Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;Του Κ. Παπουλή

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;

Του Κ. Παπουλή

Η χώρα μας μπαίνει δυστυχώς στο 9ο μνημονιακό έτος. H τρόικα εγκαταστάθηκε εδώ τον Μάιο του 2010, μήνας που συνοδεύτηκε από την πρώτη μεγάλη διαδήλωση του λαού, όπου απειλήθηκε με εισβολή η Βουλή. Εκείνη η λαϊκή οργή    «κτυπήθηκε» από την πυρπόληση της Μαρφίν, όπου όπως όλα «δείχνουν», ήταν πιθανότατα έργο μυστικών υπηρεσιών. Ακολούθησε η πλατεία Συντάγματος, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς «αριστερά», η παραποίηση και ο ευτελισμός του δημοψηφίσματος. Εδώ όλα νεκρώνουν και η «αριστερή» κυβέρνηση υλοποιεί ότι δεν μπορούσε να υλοποιήσει η «δεξιά».

Έτσι, η «εξάτμιση» της Ελλάδας, σε όλα τα επίπεδα συνεχίζεται. Κύρια:

Α) Σε ανθρώπινο δυναμικό: Ζούμε από το 2010 την Τρίτη Μαζική Μετανάστευση, μετά την περίοδο 1903-1917 και 1960-1972. Το 2013 μετανάστευσαν 100.000 άτομα, ενώ τελευταία φαίνεται να αναχωρούν 10.000 το μήνα!!! Κατά πλειοψηφία νέοι, επιστήμονες, ειδικευμένοι, ο ανθός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Σύμφωνα με το Τεχνικό Επιμελητήριο, η πλειοψηφία των νέων μηχανικών μεταναστεύει. Πάνε στη Γερμανία, στο Ηνωμένο, Βασίλειο, στα Αραβικά Εμιράτα κλπ.. ‘Όπου υπάρχει εργασία, υπάρχει και πατρίς…..

Το διάνυσμα της μετανάστευσης έχει συγκεκριμένη φορά, και το βέλος αυτό αποδεικνύει ποιο κράτος ή περιφέρεια, είναι σε «κρίση» και ποιο δεν είναι. Από την άλλη, το μέτρο του διανύσματος της μετανάστευσης απεικονίζει το βάθος της κρίσης και της μετατροπής της πατρίδας μας σε «εξάρτημα» και αποψιλωμένη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου, στην «καλύτερη» των περιπτώσεων.

Β) Η εργασία: Οι εργαζόμενοι το 2010 -πριν την επιβολή- των μνημονίων αριθμούσαν περί τα 4,5 εκ. και πλέον, όταν η ανεργία ήταν 10%. Σήμερα είναι κοντά στα 3,8 εκ., με υποαπασχολούμενους γύρω στις 400 χιλιάδες και καταγεγραμμένους ανέργους περίπου 1εκ. Ζούγκλα απέραντη. επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις. Αν η απασχόληση ανερχόταν αντί να μειωνόταν τα χρόνια της κρίσης, δηλαδή αυξανόταν με έναν μικρό φυσιολογικό ρυθμό μεγαλύτερο ή ίσο του 1%, δηλαδή δημιουργούνταν 50.000 νέες θέσεις εργασίας ανά έτος, τότε έπρεπε σήμερα να είχαμε τουλάχιστον 5 εκ. εργαζόμενους. Η φυσιολογική αύξηση του εργατικού δυναμικού μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους διοχετεύτηκε στο εξωτερικό. Η μετανάστευση αποτέλεσε πάλι την «ευλογία» για το σύστημα, αποσυμπιέζοντας την οργή της νεολαίας.

Γ) Η δημόσια περιουσία κινητή και ακίνητη υποθηκεύτηκε στον μηχανισμό χρέους της Ε.Ε. και ξεπουλιέται, μέσω του υπερταμείου, ενώ η Γερμανία απαιτεί θρασύτατα να μπει ενέχυρο και ο λιγοστός ελληνικός χρυσός. Η αποικιοκρατική στάση των διευθυντών της Ε.Ε. είναι πρωτοφανής. Είναι σαν να έχουμε χάσει πόλεμο και να πληρώνουμε το τίμημα.

Δ) Το γενικό επίπεδο ζωής χειροτερεύει μέρα με την μέρα. Μισθοί και συντάξεις έχουν κατακρεουργηθεί, δημόσια εκπαίδευση και υγεία στενάζουν από το βάρος της υποχρηματοδότησης.

Ε) Οι τράπεζες λεηλατούν περιουσίες, καταστρέφουν ανθρώπους, αποτελούν βάρος για την οικονομία αφού διογκώνουν το δημόσιο χρέος με συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να δίνουν δάνεια και να ενισχύουν την ανάπτυξη. Πρόκειται για τράπεζες-ζόμπι που έχουν περάσει στο ξένο κεφάλαιο.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα που λέγεται Ελλάδα ο παραπάνω κατάλογος είναι ατελείωτος. Εδώ έχουν δημιουργηθεί οι πιο ακραίες συνέπειες της ευρωπαϊκής πόλωσης, που ύψωσε στο κύβο η μητέρα του ευρώ, η συμφωνία του Μάαστριχτ. Σε αυτή την χώρα έχει δημιουργηθεί μια κοινωνία του 1/3, ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται για την επιβίωση. Σε κάθε σπίτι της λαϊκής πλειοψηφίας υπάρχει ένας άνεργος, ή δύο άνεργοι, ή κάποιος που λείπει στο εξωτερικό. Κάποια σπίτια από αυτά δεν έχουν ρεύμα, άλλα είναι ήδη στα χέρια τραπεζών, σε πολλά λείπουν τα λεφτά για τα φροντιστήρια και το χαρτζιλίκι των παιδιών, σε άλλα λείπει ακόμη και το φαγητό, τα φάρμακα των ηλικιωμένων, το πετρέλαιο του χειμώνα. Σε αυτή την χώρα οι νέοι δεν παντρεύονται, δεν γεννούν παιδιά οι θάνατοι πλειοψηφούν στις γεννήσεις.

           Αυτή την χώρα, ο ξένος παράγοντας αγκαλιά με την εγχώρια οικονομική και πολιτική ημι-ελίτ την διαλύει όπως ένα κλεμμένο αυτοκίνητο σε μάντρα κλεπταποδόχων.

Σε αυτή την χώρα σε λίγους μήνες θα έχουμε πολλαπλές εκλογές. Η κυβέρνηση μάλιστα μιλάει για έξοδο από την κρίση! Το παράλογο είναι ότι σε αυτή την χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει ένα κύριο ευρωσκεπτιστικιστικό πολιτικό ρεύμα, «ανάλογο» έστω με αυτό της Λε-Πεν, ή του Μελανσόν στη Γαλλία, των Πέντε Αστέρων, ή της Λέγκα στην Ιταλία. Αντίθετα μια δεξιά-νεοφιλελεύθερη και βαθιά ευρωπαϊστική αντιπολίτευση θα πρωτεύσει στις εθνικές εκλογές, ενώ μια «αριστερή» επίσης πολλαπλά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που θυσίασε το λαό της για την σωτηρία του ευρώ, θα περάσει με τη σειρά της στην αντιπολίτευση. Δύο «όμοια» κόμματα στην κεντρική επιλογή τους, υπέρ της άκρατης παγκοσμιοποίησης, της Ε.Ε. και του ευρώ, του ΝΑΤΟ και των αμερικανών, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή.

Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ο αστερισμός των αντιμνημονιακών, ριζοσπαστικών οργανώσεων κινήσεων και προσώπων να μείνει εκτός Βουλής, αν και αθροιστικά μπορεί και να βρίσκονται στη θέση του τρίτου κόμματος, το βράδυ εκείνης της Κυριακής.

Αν τα πράγματα οδηγηθούν εκεί, η απογοήτευση και η αποστράτευση θα ενταθεί, ενώ ο μόνος παίκτης που θα απομείνει -και δικαίως- θα είναι το ΚΚΕ, που (προς το παρόν ας ελπίζουμε….) δεν προβάλλει κάποιο πρόγραμμα άμεσης εξόδου από την θανατηφόρα κρίση που βιώνουμε.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα το πολιτικό αυτό παράδοξο πρέπει να σπάσει. Η λύση και η απάντηση είναι πια μία. Εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία, όλων των ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών, πατριωτικών, αντιιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών, αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που θέλουν η Ελλάδα να ξαναγίνει κυρίαρχη και να απελευθερωθεί από το έκτακτο καθεστώς της χρεοκρατίας.

Εν ολίγοις όσοι συμφωνούν με απλά πράγματα, όπως με παύση του καθεστώτος της χρεοκρατίας, την ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας (πράγμα που συνεπάγεται ότι η ελληνική βουλή και όχι οι Βρυξέλες και το Βερολίνο) θα αποφασίζει για τον προϋπολογισμό της και την πολιτική της Ελλάδας, αντίστροφη οικονομική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την παλιννόστηση. Άρα, Ρήξη με την ευρωζώνη, την συνθήκη του Μάαστριχτ και την Ε.Ε.. και πιθανό απελευθερωτικό Grexit. Η εκλογική συνεργασία έχει κόκκινη γραμμή απέναντι στη ξενοφοβία και τον ρατσισμό, άλλωστε και την άνοδο της ακροδεξιάς θέλουμε να αποτρέψουμε. Όλα αυτά βέβαια μπορούν να διατυπωθούν και με καλύτερο και με διαφορετικό τρόπο. Μιλάμε για εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία μια που η δεύτερη «φαντάζει» ιδιαίτερα δύσκολη.

Από εκεί και πέρα ο καθένας ας εκφράσει το δικό του ιδιαίτερο πρόγραμμα και ας κάνει και διακριτή προεκλογική εκστρατεία. Μια τέτοια εκλογική συνεργασία θα σπάσει το εκλογικό δίπολο και θα εμφανίσει με άνεση στην Βουλή μια μεγάλη ομάδα βουλευτών και πολιτικών σχηματισμών που αντιστρατεύονται την εξόντωση του λαού και της χώρας.

Θα ήταν μια πολιτική ανάταση να βλέπαμε στο κοινοβούλιο τον Λαφαζάνη, τον Αλαβάνο, την Κωνσταντοπούλου, την Σακοράφα, τον Λαπαβίτσα κ.α. από τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, γιατί όχι τον Τσοβόλα, τον Κατσανέβα κ.α. από τον παλιό σοσιαλιστικό χώρο, τον Κασιμάτη, τον Καζάκη, τον Κυπριώτη, τον Στάλια κ.α. από τον Δημοκρατικό-Πατριωτικό χώρο, βουλευτές από αντιιμπεριαλιστικές ή κομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η ΚΟΕ, ο «Κορδάτος», η Παρέμβαση, ο «Εργατικός Αγώνας», το «Κομμουνιστικό Σχέδιο», τον μ.λ. χώρο   και φυσικά την Ανταρσυα.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα πουν, ότι αυτό το πρόσωπο ή αυτός ο χώρος δεν χωράει, έχει «πει» το ένα και το άλλο. Η απάντηση είναι: «αν πάμε έτσι, δεν θα μπει στη Βουλή κανένας και στη θέση αυτού που δεν χωράει, είναι καλύτερα ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν.Δ. του ΚΙΝΑΛ ή της Χρυσής Αυγής.

Είναι λοιπόν εφικτό ο αστερισμός των απέναντι να βρεθεί στη Βουλή και μάλιστα με μεγάλο αριθμό βουλευτών, ώστε να εκπροσωπηθούν όλες σχεδόν οι τάσεις. Και εκεί κάθε μέρα ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. θα εισπράττουν χαστούκια. Είναι εφικτή μια ανάταση των αντιστάσεων ξεκινώντας από τις εκλογές, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση με ενισχυμένες τις δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας.

Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και ο καθένας κατεβεί στις εκλογές με το μαγαζάκι του, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μια στρατηγική ήττα. Γιατί αν μετά από δέκα σχεδόν χρόνια μνημονίων δεν έχει εμφανιστεί η μαγιά μιας νέας πολιτικής πλειοψηφίας, τότε καλό ταξίδι, και ο καθένας στο δικό του Θιβέτ.

Υπάρχει σήμερα μια συσπείρωση γύρω από την ΛΑΕ και το 1-1-4, αυτοί ας αναλάβουν πρωτοβουλία. Η πρόταση της εκλογικής συνεργασίας πρέπει να απευθυνθεί και στο ΚΚΕ, στροφή του οποίου θα άλλαζε, ριζικά και ποιοτικά τα πράγματα.

Ένα είναι βέβαιο, η ιστορία γραπτή και άγραφη δεν θα δικάσει μόνο τους «προδότες» του λαϊκού παράγοντα, αυτούς που εκτέλεσαν τα μνημόνια, μαζί με τον ελληνικό Λαό, αλλά και όλους εμάς τους υπόλοιπους, ως ανίκανους να τους ανατρέψουμε και μάλιστα χωρίς να μπούμε καν στο γήπεδο, χωρίς μάχη και χωρίς να ανοίξει μύτη.

Η Ανατολή μιας Νέας Εποχής στην Ευρώπη.Σας ευγνωμονούμε κ. Μακρόν. Του Γιάννη Περάκη

Η Ανατολή μιάς Νέας Εποχής στην Ευρώπη

Σας ευγνωμονούμε κ. Μακρόν

Στήν Γαλλία αλλά και στην ευρώπη ανατέλει μια νέα εποχή. Οι ψευδαισθήσεις της ενωμένης ευρώπης και της ευρώπης των λαών κατέρρευσαν. Ο στρατός στους δρόμους της πόλης του Φωτός. Φταρνίζοται στα Ηλύσια Πεδία και ασθενεί με πνευμονία το μέγαρο μαξίμου. Απο «καρδιάς» σας ευγνωμονούμε κ. Μακρόν. Μας γλυτώσατε απο κόπο, απο αναλύσεις και επιχειρήματα για το έκτρωμα της ενωμένης ευρώπης.

Ελλάδα - Γαλλία Συμμαχία

Είμαστε συναγωνιστές και συμπαραστεκόμαστε ολόψυχα στους Γάλλους εργαζόμενους  άστεγους, στους Γάλλους κατατρεγμένους και καταφρονημένους. Γιατί αγαπάμε τους δικούς μας  κατατρεγμένους και καταφρονημένους. Αγαπάμε τα 16 νήπια που μεγαλώνουν στις φυλακές Αυλώνας, τους δικούς μας άστεγους και πεινασμένους.

Ολοι δικαιωθήμαμε, το ΚΚΕ που έλεγε απο το 1980 όχι στην ΕΟΚ,. Η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΧΕΔΙΟ Β και οι άλλες ¨ευρωσκεπτιστικές» δυνάμεις. Εάν αθροίσουμε τα χρόνια τα δικά μας δηλαδή αυτών που ασχολούνται με τα κοινά για το χτίσιμο ενός νέου πιο δίκαιου κόσμου, το άθροισμα τους είναι η ηλικία της γής. Αλλά μυαλό δεν βάλαμε, ακόμα συζητάμε τι μας ενώνει και τι μας χωρίζει, τρομάρα μας. Η αυριανή ημέρα για την ευρώπη αλλά και για την πατρίδα μας θα είναι διαφορετική.

Είμαστε έτοιμοι γι΄αυτό ; έχουμε καταλήξει σε κάποια κοινά σημεία ; ή θα μας πάρει το ποτάμι της κατάρας του νεοφιλελευθερισμού ;

 

Μέχρι τότε απλά θα αρκούμαστε σε συμπαράσταση στους φίλους μας τους Γάλλους με το σύνθημα:

Liberté, Égalité, Fraternité(Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Αλέκος Αλαβάνος:"Επώδυνη η αποκατάσταση της ηθικής υπεροχής της Αριστεράς"

Επώδυνη η αποκατάσταση της ηθικής υπεροχής της Αριστεράς

Συνέντευξη του Αλέκου Αλάβάνου στον Λάμπρο Σταυρόπουλο –

Βήμα της Κυριακής 2.12.18

Η κυβέρνηση προχωρεί την περίοδο αυτή σε σειρά νομοθετικών μέτρων με κοινωνικό πρόσημο; Θεωρείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναβρίσκει την αριστερή του ταυτότητα;

«Καλά κάνετε και δεν χρησιμοποιείτε τον όρο «θετικό» κοινωνικό πρόσημο. Πάρτε για παράδειγμα τις συντάξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαφημίζει την αύξηση κατά 20 ευρώ για τους χαμηλοσυνταξιούχους την ίδια στιγμή που ο ίδιος τούς έχει αφαιρέσει 200 ευρώ από το ΕΚΑΣ που έπαιρναν μέχρι πρόσφατα. Ή πάρτε τον ΕΝΦΙΑ. Διαφημίζει μια μείωση 30%, ενώ για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας μας η μείωση με τους συντελεστές που χρησιμοποιούνται είναι είτε ελάχιστη είτε ανύπαρκτη. Ολες αυτές οι κινήσεις είναι η τυποποιημένη παραδοσιακή ταυτότητα του δικομματισμού. Προεκλογικά προσφέρει κορδέλες και γλειφιτζούρια ελπίζοντας ότι θα δελεάσει το εκλογικό σώμα».

Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;

«Η δημοσιονομική πολιτική της χώρας μας χρειάζεται μια ριζική στροφή με την άμεση κατάργηση των πρωτογενών πλεονασμάτων και της ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας των Βρυξελλών, την άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την ουσιαστική μείωση του ΦΠΑ, τη γενναία ενίσχυση μέσα από μισθούς, συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα της αγοραστικής δύναμης των πολιτών για την αναβίωση της αγοράς, την ενίσχυση της επενδυτικής δράσης του κράτους προκειμένου να συμβάλει μαζί με τον ιδιωτικό τομέα στην ανασυγκρότηση της οικονομίας».

Πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαρρήξει οριστικά τις σχέσεις του με την Αριστερά;

«Οχι, δυστυχώς οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την Αριστερά είναι πολύ ισχυρές. Είναι ο πιο δηλητηριώδης αντίπαλός μας. Οι συντηρητικές δυνάμεις – αναμενόμενο μεταξύ ιδεολογικών αντιπάλων – επιτίθενται στους πολιτικούς στόχους της Αριστεράς, τους κριτικάρουν σκληρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως επιτίθεται σε κάτι πιο πολύτιμο, ευαίσθητο και δυσαναπλήρωτο: στην ηθική της υπεροχή. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαφημίζεται ως αριστερό κόμμα τόσο το πλεονέκτημα αυτό, το οποίο το αναγνώριζαν και οι συντηρητικοί της αντίπαλοι, σαπίζει. Ο πιο δυσχερής στόχος σήμερα για την Αριστερά είναι να αποκαταστήσει την παραδοσιακή της εικόνα ως ενός χώρου εντιμότητας, ειλικρίνειας, λειτουργίας με ανοιχτά χαρτιά και αδιαπραγμάτευτων αξιών. Είναι επώδυνη και κοπιαστική αυτή η αποκατάσταση, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους ανθρώπους, αποξενωμένους από ένα ρεύμα ιδεών που για δεκαετίες τούς ενέπνεε αγωνιστικότητα, αισιοδοξία, προοπτική».

Εχει κάνει πάντως κάποια αυτοκριτική ο Αλ. Τσίπρας. Εχει μιλήσει για «αυταπάτες» και για επώδυνο πλην αναγκαίο συμβιβασμό με τους δανειστές το 2015…

«Η μόνη αυτοκριτική που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να παραιτηθούν αμέσως μετά το δημοψήφισμα. Τώρα είναι πια αργά για δάκρυα».

Πρόσφατα, στο συνέδριο του SPD, ο κ. Τσίπρας είπε ότι με «καθαρό μυαλό» αποτίμησε τις συνέπειες που θα είχε για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ, τονίζοντας πως κάτι τέτοιο «που σε κάποιους ακουγόταν εξόχως επαναστατική και αριστερή επιλογή, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, προς όφελος αυτής της ελίτ». Πώς το σχολιάζετε;

«Ολη η υφήλιος βοά ότι «η ολική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης» έχει ήδη συντελεστεί στην Ελλάδα εξαιτίας της εντελώς αποτυχημένης στρατηγικής του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αν έγκαιρα η Ελλάδα προσέφευγε στο εθνικό νόμισμα για να ενισχύσει τη ρευστότητα μιας οικονομίας που πλήττεται άγρια από την αργία του παραγωγικού δυναμικού και την ανεργία του ανθρώπινου δυναμικού, η εξέλιξη θα ήταν εντελώς διαφορετική. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνήθηκε και αρνείται να ενισχύσει τη ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας, ενώ ενισχύει τη ρευστότητα της υπόλοιπης ευρωζώνης με τρισεκατομμύρια μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης. Σήμερα προτεραιότητα είναι η άμεση εφαρμογή ενός προγράμματος πλήρους παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας, η κάλυψη του τεράστιου κενού της δεκάχρονης απουσίας μας από την τεχνολογική επανάσταση, η δημοκρατική αναδόμηση της διοίκησης, η κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό απαιτεί τη μη εφαρμογή των τοξικών οδηγιών που δίνονται από τις Βρυξέλλες. Δεν είναι κάτι που είναι εξτρεμιστικό ή απραγματοποίητο. Το βλέπουμε στην Ιταλία με μια συντηρητική – κεντροαριστερή κυβέρνηση. Το αν και πότε χρειάζεται σήμερα να τεθεί θέμα νομίσματος αυτό δεν μπορεί να αποφασιστεί από έναν πρωθυπουργό ή κάποιον υπουργό Οικονομικών αλλά από τον ίδιο τον ελληνικό λαό, δεδομένου ότι προϋπόθεση για να επιτύχει ένα νόμισμα είναι η ευρύτατη λαϊκή εμπιστοσύνη».

Πριν από λίγους μήνες συγκροτήσατε με όμορους χώρους και προσωπικότητες την πρωτοβουλία «1-1-4». Πού βρίσκεται το εγχείρημα; Θα λάβετε μέρος στις επερχόμενες εκλογικές μάχες;

«Κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα δεν είναι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η Νέα Δημοκρατία αλλά αυτό το «κάτι άλλο επιτέλους». Πάρα πολύς κόσμος δεν θέλει να ψηφίσει ούτε Τσίπρα ούτε Μητσοτάκη αλλά αναζητά αυτό τον χαμένο θησαυρό μιας διαφορετικής εναλλακτικής λύσης με χαρακτηριστικά ανασύνταξης, προόδου, ανθρωπισμού, αξιοπρέπειας. Σε αυτή την ανάγκη ανταποκρίνεται η πρωτοβουλία «1-1-4» που περιλαμβάνει πρόσωπα της πολιτικής όχι μόνο από την Αριστερά αλλά και από τον οικολογικό και κεντρώο χώρο, καθηγητές, πνευματικούς ανθρώπους, καλλιτέχνες, Ελληνες που διακρίνονται στο εξωτερικό, στελέχη από γυναικεία κινήματα, εργαζόμενους, νέους επιστήμονες. Στόχος της προσπάθειας είναι η ανασυγκρότηση της χώρας όπως περιλαμβάνεται στη διακήρυξή της και η δημιουργία αυτού του «κάτι άλλου» που λαχταρά τόσο μεγάλο τμήμα του λαού μας».

Υπάρχουν περιθώρια διεύρυνσης της συμμαχίας σας; Και δεν αναφέρομαι στο ΚΚΕ, το οποίο δηλώνει αντίθετο σε τέτοιες συνεργασίες, αλλά με τον Βαρουφάκη και την Κωνσταντοπούλου δεν θα είχατε περισσότερες πιθανότητες να εισέλθετε στη νέα Βουλή;

«Στη Βουλή ήδη υπάρχει μια δύναμη η οποία με σταθερότητα και εντιμότητα όλη αυτή τη μαύρη δεκαετία κάνει αυστηρή κριτική στα προγράμματα της τρόικας, το ΚΚΕ. Αυτό που λείπει είναι η προβολή μιας άμεσης και ολοκληρωμένης προγραμματικής εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης. Δεν αρκεί επομένως η είσοδος μιας ακόμα δύναμης στη Βουλή. Απαιτείται η πλήρης ανατροπή της σημερινής μονοδιάστατης πολιτικής ισορροπίας. Κατά τη γνώμη μου, στο ενωτικό εγχείρημα έχουν θέση και αυτοί που αναφέρατε, ο ένας με τη διεθνή του επιρροή, η άλλη με τον αναγνωρισμένο δημοκρατικό της ριζοσπαστισμό, κι όσες κι όσοι έχουν αρνηθεί να στηρίξουν τα τρία μνημόνια. Φυσικά, «ουδείς ημών αναμάρτητος». Ασφαλώς θα βοηθούσε πολύ αυτή την υπόθεση μια πιο ενωτική στάση από την πλευρά του ΚΚΕ».

Εσείς προσωπικά θα είστε υποψήφιος στις εθνικές εκλογές;

«Μόνον εφόσον αυτή η ιδέα της ευρύτερης συσπείρωσης έχει βλαστήσει».

https://www.tovima.gr/printed_post/o-syriza-einai-lfo-pio-dilitiriodis-antipalos-lftis-aristeras/

Μνήμη Μπερτολούτσι. Του Γιάγκου Ανδρεάδη

Μνήμη Μπερτολούτσι.

Του Γιάγκου Ανδρεάδη

Φτάνοντας στη Ρώμη το 1970 γνωρίσαμε ένα λαμπερό νέο που δεν ήταν ακόμα τριάντα χρονών. Τον έλεγαν Μπενάρντο Μπερτολούτσι και όπως καταλάβαμε γρήγορα ήταν ήδη διάσημος σκηνοθέτης του ακμάζοντος ιταλικού κινηματογράφου. Οι συστάσεις μας ήταν καλές. Ανάμεσά τους το όνομα του Σαρτρ και έτσι δέχτηκε να μας βοηθήσει για να οργανώσουμε μια έκθεση ζωγραφικής που τα έσοδά της θα πήγαιναν στην αντίσταση κατά της Χούντας.

Ήταν εποχή όπου σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής αριστερής διανόησης είχε κάνει την ελληνική υπόθεση δική του. Με την συμβολή τέτοιων ανθρώπων φτιάχτηκε μια επιτροπή μεγάλου κύρους, ανάμεσά τους ο Σαρτρ, ο Λέλιο Μπάσσο, από τους αρχηγούς του αντιφασιστικού αγώνα στην Ιταλία και ο κορυφαίος ιστορικός της Τέχνης Τζούλιο Κάρλο Αργκάν, κατόπιν δήμαρχος της Ρώμης και , αν θυμούμαι σωστά, ο Αλμπέρτο Μοράβια. Τα έργα ήρθαν και από άλλες χώρες και πολλά, περισσότερα από τα μισά συγκεντρώθηκαν στην Ιταλία. Τα ονόματα των καλλιτεχνών ήταν επίσης από τα κορυφαία: Οι υπερρεαλιστές Χουάν Μιρό και Ρομπέρτο Μάττα, ο Βίκτωρ Βαζαρέλλι, πατέρας του γαλλικού στρουκτουραλισμού στην ζωγραφική,ο Τίτους Καρμέλ, οι Φράνκο Άντζελι – που ζωγράφισε ειδικά για την έκθεση μια επικών διαστάσεων αναπαράσταση της κηδείας του Πέτρουλα- και Μάριο Σκιφάνο, εκφραστές της ιταλικής Ποπ Αρτ και ο Σικελιάνος Ρενάτο Γκουτούζο, έμβλημα του ιταλικού ζωγραφικού ρεαλισμού και του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος και πατρική μορφή για πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και του Μπερτολούτσι. Η έκθεση «για την ενίσχυση της αντιστασιακής οργάνωσης Κίνημα 20 Οκτώβρη» διοργανώθηκε στην ρωμαϊκή γκαλερί Ιλ Γκαμπιάνο ( Ο γλάρος) και είχε εντυπωσιακή επιτυχία τόσο στο επίπεδο της παρουσίας του κοινύ όσο και σε αυτό των πωλήσεων.

Η επιτυχία οφειλόταν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό στον Μπερνάρντο. Αυτός βοήθησε να μαζευτούν πολλοί πίνακες. Έκανε την επαφή με την Γκαλερί και συνέβαλε αποφασιστικά στο να καταστεί η έκθεση γεγονός στα Μέσα της εποχής. Αλλά όχι μόνον αυτό. Νοιάστηκε για τις πωλήσεις και έφερε από το χέρι διάσημους επισκέπτες όπως ο πολιτικοποιημένος πατέρας του ιταλικού και διεθνούς Σπαγκέτι Γουέστερν, Σέρτζιο Λεόνε.      

Είχε επίσης αποφασίσει να μας γνωρίσει ότι αγαπούσε πιο πολύ από το πάνθεο του ιταλικού κινηματογράφου, στο οποίο ήδη ανήκε. Έτσι είδαμε από κοντά τους μύθους: Τον αιχμηρό και απαισιόδοξο, αλλά τόσο ουσιαστικό Παζολίνι, με τον οποίο είχε δουλέψει ως βοηθός, τον Μικελάντζελο Αντονιόνι, τον Μοράβια, στον οποίο οφειλόταν και το θέμα του «Ιλ κομφορμίστα» και τον θρυλικό Τσέζαρε Τζαβατίνι που είχε ήδη υπογράψει τα μεγάλα σενάρια του νεορεαλισμού, ανάμεσά τους τον «Κλέφτη ποδηλάτων», το «Θαύμα στο Μιλάνο» και την «Τσιοτσάρα» και διατυπώσει αυτό που ονομάστηκε το μανιφέστο του νεορεαλισμού. Θυμάμαι τις συνωμοτικές οδηγίες του φίλου μας πριν διαβούμε το κατώφλι αυτού του τελευταίου: «Ο μαέστρο είναι και – όχι σπουδαίος- ζωγράφος, αλλά εκτιμά πάρα πολύ την ζωγραφική του. Επίσης είναι και κουφός. Αν θέλετε να σας αγαπήσει πείτε του με παντομίμα ότι θαυμάζετε τους πίνακές του με τους οποίους έχει ταπετσάρει όλους τους τοίχους του σπιτιού του».

Ξανασυναντηθήκαμε αργότερα. Η τυχαία συνάντηση έγινε στα σκαλιά των Στούντο Ροσελίνι στην πιάτσα ντελ Πόπολο της Ρώμης. Αυτός ήταν μαζί Κάρλο Πόντι. Δούλευε   στο μοντάζ της σπουδαίας και ενίοτε παρεξηγημένης του ταινίας «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι». Εμείς με τον Σταύρο Τορνέ μοντάραμε υλικό από γυρίσματα της κατάληψης της Νομικής του 1973. Ας προσθέσω, για να πω και κάτι για έναν αγαπημένο Έλληνα, ότι ο Σταύρος κεντούσε. Με λίγα μέτρα φιλμ και κίνηση φακού σε φωτογραφίες εφημερίδων έκανε ένα εξπρεσιονιστικό διαμάντι.     

Μικρό ζωγραφικό υστερόγραφο. Ανάμεσα στα έργα της έκθεσης ήταν και κάποιο έργο του Τορναμπουόνι, σκηνογράφου αν δεν κάνω λάθος και του Βισκόντι. Είπαμε στον Σάντρο Μάντσο, συνιδιοκτήτη του Γκαμπιάνο, πως ένας έλληνας ζωγράφος ονόματι   Γιάννης Τσαρούχης, συνεργάτης της Μαρίας Κάλας και του Τζεφιρέλλι, ζωγραφίζει σε ένα αντίστοιχο ύφος αλλά κατά την γνώμη μας πολύ καλύτερα. Κάπως έτσι ρίχτηκε ο πρώτος σπόρος για την μόνη επί δικτατορίας έκθεση του Τσαρούχη στο IlGabbiano (Μάιος /Ιούνιος 1974).

Δυο λόγια για την πολιτική θέση και την τέχνη του Μπερτολούτσι, που βέβαια απηχούν προσωπική άποψη. Ήταν γραμμένος στο κομμουνιστικό κόμμα σε μια εποχή που η γοητεία της επαναστατικής ουτοπίας και του Μαοϊσμού σάρωνε την ευρωπαϊκή διανόηση. Και η θέση του αυτή ήταν και σημείο τριβής και πειραγμάτων με μας που συμπαθούσαμε το κίνημα και την εφημερίδα του «Ιλ Μανιφέστο». «Γράφτηκα στο κόμμα» μας έλεγε «τη μέρα που κατάλαβα πως διάφορα άτομα της ιταλικής αριστοκρατίας είχαν συρρεύσει στις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς».

Όμως δεν ήταν ποτέ ένα πειθήνιο όργανο. Ακόμα και όταν –είτε ιδίως όταν- εκφραζόταν με χιούμορ, ήταν ο άνθρωπος της αδιάκοπης υπόγειας πολιτικής και προσωπικής αγωνίας. Και αυτό καταγράφεται στις ταινίες του που συγκλονίζουν ενώ δεν κραυγάζουν ποτέ: Μεταξύ άλλων στο «Πρίμα ντε λα Ριβολουτσιόνε», στον «Κομφορμίστα», σύγχρονο περίπου με την γνωριμία μας, στο επικό «1900», στον «Τελευταίο αυτοκράτορα», αλλά ακόμα υπαινικτικά και στον «Μικρό Βούδα». Σε αυτές αλλά και σε άλλες ταινίες του, νιώθουμε έναν άνθρωπο ο οποίος συνεχώς βιώνει την συνεχή αυτή αγωνία που οφείλεται στην αίσθηση ότι ανάμεσα από την μια στο σύμβολο και το όνειρο και από την άλλη στην πραγματικότητα υπάρχει μια διαφορά έτοιμη να γίνει προσωπικό και πολιτικό χάσμα και βάραθρο. Και είναι ακόμα πιο συγκινητικό ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ξεπέρασε αυτό το στοιχείο του για να σταθεί κοντά στον αγώνα του λαού μας.  

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040