Ο κρυμμένος θησαυρός των προσφύγων. Του Άντριου Λέον Χάννα

Ο κρυμμένος θησαυρός των προσφύγων

Του Άντριου Λέον Χάννα

Ο συγγραφέας είναι συνιδρυτής του DreamxAmerica μιας πρωτοβουλίας για την στήριξη των παραγωγικών ευκαιριών των προσφύγων στις ΗΠΑ στα πλαίσια της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ. Προκαλώντας μεγάλη έκπληξη, το βιβλίο του «25 εκατομμύρια Σπινθήρες», που αναφέρεται στις παραγωγικές δυνατότητες που έχουν οι πρόσφυγες, πήρε πριν δύο μέρες το ετήσιο βραβείο των FinancialTimes σε νέο συγγραφέα που το βιβλίο του σχετίζεται με την επιχειρηματικότητα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την έκθεση που είχε κάνει ο συγγραφέας για την υποψηφιότητα του βιβλίου του.

«Εδώ, στο μεγαλύτερο στρατόπεδο προσφύγων παγκοσμίως, ζουν μερικοί από τους πιο ξεχασμένους και ευπαθείς συνανθρώπους μας. Έχοντας διαφύγει από το θάνατο και την καταστροφή, οικογένειες μοιράζονται την ζωή τους μέσα σε μικρές δομές, με την ελάχιστη τροφή και νερό. Και ακόμη λιγότερες ευκαιρίες εκπαίδευσης και ανάπτυξης. Ο πλανήτης μας είναι στο μέσο της μεγαλύτερης προσφυγικής κρίσης στην ιστορία του και στρατόπεδα σαν και αυτό του Ζαατάρι (στην Ιορδανία, τέταρτη σε μέγεθος «πόλη» της χώρας) είναι με πολλούς τρόπους χώροι απελπισίας, λόγω της έλλειψής πόρων καθώς και της βίας που οδήγησε στην δημιουργία αυτών των ιδιότυπων κοινοτήτων. Ας σκάψουμε όμως λίγο βαθύτερα, πίσω από την εικόνα του Ζαατάρι που συνήθως προπαγανδίζουν τα Μέσα Ενημέρωσης και θα βρούμε, κατά ένα αξιοθαύμαστο τρόπο, ότι οι δύσκολες συνθήκες είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Ένα μικρό μέρος. Ας κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα στις ζωές των κατοίκων του Ζαατάρι και των άλλων προσφυγικών κέντρων σε όλη την υφήλιο και θα δούμε ζωντανά παραδείγματα από το πώς ο σπινθήρας της καινοτομίας – και η καθαρή χαρά που έρχεται μαζί του – είναι εξαιρετικά λαμπερός σε στιγμές που φαίνονται εντελώς σκοτεινές. Η κοινότητα των 80.000 στο Ζαατάρι μόνη της έχει γεννήσει 3000 νέες πρωτοβουλίες που έχουν δημιουργηθεί από ανθρώπους με εμπνευσμένο επιχειρηματικό πνεύμα. Γυναίκες σαν την Ουμ που διέφυγαν από το συριακό εμφύλιο πόλεμο, και δημιούργησαν ένα κατάστημα καλλυντικών και ειδών γάμου που προσφέρουν αξιοπρέπεια και την τόσο αναγκαία χαρά στις ζωές των γειτόνων τους. Ανάλογα φαινόμενα θα αντικρύσουμε σε όλο τον κόσμο σε άλλα στρατόπεδα. όπως την Μασίκα που έφυγε από το Κονγκό, όπου ο σύζυγός της δολοφονήθηκε, και έφτασε στην Αιθιοπία όπου δημιούργησε και ανέπτυξε ένα πρωτότυπο αρτοποιείο και εστιατόριο που τροφοδοτεί την κοινότητα.

Αν οι άνθρωποι των προσφυγικών κέντρων παρουσιάζονται μονοδιάστατα ως θύματα, οι πρόσφυγες που ζούνε μέσα στις κοινωνίες των χωρών όπου έφτασαν συχνά μονοδιάστατα φωτογραφίζονται ως κακοποιοί. Ζωγραφίζονται. στην καλύτερη των περιπτώσεων, ως άχρηστα άτομα, ανίκανα να μάθουν την γλώσσα της χώρας υποδοχής και κλέφτες των θέσεων απασχόλησης. Ακόμα χειρότερα είναι όλοι τρομοκράτες που διαλύουν το παραδοσιακό ηθικό πλέγμα των ανεπτυγμένων χωρών. Η οικονομική αφήγηση επίσης για την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και αλλού είναι ιδιαίτερα σκληρή και εμφανίζεται ως ένα δίλημμα ανάμεσα στην επιλογή του να θυσιαστεί η οικονομική ευημερία για χάρη της αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και την επιλογή της οικοδόμησης ενός τείχους που θα τους αφήσει είτε στην άλλη πλευρά των συνόρων ή μέσα στην θάλασσα. Δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές, απλώς η αφήγηση αυτή είναι εντελώς ανακριβής. Πέρα από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες σχεδόν ποτέ δεν είναι πρόξενοι των τρομοκρατικών επιθέσεων, αυτοί φέρνουν δημιουργικότητα και ιδέες στις νέες πατρίδες με ένα ταχύτατο ρυθμό, συνήθως δημιουργώντας καινοτόμες πρωτοβουλίες σε ένα βαθμό πολύ υψηλότερο παρότι οι εγχώριοι κάτοικοι. Και παρότι βέβαια υπάρχει ένα οικονομικό κόστος για το καλωσόρισμα των προσφύγων σε ένα έθνος αυτό εξουδετερώνεται εντελώς από το νέο πολιτιστικό πλούτο και την παραγωγική ανάπτυξη που μπορούν να φέρουν οι πρόσφυγες. Πρόκειται για πρόσφυγες – επιχειρηματίες όπως ο Ραζάν που ξέφυγε από την βία του εμφυλίου στην χώρα του για να εγκαινιάσει και να αναπτύξει μια τυροκομική παραγωγική μονάδα στην Βρετανία. Ή ο Άνταμ ο οποίος κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια και να δημιουργήσει μια μονάδα επιδιόρθωσης ηλεκτρονικών συσκευών η οποία εξυπηρετεί την νέα πατρίδα που την φιλοξενεί, την Ουγκάντα. Στην πραγματικότητα δεν είναι μεγαλοστομία να πούμε ότι τα στρατόπεδα προσφύγων και οι κοινότητες που φιλοξενούνται γίνονται θερμοκήπια επιχειρηματικότητας. Οι πρόσφυγες ανήκουν στους πιο ανθεκτικούς, γενναίους και εμπνευσμένους ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Ορισμένες οργανώσει όπως η ΚIVA και η AlliedFund κατανόησαν τις μοναδικές, καινοτόμες ικανότητες των προσφύγων, μαζί δημιούργησαν το Παγκόσμιο Προσφυγικό Ταμείο πέρυσι και έχουν συγκεντρώσει σημαντικά κεφάλαια για να ενισχύσουν αυτές τις ιδέες. Αντί να θρηνούμε για την προσφυγική κρίση ή να αρνιόμαστε καλωσορίσουμε τους πρόσφυγες, διάφοροι θεσμοί θα μπορούσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να οικοδομήσουν ένα ισχυρό κίνημα που θα γινόταν καταλύτης της οικονομικής ανάπτυξης μέσω των ιδεών και προτάσεων των προσφύγων.

Η ζωή στο Ζαατάρι είναι δομημένη : Κάθε κάτοικος παίρνει 4 φέτες ψωμί ημερησίως και ένα μηνιαίο διατροφικό επίδομα των 23 ευρώ. Οι μόνες τυπικά διαθέσιμες εργασίες σχετίζονται με τις διοικητικές ανάγκες του προσφυγικού κέντρου ή με εργασίες των ΜΚΟ. Μπορούμε να συγχωρεθούμε λοιπόν αν πρόχειρα σκεφτούμε ότι δεν είναι ο καλύτερος τόπος για να ιδρυθεί μια βιοτεχνία καλλυντικών και ειδών γάμου. Αλλά αυτό ακριβώς κάνει την Ουμ διαφορετική από εμάς. Η Ουμ, που σημαίνει «μητέρα» στα αραβικά, είχε δικό της κατάστημα καλλυντικών και ενδυμάτων στη Συρία προτού γίνει στάχτες από τον εμφύλιο. Ακριβώς όμως έξι μήνες μετά την άφιξη της στο Ζαατάρι, το ξαναέφτιαξε εκεί ξέροντας ότι οι ένοικοι του στρατοπέδου θα χρησιμοποιούσαν τις υπηρεσίες της ακόμη περισσότερο. Δημιούργησε την βιοτεχνία θέλοντας να προκαλέσει ένα αίσθημα κανονικότητας στις ζωές των κατοίκων του κέντρου και να τιμήσει την αξιοπρέπεια τους – μια αξιοπρέπεια που δεν μπορεί να κλαπεί από αυτούς όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες τους. Όπως είπε στους εκπροσώπους της προσφυγικής υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών UNHCR: «Η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι αν είσαι πρόσφυγας. Οι άνθρωποι παντρεύονται. Αυτή η βιοτεχνία λειτουργεί εδώ και δεκατρείς μήνες. Έχουμε ράψει 700 νυφικά σε αυτό το διάστημα. Το καλύτερο από όλα σε αυτή τη δουλειά είναι η επαφή που έχω με αυτούς τους ανθρώπους που με απομακρύνει από όλη την αθλιότητα μέσα στην οποία σήμερα ζούμε».

Διαβάστε περισσότερα...

Α. Αλαβάνος: «Μεταγραφή της Ελλάδας από τη δήθεν Συμμαχία του Νότου, στη Συμμαχία του Βορρά»

Δήλωση Α. Αλαβάνου:

«Μεταγραφή της Ελλάδας από τη δήθεν Συμμαχία του Νότου, στη Συμμαχία του Βορρά»

Δεν μπορούσε να το συλλάβει ούτε η πιο ακραία φαντασία, αυτό που δήλωσε στη FinancialTimes ο Τσίπρας, ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να συμφωνήσει να επαναπροωθηθούν μαζικά πρόσφυγες και μετανάστες που κατόρθωσαν να φτάσουν, ξεκινώντας από τα ελληνικά νησιά, στη Γερμανία ή σε άλλες χώρες του Βορρά

Οι πολιτικές δυνάμεις στην πατρίδα μας που έχουν στοιχειώδη ανθρωπισμό έχουν ταχθεί υπέρ μιας πολιτικής που είναι φιλόξενη στους απελπισμένους της Ασίας και της Αφρικής, σε πλήρη αντίθεση με τις ρατσιστικές πολιτικές τύπου Λέγκας του Βορρά στην Ιταλία. Ταυτόχρονα αγωνίζονται ενάντια στη Συμφωνία του Δουβλίνου που κάνει τη Λέσβο και όλη τη χώρα μας ένα κολαστήριο και κρατητήριο παιδιών, γυναικών, υπερηλίκων. Και διεκδικούν μια ισόρροπη μετακίνηση και εγκατάσταση όσων ζητούν άσυλο σε όλες τις χώρες του Βορρά, που έχουν και πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες υποδοχής.

Η αιφνιδιαστική θέση της κυβέρνησης για επαναπροώθηση από τη Γερμανία ξανά στην Ελλάδα, μας δίνει μεταγραφή από την περιβόητη δήθεν Συμμαχία του Νότου που διαφήμιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, στη Συμμαχία του Βορρά, ως υπηρετικό προσωπικό βέβαια- και μάλιστα στην πιο αντιδραστική εκδοχή της, που εκφράζει σήμερα ο επικεφαλής των Χριστιανοκοινωνιστών της Γερμανίας και υπουργός Εσωτερικών Χορστ Ζεεχόφερ που υποστηρίζει με πάθος ακριβώς τα ίδια που αναμασά ο Έλληνας πρωθυπουργός. Μας μετατρέπει σε εχθρούς των προσφύγων που όνειρο και καημός τους είναι να πάνε στις πλούσιες χώρες της Ε.Ε. όπου υπάρχουν ήδη οργανωμένες εθνικές κοινότητες και μπορούν πολύ πιο εύκολα να βρουν μια θέση εργασίας. Και δημιουργεί ένα νέο ευνοϊκό πεδίο ρατσιστικής δημαγωγίας στον τόπο μας.

Κάθε προδοσία, όπως η σημερινή των μεταναστών αλλά και της Ελλάδας, συνοδεύεται κι από τριάντα αργύρια. Και αυτά δεν είναι ούτε η συμφωνία για τον δανεισμό, που είναι εξοντωτική για την Ελλάδα, ούτε η συμφωνία για το μακεδονικό. Τα τριάντα αργύρια που ζητά ο Τσίπρας από την Μέρκελ και Σια είναι η εξασφάλιση ευνοϊκής στάσης ενόψει της επερχόμενης εκλογικής μάχης. Και τα πρώτα ασημένια κέρματα είναι ήδη ορατά στα κολακευτικά λόγια των κοινοτικών του Βορρά υπέρ της κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου.

Διαβάστε περισσότερα...

Η βαριά ασθένεια που μολύνουν οι Ευρωπαίοι τους πρόσφυγες

γράφει ο φίλος από το Λένινγκραντ

Ο Γκίοργκι ήρθε πρόσφυγας το 2007 στη Σουηδία 5 ετών μαζί με τον μικρό του αδελφό , τη μητέρα του και τον πατέρα του που ανήκε σε μια ειρηνιστική θρησκευτική αίρεση στη Βόρεια Οσσετία, μία ρωσική επαρχία, μετά την άρνησή του να αποκηρύξει το θρησκευτικό του πιστεύω. Ο Γκιόργκι παρακολούθησε για χρόνια το σχολείο στη Σουηδία, είχε εξαιρετικές επιδόσεις, διακρινόταν στο ποδόσφαιρο, ήταν ενεργητικός και χαρούμενος. Ήταν σχεδόν πλήρως σουηδοποιημένος. Οι αρχές της Σουηδίας, που θεωρούνταν μέχρι πριν λίγο καιρό το πιο ασφαλές και ανεκτικό καταφύγιο για τους πρόσφυγες απέρριψαν την αίτηση ασύλου της οικογένειας, έχοντας τη γνώμη ότι με την επιστροφή τους στη Ρωσία δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει άδικες διώξεις. Ο πατέρας ζήτησε επανεξέταση της αίτησης ασύλου όπως είχε δικαίωμα. Το καλοκαίρι του 2015 η αίτηση απορρίφθηκε για δεύτερη φορά κι ο μονόδρομος πια ήταν η επιστροφή.

Διαβάστε περισσότερα...

Τρικαλινοί και πρόσφυγες μαζί

    Για μια ακόμα φορά το ΜΕΤΩΠΟ ΛΑΟΥ αγκάλιασε τους πρόσφυγες που διαβιούν στα Τρίκαλα. Μαζί διασκέδασαν και χόρεψαν μέλη του Μετώπου και πρόσφυγες το περασμένο Σαββατόβραδο στο γνωστό Κέντρο Διασκέδασης της πόλης μας «ΟΡΦΕΑΣ». Όπως μαζί θα συνεχίσουν ν’ αγωνίζονται από αύριο και πάλι για τα οξύτατα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που τους μαστίζουν όλους. Και δεν ξεχνούν πως είναι θύματα των πολέμων και των μνημονίων που «παράγουν» ασταμάτητα σε βάρος τους οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, με τη συνέργεια των ντόπιων ελίτ των χωρών τους. Ο αγώνας τους είναι κοινός!

Διαβάστε περισσότερα...

Προσφυγιά ....

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Η ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη με μικρές ή μεγαλύτερες ιστορίες προσφυγιάς και μετανάστευσης, με πολλές αφηγήσεις φιλοξενίας και ρατσιστικής συμπεριφοράς . Χαρακτηριστικά τα λόγια των μικρασιατών για τον τρόπο που τους αντιμετώπισαν οι ντόπιοι περίπου ένα αιώνα πριν. « Πήγαινε ο θείος να πάρει ζάχαρη για το τσάι και δεν του δίναν. Κάρβουνα δεν δίναν σε πρόσφυγα! Να, ο ρατσισμός πώς ήταν!...», λέει μια μικρασιάτισσα .  Ξαναδιαβάζοντας αυτές τις διηγήσεις είναι αναπόφευκτοι οι παραλληλισμοί και οι συγκρίσεις. Η χώρα δέχεται ξανά χιλιάδες πρόσφυγες μόνο που τώρα δε συνδέονται με κάποια δική μας τραγωδία, όπως έγινε το 1922, αλλά με τα οδυνηρά γεγονότα της Συρίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν αποκλείω να δούμε τη Χρυσή Αυγή πρώτο κόμμα

Ο συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης συζητά με την Κρυσταλία Πατούλη.

Κρ.Π.: Σήμερα διαβάσαμε: «Ειδομένη: γδύσιμο αλληλέγγυας, βασανισμοί και τρομοκρατία από την ΕΛ.ΑΣ».  Τι έχετε να πείτε;

Περ.Κορ.: Κατ’ αρχήν, ίσως πρέπει να δούμε το κυβερνητικό πλαίσιο: Απ’ ότι φαίνεται το κράτος είναι σα μια ποδοσφαιρική ομάδα που έχει δεξιά εξτρέμ, αριστερά εξτρέμ και το κέντρο, αλλά όλοι θέλουν να βάλουνε γκολ στο τέρμα του λαού. Οπότε συναγωνίζονται μεταξύ τους οι διάφορες πτέρυγες, ποια θα βάλει τα περισσότερα γκόλ.

Διαβάστε περισσότερα...

Ανταπόκριση από το Ντιγιάρμπακιρ : “Αυτά τα χρήματα [της Ευρωπαϊκής Ένωσης] θα έλθουν σ' εμάς σαν βόμβες, πυροβολικό, νέα όπλα”.

Του Ντιέγκο Κουπόλο – φωτορεπόρτερ

Στο Ντιγιάρμπακιρ της Τουρκίας, μεγάλα κομμάτια λευκού μουσαμά κρέμονται κάθετα στα δρομάκια, εμποδίζοντας όποιον επιχειρεί να περιεργαστεί το εσωτερικό τους. Μπροστά από αυτά στέκονται αστυνομικοί με αυτόματα όπλα ανάμεσα σε οδοφράγματα φτιαγμένα από σακιά άμμου , απαγορεύοντας την είσοδο σε πολίτες , όσο στην κεντρική συνοικία της πόλης συνεχίζεται η απαγόρευση κυκλοφορίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Ισλαμοφοβία και Ακροδεξιά

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Ανησυχία σε όλη την Ευρώπη σκόρπισε το χθεσινό κρούσμα φασιστικής βίας στην Πλατεία Χρηματιστηρίου, στην καρδιά των Βρυξελλών. Εκατοντάδες μαυροφορεμένοι, ακροδεξιοί χούλιγκανς, με ναζιστικούς χαιρετισμούς και μισαλλόδοξα συνθήματα εναντίον των μεταναστών εισέβαλαν στην πλατεία με το αυτοσχέδιο μνημείο για τα θύματα των πρόσφατων τρομοκρατικών επιθέσεων, προκαλώντας τους συγκεντρωμένους και ασκώντας βία εναντίον γυναικών με μουσουλμανική μαντήλα. Πελώρια ερωτήματα γέννησε η στάση της βελγικής αστυνομίας, που άφησε τον εσμό των φασιστοειδών να φτάσει στην κεντρική πλατεία, ενώ λίγο αργότερα απαγόρευε στους δημοκράτες ακτιβιστές να πραγματοποιήσουν την “πορεία ενάντια στο φόβο” που είχαν προγραμματίσει, υποτίθεται για λόγους ασφαλείας.

Διαβάστε περισσότερα...

Κάποιες σκέψεις μετά την πρόσφατη συνάντηση για το προσφυγικό στην Αρχιτεκτονική

Της Κατερίνας Καστρίτη



Ο λαϊκός κόσμος στη χώρα μας, παρά την δυσμενή  οικονομική θέση που βρίσκεται, έδειξε μεγάλη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες.

Αυτό λειτούργησε εκ των πραγμάτων υποστηρικτικά στην κυβέρνηση, παρά την πλήρη λαϊκή απογοήτευση από αυτήν. Με δύο τρόπους. Από τη μια ο λαός σήκωσε, μαζί με τις διεθνείς και ελληνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, όλο σχεδόν  το βάρος της οργάνωσης και της οικονομικής επιβάρυνσης για τη φιλοξενία, τη στιγμή μάλιστα που η κυβέρνηση βρίσκεται σε πλήρες χάος. Από την άλλη, για κάποιες μέρες έβαλε σε δεύτερη μοίρα τα συναισθήματά του, προτεραιότητα έδωσε στον πόνο για τους ξεριζωμένους, παρά στην οργή για τα νέα βάρβαρα κυβερνητικά μέτρα.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040