioSeveroOchoa είναι ένα από τα δώδεκα σχολεία στη Μάλαγα που έχουν μείνει ανοικτά το καλοκαίρι. Στην Ανδαλουσία περίπου 11.000 μαθητές έχουν συμμετάσχει στο πρόγραμμα. Οι επαρχιακές κυβερνήσεις στην Εξτρεμαδούρα και στα Κανάρια Νησιά έχουν παρόμοια αλλά μικρότερης κλίμακας προγράμματα. Όλα αυτά είναι μια κραυγαλέα υπόμνηση ότι η οικονομική κρίση και η υψηλή ανεργία της Ισπανίας έχουν οδηγήσει σε ακραία οικονομική δυσκολία.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Unicef περίπου το 1/5 από τα παιδιά στην Ισπανία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας – ένα από τους χειρότερους δείκτες από τις 29 χώρες που συμπεριλαμβάνονται στην έρευνα, χειρότερος ακόμα και από αυτόν της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας.

«Εξαιτίας της κρίσης, οι οικογένειες με πραγματικά οικονομικά προβλήματα συχνά δεν μπορούν να παράσχουν στα παιδιά τους την απαραίτητη διατροφή, ψαρί, κρέας, λαχανικά. Οι οικογένειες κόβουν τις δαπάνες τους σε καθετί, ακόμη και στα τρόφιμα», λέει η Μάρτα Αρίας, διευθύντρια της Unicef στην Ισπανία. Μια πρόσφατη έρευνα τους έχει βρει ότι 40% των Ισπανών έχουν αλλάξει τις διατροφικές τους συνήθειες λόγω της κρίσης.

Αυτά τα σχολικά προγράμματα κρούουν το κώδωνα του κινδύνου για παιδικό υποσιτισμό, στο όποιο όμως δεν συμφωνεί πλήρως η Ένωση Ισπανών Παιδιάτρων.

Μερικοί πολιτικοί από το κεντροδεξιό κυβερνητικό Λαϊκό Κόμμα αντιτίθενται ανοιχτά στα προγράμματα σχολικής διατροφής υποστηρίζοντας ότι είναι υποχρέωση της οικογένειας να διατρέφει τα παιδιά της, όχι του κράτους. Για την κυρία Γκαλάτσο όμως η πολιτική αυτή συζήτηση που έγινε το καλοκαίρι είναι άνευ σημασίας : «Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη και προσπαθούμε να καλύπτουμε αυτή την ανάγκη», μας είπε.

Καθηγητές και εργαζόμενοι στο ΕΜΠ: Ανοικτή επιστολή προς τους γονείς και τους νέους πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες

 Αγαπητοί γονείς, αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες, Εμείς, καθηγητές και εργαζόμενοι στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, σας καλωσορίζουμε στο μεγαλύτερο και αρχαιότερο τεχνολογικό ίδρυμα της χώρας. Σας συγχαίρουμε, φοιτητές, φοιτήτριες και τους γονείς που σας στήριξαν, καθώς γνωρίζουμε καλά, πόσο κοπιάσατε για να κάνετε πράξη το όνειρο σας, να σπουδάσετε σε ένα καλό δημόσιο, διεθνούς κύρους, ελληνικό πανεπιστήμιο.

Σήμερα, την ώρα που στο Ίδρυμα μας ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε το ...

ακαδημαϊκό έτος, να εγγράψουμε τους νεοεισαχθέντες προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του, να αποχαιρετήσουμε τους επιτυχημένους διπλωματούχους του, να αρχίσουμε το νέο πρόγραμμα σπουδών, να ανοίξουμε τις αίθουσες διδασκαλίας και τα εργαστήρια, συνέβη κάτι περίεργο και δραματικό ταυτόχρονα.

 Η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως θέτει σε διαθεσιμότητα 550 εργαζόμενους μας διοικητικούς υπαλλήλους. Δηλαδή το 65% του διοικητικού προσωπικού. Την ίδια στιγμή προαναγγέλλει την διαθεσιμότητα του 40% των καθηγητών, στο επόμενο έτος. Με λίγα λόγια φαίνεται να θέλει να μειώσει το μέγεθος του Πολυτεχνείου στο μισό. Τις οικονομικές δυνατότητες μας τις έχει ήδη μειώσει κάτω από μισό. Τα κονδύλια για τα μαθήματα, για τα κτίρια, για τις βιβλιοθήκες, για τους μισθούς. Παράλληλα απέλυσε τους συμβασιούχους διδάσκοντες, αρνείται επί χρόνια να διορίσει τους νεοεκλεγμένους λέκτορες και καθηγητές, ενώ οι σχολές αιμορραγούν από τις συνταξιοδοτήσεις. Και κάτι χειρότερο από αυτό. Κατέσχεσε πριν λίγο καιρό 30 εκατομμύρια ευρώ, από τα αποθεματικά της έρευνας. Χρήματα που δεν μας είχε δώσει η κυβέρνηση, αλλά είχαμε εξασφαλίσει μόνοι μας ∙ διδάσκοντες, νέοι ερευνητές και η διοίκηση μας, μέσω ευρωπαϊκών ή ελληνικών ερευνητικών προγραμμάτων, χρήματα δηλαδή, που εμείς είχαμε φέρει εδώ, και τα οποία ανακυκλώναμε στις σπουδές, στις υποτροφίες, στις εκπαιδευτικές και ερευνητικές υποδομές. Και όμως η κυβέρνηση δεν θέλει να μειώσει το μέγεθος του Πολυτεχνείου στο μισό! Καθώς αύξησε τον αριθμό των εισακτέων του. Προγραμματίζει κάτι πολύ χειρότερο. Οι μισοί διοικητικοί, οι μισοί καθηγητές, με ελάχιστους προϋπολογισμούς θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες. Πως θα γίνει αυτό; Προφανώς θα μειωθούν τα μαθήματα, θα σταματήσουν τα δωρεάν συγγράμματα, θα κλείσουν οι βιβλιοθήκες (διαθέτουμε την καλύτερη τεχνική βιβλιοθήκη της χώρας), θα διαλυθούν οι γραμματείες, θα ρημάξουν κτίρια (διαθέτουμε μερικές από τις καλύτερες πανεπιστημιακές υποδομές των Βαλκανίων, στου Ζωγράφου, στην Πατησίων, ένα εξαιρετικό τεχνολογικό-πολιτιστικό πάρκο στο Λαύριο και ένα σημαντικό ερευνητικό κέντρο στο Μέτσοβο), θα διαλυθεί το πρωτοποριακό διαδικτυακό μας κέντρο, θα κλείσουν εργαστήρια και μεταπτυχιακά προγράμματα. Το Πολυτεχνείο εν ολίγοις ωθείται να μετατραπεί σε ένα ίδρυμα μεταλυκειακής κατάρτισης, σε ένα ΙΕΚ. Με εύκολα, γρήγορα πτυχία για ένα σίγουρο άνεργο μέλλον, με ελάχιστους εξαθλιωμένους εργαζόμενους και καθηγητές και που δεν θα νοιάζονται πως θα διδάξουν, αλλά πως θα επιβιώσουν. Τότε θα σας ζητήσουν και δίδακτρα επιπλέον, καθώς οι σπουδές δεν θα βγαίνουν. Αυτό δεν θα συμβεί στο μακρινό μέλλον, συμβαίνει τώρα.

Αγαπητοί γονείς, αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες, Υπό αυτές τις συνθήκες, αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε άλλο, να υπομείνουμε άλλο τον κατήφορο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε θα απολυθεί και ο επόμενος διπλανός μας μέχρι να έλθει η σειρά μας, πότε θα πάψουμε να έχουμε υπολογιστή, γραφείο, αίθουσα διδασκαλίας, αμφιθέατρο, εργαστήριο έρευνας. Πότε θα καταργήσουμε τις έξι από τις εννιά ιστορικές σχολές του ΕΜΠ, πότε οι φοιτητές μας θα αναγκαστούν να πληρώνουν δίδακτρα για να διδάσκονται. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πως είναι δυνατόν, συνάνθρωποι μας που στις 16 Σεπτεμβρίου θα βρίσκονται στον δρόμο, νέοι με παιδιά, με άλλους απολυμένους ή ανέργους στις οικογένειες τους, θα κάθονται λίγο πριν μαζέψουν τα πράγματα από το γραφείο τους, στις γραμματείες των σχολών, να εγγράφουν χαμογελαστοί τους φοιτητές μας, πως οι διδάσκοντες οι οποίοι θα γνωρίζουν ότι σε λίγους μήνες θα έχουν την ίδια τύχη, θα βρουν το κουράγιο να διδάξουν στα αμφιθέατρα, να σταθούν όρθιοι και αξιοπρεπείς σαν πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Μα θα μας πείτε: η Ελλάδα έχει ήδη ένα εκατομμύριο ανέργους, η Αθήνα σαράντα χιλιάδες αστέγους στα πεζοδρόμια της, το ένα τρίτο των νοικοκυριών βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, οι μισθοί όσων έχουν την τύχη ακόμη να πληρώνονται έχουν μειωθεί στο μισό ή στο ένα τρίτο. Ναι, έτσι είναι! Και εσείς βρίσκεστε στην ίδια κατάσταση, ο κάθε γονιός από εσάς μπορεί να είναι άνεργος, το κάθε σπίτι κινδυνεύει με πλειστηριασμό, το μηνιάτικο δεν βγαίνει, ούτε οι σπουδές των παιδιών σας. Δεν ξέρετε αν και πως θα καταφέρουν να πάρουν κάποτε το πτυχίο τους.

Το γνωρίζουμε και εμείς, είμαστε άνθρωποι σαν και εσάς, με οικογένειες, με μικρά παιδιά ή με παιδιά που σπουδάζουν. Περάσαμε από τους ίδιους δρόμους, τα ίδια θρανία. Βρεθήκαμε να υπηρετούμε ένα σπουδαίο ακαδημαϊκό ίδρυμα με ιστορία, με κύρος. Παραλάβαμε από τους δασκάλους μας ένα Πολυτεχνείο γνώσης, επιστημονικής πρωτοπορίας καινοτομίας, έρευνας, δημοκρατίας και αξιοπρέπειας.

 Αν κλείσετε για λίγο τα αυτιά σας, στη χαμηλού επιπέδου εγχώρια ειδησεογραφία και αναζητήστε τις διεθνείς κατατάξεις θα δείτε πόσο ψηλά βρίσκεται το ΕΜΠ στον κόσμο. Θα δείτε πόσο σημαντικές είναι οι σπουδές του, πόσο αναγνωρίζονται οι καθηγητές του διεθνώς, πόσο διαπρέπουν οι μεταπτυχιακοί του φοιτητές στα πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ, πόσο ψηλά βρίσκεται το επίπεδο των Ελλήνων μηχανικών μας.

 Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, αγαπητοί γονείς, αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες, Οι καθηγητές και οι εργαζόμενοι του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου αποφασίσαμε να σταθούμε με το κεφάλι ψηλά, όχι μοιραίοι και άβουλοι. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές, το ίδιο και καλύτερο Πολυτεχνείο από αυτό που μας παραδόθηκε.

 Θυμόμαστε και κάτι άλλο: Σε δύο μεγάλες κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας - στον Πόλεμο και στη Δικτατορία - η φλόγα του εμβλήματος του Ιδρύματος, του Προμηθέα Πυρφόρου, έλαμψε σε σκοτάδια.

Αυτή τη φλόγα πήρε ο Ελληνικός λαός στα χέρια του και νίκησε. Δεν το ξεχνάμε και σας ζητάμε να έλθετε εδώ, μαζί μας, να σταθείτε δίπλα μας στον ωραίο αγώνα που ξεκινάμε.

Αθήνα, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Η αναγέννηση της ευρωπαϊκής Αριστεράς

Toυ  Κώστα Λαπαβίτσα*
Έχει ανάψει για τα καλά η συζήτηση στην ευρωπαϊκή Αριστερά για το μέλλον του ευρώ. Στη Γερμανία το Ντι Λίνκε έχει θέσει το θέμα ανοιχτά και με όρους επιστημονικής έρευνας. Στη Γαλλία υπάρχει συμπαγές ρεύμα απόρριψης του ευρώ που γνωστοί οικονομολόγοι εκφράζουν ακόμη και στις σελίδες τουΜοντ Ντιπλοματίκ. Στην Ισπανία εμφανίστηκε συντεταγμένη ομάδα προσωπικοτήτων της Αριστεράς που διαπιστώνει την αποτυχία του κοινού νομίσματος. Ως και το πανευρωπαϊκό δίκτυο Τρανσφόρμ, από τουςακραιφνέστερους υποστηρικτές της 'ευρωπαϊκής ιδέας', φαίνεται πλέον να κατάλαβε ότι κάτι δομικό συμβαίνει.
Τα επίδικα της συζήτησης είναι πολλά. Το πρώτο και πιο άμεσο είναι η ανάδειξη του ευρώ σε μηχανισμό λιτότητας και ύφεσης χωρίς ημερομηνία λήξης. Αλλά βέβαια το νόμισμα δεν είναι ποτέ ένα απλό τεχνικό ζήτημα. Το δεύτερο επίδικο είναι το πλήγμα στην δημοκρατία, ιδίως στην περιφέρεια, όπου οι υπερεθνικοί μηχανισμοί του ευρώ και η Τρόικα έχουν καταστρατηγήσει βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς και την εθνική ανεξαρτησία, για να μην αναφέρουμε την αξιοπρέπεια. Το τρίτο είναι το κοινωνικό υπόβαθρο του ευρώ διότι φυσικά το χρήμα δεν είναι ένα ουδέτερο οικονομικό φαινόμενο. ΗΟΝΕ έχει αναδείχθεί σε μοχλό προώθησης των κυνικότερων συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου σε βάρος της μισθωτής εργασίας και των μικρομεσαίων.
Το τέταρτο και φυσικά δυσκολότερο είναι το τι έχει να προτείνει η Αριστερά. Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι το σαθρό και εκμεταλλευτικό κατασκεύασμα της ΟΝΕ δεν επιδέχεται επιδιόρθωση. Η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα φαντάζει απαραίτητη για τη διασφάλιση της οικονομικής επιβίωσης των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και για την προάσπιση των δημοκρατικών και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατόν όμως η Αριστερά να επιδιώκει επιστροφή σε καθεστώςανταγωνιστικών υποτιμήσεων και συνακόλουθων εθνικών τριβών. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρξουν ελεγχόμενες ισοτιμίες, συγκράτηση των κερδοσκοπικών τάσεων του μεγάλου κεφαλαίου και ουσιαστική αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών.
Άργησε δυστυχώς πολύ η ευρωπαϊκή Αριστερά να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος, σε αντίθεση με τη Δεξιά. Έπασχε, βλέπετε, από βαρύ 'ευρωπαϊσμό', από την πεποίθηση ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ είναι εκ φύσεως προοδευτικά μορφώματα που με τον αγώνα των λαών θα αποκτήσουν πλήρως φιλεργατικό χαρακτήρα. Πίστεψε ότι αυτοί οι μηχανισμοί συνιστούν το διεθνιστικό ξεπέρασμα του εθνικού κράτους, άρα είναι βήμα προς την Ευρώπη των εργαζομένων.
Όταν λοιπόν ξέσπασε η κρίση, πλημμυρίσαμε από 'ρεαλιστικές' αριστερές προτάσεις για την επιδιόρθωση του ευρώ - μεταβιβάσεις πόρων, ευρωομόλογα, δανεισμός της κεντρικής τράπεζας και τα παρόμοια. Λογικό ήταν να φανεί η Αριστερά άχρωμη και ανυπόληπτη στα μάτια των εργαζομένων. Που πήγε η ιστορική παράταξη που επιδίωκε να αλλάξει τις σχέσεις εξουσίας στην Ευρώπη, να ανατρέψει τον καπιταλισμό; Αυτή που είχε το κουράγιο να ζητάει δραστικές λύσεις για τα κοινωνικά προβλήματα και δε φοβόταν να το πει; Αποχώρησε από το πεδίο κι επέτρεψε ακόμη και στη φασιστική Δεξιά, τον στυλοβάτη του πιο βάρβαρου καπιταλισμού, να παριστάνει την 'αντισυστημική' δύναμη.
Στη χώρα μας το πρόβλημα πήρε ιδιαίτερα έντονη μορφή λόγω της οξύτητας της κρίσης. Οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας έθεταν συνεχώς τον ελληνικό λαό μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα 'Μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ', ενώ η Αριστερά αγωνίζονταν να τον πείσει ότι το πρόβλημα είναι η νεοφιλελεύθερη πολιτική, η γερμανική υπεροψία, η διεθνής κρίση, οτιδήποτε άλλο εκτός από το νόμισμα. Οι αφελέστεροι διατράνωναν τη θέση ότι το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός. Λες και θα μπορούσε να είναι η φεουδαρχία . Ή λες και θα μπορούσαν να ανατραπούν οι καπιταλιστικές σχέσεις χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις στα συγκεκριμένα προβλήματα της κρίσης.
Μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει βέβαια η διανόηση όλων των αποχρώσεων. Με το πείσμα του προσήλυτου, αλλά και την ανασφάλεια του επαρχιώτη που επιτέλους πέρασε στα μεγάλα σαλόνια, ηελληνική διανόηση διεκδίκησε βραβείο 'ευρωπαϊσμού' την ώρα που η χώρα καταστρέφονταν και η Ευρώπη έμπαινε στην δίνη ιστορικής αλλαγής.
Η συζήτηση που σταδιακά γιγαντώνεται στην Ευρώπη έχει μεγάλη σημασία για την αναγέννηση της Αριστεράς. Αργά ή γρήγορα, θα βρει τον αντίκτυπό της και στην Ελλάδα. Ίσως τότε κι εμείςαποκτήσουμε ρηξικέλευθη Αριστερά με ουσιαστικές απαντήσεις στα κοινωνικά και εθνικά προβλήματα.

Δημοσιεύθηκε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" (8/9/13)

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040