Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;Του Κ. Παπουλή

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;

Του Κ. Παπουλή

Η χώρα μας μπαίνει δυστυχώς στο 9ο μνημονιακό έτος. H τρόικα εγκαταστάθηκε εδώ τον Μάιο του 2010, μήνας που συνοδεύτηκε από την πρώτη μεγάλη διαδήλωση του λαού, όπου απειλήθηκε με εισβολή η Βουλή. Εκείνη η λαϊκή οργή    «κτυπήθηκε» από την πυρπόληση της Μαρφίν, όπου όπως όλα «δείχνουν», ήταν πιθανότατα έργο μυστικών υπηρεσιών. Ακολούθησε η πλατεία Συντάγματος, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς «αριστερά», η παραποίηση και ο ευτελισμός του δημοψηφίσματος. Εδώ όλα νεκρώνουν και η «αριστερή» κυβέρνηση υλοποιεί ότι δεν μπορούσε να υλοποιήσει η «δεξιά».

Έτσι, η «εξάτμιση» της Ελλάδας, σε όλα τα επίπεδα συνεχίζεται. Κύρια:

Α) Σε ανθρώπινο δυναμικό: Ζούμε από το 2010 την Τρίτη Μαζική Μετανάστευση, μετά την περίοδο 1903-1917 και 1960-1972. Το 2013 μετανάστευσαν 100.000 άτομα, ενώ τελευταία φαίνεται να αναχωρούν 10.000 το μήνα!!! Κατά πλειοψηφία νέοι, επιστήμονες, ειδικευμένοι, ο ανθός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Σύμφωνα με το Τεχνικό Επιμελητήριο, η πλειοψηφία των νέων μηχανικών μεταναστεύει. Πάνε στη Γερμανία, στο Ηνωμένο, Βασίλειο, στα Αραβικά Εμιράτα κλπ.. ‘Όπου υπάρχει εργασία, υπάρχει και πατρίς…..

Το διάνυσμα της μετανάστευσης έχει συγκεκριμένη φορά, και το βέλος αυτό αποδεικνύει ποιο κράτος ή περιφέρεια, είναι σε «κρίση» και ποιο δεν είναι. Από την άλλη, το μέτρο του διανύσματος της μετανάστευσης απεικονίζει το βάθος της κρίσης και της μετατροπής της πατρίδας μας σε «εξάρτημα» και αποψιλωμένη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου, στην «καλύτερη» των περιπτώσεων.

Β) Η εργασία: Οι εργαζόμενοι το 2010 -πριν την επιβολή- των μνημονίων αριθμούσαν περί τα 4,5 εκ. και πλέον, όταν η ανεργία ήταν 10%. Σήμερα είναι κοντά στα 3,8 εκ., με υποαπασχολούμενους γύρω στις 400 χιλιάδες και καταγεγραμμένους ανέργους περίπου 1εκ. Ζούγκλα απέραντη. επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις. Αν η απασχόληση ανερχόταν αντί να μειωνόταν τα χρόνια της κρίσης, δηλαδή αυξανόταν με έναν μικρό φυσιολογικό ρυθμό μεγαλύτερο ή ίσο του 1%, δηλαδή δημιουργούνταν 50.000 νέες θέσεις εργασίας ανά έτος, τότε έπρεπε σήμερα να είχαμε τουλάχιστον 5 εκ. εργαζόμενους. Η φυσιολογική αύξηση του εργατικού δυναμικού μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους διοχετεύτηκε στο εξωτερικό. Η μετανάστευση αποτέλεσε πάλι την «ευλογία» για το σύστημα, αποσυμπιέζοντας την οργή της νεολαίας.

Γ) Η δημόσια περιουσία κινητή και ακίνητη υποθηκεύτηκε στον μηχανισμό χρέους της Ε.Ε. και ξεπουλιέται, μέσω του υπερταμείου, ενώ η Γερμανία απαιτεί θρασύτατα να μπει ενέχυρο και ο λιγοστός ελληνικός χρυσός. Η αποικιοκρατική στάση των διευθυντών της Ε.Ε. είναι πρωτοφανής. Είναι σαν να έχουμε χάσει πόλεμο και να πληρώνουμε το τίμημα.

Δ) Το γενικό επίπεδο ζωής χειροτερεύει μέρα με την μέρα. Μισθοί και συντάξεις έχουν κατακρεουργηθεί, δημόσια εκπαίδευση και υγεία στενάζουν από το βάρος της υποχρηματοδότησης.

Ε) Οι τράπεζες λεηλατούν περιουσίες, καταστρέφουν ανθρώπους, αποτελούν βάρος για την οικονομία αφού διογκώνουν το δημόσιο χρέος με συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να δίνουν δάνεια και να ενισχύουν την ανάπτυξη. Πρόκειται για τράπεζες-ζόμπι που έχουν περάσει στο ξένο κεφάλαιο.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα που λέγεται Ελλάδα ο παραπάνω κατάλογος είναι ατελείωτος. Εδώ έχουν δημιουργηθεί οι πιο ακραίες συνέπειες της ευρωπαϊκής πόλωσης, που ύψωσε στο κύβο η μητέρα του ευρώ, η συμφωνία του Μάαστριχτ. Σε αυτή την χώρα έχει δημιουργηθεί μια κοινωνία του 1/3, ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται για την επιβίωση. Σε κάθε σπίτι της λαϊκής πλειοψηφίας υπάρχει ένας άνεργος, ή δύο άνεργοι, ή κάποιος που λείπει στο εξωτερικό. Κάποια σπίτια από αυτά δεν έχουν ρεύμα, άλλα είναι ήδη στα χέρια τραπεζών, σε πολλά λείπουν τα λεφτά για τα φροντιστήρια και το χαρτζιλίκι των παιδιών, σε άλλα λείπει ακόμη και το φαγητό, τα φάρμακα των ηλικιωμένων, το πετρέλαιο του χειμώνα. Σε αυτή την χώρα οι νέοι δεν παντρεύονται, δεν γεννούν παιδιά οι θάνατοι πλειοψηφούν στις γεννήσεις.

           Αυτή την χώρα, ο ξένος παράγοντας αγκαλιά με την εγχώρια οικονομική και πολιτική ημι-ελίτ την διαλύει όπως ένα κλεμμένο αυτοκίνητο σε μάντρα κλεπταποδόχων.

Σε αυτή την χώρα σε λίγους μήνες θα έχουμε πολλαπλές εκλογές. Η κυβέρνηση μάλιστα μιλάει για έξοδο από την κρίση! Το παράλογο είναι ότι σε αυτή την χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει ένα κύριο ευρωσκεπτιστικιστικό πολιτικό ρεύμα, «ανάλογο» έστω με αυτό της Λε-Πεν, ή του Μελανσόν στη Γαλλία, των Πέντε Αστέρων, ή της Λέγκα στην Ιταλία. Αντίθετα μια δεξιά-νεοφιλελεύθερη και βαθιά ευρωπαϊστική αντιπολίτευση θα πρωτεύσει στις εθνικές εκλογές, ενώ μια «αριστερή» επίσης πολλαπλά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που θυσίασε το λαό της για την σωτηρία του ευρώ, θα περάσει με τη σειρά της στην αντιπολίτευση. Δύο «όμοια» κόμματα στην κεντρική επιλογή τους, υπέρ της άκρατης παγκοσμιοποίησης, της Ε.Ε. και του ευρώ, του ΝΑΤΟ και των αμερικανών, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή.

Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ο αστερισμός των αντιμνημονιακών, ριζοσπαστικών οργανώσεων κινήσεων και προσώπων να μείνει εκτός Βουλής, αν και αθροιστικά μπορεί και να βρίσκονται στη θέση του τρίτου κόμματος, το βράδυ εκείνης της Κυριακής.

Αν τα πράγματα οδηγηθούν εκεί, η απογοήτευση και η αποστράτευση θα ενταθεί, ενώ ο μόνος παίκτης που θα απομείνει -και δικαίως- θα είναι το ΚΚΕ, που (προς το παρόν ας ελπίζουμε….) δεν προβάλλει κάποιο πρόγραμμα άμεσης εξόδου από την θανατηφόρα κρίση που βιώνουμε.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα το πολιτικό αυτό παράδοξο πρέπει να σπάσει. Η λύση και η απάντηση είναι πια μία. Εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία, όλων των ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών, πατριωτικών, αντιιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών, αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που θέλουν η Ελλάδα να ξαναγίνει κυρίαρχη και να απελευθερωθεί από το έκτακτο καθεστώς της χρεοκρατίας.

Εν ολίγοις όσοι συμφωνούν με απλά πράγματα, όπως με παύση του καθεστώτος της χρεοκρατίας, την ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας (πράγμα που συνεπάγεται ότι η ελληνική βουλή και όχι οι Βρυξέλες και το Βερολίνο) θα αποφασίζει για τον προϋπολογισμό της και την πολιτική της Ελλάδας, αντίστροφη οικονομική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την παλιννόστηση. Άρα, Ρήξη με την ευρωζώνη, την συνθήκη του Μάαστριχτ και την Ε.Ε.. και πιθανό απελευθερωτικό Grexit. Η εκλογική συνεργασία έχει κόκκινη γραμμή απέναντι στη ξενοφοβία και τον ρατσισμό, άλλωστε και την άνοδο της ακροδεξιάς θέλουμε να αποτρέψουμε. Όλα αυτά βέβαια μπορούν να διατυπωθούν και με καλύτερο και με διαφορετικό τρόπο. Μιλάμε για εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία μια που η δεύτερη «φαντάζει» ιδιαίτερα δύσκολη.

Από εκεί και πέρα ο καθένας ας εκφράσει το δικό του ιδιαίτερο πρόγραμμα και ας κάνει και διακριτή προεκλογική εκστρατεία. Μια τέτοια εκλογική συνεργασία θα σπάσει το εκλογικό δίπολο και θα εμφανίσει με άνεση στην Βουλή μια μεγάλη ομάδα βουλευτών και πολιτικών σχηματισμών που αντιστρατεύονται την εξόντωση του λαού και της χώρας.

Θα ήταν μια πολιτική ανάταση να βλέπαμε στο κοινοβούλιο τον Λαφαζάνη, τον Αλαβάνο, την Κωνσταντοπούλου, την Σακοράφα, τον Λαπαβίτσα κ.α. από τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, γιατί όχι τον Τσοβόλα, τον Κατσανέβα κ.α. από τον παλιό σοσιαλιστικό χώρο, τον Κασιμάτη, τον Καζάκη, τον Κυπριώτη, τον Στάλια κ.α. από τον Δημοκρατικό-Πατριωτικό χώρο, βουλευτές από αντιιμπεριαλιστικές ή κομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η ΚΟΕ, ο «Κορδάτος», η Παρέμβαση, ο «Εργατικός Αγώνας», το «Κομμουνιστικό Σχέδιο», τον μ.λ. χώρο   και φυσικά την Ανταρσυα.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα πουν, ότι αυτό το πρόσωπο ή αυτός ο χώρος δεν χωράει, έχει «πει» το ένα και το άλλο. Η απάντηση είναι: «αν πάμε έτσι, δεν θα μπει στη Βουλή κανένας και στη θέση αυτού που δεν χωράει, είναι καλύτερα ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν.Δ. του ΚΙΝΑΛ ή της Χρυσής Αυγής.

Είναι λοιπόν εφικτό ο αστερισμός των απέναντι να βρεθεί στη Βουλή και μάλιστα με μεγάλο αριθμό βουλευτών, ώστε να εκπροσωπηθούν όλες σχεδόν οι τάσεις. Και εκεί κάθε μέρα ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. θα εισπράττουν χαστούκια. Είναι εφικτή μια ανάταση των αντιστάσεων ξεκινώντας από τις εκλογές, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση με ενισχυμένες τις δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας.

Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και ο καθένας κατεβεί στις εκλογές με το μαγαζάκι του, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μια στρατηγική ήττα. Γιατί αν μετά από δέκα σχεδόν χρόνια μνημονίων δεν έχει εμφανιστεί η μαγιά μιας νέας πολιτικής πλειοψηφίας, τότε καλό ταξίδι, και ο καθένας στο δικό του Θιβέτ.

Υπάρχει σήμερα μια συσπείρωση γύρω από την ΛΑΕ και το 1-1-4, αυτοί ας αναλάβουν πρωτοβουλία. Η πρόταση της εκλογικής συνεργασίας πρέπει να απευθυνθεί και στο ΚΚΕ, στροφή του οποίου θα άλλαζε, ριζικά και ποιοτικά τα πράγματα.

Ένα είναι βέβαιο, η ιστορία γραπτή και άγραφη δεν θα δικάσει μόνο τους «προδότες» του λαϊκού παράγοντα, αυτούς που εκτέλεσαν τα μνημόνια, μαζί με τον ελληνικό Λαό, αλλά και όλους εμάς τους υπόλοιπους, ως ανίκανους να τους ανατρέψουμε και μάλιστα χωρίς να μπούμε καν στο γήπεδο, χωρίς μάχη και χωρίς να ανοίξει μύτη.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι εκλογές στη Γαλλία και η Ευρωπαϊκή Αριστερά

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Οι εκλογές στη Γαλλία έγιναν σε μια ιδιαίτερη συγκυρία. Η Ευρώπη συνολικά αντιμετωπίζει σοβαρά πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Η κρίση στην ευρωζώνη, τα αδιέξοδα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, το Brexit, η άνοδος της ακροδεξιάς, οι τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS, η υποταγή της Γαλλίας στο γερμανικό άξονα ( η οποία πληγώνει την ιστορική περηφάνια των Γάλλων) κ.α. δημιουργούσαν ένα πλαίσιο ρευστό. Υπήρχε ο κίνδυνος να καρπωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια η ακροδεξιά της Μαρί Λεπέν, όπως και συνέβη σε μεγάλο βαθμό γι αυτό και η ίδια βρίσκεται στο β΄ γύρο. Αν δε αθροίσουμε τα ποσοστά, θα δούμε ότι η Γαλλία κινήθηκε ακροδεξιά και συντηρητικά. Στον τελευταίο χώρο, θεωρώ, ότι ανήκει και ο παρουσιαζόμενος ως κεντρώος Μακρόν. Στο πρόσωπο του το κατεστημένο και το κλυδωνιζόμενο γαλλικό πολιτικό σύστημα βρήκε τη λύση που αναζητούσε .

Διαβάστε περισσότερα...

H Ευρώπη υπό αμφισβήτηση. Από το πρόγραμμα της Ανυπότακτης Γαλλίας (Μελανσόν) (Ι)

Από τη Βαγγελιώ Σωτηροπούλου λάβαμε μετάφραση του κεφαλαίου του προγράμματος του Μελανσόν που αφορά στο θέμα της ΕΕ. Θα ακολουθήσουν και άλλα κεφάλαια από το πρόγραμμα της Ανυπόταχτης Γαλλίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Στοιχεία ενός Plan B από τη Γαλλία

Της Βαγγελιώς Σωτηροπούλου

Έτυχε να βρεθώ στο Παρίσι προεκλογικά. Χαζεύοντας για να εντοπίσω προεκλογικές αφίσες (πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, τουλάχιστον στο κέντρο του Παρισιού) το μάτι μου έπεσε σε ένα ηλεκτρικό ερμάριο όπου ήταν κολλημένη μια «εφημερίδα τοίχου παλαιάς κοπής» που αναφερόταν στο FRexit. Αναλυτικός λόγος που απευθύνεται στη λογική και όχι το συναίσθημα και μια μικρή φωτογραφία του υποψηφίου Aσελινό. Η αφίσα περιείχε επιχειρήματα ανάλογα με αυτά που αναπτύσσει το δικό μας Σχέδιο Β για το πως η έξοδος από την ΕΕ θα συμβάλλει στην μείωση της ανεργίας, στην απεξάρτηση της γαλλικής οικονομίας από τις πολυεθνικές κλπ.

Διαβάστε περισσότερα...

Να ψηφίσουμε ή να επινοήσουμε ξανά την πολιτική;

Του Αλέν Μπαντιού 

Μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος δεν έχει ακόμη αποφασίσει τι θα ψηφίσει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Το κατανοώ.  Αυτό δεν οφείλεται τόσο στο   ότι  μένουν στο σκοτάδι  ή  είναι συγκεχυμένα τα προγράμματα των υποψηφίων  που θεωρείται ότι πληρούν τις προϋποθέσεις. Δεν οφείλεται τόσο  --για να επιλέξω μια αποστροφή της φράσης που κάποτε χρησιμοποίησα για τον Σαρκοζί και η οποία είχε κάποια επιτυχία— στο ότι πρέπει να αναρωτηθούμε «ποιο είναι το όνομα του …». Μάλλον όλα αυτά είναι αρκετά σαφή. 

Η Μαρίν Λεπέν αποτελεί μια εκσυγχρονισμένη –και συνεπώς εκθηλυμένη – εκδοχή  αυτού που πάντα ήταν η γαλλική ακροδεξιά. Ένας διαρκής πεταινισμός. [Από τον στρατάρχη Πεταίν, που συνθηκολόγησε με τη ναζιστική Γερμανία και τέθηκε επικεφαλής του γαλλικού προτεκτοράτου της, του κράτους του Βισί. Σ.τ.μ.] 

Ο Φρανσουά Φιγιόν είναι ένας πεταινιστής,  σε κοστούμι τριών κομματιών. Η (προσωπική ή δημοσιονομική) φιλοσοφία του μπορεί να αναχθεί στην «εξοικονόμηση κάθε δεκάρας». Δεν είναι καθόλου προσεκτικός όσον αφορά το από πού προέρχονται οι δεκάρες του, αλλά είναι σιχαμερά, άθλια αδιάλλακτος  όταν πρόκειται για δημοσιονομικές δαπάνες και ιδίως για χρήματα προς τους φτωχούς. 

Ο Μπενουά Αμόν είναι ο άτολμος, μάλλον λίγος, αντιπρόσωπος του «αριστερού σοσιαλισμού». Κάτι που υπήρχε κάποτε, αν και είναι πιο δύσκολο να αναγνωρίσουμε  ή να αποκαλύψουμε ακόμη και έναν από εκείνους τους χαρακτήρες που ποτέ δεν είδαμε.

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν  --ασφαλώς ο λιγότερο δυσάρεστος— αποτελεί εντούτοις την κοινοβουλευτική έκφραση  εκείνου που σήμερα αποκαλούμε «ριζοσπαστική» Αριστερά, στο επισφαλές σύνορο ανάμεσα στον παλιό, καταρρακωμένο σοσιαλισμό και σε  έναν κομμουνισμό, εξοβελισμένο στη χώρα των φαντασμάτων.  Καλύπτει την έλλειψη τολμηρότητας ή σαφήνειας  του προγράμματός του  με ευγλωττία άξια του Ζαν Ζωρές. 

Ο Εμανουέλ Μακρόν, από την πλευρά του, είναι ένα δημιούργημα εκ του μηδενός των αληθινών αφεντάδων του, των  νέο- καπιταλιστών, εκείνων που εξαγόρασαν όλες τις εφημερίδες  για λόγους προφύλαξης.   Εάν πιστεύει και λέει ότι η Γουιάνα είναι νησί ή ότι ο Πειραιάς είναι άνθρωπος, αυτό οφείλεται στο ότι ξέρει πως κανείς στην παράταξή του  δεν δεσμεύτηκε ποτέ από όσα έλεγε. 

Έτσι, για  εκείνους που διστάζουν  μπροστά στη γνώση   – όσο κι αν υπάρχει αβεβαιότητα— ότι αυτό είναι ένα θέατρο παλιών και πασίγνωστων ρόλων, η πολιτική πεποίθηση μετρά πολύ λίγο ή είναι απλώς ένα πρόσχημα για  τα παραπλανητικά τεχνάσματα του χεριού.  Γι’ αυτό  είναι χρήσιμο να αρχίσουμε από το ερώτημα: τι είναι πολιτική; Και τι είναι μια μη αναγνωρίσιμη, διακηρυγμένη πολιτική; 

Τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί

Μια πολιτική μπορεί πάντα να αυτοπροσδιοριστεί  με  βάση τρία στοιχεία.  Πρώτα,  με τη μάζα των απλών ανθρώπων, με το τι κάνουν και σκέφτονται. Ας την αποκαλέσουμε  «λαό».  Στη συνέχεια, με τους διάφορους συλλογικούς σχηματισμούς: ενώσεις, συνδικάτα και κόμματα – συνολικά όλες τις ομάδες που είναι ικανές να δρουν συλλογικά.  Τέλος,  με τα όργανα της κρατικής εξουσίας – βουλευτές, κυβέρνηση, αστυνομία— αλλά επίσης και με τα όργανα της οικονομικής ή/και της μιντιακής εξουσίας (μια διαφορά που έχει καταστεί σχεδόν αδιόρατη) ή  με καθετί που αποκαλούμε σήμερα –με έναν γλαφυρό και ακαταμάχητο όρο— «εκείνοι που αποφασίζουν». 

Μια πολιτική πάντα επιδιώκει κάποιους σκοπούς, αρθρώνοντας αυτά τα τρία στοιχεία. Έτσι,  γενικά μιλώντας, μπορούμε να δούμε ότι στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις πολιτικοί προσανατολισμοί: ο φασιστικός, ο συντηρητικός,  ο ρεφορμιστικός και ο κομμουνιστικός.

Ο συντηρητικός και ο ρεφορμιστικός προσανατολισμός  συναπαρτίζουν το κεντρικό κοινοβουλευτικό μπλοκ στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες: Αριστερά και Δεξιά στη Γαλλία, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ κ.λπ.  Το  θεμελιωδώς κοινό αυτών των  δύο προσανατολισμών είναι πως  υποστηρίζουν ότι  η μεταξύ τους σύγκρουση –κυρίως ως προς την άρθρωση των τριών στοιχείων— μπορεί και πρέπει να παραμείνει μέσα στα συνταγματικά όρια που   αμφότεροι αποδέχονται. 

Το κοινό των άλλων δύο –φασιστικού και κομμουνιστικού— προσανατολισμών, παρά την έντονη αντίθεση  των σκοπών  τους,  είναι ότι  επιμένουν πως η σύγκρουση ανάμεσα στα διάφορα κόμματα για το ζήτημα της κρατικής εξουσίας είναι  απόλυτα ασυμβίβαστη: δεν μπορεί να περιορίζεται σε κάποια συνταγματική συναίνεση.  Αυτοί οι προσανατολισμοί  αρνούνται να ενσωματώσουν σκοπούς αφ’ εαυτών αντιφατικούς –ή ακόμη,  απλά, αφ’ εαυτών διαφορετικούς— στην αντίληψή τους για την κοινωνία και το κράτος.

Οι  φιλο-φασιστικοί προσανατολισμοί που ευνοούνται

Μπορούμε να χρησιμοποιούμε τον «κοινοβουλευτισμό» ως ονομασία μιας οργάνωσης της κρατικής εξουσίας που διασφαλίζει την κοινή ηγεμονία  των συντηρητικών και των ρεφορμιστών  – με τη διαμεσολάβηση του εκλογικού μηχανισμού , των κομμάτων και της πελατείας τους— που παντού εξαλείφει κάθε σοβαρή προοπτική  των φασιστών ή των κομμουνιστών να πάρουν την κρατική εξουσία.  Αυτή είναι η κυρίαρχη μορφή κράτους στην αποκαλούμενη «Δύση».  Αυτό δικαιωματικά απαιτεί έναν τρίτο όρο,  μια ισχυρή, κοινή, συμβατική βάση, εξωτερική όσο και εσωτερική στους δύο κύριους προσανατολισμούς. Στις κοινωνίες μας, αυτή η βάση είναι σαφώς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός. Απεριόριστη ελευθερία της επιχείρησης,  αυτο-πλουτισμός , απόλυτος σεβασμός στην ιδιωτική ιδιοκτησία –εγγυημένα από το δικαστικό σύστημα και την ασφυκτική αστυνόμευση— εμπιστοσύνη στις τράπεζες, εκπαίδευση των νέων, ανταγωνισμός υπό την κάλυψη της «δημοκρατίας»,  λατρεία της «επιτυχίας»,  επανειλημμένες διαβεβαιώσεις ενός βλαβερού και ουτοπικού χαρακτήρα ισότητας: αυτή είναι η μήτρα των συναινετικά συμφωνημένων «ελευθεριών».   Αυτές είναι οι ελευθερίες που τα δύο αποκαλούμενα κυβερνητικά κόμματα λίγο πολύ  σιωπηρά  δεσμεύονται να τις εγγυώνται εις το διηνεκές. 

Η εξέλιξη του καπιταλισμού μπορεί να προκαλέσει κάποιες αβεβαιότητες ως προς την αξία της κοινοβουλευτικής συναίνεσης  και  συνεπώς ως προς τη συμφωνημένη εμπιστοσύνη –κατά τη διάρκεια της εκλογικής τελετουργίας—στα «μεγάλα», συντηρητικά ή ρεφορμιστικά, κόμματα.  Αυτό κυρίως ισχύει για τη μικροαστική τάξη,  η κοινωνική θέση της οποίας απειλείται,  ή στις  εργατικές περιοχές που ρημάζουν με την αποβιομηχάνιση.  Το βλέπουμε στη Δύση, όπου μπορούμε να διαπιστώσουμε μια μορφή παρακμής  μπροστά στην ανερχόμενη δύναμη των ασιατικών χωρών.  Αυτή η υποκειμενική κρίση ευνοεί σήμερα, αναμφίβολα,  τους φιλοφασιστικούς, εθνικιστικούς, θρησκευτικούς, ισλαμοφοβικούς και πολεμοχαρείς προσανατολισμούς, γιατί ο φόβος είναι κακός σύμβουλος και αυτές οι χτυπημένες από την κρίση υποκειμενικότητες  νιώθουν τον πειρασμό να πιαστούν από τους περί ταυτοτήτων  μύθους.  Πάνω απ’ όλα, γιατί  η κομμουνιστική υπόθεση έχει εξασθενήσει τρομερά λόγω της ιστορικής αποτυχίας όλων των πρώτων, κρατικών εκδοχών της  -- κυρίως της ΕΣΣΔ και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. 

Η συνέπεια αυτής της αποτυχίας είναι αυταπόδεικτη: μεγάλο μέρος της νεολαίας, των στερημένων, των εγκαταλελειμμένων εργατών  και του νομαδικού προλεταριάτου των δικών μας προαστίων έχει πεισθεί ότι η μόνη εναλλακτική  στην κοινοβουλευτική συναίνεση είναι η φασιστική πολιτική των χολωμένων ταυτοτήτων, του ρατσισμού και του εθνικισμού.

Κομμουνισμός, η απελευθέρωση της ανθρωπότητας

Εάν θέλουμε να εναντιωθούμε σ’ αυτή την τροπή των πραγμάτων,  μόνο ένας δρόμος είναι ανοικτός:  να επανεφεύρουμε τον κομμουνισμό.  Αυτή  η πολύ απονομιμοποιημένη λέξη πρέπει να υιοθετηθεί ξανά , να  καθαρθεί, να αναδημιουργηθεί.  Προοιωνίζεται –όπως επί δύο σχεδόν αιώνες , με ένα μεγάλο όραμα που ενισχύεται  από την  πραγματικότητα— την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.  Ελάχιστες δεκαετίες πρωτόγνωρων προσπαθειών — βίαιων, γιατί περικυκλώθηκαν και δέχτηκαν  βάναυσες επιθέσεις, και τελικά καταδικάστηκαν στην ήττα--  δεν μπορούν να πείσουν τους καλόπιστους  ότι είναι αρκετές για να εγκαταλειφθεί αυτή η προοπτική, αναγκάζοντάς μας να εγκαταλείψουμε την πραγματοποίησή της δια παντός.  

Διαβάστε περισσότερα...

Κι όμως, υπάρχει ραγδαία ανερχόμενη Αριστερά στην Ολλανδία…

του Χ.Χ.

Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις προβλέπουν ένα θρίαμβο για το αριστερό οικολογικό κόμμα Groen Links. Αναμένεται να πενταπλασιάσει την κοινοβουλευτική της δύναμη από 4 σε 20 βουλευτές. Αναμένεται επίσης να ξεπεράσει το σοσιαλιστικό κόμμα PvdA και να γίνει έτσι το μεγαλύτερο κόμμα αριστερά του κέντρου. Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί γιατί ο διεθνής τύπος προβάλλει συνεχώς το ακροδεξιό ρατσιστικό κόμμα της ελευθερίας και δεν λέει κουβέντα για την Πράσινη Αριστερά. Γιατί έχει κάνει παγκόσμια φίρμα τον αντιδραστικό Wilders, ηγέτη του πρώτου, και δεν λέει κουβέντα για τον τριαντάρη ηγέτη του δεύτερου, Klaver, ο οποίος έχει συμβάλει στην εντυπωσιακή απήχηση του κόμματός του, στις πόλεις ιδιαίτερα που διαθέτουν Πανεπιστήμια.

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινωνική ακτινογραφία της ακροδεξιάς στην Ολλανδία

του Χρήστου Χρυσοστόμου

Είναι ήδη γνωστό ότι το «θέμα» των εκλογών μετά από λίγες εβδομάδες στην Ολλανδία είναι η δημοσκοπική άνοδος του ρατσιστικού Κόμματος για Ελευθερία (P.V.V.) με επικεφαλής τον Geert Wilders. Οι δημοσκοπήσεις το φέρουν να έρχεται πρώτο σε ψήφους. H εφημερίδα Financial Times έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη σε σχέση με τους παράγοντες ενίσχυσης αυτού του κόμματος με βάση 60 δημογραφικές, γεωγραφικές, κοινωνικές και οικονομικές μεταβλητές που στηρίζονται στα στατιστικά και δημογραφικά δεδομένα της Ολλανδίας. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες οι εκτιμήσεις αυτής της έρευνας.

Διαβάστε περισσότερα...

Εκλογές-Οικουμενική-Χρεοκοπία;

Του K. Παπουλή

  1. 1.Γιατί να κάνει εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ;

Στην Ελλάδα της μνημονιακής εποχής, όπως αποδείχτηκε και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, είναι η οικονομία που σφραγίζει τις πολιτικές εξελίξεις και όχι η βούληση των πολιτικών κομμάτων. Η επιδείνωση της οικονομίας είναι αυτή που θα ρίξει (και σύντομα) τον ΣΥΡΙΖΑ.

Διαβάστε περισσότερα...

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ Β και οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου

  • Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου έγιναν υπό το κράτος αιφνιδιασμού και εκβιασμού. Μέρος της τακτικής των Σύριζα-ΑΝΕΛ για την υφαρπαγή της ψήφου ενός λαού που εξέφρασε ένα δυναμικό ΟΧΙ στην υποταγή στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και σε μια νύχτα είδε να ανατρέπεται βίαια η βούλησή του. Τα αποτελέσματα των εκλογών ανέδειξαν μια Βουλή πιο συντηρητική.
Διαβάστε περισσότερα...

Κάποιες σκέψεις για τις εκλογές

Του Τάσου   Σταυρόπουλου
                                                                                      «  Αἰσθάνομαι μόνος

                                                                            καὶ τὸ φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ἴδιο.»
                                                                                                  (Ν.Καρούζος)


1.    Στις  25 Ιανουαρίου , το βράδυ στα Προπύλαια,  ο Τσίπρας  «κατάργησε»  και τα 2 μνημόνια και «εφάρμοσε» το  πρόγραμμα  της Θεσσαλονίκης. 

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040