Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Κυριάκος Κατζουράκης

Ο Κατζουράκης Κυριάκος είναι Ζωγράφος, σκηνοθέτης, ομοτ. καθηγητής του ΑΠΘ

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2. Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι;

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών. Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς, που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;    

"Μέτωπο τώρα

Η ιστορία της μετεμφυλιακής αριστεράς είναι γεμάτη από μικρούς εγωισμούς ομάδων και ατόμων που ποτέ δεν μπόρεσαν να συμμαχήσουν για να αρθρώσουν ένα λόγο ενάντια στο τέρας που όλοι γνώριζαν ότι επελαύνει και έρχεται για να μείνει. Έτσι είναι, ούτε καν συζήτησαν την ανάγκη για ένα δυνατό κίνημα ( αντίστοιχο ίσως του ΕΑΜ) με τα γνωστά αποτελέσματα: πολυδιάσπαση, απομόνωση από την κοινωνία και εφησυχασμός την εποχή της οικονομικής σπατάλης (ευεξίας κατ’ άλλους ). Ο εφησυχασμός γέννησε τον απίστευτο οπορτουνισμό της κυβερνώσας αριστεράς, δηλαδή όλοι βάλαμε το χεράκι μας στη διάλυση της και οι ευθύνες μας ποτέ δε συζητήθηκαν, ποτέ δεν αναλύθηκαν.

Η γνώμη μου είναι ότι κάποτε πρέπει να γίνει αυτό, ανοιχτά και δημοκρατικά.

Και σήμερα δεν είναι η ώρα, σήμερα μας δίνεται η τελευταία ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο που τον διώξαμε από τις γραμμές μας, ότι βάζουμε πάνω απ’ όλα τις ανάγκες της χώρας. Γι αυτό και μόνο το λόγο, ένα μέτωπο εκλογικής συμμαχίας δεν είναι συμβιβασμός. Να αφήσουμε στη μπάντα τις προσωπικές διαφορές και να προτείνουμε τα μίνιμουμ που καλούμαστε να υπερασπιστούμε.

Έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία - υπερ/επεξεργασμένα λόγω αδράνειας όλο τη διάστημα της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ – να διαφυλάσσει ο καθένας μας τις θεωρίες που μας κρατάνε σε χωριστά δωμάτια, αλλά μέχρις εδώ. Από τη στιγμή που διαπιστώνουμε το αδιέξοδο της ανταλλαγής - στην πράξη - δε μας μένουν πολλές εναλλακτικές: ή τραβάει ο καθένας το δρόμο της μοναξιάς, της εκλογικής ανυπαρξίας και κυρίως της διογκούμενης απόστασης από τα προβλήματα της κοινωνικής μάχης που εξελίσσεται καθημερινά ή λερωνόμαστε ο καθένας με τις απόψεις του άλλου και αρχίζουμε να παλεύουμε με όσα όπλα μας έχουν απομείνει.

Αύριο θα είναι πολύ αργά, από αύριο θα ετοιμάζουμε την απολογία μας προς την επόμενη γενιά αγωνιστών αν επιλέξουμε την μη συμμετοχή στη σημερινή μάχη.

Όσα μας χωρίζουν είναι ελάχιστα μπροστά σ’ αυτά που μας ενώνουν ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση του καπιταλισμού, που με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρήκε το μεγαλύτερο σύμμαχο γέννημα και θρέμμα της αριστεράς που μονοπωλούσε τον αντισταλινισμό, την ελεύθερη διακίνηση ιδεολογιών στα σπλάχνα της και την εσωτερική δημοκρατία στο κόμμα.

Το εκλογικό μέτωπο πρέπει να μεγαλώσει, να συμπεριλάβει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, ομάδες, πολιτικές πρωτοβουλίες - με όρους κοινωνικού συμβολαίου που θα τηρηθούν φυσικά – για να μπει στη βουλή μια ανεξάρτητη αριστερή φωνή που δεν θα κάτσει σε καμμιά καρέκλα να κομπάζει, μια αιρετή ομάδα πολιτών που θα εναλλάσσεται και θα ερευνά τρόπους επιβίωσης του λαού που πένεται, υποφέρει και εκτός όλων είναι έτοιμος να παραδοθεί στα νύχια του φασισμού που δυστυχώς αναδύεται αμαχητί και στη χώρα μας.

Ο αγώνας για την εκπροσώπηση στη βουλή συνοδεύεται από τον αγώνα με μεγάλες λαϊκές συνελεύσεις. Αυτά τα δυο πάνε μαζί και μόνο μαζί."

Κυριάκος Κατζουράκης, 6/11/18

Διαβάστε περισσότερα...

Τι γίνεται με το 1-1-4. Απαντά ο Γιάννης Αλαβάνος

Ο Γιάννης Αλαβάνος είναι Αγρ. τοπογράφος μηχανικός, πρώην πρόεδρος Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

 

1. Η ενωτική κίνηση 114 φαίνεται πως χτύπησε ευαίσθητες  χορδές σε αρκετούς αριστερούς ανθρώπους και όχι μόνο. Τώρα που  γίνεται η μετά το καλοκαίρι ανασύνταξη, τι προσδοκάτε όσον αφορά τη συνέχιση αυτής της πρωτοβουλίας; Εσείς που συμμετέχετε εξαρχής σ' αυτήν, πώς θα μπορούσατε να συμβάλλετε στην εξέλιξή της;

2.  Μέχρι στιγμής οι απόπειρες συμπόρευσης των διάσπαρτων δυνάμεων που  έχουν ως κοινό παρονομαστή την αντίθεση με την κυρίαρχη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ  δεν έχουν ευοδωθεί. Κατά τη γνώμη σας μπορεί να ξεπεραστεί αυτή η  αδυναμία μετωπικής συσπείρωσης ; Και αν όχι, τι; 

3. Εισερχόμαστε σε έτος πολλαπλών εκλογών.  Υπάρχει ένα μέρος του λαού, κυρίως του λαού της αριστεράς,  που δεν υποκύπτει στο παρωχημένο και παγιδευτικό δίλημμα "δεξιά-αντιδεξιά" και ό,τι να' ναι, ακόμη και χειρότερη από τη δεξιά. Επίσης που δεν του αρκεί να ψηφίζει ιδεολογικά, αλλά επιθυμεί να επιδράσει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να πιέσει για να λυθούν άμεσα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που πλήττουν τους εργαζόμενους. Τι θα του προτείνατε;     

 

«Η αριστερά επιδιώκει τη συνειδητή και πολυπληθή αντίθεση των κοινωνιών στο σύστημα αξιών που προωθεί τα μνημόνια και την πολιτική της ΕΕ. Δεν αρκούν πλέον η επίκληση της εξ ορισμού αντικειμενικής αντιπαλότητας των λαών και οι στρατιωτικής συλλογιστικής οργανώσεις. Ούτε η πίστη ότι οι πολίτες θα ενεργοποιηθούν ή έστω θα πεισθούν να στηρίξουν τις θέσεις της αριστεράς, τα συμφέροντα τους δηλαδή, σε στοιχειωδώς μακροχρόνια βάση, με μόνο τις φωτεινές παρεμβάσεις ηγεσιών ή ατόμων. Επιβάλλεται να ανοίξει το δρόμο με το ίδιο το παράδειγμα της. Τα μέλη της, με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, να είναι συμμέτοχοι στην ενημέρωση, τον προβληματισμό, τις επιλογές, τις προοπτικές εξίσου με τον αγώνα και τις διεκδικήσεις. Οι εξελίξεις στην πληροφορική συνδράμουν και επιτρέπουν αυτές τις διαδικασίες. Τις επιβάλει το ότι απέναντι είναι ένα σύστημα που στοχοποιεί τα κοινά αγαθά και θεοποιεί τις ανισότητες και, ταυτόχρονα, με απειρία πόρων μελετά, εξελίσσεται, εκσυγχρονίζεται και γίνεται όλο και πιο αδίστακτο.

Αυτό διαβάζω στο κείμενο των 114. Αν αυτή η πρωτοβουλία κατορθώσει να ξεπεράσει τις ασθένειες νηπιακής πολιτικής λογικής, η σκέψη να δημιουργηθούν πυρήνες που θα μελετούν και εισηγούνται θέματα ευρείας θεματολογίας με αριστερή οπτική και επιστημονική δεοντολογία, ενταγμένα σε μια προγραμματική συλλογιστική, αξιοποιώντας ανθρώπους, αναλύσεις και ιδέες που έχουν ήδη διατυπωθεί ή θα προκύψουν, θα συγκινούσε και θα προσέλκυε πολλούς ειδικούς από γνώσεις, εμπειρίες και βιώματα.

Μήνες, όμως, μετά τη γνωστοποίηση των δέκα αρχικών θέσεων των 114, η όλη προσπάθεια μοιάζει να εκφυλίζεται σε μια ανούσια συλλογή υπογραφών. Αυτό δεν εκθέτει τους συνυπογράφοντες, τη κοινή σκέψη τους και προσδοκία καταθέσαν, ούτε τους διαχειριστές του εγχειρήματος ως ανήμπορους. Θα ήταν καλή αρχή να μην συνέβαινε αυτό αλλά ταυτόχρονα περίεργο, αού πρόκειται για «συμπόρευση διάσπαρτων δυνάμεων». Προβληματίζει όμως, απογοητεύει και σίγουρα δεν συσπειρώνει, το πόσο αστραπιαία, προ και μετά τη γνωστοποίηση του κειμένου, (φαίνεται ότι) μπορεί να αλλάζει κάποιος θέση επί του πρακτέου. Ας εμπιστευθούμε τις συλλογικές αποφάσεις. Με κριτήριο την αποτελεσματικότητα, είναι οι πιο γρήγορες και συνήθως οι πιο σωστές.

Ας τολμήσουμε μια κίνηση όπου κανένας δεν παραιτείται από την υπεράσπιση των αντιλήψεων του, όπως αυτές εξελικτικά διαμορφώνονται, αλλά υπηρετεί τις συλλογικές αποφάσεις, συμβάλλοντας στη διατύπωση τους κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του. Και όσο πιο πολλοί συμμετέχουν, τόσο πιο ασφαλής θα είναι η «αριστεροσύνη» της, η ταξική τοποθέτηση της και η ικανοποίηση που ατομικά θα βιώνεται.

Ισχυρό αντίδοτο στη γλύκα της εξουσίας και της αυτοδικαίωσης, που εντρυφεί και στις μικρότερες ομάδες με τις καλύτερες των προθέσεων και τα πιο γενναία στελέχη. Ομάδες που αδυνατώντας να συνυπάρξουν με τη διαφορετικότητα και την κριτική, μιλώντας αναμεταξύ τους με ασύμβατους μονολόγους, χάνουν και χάνονται από το φως του ήλιου, ως δεν τους αξίζει.

Για αυτό και για άλλους πολλούς λόγους, αν υπάρχει δίλημμα μεταξύ ενός καλού εκλογικού αποτελέσματος ή της δημιουργίας μιας κίνησης με βιώσιμα χαρακτηριστικά, επιλογή πρέπει να είναι το δεύτερο. Ο χρόνος των εκλογών μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο ή ως παγίδα. Παγίδα θα είναι αν η κίνηση εγκλωβισθεί στην αναζήτηση ενός αξιοπρεπούς εκλογικού αποτελέσματος. Αν ένστικτο είναι ότι η κάθε γενιά παλεύει η επόμενη της να ζει σε καλύτερες συνθήκες και αυτό αποκτά νόημα και δυναμική, όταν παλεύει για τις δικές της καλύτερες συνθήκες, ας φροντίσουμε οι ημερομηνίες των εκλογών να συμπιέσουν τους χρόνους δρομολόγησης και υλοποίησης του εγχειρήματος. Έτσι ίσως προκύψει και ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.»

Διαβάστε περισσότερα...

Τα βίντεο από τη συνέντευξη τύπου της «Πρωτοβουλία 114»

Τα βίντεο από τη συνέντευξη τύπου της «Πρωτοβουλία 114» στις 11 Ιουνίου 2018 στην αίθουσα του ΤΕΕ.

Ομιλία Αλέκου Αλαβάνου 

Alav200

Ομιλία Νάντιας Βαλαβάνη

Val201

Ομιλία Κώστα Λαπαβίτσα

  • (Σημείωση : Για τεχνικούς λόγους, δε μπορέσαμε να συμπεριλάβουμε την  τελευταία φράση του Κ. Λαπαβίτσα. Θα τη βρείτε  στο επόμενο βίντεο, πριν από την ομιλία του Π. Λαφαζάνη) 

Lap200

Ομιλία Πάνου Λαφαζάνη

Laf

Ομιλία Μάνιας Παπαδημητρίου

Pap201

 

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040