Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Η αναγέννηση της ευρωπαϊκής Αριστεράς

Toυ  Κώστα Λαπαβίτσα*
Έχει ανάψει για τα καλά η συζήτηση στην ευρωπαϊκή Αριστερά για το μέλλον του ευρώ. Στη Γερμανία το Ντι Λίνκε έχει θέσει το θέμα ανοιχτά και με όρους επιστημονικής έρευνας. Στη Γαλλία υπάρχει συμπαγές ρεύμα απόρριψης του ευρώ που γνωστοί οικονομολόγοι εκφράζουν ακόμη και στις σελίδες τουΜοντ Ντιπλοματίκ. Στην Ισπανία εμφανίστηκε συντεταγμένη ομάδα προσωπικοτήτων της Αριστεράς που διαπιστώνει την αποτυχία του κοινού νομίσματος. Ως και το πανευρωπαϊκό δίκτυο Τρανσφόρμ, από τουςακραιφνέστερους υποστηρικτές της 'ευρωπαϊκής ιδέας', φαίνεται πλέον να κατάλαβε ότι κάτι δομικό συμβαίνει.
Τα επίδικα της συζήτησης είναι πολλά. Το πρώτο και πιο άμεσο είναι η ανάδειξη του ευρώ σε μηχανισμό λιτότητας και ύφεσης χωρίς ημερομηνία λήξης. Αλλά βέβαια το νόμισμα δεν είναι ποτέ ένα απλό τεχνικό ζήτημα. Το δεύτερο επίδικο είναι το πλήγμα στην δημοκρατία, ιδίως στην περιφέρεια, όπου οι υπερεθνικοί μηχανισμοί του ευρώ και η Τρόικα έχουν καταστρατηγήσει βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς και την εθνική ανεξαρτησία, για να μην αναφέρουμε την αξιοπρέπεια. Το τρίτο είναι το κοινωνικό υπόβαθρο του ευρώ διότι φυσικά το χρήμα δεν είναι ένα ουδέτερο οικονομικό φαινόμενο. ΗΟΝΕ έχει αναδείχθεί σε μοχλό προώθησης των κυνικότερων συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου σε βάρος της μισθωτής εργασίας και των μικρομεσαίων.
Το τέταρτο και φυσικά δυσκολότερο είναι το τι έχει να προτείνει η Αριστερά. Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι το σαθρό και εκμεταλλευτικό κατασκεύασμα της ΟΝΕ δεν επιδέχεται επιδιόρθωση. Η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα φαντάζει απαραίτητη για τη διασφάλιση της οικονομικής επιβίωσης των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και για την προάσπιση των δημοκρατικών και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεν είναι δυνατόν όμως η Αριστερά να επιδιώκει επιστροφή σε καθεστώςανταγωνιστικών υποτιμήσεων και συνακόλουθων εθνικών τριβών. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρξουν ελεγχόμενες ισοτιμίες, συγκράτηση των κερδοσκοπικών τάσεων του μεγάλου κεφαλαίου και ουσιαστική αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών.
Άργησε δυστυχώς πολύ η ευρωπαϊκή Αριστερά να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος, σε αντίθεση με τη Δεξιά. Έπασχε, βλέπετε, από βαρύ 'ευρωπαϊσμό', από την πεποίθηση ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ είναι εκ φύσεως προοδευτικά μορφώματα που με τον αγώνα των λαών θα αποκτήσουν πλήρως φιλεργατικό χαρακτήρα. Πίστεψε ότι αυτοί οι μηχανισμοί συνιστούν το διεθνιστικό ξεπέρασμα του εθνικού κράτους, άρα είναι βήμα προς την Ευρώπη των εργαζομένων.
Όταν λοιπόν ξέσπασε η κρίση, πλημμυρίσαμε από 'ρεαλιστικές' αριστερές προτάσεις για την επιδιόρθωση του ευρώ - μεταβιβάσεις πόρων, ευρωομόλογα, δανεισμός της κεντρικής τράπεζας και τα παρόμοια. Λογικό ήταν να φανεί η Αριστερά άχρωμη και ανυπόληπτη στα μάτια των εργαζομένων. Που πήγε η ιστορική παράταξη που επιδίωκε να αλλάξει τις σχέσεις εξουσίας στην Ευρώπη, να ανατρέψει τον καπιταλισμό; Αυτή που είχε το κουράγιο να ζητάει δραστικές λύσεις για τα κοινωνικά προβλήματα και δε φοβόταν να το πει; Αποχώρησε από το πεδίο κι επέτρεψε ακόμη και στη φασιστική Δεξιά, τον στυλοβάτη του πιο βάρβαρου καπιταλισμού, να παριστάνει την 'αντισυστημική' δύναμη.
Στη χώρα μας το πρόβλημα πήρε ιδιαίτερα έντονη μορφή λόγω της οξύτητας της κρίσης. Οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας έθεταν συνεχώς τον ελληνικό λαό μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα 'Μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ', ενώ η Αριστερά αγωνίζονταν να τον πείσει ότι το πρόβλημα είναι η νεοφιλελεύθερη πολιτική, η γερμανική υπεροψία, η διεθνής κρίση, οτιδήποτε άλλο εκτός από το νόμισμα. Οι αφελέστεροι διατράνωναν τη θέση ότι το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός. Λες και θα μπορούσε να είναι η φεουδαρχία . Ή λες και θα μπορούσαν να ανατραπούν οι καπιταλιστικές σχέσεις χωρίς συγκεκριμένες απαντήσεις στα συγκεκριμένα προβλήματα της κρίσης.
Μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει βέβαια η διανόηση όλων των αποχρώσεων. Με το πείσμα του προσήλυτου, αλλά και την ανασφάλεια του επαρχιώτη που επιτέλους πέρασε στα μεγάλα σαλόνια, ηελληνική διανόηση διεκδίκησε βραβείο 'ευρωπαϊσμού' την ώρα που η χώρα καταστρέφονταν και η Ευρώπη έμπαινε στην δίνη ιστορικής αλλαγής.
Η συζήτηση που σταδιακά γιγαντώνεται στην Ευρώπη έχει μεγάλη σημασία για την αναγέννηση της Αριστεράς. Αργά ή γρήγορα, θα βρει τον αντίκτυπό της και στην Ελλάδα. Ίσως τότε κι εμείςαποκτήσουμε ρηξικέλευθη Αριστερά με ουσιαστικές απαντήσεις στα κοινωνικά και εθνικά προβλήματα.

Δημοσιεύθηκε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" (8/9/13)

Πόλεμος και ευημερία πάντα συνδέονταν.

του ΜαρκΜαζάουερ, "Financial Times" 7/9/2013, Φωτο: Don Mc Cullin

Οι μνήμες του Ιράκ και η οργή που ακόμη προκαλούν προβάλλουν όλο και πιο έντονα στο φόντο της κοινοβουλευτικής ήττας της βρετανικής κυβέρνησης για την πρόταση στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία και των λογομαχιών που λαμβάνουν χώρα στο αμερικανικό Κογκρέσο και στο γαλλικό Κοινοβούλιο. Οι αμφιβολίες που έρχονται στην επιφάνεια σ' αυτά τα νομοθετικά σώματα υποδεικνύουν ότι η κοινή γνώμη και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού είναι εξαιρετικά πιο επιφυλακτική από ό,τι σε προηγούμενες ανάλογες περιπτώσεις σχετικά με την αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής δράσης και πολύ πιο ανήσυχη για τα αποκαλούμενα χειρουργικά πλήγματα που τελικά μετατρέπονται σε πολέμους χωρίς νίκες.

Σημαντικό είναι επίσης το ότι οι επί χρόνια περικοπές των στρατιωτικών δαπανών έχουν φέρει σε δύσκολη θέση τους στρατιωτικούς επιτελείς που τους ζητάνε συνεχώς να κάνουν όλο και περισσότερα με όλο και λιγότερους στρατιώτες. Ο αριθμός του τακτικού βρετανικού στρατιωτικού προσωπικού, σήμερα κάτω από 185.000, πρόκειται σύντομα να μειωθεί στα χαμηλότερα επίπεδα μέσα σε 150 χρόνια. Η γαλλική κυβέρνηση προτείνει να μειωθεί κατά 30.000 το στρατιωτικό προσωπικό τα επόμενα έξι χρόνια.

Αυτός ο κόσμος φαίνεται τώρα πολύ μακρινός, αλλά "Η Ζωή του Πολεμιστή" είναι διορατικό έργο. Στις ΗΠΑ -σε αντίθεση με την Ευρώπη στο μεγαλύτερο μέρος της-- ο στρατός είναι ακόμη εξιδανικευμένος. Αλλά αν ψάξει κανείς πιο βαθιά, κάτω από το ανέμισμα της σημαίας, θα βρει μια κοινωνία που εμφορείται από μεγάλη ανησυχία σχετικά με τη ζωή του στρατιώτη. Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ελάχιστοι θέλουν να γίνουν στρατιώτες ή έχουν κάποια αίσθηση της υποχρέωσης να υπηρετήσουν. Αυτό μπορεί να συνδέεται με το γεγονός ότι η στρατιωτική υπηρεσία αποσπάται όλο και περισσότερο από το πεδίο της μάχης. Για μια ευρύτερη αντίληψη περί αυτού, θα μπορούσε κανείς να διαβάσει τους στοχασμούς του Αλφρέ ντε Βινί στο "Η Ζωή του Πολεμιστή". Εκδόθηκε πρώτη φορά το 1835 και αποτελεί κλασικό έργο του πρώιμου γαλλικού ρομαντισμού το οποίο, όμως, θέτει ένα σύγχρονο ερώτημα: ποιο είναι το τίμημα ενός στρατού που έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του;

'Οταν οι στρατοί συρρικνώνονται, οι πρώτοι που νιώθουν τις επιπτώσεις είναι οι στρατιωτικοί. Κανείς δεν το ξέρει αυτό καλύτερα από τον Βινί, που άρχισε τη στρατιωτική του καριέρα αμέσως μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι στρατιωτικοί αισθάνθηκαν περιθωριοποιημένοι, ενώ η πατρίδα τους γύρισε την πλάτη της στη δόξα του πολέμου και αγάπησε την ιδέα της πολιτισμένης αξίας της ειρήνης. Τον αριστοκράτη ντε Βινί δεν τον απασχολούσε ο Ναπολέοντας. Όμως οίκτιρε την καταστροφή του κώδικα του πολεμιστή - την ιδέα της αταλάντευτης αφοσίωσης στο μονάρχη και την ιδέα του καθήκοντος και της ισότητας υπό τα όπλα.

Οι ένοπλες δυνάμεις μειώνονται κατακόρυφα -όντας κάτω από το 0.5% του πληθυσμού βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο εδώ και έναν αιώνα ή και περισσότερο-- και η αναλογία του προσωπικού υποστήριξης προς τους στρατιώτες της πρώτης γραμμής αυξάνεται. Καθώς οι στρατοί στρέφονται προς την υψηλή τεχνολογία και προς την ένταση κεφαλαίου, η δαπάνη για κάθε στρατιώτη εκτοξεύεται. Ταυτόχρονα, οι πιθανότητες τραυματισμού ή θανάτου στη μάχη έχουν μειωθεί δραματικά: στο Βιετνάμ και στην Κορέα, οι αμερικανικές απώλειες ζωών αριθμούσαν δεκάδες χιλιάδες. Όμως, στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου αναφέρθηκαν μόλις 147 θάνατοι στη μάχη και στις συγκρούσεις που ακολούθησαν την εισβολή στο Ιράκ το 2003 λιγότεροι από 1.000. Οι αυτοκτονίες και τα ατυχήματα σκοτώνουν σήμερα πολύ περισσότερους Αμερικανούς στρατιώτες από ό,τι οι εχθροί της χώρας. Το να σκοτώνουν με μη επανδρωμένα αεροπλάνα φαίνεται ως η έσχατη έκφραση αυτών των τάσεων: πού είναι ο ηρωισμός, ή το πνεύμα του πολεμιστή, όταν χειρίζεσαι έναν μοχλό από μια μακρινή αίθουσα επιχειρήσεων;

Ορισμένοι Αμερικανοί στρατηγοί ανησυχούν ήδη ότι η υποβάθμιση της θανάτωσης σε ένα βιντεοπαιχνίδι χωρίς ρίσκο υπονομεύει τη δημόσια υποστήριξη προς το στρατό και εντείνει τις πιέσεις επί των στρατιωτικών προϋπολογισμών. Στη Βρετανία, αυτή η πίεση είναι ακόμη μεγαλύτερη. Όμως, παρά την πολεμική εκστρατεία στο Μάλι, τα ίδια συμβαίνουν και στην στενεμένη οικονομικά Γαλλία. Και στις ΗΠΑ, παρά τις υψηλές στρατιωτικές δαπάνες, προβλέπονται οι ίδιες τάσεις. Μέχρι στιγμής παρατηρείται μια σχετικά μικρή πτώση των στρατιωτικών δαπανών από το ύψος που είχαν φτάσει με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Ο πρόεδρος Ομπάμα όμως σχεδιάζει περαιτέρω περικοπές, να φτάσουν δηλαδή στο 2,4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος το 2023, που θα είναι το χαμηλότερο επίπεδο στρατιωτικών δαπανών από την περίοδο του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Όμως, αυτές οι αλλαγές δεν επηρεάζουν μόνο τους στρατιωτικούς. Ο εκλιπών Τσαρλς Τίλι έδειξε σε μια σειρά λαμπρών κοινωνιολογικών μελετών πόσο στενά συνδέονται ιστορικά ο πόλεμος με την ευημερία. Οι κυβερνήτες που ήθελαν οι πολίτες τους να πέφτουν στη μάχη διδάχθηκαν με σκληρό τρόπο ότι έπρεπε να τους δίνουν κάτι πιο συγκεκριμένο και ελκυστικό για να μάχονται από ό,τι το προνόμιο να πεθαίνουν προφέροντας το όνομα των ηγετών. Γι' αυτό και η έλευση των στρατών των κληρωτών, που ενώνονταν με βάση την αφοσίωσή τους στο έθνος, συνέπεσε με τον δραματικό μετασχηματισμό του χαρακτήρα του κράτους κατά τον 20ό αιώνα και με την ταχεία επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων στη στέγη, στην υγεία και την εκπαίδευση μετά το 1945. ­­­­

Κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων, στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο ο αριθμός αυτών που υπηρετούσαν στο στρατό ποσοστιαία κατέληξε να αντιστοιχεί στο εξαιρετικά ασυνήθιστο ποσοστό του 10% του πληθυσμού. Αυτό το είδος του πολέμου έθισε ολόκληρες κοινωνίες σε νέους εξισωτικούς κανόνες και έδειξε την αναγκαιότητα του ίδιου του κράτους ως μεσολαβητή στις βιομηχανικές σχέσεις και ως φορέα οικονομικής στρατηγικής και σχεδιασμού. Τα μαθήματα αυτά εφαρμόστηκαν και μετά τον πόλεμο, στηρίζοντας ως επί το πλείστον τον διευθυνόμενο καπιταλισμό της Δύσης στα χρόνια της μεταπολεμικής οικονομικής άνθησης.

Από αυτά τα μαθήματα σήμερα δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτε. Ο στρατός των ελάχιστων τελευταίων δεκαετιών, που είναι πιο μικρός αριθμητικά, πιο συμπιεσμένος, αλλά με τεράστια δαπάνη κεφαλαίου έχει συμβάλει στο να δημιουργηθούν τα πιο φοβισμένα κράτη της εποχής της παγκοσμιοποίησης.

Με τις αυξανόμενες, σήμερα, ανισότητες εισοδήματος και πλούτου, τα κοινωνικά επιτεύγματα των δύο παγκόσμιων πολέμων έχουν εξανεμιστεί. Βεβαίως κανείς δεν θα ήθελε να γίνονται πόλεμοι ώστε να διδάσκονται οι άνθρωποι τις αρετές ενός δυναμικού κράτους και του ρόλου του στη στερέωση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Αλλά φαίνεται ότι δεν διαθέτουμε το υποκατάστατο του αναδιανεμητικού μηχανισμού που μετέτρεψε τις "τέσσερις ελευθερίες" του Ρούσβελτ-- ελευθερία του λόγου, της θρησκευτικής λατρείας, ελευθερία από την ανάγκη και από το φόβο-- σε δημόσια αγαθά.

Καθώς το ήθος του πολεμιστή γλιστράει από τη μνήμη, αυτό που χάνεται δεν είναι μόνο η ρομαντική στάση του ντε Βινί, αλλά κάτι πιθανώς πιο πολύτιμο: το σημαντικό κυβερνητικό επίτευγμα του 20ού αιώνα. Το να βρούμε μια νέα και διακριτά σύγχρονη βάση για μια πολιτική της ισότητας σε μια μετά-στρατιωτική εποχή είναι μία από τις πιο επείγουσες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Στην Ιερισσό, ο χρυσός μερικών είναι δυστυχία για τους άλλους

Από την Liberation. Της MARIA MALAGARDIS

Εδώ και πάνω από ένα χρόνο, οι κάτοικοι του μικρού ελληνικού παραθαλάσσιου θέρετρου διαμαρτύρονται ενάντια στην κατασκευήανοικτού ορυχείου. Μια κινητοποίηση για το περιβάλλον που καταστέλλεται βίαια  από την αστυνομία.

 Στη Ιερισσό, το beach bar είναι μια στρατηγική θέση. Όχι απαραίτητα για να φλερτάρεις με τους Σέρβους ή τους Βούλγαρους τουρίστες που έρχονται σ’ αυτό το μικρό παραθαλάσσιο θέρετρο της βόρειας Ελλάδας, αλλά πιο συγκεκριμένα, για να συναντήσεις τους μάρτυρες της βίας που, εδώ και πάνω από ένα χρόνο, έχει αλλάξει την ζωή τους σ’ αυτό το μικρό χωριό των 3.000 ψυχών.
«Καλώς ήλθατε στη Χαλκιδική! Σ’ αυτό το μέρος, πρέπει να ξεχάστε ότι ξέρατε για την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα» λέει με μια έμφαση, σχεδόν οξύθυμη, ο Βασίλης Τζιμούρτος. Μη βασίζεστε στο ντύσιμο που έχει εκείνη την ήμερα, μια Κυριακή του Αυγούστου στο Beach Bar, ο δικηγόρος Βασίλης Τζιμούρτος που εμφανίζεται με ένα μάλλον κολακευτικό μαγιό και γυμνασμένο σώμα. Ο νεαρός δικηγόρος ξέρει να πηγαίνει πέρα απ’ τα φαινόμενα. Αν και στη διάρκεια του καλοκαιριού η Ιερισσός μπορεί να παρουσιάζει τη εικόνα μιας γλυκιάς και ανέμελης ζωής, στη πραγματικότητα αυτή η εικόνα καρτ ποστάλ είναι παραπλανητική.
«Κάτω από αυτές τις ομπρέλες, λέει ο δικηγόρος δείχνοντας με μια σαρωτική κίνηση την μεγάλη παραλία της Ιερισσού, μπορείτε να συναντήστε ανήλικα παιδιά που κρατήθηκαν από την αστυνομία κρυφά, γυναίκες που χτυπήθηκαν ενώ διαδήλωναν ειρηνικά, ή ακόμα και τους συζύγους τους και τα αδέλφια τους, που εξαναγκάστηκαν να δώσουν το DNA τους, με τους μπάτσους να τους κρατούν το σαγόνι, ενώ δεν είχαν καμία κατηγορία εναντίον τους. Αυτό είναι παράνομο,» αναφέρει ο ίδιος, αδιάφορος για τους θαμώνες με τις σαγιονάρες και τα παρέο που κινούνται γύρω του.

Ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ εναντίον των Ρωμαίων

Άλλα έχει στο μυαλό του. Την άνοιξη, οι δρόμοι της Ιερισσό είχαν κατακλυστεί από δακρυγόνα. Τα ΜΑΤ έριξαν δακρυγόνα ακόμα και στο σχολείο.  Ένα μωρό 10 μηνών, έπαθε ασφυξία και εισήχθη επειγόντως στο νοσοκομείο. Από τότε, κανένας αστυνομικός δεν τολμάει να εμφανιστεί στο χωριό. Άλλωστε αστυνομικό τμήμα δεν υπάρχει πια: κάηκε τον Μάρτιο. Σε κάθε είσοδο της Ιερισσού, σε πρόχειρα φυλάκια, οι κάτοικοι παρακολουθούν, μέρα-νύχτα,  κάθε πήγαινε-έλα. «Αν οι μπάτσοι εμφανιστούν, θα δώσουμε σήμα κινδύνου. Όλες οι καμπάνες στις εκκλησίες θα χτυπήσουν και ο κόσμος θα βγει στους δρόμους για να εμποδίσει την αστυνομία να μπει στην Ιερισσό» εξηγεί ο Παναγιώτης, ένας πενηντάρης με φανέλα που σήμερα φυλάει σκοπιά στην είσοδο του χωριού.  Ο γιος του, 26 ετών, είναι φυλακισμένος από τις αρχές Ιουλίου «χωρίς να στέκεται καμιά κατηγορία»τονίζει ο Παναγιώτης, ρουφώντας το τσιγάρο του και σημειώνει πως «μέχρι τώρα, εδώ κι ένα χρόνο, έχουν ανακριθεί συνολικά περίπου 200 άτομα».


Ακριβώς απέναντι από το φυλάκιο που βρίσκεται ο Παναγιώτης, τον Απρίλιο τοποθετήθηκε ένα τεράστιο πανό: ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ καλωσορίσουν τους επισκέπτες «στο τελευταίο γαλατικό χωριό». Στο ρόλο των Ρωμαίων, βρίσκονται φυσικά η αστυνομία και το ελληνικό κράτος. Όμως, ο πραγματικός εχθρός των ανυπότακτων Γαλατών της Ιερισσού ονομάζεται Eldorado Gold. Αυτή η πολυεθνική καναδική εταιρία με έδρα στο Βανκούβερ, έχει αποκτήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα εκμετάλλευσης του υπεδάφους 317 τετραγωνικών χιλιομέτρων της περιοχής, που υπάρχει ένας θησαυρός: ο χρυσός. Αρκετές χιλιάδες τόνοι, σύμφωνα με ορισμένες μελέτες. Ο θησαυρός είναι θαμμένος κάτω από το βουνό που κατεβαίνει στη θάλασσα, ακριβώς πάνω από την Ιερισσό. 

Μόλις 9 χλμ. από αυτό το θέρετρο, η Eldorado Gold θέλει να κατασκευάσει  ένα ανοιχτό ορυχείο με 700 μέτρα διάμετρο, με στοές που μερικές φορές θα είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, και μια σήραγγας που θα διασχίζει το περίφημο σεισμικό ρήγμα που προκάλεσε την ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού το 1932. Κι αυτό δεν είναι ο μόνος κίνδυνος όπως σημειώνουν  αρκετοί επιστήμονες που υποστηρίζουν τους κατοίκους στον αγώνα τους.

Πρόβλημα 1ο: Είναι το ανοιχτό ορυχείο που θα σηκώνει 3.000 τόνους τοξικής σκόνης ανά ώρα. Πρόβλημα 2ο: οι πολλοί λάκκοι του δάσους των Σκουριών πιθανόν να μολυνθούν  από τα απόβλητα του εργοστασίου της επεξεργασίας του πολύτιμου μετάλλου. Όμως, οι πηγές νερού του δάσος αυτού τροφοδοτούν ολόκληρη την Χαλκιδική.

Υπόνοιες για τη διαδικασία απόκτησης (του μεταλλείου)

Βεβαίως, οι εμπειρογνώμονες της Eldorado Gold παρουσίασαν μελέτες, καθησυχαστικές, τονίζοντας τις περιορισμένες επιπτώσεις στο περιβάλλον και προτείνοντας μια νέα μέθοδο εξόρυξης, "η οποία, όμως, ποτέ δεν έχει δοκιμαστεί σε ανοικτή εξόρυξη" βεβαιώνει ο Βασίλης Τζιμούρτος. "Ισχυρίζονται ότι οι τοξικές σκόνες θα περιοριστούν, όμως εδώ αισθανόμαστε τις επιπτώσεις των ανέμων από τη Σαχάρα! αναφωνεί η Ειρήνη Μάρκου, που έχει ένα μικρό ξενοδοχείο στην Ιερισσό. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η περιοχή, που ζει από τον τουρισμό και τη γεωργία, θα καταστραφεί. Το νερό δεν θα είναι πόσιμο, το έδαφος θα είναι δηλητηριασμένο, όπως και το γάλα, και τα κοπάδια μας. Όσο θα αναπνέω, θα αγωνιστώ για να αποτρέψω την καταστροφή μας», συμπληρώνει αυτή η κομψή κυρία, την οποία μπορούμε πιο εύκολα να την φανταστούμε να παίξει μπριτζ παρά  να σκαρφαλώνει σ’ένα οδόφραγμα.

«Δεν είμαστε πολεμοχαρείς αναρχικοί, σαν αυτούς που βλέπουμε στις διαδηλώσεις στην Αθήνα. Είμαστε ήσυχοι άνθρωποι, και μέχρι τώρα δεν είχαμε αντισταθεί στις αρχές. Για μας, όλα αυτά είναι καινούργια: η σκέψη της αντίστασης, άλλα και να μας χτυπάν με εντελώς αυθαίρετο τρόπο» τονίζει ο Ιωσήφ, ένας μπακάλης που από την αρχή της διαμαρτυρίας έγινε ένας ακτιβιστής blogger, που μαγνητοσκοπεί όλες τις αυθαιρεσίες της αστυνομίας και τις δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του. «Ποτέ οι εκπρόσωποι της Eldorado Gold δεν θέλησαν να συζητήσουν μαζί μας. Κάνουμε διαδηλώσεις και μας χτυπούν, μας συλλαμβάνουν, μας τρομοκρατούν. Ένα παιδί 19 ετών έμεινε μια ολόκληρη νύχτα στα χέρια της αστυνομίας που τον έπαιζε «πινγκ πονγκ»: τον πετούσαν σαν μπάλα μεταξύ τους, ο καθένας με τη σειρά του», φωνάζει ένας σαραντάρης που ομολογεί πως δεν είχε ποτέ πολιτική σχέση με την οικολογία.

Πέρα από τη αντιπαράθεση των εμπειρογνωμόνων όσον αφορά τις πραγματικές επιπτώσεις της εξόρυξης, η βία της αστυνομίας σοκάρισε ακόμα και τους πιο μετριοπαθείς. Και η διαδικασία απόκτησης των δικαιωμάτων της εκμετάλλευσης έχει ενισχύσει τις υποψίες για ένα παιχνίδι σκιών που θυσιάζει τους κατοίκους για πιο ισχυρά συμφέροντα. Το 2002, μια άλλη καναδική εταιρεία, η TVX, η οποία είχε τότε τα εκμεταλλευτικά δικαιώματα της περιοχής, δηλώνει ξαφνικά πτώχευση. Ένα χρόνο αργότερα, το ελληνικό κράτος αγοράζει πίσω τις άδειες της εταιρίας υπό πτώχευση για 11 εκατομμύρια €, ποσό εμφανώς υποτιμημένο. Στην συνέχεια, τα ξαναπουλάει στη ίδια τιμή, μια συναλλαγή χωρίς κέρδος, σε μια εταιρία, την Hellas Gold, που δημιουργήθηκε λίγες μέρες νωρίτερα από τον διάσημο Έλληνα μεγιστάνα, τον Φώτη Μπόμπολα. Χωρίς δημόσιο διαγωνισμό προσφορών. Η συναλλαγή θα καταδικαστεί το 2008 από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εν τω μεταξύ, η Hellas Gold έχει απορροφηθεί από την Eldorado Gold, η οποία κατέχει πια το 95 % του κεφαλαίου. Το υπόλοιπο παραμένει στη κατοχή του βιομηχάνου Μπόμπολα, που είναι επίσης μεγιστάνας στα έργα υποδομής.

«Η Ελλάδα δεν θα κερδίσει ούτε μια δεκάρα από την εκμετάλλευση αυτού του ανοιχτού ορυχείου, εκτός από λίγες θέσεις εργασίας και φόρους, η συλλογή των οποίων είναι μια πασίγνωστη εθνική αδυναμία, αγανακτεί ο Β. Τζιμούρτος. Αλλά, πράγματι, ποιό πρότυπο ανάπτυξης θέλουμε για τη χώρα μας; Να ικανοποιήσουμε τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιριών, που, όπως η TVX, μπορούν να τα μαζέψουν σε μια μέρα, αφήνοντας απλήρωτους τους υπαλλήλους τους και ένα καταστραμμένο περιβάλλον;»   

Για απόδειξη, αρκεί να πάμε στο γειτονικό χωριό, στο Στρατώνι, επίσης δίπλα στη θάλασσα, όπου γίνονταν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της TVX και που τώρα κυριαρχεί η Eldorado Gold. Βεβαίως, η εταιρία επιδοτεί σπίτια για τους υπάλληλους της, που είναι με το μέρος της. Αλλά, μετά από μερικά χρόνια εκμετάλλευσης, η παραλία είναι μια εγκαταλειμμένη λωρίδα βρώμικης άμμου και το χωριό έχει εικόνα ερήμωσης σε αντίθεση με την λαμπρότητα της Ιερισσού.

«Θέλουν να μας κάνουν να σωπάσουμε τρομοκρατώντας μας»

Από τον Οκτώβριο του 2012, οι αντίπαλοι του νέου σχεδίου άρχισαν να διαμαρτύρονται με πορείες στο βουνό, οι οποίες έχουν κατασταλεί με βία, μετατρέποντας το δάσος σε πεδίο μάχης. Οι διαδηλωτές αντέδρασαν πολύ γρήγορα. «Με άδεια χέρια ή με πέτρες, απέναντι στις δυνάμεις της αστυνομίας, που φορούσαν  τις περισσότερες φορές κουκούλες, και που μας πετούσαν δακρυγόνα πριν να μας  χτυπήσουν» τονίζει ο Ιωσήφ. Στη συνέχεια, στις 17 Φεβρουαρίου, άγνωστοι κουκουλοφόροι μπήκαν στο εργοτάξιο της Eldorado Gold και έκαψαν το εξοπλισμό. Σε απάντηση, τα ΜΑΤ έκαναν εισβολή στη Ιερισσό, πραγματοποιώντας συλλήψεις την νύχτα, μπροστά στα βλέμματα των τρομοκρατημένων οικογενειών. Οι περισσότεροι από τους συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά τέσσερις κάτοικοι εξακολουθούν να είναι στη φυλακή από τον Απρίλιο. 

«Θέλουν να μας κάνουν να σωπάσουμε τρομοκρατώντας μας. Αλλά οι εκφοβισμοί τους έχουν τον αντίθετο αποτέλεσμα. Είμαστε πιο ενωμένοι από ποτέ. Άνθρωποι που δεν είχαν μιλήσει ποτέ μεταξύ τους, ανακάλυψαν μια νέα μορφή αλληλεγγύης» σημειώνει η Λόλα, μια όμορφη μελαχρινή 37 ετών, που κι αυτή κακοποιήθηκε από την αστυνομία στη διάρκεια μιας πορείας γυναικών στο βουνό στις 12 Μαΐου. 

Η Λόλα εργάζεται στο τυροκομείο του Σταθώρη λίγο έξω από το χωριό. Ο ιδρυτής αυτής της επιτυχημένης μικρής επιχείρηση, ο Γιάννης Σταθώρης είναι μια προσωπικότητα στη Ιερισσό. Στα τέλη του 2010, μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες με το μεγαλύτερο φρέσκο κατσικίσιο τυρί όλων των εποχών:  937 κιλά! Ο "έπαινος" βρίσκεται στη σωστή θέση, δίπλα από μια σειρά θρησκευτικές εικόνες που φωτίζεται από ένα κερί στον τοίχο του γραφείου του, στον πρώτο όροφο του τυροκομείου. Κρίνοντας από τη μεγάλη φωτογραφία που τον δείχνει στο πλευρό της γυναίκας του, Ελένης, ο Γιάννης δείχνει ένα καλό παιδί με ειλικρινές χαμόγελο. Από τις 10 Ιουλίου είναι στη φυλακή.

«Τον κατηγορούν για συμμετοχή στη επίθεση στις εγκαταστάσεις της Eldorado Gold τον Φεβρουάριο, αναστενάζει η γυναίκα του. Φυσικά, είναι αντίθετος με το σχέδιο, αλλά η  μοναδική δικαιολογία που βρήκαν είναι οι αναπάντητες κλήσεις που λάμβανε ο Γιάννης στο κινητό του εκείνη τη ημέρα. Ήμασταν στην εκκλησία και ήταν η μικρότερη κόρη μας, που είχε μείνει στο σπίτι, που προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί μας. Είναι εύκολο να το αποδείξουμε και ο παπάς ήρθε να μαρτυρήσει ότι ήμασταν στη εκκλησία. Αλλά αρνούνται να τον απελευθερώσουν, ακόμη και με εγγύηση. Λες και θα έφευγε εγκαταλείποντας την δουλειά του και την οικογένεια του με τρία παιδιά», απελπίζεται η Ελένη που φαίνεται ζορισμένη, εξαντλημένη που διαχειρίζεται μόνη της το τυροκομείο, με τους 20 υπαλλήλους του και τους 150 παραγωγούς γάλακτος.

Καθισμένος στο ίδιο γραφείο, ο πατέρας του Γιάννη μας δείχνει το βαθούλωμα που άφησε στο θώρακα του το χτύπημα ενός αστυνομικού με κλομπ. «Στης 10 Ιουλίου, ο γιος μου είχε κληθεί στο δικαστήριο, λέει. Όταν ξαφνικά ανακοίνωσαν ότι θα τον κρατήσουν και θα τον φυλακίσουν, θύμωσα. Τότε, οι αστυνομικοί όρμισαν και με χτύπησαν. Δέχτηκα τρία χτυπήματα στο θώρακα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Και ο 17χρονος εγγονός μου διαμαρτυρήθηκε και τον συνέλαβαν. Τον άφησαν ελεύθερο το απόγεμα της ίδιας μέρας, άλλα του απήγγειλαν κατηγορίες. Σε ποια δημοκρατία ζούμε; Ξυλοδέρνουν ηλικιωμένους και δικάζουν παιδιά!» επαναστατεί ο γέρο Δημήτρης, που δεν μπορεί πια να κρατήσει τα δάκρυά του. Την πρώτη φόρα  που επισκέφτηκα τον Γιάννη στη φυλακή, είχα προετοιμαστεί. Είχα σκληρύνει την καρδιά μου. Αλλά όταν τον είδα ανάμεσα σε πραγματικούς εγκληματίες, όταν έμαθα ότι ήταν στο ίδιο κελί με δέκα κατηγορούμενους για κακουργήματα, κατέρρευσα. Δεν του αξίζει τέτοια μεταχείριση» ψιθυρίζει ο γέρος, που υπενθυμίζει ότι την ήμερα που φυλάκισαν τον γιο του, το δικαστήριο άφησε ελεύθερο με εγγύηση έναν άντρα που κατηγορείται για το βιασμό ενός τετράχρονου κοριτσιού.

«Ένα κλίμα θεσμοθετημένης αδικίας»

Ο εγγονός του, που ονομάζεται κι αυτός Δημήτρης, είναι ένας λιγομίλητος έφηβος. Με έναν πατέρα στη φυλακή και ένα ποινικό μητρώο, απειλή για τους ευπαθείς ώμους του, είναι δύσκολο να είναι εντελώς ανέμελος. «Είναι καλό παιδί, σπουδάζει στο μοναδικό επαγγελματικό λύκειο στην Ελλάδα εξειδικευμένο στα τυροκομικά. Αλλά αυτό κινδυνεύει να το κλείσουν γιατί το κράτος έκανε περικοπές σε όλες τις επιδοτήσεις για στο όνομα  των μέτρων λιτότητας που επιβάλλει η Ευρώπη. Στην Ελλάδα, οι ηγέτες μας έχουν μια περίεργη αίσθηση των προτεραιοτήτων» αναστενάζει η Ελένη που δηλώνει πιο αποφασισμένη από ποτέ «να καταπολεμήσει αυτή την θεσμοθετημένη αδικία».

Αλλά σε μια χρεοκοπημένη χώρα, μερικές φορές είναι δύσκολο να αντισταθεί κανείς στην γοητεία του χρήματος. Στην Μεγάλη Παναγιά, που βρίσκεται πάνω από την Ιερισσό, οι αντίπαλοι του ανοικτού ορυχείου χρυσού συγκεντρώνονται στο Café Style που είναι σκαρφαλωμένο σ’έναν απότομο δρόμο του ορεινού χωριού. Μήπως είναι τα σύννεφα στις βουνοκορφές που κρύβουν τον ήλιο; Η ατμόσφαιρα φαίνεται ακόμα πιο σκοτεινή. Η Έλλη είναι μια λεπτή κοπέλα που μιλάει με χαμηλή φωνή. «Εδώ, η Eldorado Gold έχει καταφέρει να χωρίσει το χωριό. Πρόσφερε καμιά εκατοστή θέσεις εργασίας και πολλές υποσχέσεις. Μερικοί δωροδοκηθήκαν» λέει. Η Έλλη, 33 ετών, δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το βράδυ του καλοκαιριού όταν αρκετοί εργαζόμενοι της Eldorado Gold μπήκαν στο σπίτι της. «Είχαν πιει, με πέταξαν στο πάτωμα και με κλώτσησαν στο στομάχι και στο κεφάλι, με έβρισαν, και ανάμεσα τους βρίσκονταν και συγγενείς, άτομα από την οικογένεια μου. Όταν συναντιόμαστε τώρα, αλλάζουν πεζοδρόμιο», λέει η κοπέλα, της οποίας η καταγγελία παραμένει χωρίς συνέχεια μέχρι σήμερα, παρά το ιατρικό πιστοποιητικό που εκδόθηκε μετά την επίθεση. «Και είμαστε εμείς οι τρομοκράτες, σύμφωνα με την ελληνική τηλεόραση; λέει ξαφνικά ένας άντρας στο καφενείο. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας αποκαλούν κακοποιούς, αλλά ποιος είναι ο μέτοχος του Mega TV, το κύριο κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης; Ο Φώτης Μπόμπολας! Έχει επίσης μια εφημερίδα, το Έθνος. Έχει παντού υποστηρίξεις». Ο Θεόδωρος Καραβασσιλικός την ακούει κουνώντας το κεφάλι του. «Είναι η επιστροφή των σκοτεινών χρόνων. Εγώ έζησα τον εμφύλιο πόλεμο, αμέσως μετά από την Κατοχή, αναστενάζει ο γέρος. Γεννήθηκα το 1940. Ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής αντιστασιακός. Τον σκότωσαν, στην συνέχεια σκότωσαν την μητέρα μου και τον μεγάλο μου αδελφό. Ήμουν 7 χρονών όταν με φυλάκισαν. Δεν φανταζόμουνα ποτέ πως θα ξαναζήσω εκείνες τις στιγμές» λέει.

Ο γέρο-Θεόδωρος πέρασε δέκα ημέρες στο νοσοκομείο στις αρχές Ιουλίου. «Μετά από μια διαδήλωση κατά την εξόρυξη, οι αστυνομικοί με έριξαν κάτω και μου πάτησαν τα χέρια και τους αστραγάλους, πηδώντας πάνω μου με τις μπότες τους. Στην συνέχεια, μου πέρασαν χειροπέδες και με πήγαν στο αστυνομικό τμήμα, από όπου πήγα κατευθείαν στο νοσοκομείο» περιγράφει με τόνο ουδέτερο. Είναι ένας όμορφος γέρος, σβέλτος ακόμα, με αστραφτερά μάτια. «Σ’ αυτό το δάσος,φώναξε ξαφνικά, γνωρίζω κάθε γωνιά, κάθε δέντρο. Έχει μια μοναδική βιοποικιλότητα. Εγώ, δεν πάω στο γιατρό, εκεί επάνω βρίσκω ότι χρειάζομαι για να θεραπευτώ. Μόλις μπαίνω στο δάσος, αισθάνομαι πως ξανανιώνω». 

Το δάσος των Σκουριών είναι ο κρυμμένος θησαυρός της περιοχής. Οι καταρράκτες αναβλύζουν μέσα από μια πλούσια βλάστηση, ρυάκια γλιστρούν ανάμεσα σε λουλούδια και νούφαρα. Ένα μαγευτικό σκηνικό όπου πρέπει κανείς τώρα να περπατάει κρυφά στα μονοπάτια, ψιθυρίζοντας, για να μη τραβήξει την προσοχή των άντρων της Eldorado Gold, που παραμονεύουν για τυχόν ανεπιθύμητες παρουσίες στο έδαφος «τους». Επίσης είναι πανταχού παρόντες σε δημοτικούς δρόμους μέσα στο δάσος, καθόλου ευγενικοί, ποτέ δεν χαιρετάν τους επισκέπτες, αλλά τους ακολουθούν από κοντά με αυτοκίνητο, και τους φιλμάρουν επιδεικτικά με μια κάμερα.

«Δεν με νοιάζει!» λέει με θυμό ο Ιωσήφ, ο μπακάλης-blogger. Μόλις σταμάτησε το κόκκινο αγροτικό αυτοκίνητό του μπροστά σ’ ένα μεγάλο σεληνιακό ξέφωτο που αποτελεί μια ανοιχτή πληγή στη μέση του δάσους. «Έκοψαν όλα τα δέντρα! Ωστόσο, δεν έχουν ακόμη την άδεια για την αποψίλωση στο μέρος αυτό. Έγινε μια καταγγελία και υποτίθεται ότι πρέπει να περιμένουν την απόφαση του δικαστηρίου», λέει με θυμό, αδιαφορώντας για τις μαύρες σιλουέτες που συνεχίζουν να τον παίρνουν με την κάμερα  πίσω του.

Φεύγοντας από τη δασική έκταση, πρέπει να περάσουμε ακόμα από ένα τελευταίο έλεγχο. Από έναν αστυνομικό αυτή τη φορά. Η αστυνομία δεν θέλει μόνο να δει τα χαρτιά, αλλά και να τα πάρει για καταγραφή. «Εντελώς παράνομα, όταν δεν υπάρχει υποψία για παράβαση» σύμφωνα με τους δικηγόρους των αντιτιθέμενων, που υπενθυμίζουν ότι πήραν την ταυτότητα της Naomi Klein «για σαράντα λεπτά» κατά την επίσκεψη της, τον Ιούνιο. Η διάσημη Καναδή ακτιβίστρια και συγγραφέας του «No Logo» και  «Το Δόγμα του σοκ» ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στην Eldorado Gold. Καναδοί βουλευτές έχουν επίσης κινητοποιηθεί και η Διεθνής Αμνηστία πρέπει να δημοσιεύει το Νοέμβριο μια έκθεση σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν αυτόν τον αγώνα. 

Στις αρχές Ιουλίου, μια θεατρική πράξη: η Eldorado Gold ανακοινώνει ξαφνικά ότι θέλει να κάνει μια παύση και να επιβραδύνει τις δραστηριότητές της στον τομέα της εξόρυξης, επισήμως λόγω της μείωσης της τιμής του χρυσού. «Η ανακοίνωση αυτή είναι μια αναβολή. Αν ο λόγος αυτής της δήλωσης είναι πραγματικά η μείωση της τιμής του χρυσού, τότε έχουμε την απόδειξη ότι η εταιρεία δεν έχει σχέδια για μια μακροπρόθεσμη ανάπτυξη στην περιοχή μας. Αν είναι χάρη στις κινητοποιήσεις μας και της απήχησης που αρχίζει να παίρνει, τότε θα συνεχίσουμε να ξυπνάμε τις συνειδήσεις. Σε κάθε περίπτωση, εμείς δεν έχουμε άλλη επιλογή, είναι θέμα επιβίωσης», λέει ο κ. Τζιμούρτος μ’ ένα ντροπαλό χαμόγελο.

Η ευχή του Βασιλιά Μίδα στον Διόνυσο

Ο χρυσός του δάσους των Σκουριών (που σημαίνει σκουριές στα Ελληνικά) ήταν ήδη γνωστός στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αλλά στη αρχαιότητα, πίστευαν επίσης στου μύθους. Όπως σ’ αυτόν του Βασιλιά Μίδα, ο οποίος κέρδισε την εύνοια του Διονύσου. Ο θεός του κρασιού πρότεινε στο βασιλιά της Φρυγίας να του πραγματοποιήσει την πιο ακριβή του επιθυμία. «Να μετατρέπεται σε χρυσάφι οτιδήποτε αγγίζω» ζήτησε τότε ο Μίδας. Αλλά, ενώ στην αρχή ενθουσιάστηκε βλέποντας ότι όλα τα αντικείμενα γίνονταν χρυσάφι, γρήγορα απογοητεύτηκε: δεν μπορούσε ούτε να φάει, ούτε να πιει. Και πεινασμένος παρακάλεσε τον θεό να τον απαλλάξει απ’ αυτό το καταραμένο δώρο που τον έκανε μεν πλούσιο, αλλά απειλούσε να τον σκοτώσει.

  Πηγή : www.liberation.fr

Αγιασμός στο Σύνταγμα - Δ.ΕΛΜΕ Αν. Αττικής Απόφαση Γενικής Συνέλευσης

Η Γενική συνέλευση της Δ. ΕΛΜΕ Αν. Αττικής αποφάσισε ομόφωνα, σε ένα σώμα 250 και πλέον ατόμων και με την στήριξη όλων των παρατάξεων -Συμπαράταξη, ΠΑΜΕ, Συνεργασία, ΔΑΚΕ, (η ΠΑΣΚ δεν παρευρέθηκε)- να υιοθετήσει την πρόταση που κατέθεσε συνάδελφος σε διαθεσιμότητα και ζήτησε 24ωρη απεργία την ημέρα του αγιασμού και συγκέντρωση στο Σύνταγμα.

Η Γενική Συνέλευση και όλες οι παρατάξεις εκτίμησαν, τον συμβολισμό μιας τέτοιας ενέργειας, την αποδοχή που θα έχει από τον κόσμο, την αποφασιστικότητα που δείχνει για την συνέχεια και θα την καταθέσουμε στην Γ.Σ. των προέδρων, με την μορφή: 24ωρη απεργία, κάλεσμα σε γονείς και μαθητές: «να γίνει ο αγιασμός στο Σύνταγμα».

Με βάση την (παν) αποδοχή που είχε η παραπάνω πρόταση στην δικιά μας ΕΛΜΕ, υποστηρίζουμε ότι η πρόταση πρέπει να υπερψηφιστεί από τους προέδρους των ΕΛΜΕ, ανεξάρτητα αν έχει κατατεθεί ή όχι στην Γενική τους συνέλευση και ανεξάρτητα αν η απόφαση των προέδρων θα υπερψηφίσει «πενθήμερη» ή «48άωρη» απεργία.

                          

Υ.Γ. : Η Γ.Σ. εννοεί ότι θα γίνει κανονικός αγιασμός, ώστε να «ευλογηθεί» η απεργία. Γι αυτό υπάρχουν προτάσεις, να ζητηθεί να κάνει τον αγιασμό κάποιος από την κορυφή της ορθόδοξης εκκλησίας, όπως ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ή ο Αρχιεπίσκοπος.

Η Γ.Σ. της Δ. ΕΛΜΕ ΑΝ. ΑΤΤΙΚΗΣ αποφάσισε επίσης για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Το πλαίσιο αγώνα που προτάθηκε από την παράταξη (και) των εκπαιδευτικών του Σχεδίου Β, είναι παρακάτω:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΞΩ Η ΤΡΟΙΚΑ - ΤΟ ΔΝΤ - Η Ε.Ε. ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩ-ΚΙΝΗΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Κλείσαμε τρία και πλέον χρόνια από τότε που σε μια περιφερειακή χώρα της Ζώνης του Ευρώ, την Ελλάδα, το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε., με σύμμαχο την ντόπια πολιτική και οικονομική ελίτ, εφαρμόζουν το λεγόμενο πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης. Η μείωση του ΑΕΠ, έχει ήδη υπερβεί το 20%, η ανεργία το 28%, τα εισοδήματα και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών έχουν μειωθεί κατά 40%-50%, το αναιμικό κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται δραματικά, η υγεία διαλύεται, οι συντάξεις εξανεμίζονται κλπ. Με τα παραπάνω μεγέθη, καθώς και με την χρονική διάρκεια της κρίσης, η Ελλάδα σπάει όλα τα ρεκόρ. Βιώνει την μεγαλύτερη κρίση (και από αυτή της μεγάλης ύφεσης στις ΗΠΑ) για ανεπτυγμένη χώρα, στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Συγχρόνως, είναι πια «κοινό» μυστικό, ότι το πρόγραμμα αυτό δεν είχε ως στόχο την σωτηρία της Ελλάδας, αλλά την σωτηρία των κερδών, των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών καθώς και την σταθεροποίηση της Ζώνης του Ευρώ. Είναι επίσης «κοινό» μυστικό, ότι το «τέλος» της κρίσης, σημαίνει σταθεροποίηση της ανεργίας σε ποσοστά άνω του 30%, ξεσπιτώματα, μισθούς φτώχειας, και γενικές συνθήκες Λατινοαμερικανοποίησης, ενώ μια γενιά τουλάχιστον θα χαθεί, είτε μεταναστεύοντας στο εξωτερικό, είτε απελπισμένη στο εσωτερικό. Σε αυτές τις καταστάσεις, η άνοδος του κοινωνικού και πολιτικού φασισμού θα χαρακτηρίσει με μελανό τρόπο τη ζωή μας.

Τώρα ήρθε η σειρά της παιδείας. Οι απολυμένοι εκπαιδευτικοί θα προστεθούν στην θάλασσα των 1,5 εκ. ανέργων. Το σχολείο γίνεται άγρια ταξικό. Στην πραγματικότητα, έχουμε μια συνέχεια της «μεταρρύθμισης» Αρσένη, με την έξωση των μαθητών από το Λύκειο. Μόνο που υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά. Τότε, δημιουργήθηκε δημόσια τεχνική εκπαίδευση για να απορροφήσει τους μαθητές που έφευγαν από το Λύκειο, τα γνωστά Τ.Ε.Ε. . Σήμερα, η δημόσια Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση διαλύεται. Οι ΕΠΑΣ κλείνουν, οι ειδικότητες στο Επαγγελματικό Λύκειο συρρικνώνονται, ενώ και το ίδιο «στενεύει» και διώχνει τους αδύναμους μαθητές. Η μεταγυμνασιακή τεχνική εκπαίδευση χαρακτηρίζεται «μη τυπική», όπως τα ΙΕΚ, και παραδίδεται στους ιδιώτες. Θα καθιερωθεί το κουπόνι ανά μαθητή. Ένα κομμάτι των διδάκτρων θα επιδοτείται από το ΕΣΠΑ και τα κοινοτικά κονδύλια και ένα κομμάτι θα πληρώνει ο εκπαιδευόμενος. Απόλυτη ιδιωτικοποίηση της Τεχνικής Εκπαίδευσης. Το κράτος παύει να διατηρεί δημόσια Τεχνική Εκπαίδευση, παρά μόνο ορισμένα ΕΠΑΛ, χωρίς όλες τις ειδικότητες. Έτσι, άμεσα στους 2000 απολυμένους της ΤΕΕ, θα προστεθούν οι 2200 των ΕΠΑΣ, ενώ σύντομα θα ακολουθήσουν και οι 1500 που διδάσκουν τεχνολογία στα Γυμνάσια. Η συρρίκνωση της εκπαίδευσης φυσικά θα φέρει απολύσεις και στις άλλες ειδικότητες των καθηγητών. Συνολικά η εκπαίδευση υποβαθμίζεται γνωστικά, γυρνώντας στο σχολείο της δεκαετίας του 50, ενώ παράλληλα οι ταξικοί φραγμοί ενισχύονται σε δεύτερη δύναμη. Οι μόνοι που πανηγυρίζουν είναι οι σχολάρχες των ΙΕΚ -με ιδιαίτερους δεσμούς με τον Αρβανιτόπουλο- και τα φροντιστήρια.

Γνωρίζουμε ότι η εποχή των κλαδικών αγώνων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ο κλάδος των καθηγητών όσο και να αγωνιστεί, μόνος του, δεν μπορεί να ανατρέψει τίποτα. Για αυτό, πρέπει να συνδυαστεί, με τον αγώνα των υπόλοιπων εργαζόμενων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Ο αγώνας μας πρέπει να γίνει η σπίθα, που θα βάλει φωτιά στο κάμπο. Αυτό προϋποθέτει τον καθορισμό του αγώνα ως πολιτικού αγώνα. Δίπλα, λοιπόν στα δίκαια αιτήματά μας, για την παιδεία, την άρση των διαθεσιμοτήτων-απολύσεων, τα οικονομικά μας και εργασιακά μας αιτήματα, τοποθετούμε την παλλαϊκή κραυγή: κάτω η κυβέρνηση της ευρω-κίνητης χούντας, Έξω η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ., από την Ελλάδα.

Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά -ιδιαίτερα μετά την τραγική εμπειρία της Κύπρου-, ότι η απελευθέρωση του εργαζόμενου λαού, συνεπάγεται την αλλαγή των διεθνών συντεταγμένων της χώρας, όσον αφορά την θέση της στην Ζώνη του ευρώ, την Ε.Ε., και γενικότερα την σχέση της με τον ευρω-ατλαντικό παράγοντα..

Γνωρίζουμε ακόμη, ότι το ντόπιο κατεστημένο, η οικονομική και πολιτική ελίτ που συνδυάζει τα συμφέροντα της με τα συμφέροντα του ξένου παράγοντα, είναι απέναντί μας. Η σύγκρουσή μας έχει και εσωτερικό και εξωτερικό αντίπαλο. Η κοινωνική απελευθέρωση και η έξοδος από την κρίση πρέπει να σαρώσει  τις γνωστές «λίγες» οικογένειες (Σάλλα, Μπόμπολα, Λαμπράκη, Μυτιληναίου, Αλαφούζου κλπ) και συνδυάζεται με μια σειρά ιστορικών τομών, εθνικοποιήσεων τραπεζών, επιχειρήσεων, υποδομών, πραγματικού και ουσιαστικού δημόσιου ελέγχου και δημοκρατικού σχεδιασμού της οικονομίας, ώστε ο ελληνικός λαός, οι δυνάμεις της εργασίας, και της δημοκρατίας, να δημιουργήσουν το δικό τους παράδειγμα.

Γνωρίζουμε τέλος, ότι το παιχνίδι δεν θα παιχτεί στο κοινοβούλιο. Στην τελευταία κωμικοτραγική εξέλιξη της «απεργίας που δεν έγινε», που στοιχειώνει τον κλάδο, πέρα από τις βαριές ευθύνες της πλειοψηφίας του απερχόμενου Δ.Σ. της ΟΛΜΕ που ποτέ δεν ανέλαβε, βαρύτερες είναι οι ευθύνες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που «φρέναρε»-κρέμασε τους συνδικαλιστές του.

Οι χούντες όμως, πέφτουν με πολυτεχνεία. Έτσι στην δύσκολη κατάσταση που είμαστε, μόνο μια μεγάλη εξέγερση, ένας παρατεταμένος παλαϊκός ξεσηκωμός, μπορεί να εγγυηθεί την μεγάλη ανατροπή, αλλάζοντας και τον πολιτικό χάρτη.

Για αυτό ως εκπαιδευτικοί καλούμε το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, γονείς, μαθητές, το σύνολο του ελληνικού λαού σε εξέγερση, γιατί η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η δημοκρατία, το δίκιο του εργαζόμενου, δεν χαρίζεται, κατακτιέται.

Πρόγραμμα δράσης

Πενθήμερη απεργία από 16-20 Σεπτέμβρη. Επανεκτίμηση με Γ.Σ., στο τέλος της εβδομάδας με προοπτική την συνέχεια, και τον παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Κατάληψη ενός δημόσιου κτηρίου, στο κέντρο της Αθήνας και στο κέντρο κάθε μεγάλης πόλη, ώστε να λειτουργήσουν ως κέντρα αγώνα, και συσπείρωσης,   ως νέα, πολλά, πολυτεχνεία. Καθημερινά συλλαλητήρια.

Καθημερινή ζώνη προβολής του αγώνα στην ΕΡΤ, αλλά και σε όποια Μ.Μ,Ε., σε τοπικό ή εθνικό επίπεδο είναι πρόσφορα.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

(Αγ. Κινήσεις-συσπειρώσεις-παρεμβάσεις, εκπαιδευτικοί για το Σχέδιο Β, ανένταχτοι)

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040