Πρωτογενές πλεόνασμα - έλλειμμα ελπίδας

Πρωτογενές πλεόνασμα - έλλειμμα ελπίδας

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Ο Σεπτέμβρης μπήκε και μαζί του έφερε και τις συνήθεις δημοσκοπήσεις. Οι δύο πρόσφατες (Public Issue και Pulse) ανέδειξαν μερικές βασικές τάσεις σε διάφορες πλευρές. Παλιότερες τάσεις, όπως την συντριπτική καταδίκη των μνημονιακών πολιτικών στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού και νεότερες όπως την εδραίωση του ευρωσκεπτικισμού στο μισό πληθυσμό της χώρας. Ανέδειξε και μια μικρή φθορά του Σαμαρά και της ΝΔ σαν ένδειξη της κατάρρευσης του success story και μια μικρή βελτίωση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι αμφίβολο αν το νέο προπαγανδιστικό εργαλείο του πρωτογενούς πλεονάσματος μπορεί να δημιουργήσει ένα θετικό ρεύμα υπέρ του. Την ίδια στιγμή που το πλειοψηφικό κοινωνικό μήνυμα είναι η απογοήτευση, οι μειωμένες προσδοκίες από το πολιτικό σύστημα, η έλλειψη ελπίδας. Έτσι ενώ η πλειοψηφία διαφωνεί με την ασκούμενη πολιτική, δεν ζητάει εκλογές, δεν περιμένει κάτι από κάποια πολιτική αλλαγή.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να πείσει ότι θα φέρει κάποια ανατροπή. Και αυτό είναι το αποτέλεσμα, ένα χρόνο και κάτι μετά από τις εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου της πολιτικής του συστημικής συμπεριφοράς, των κοινωνικών του πρακτικών, των εντός πλαισίων προγραμματικών του επεξεργασιών και στόχων με κυρίαρχα τα θέματα χρέος και ευρωζώνη. Η στρατηγική των ήπιων αλλαγών, ότι δεν θα πάμε σε μονομερείς ενέργειες προς τους δανειστές, ότι δεν θα πολυσυγκρουστούμε με το εγχώριο σύστημα της πλουτοκρατίας έχουν ήδη δημιουργήσει αποτελέσματα που δύσκολα θα ανατραπούν. Είναι αυτές οι στιγμές της ιστορίας που οι εξελίξεις τρέχουν με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ότι συνήθως και η κάθε θέση βάζει θεμέλια για επόμενες πολιτικές επιλογές. Τα θεμέλια που μπήκαν είναι μιας νέας ισορροπίας και μιας καλύτερης διαχείρισης του συστήματος. Όχι ανατροπής και ενός νέου δρόμου.

Τα παραπάνω έχουν νόημα για το πώς γίνεται η δημόσια συζήτηση για το χρέος. Ο Γ. Δραγασάκης αποφεύγει τις μονομερείς ενέργειες, ο Τσίπρας αφήνει ανοιχτά ενδεχόμενα σε περίπτωση άρνησης δίνοντας όμως εγγυήσεις ότι θα βρει συμφέρουσα λύση για τους δανειστές(;;;), ο Βαρουφάκης θεωρεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουν πίσω οι δανειστές, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να το συζητάμε μαζί τους. Η συζήτηση έχει σημείο εκκίνησης αυτό που μας έφερε ως εδώ, όπως παραδέχτηκε και προ μηνών το ΔΝΤ. Τη διάσωση της ευρωζώνης και τη βιωσιμότητα του χρέους. Όχι την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της ευρω-θηλειάς, το πώς θα βρει δουλειά και αξιοπρέπεια ξανά ο ελληνικός λαός.

Τα παραπάνω έχουν νόημα και για τις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στις απολύσεις στο δημόσιο και στην υποβάθμιση των δημόσιων αγαθών. Παιδεία, Υγεία, βιομηχανία άμυνας σε αναβρασμό. Με συνείδηση σε μεγάλο μέρος των εργαζομένων και των απεργών ότι η ανατροπή της ασκούμενης πολιτικής θα σημαίνει και την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονιακού προγράμματος. Ότι κάτι τέτοιο απαιτεί διάρκεια και σκληρή μετωπική σύγκρουση. Απαιτεί ένα εδώ και τώρα φύγετε! Την ίδια στιγμή όμως που αυτό το βάρος θα πρέπει να το σηκώσουν οι απεργοί, καθώς η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν πείθεται για το αναγκαίο της ανατροπής, δε ζητάει εκλογές, δεν έχει εμπιστοσύνη σε κάποια από τις πολιτικές δυνάμεις και τις προτάσεις που καταθέτουν. Δεν είναι δυνατή η κυβέρνηση, αλλά δεν υπάρχει και κάποιος απειλητικός πολιτικός αντίπαλος.

Ο απεργιακός ξεσηκωμός που φαίνεται στον άμεσο ορίζοντα, στο βαθμό που βρει το βηματισμό του, μπορεί να ανοίξει ένα νέο κύκλο αμφισβήτησης και να δώσει πνοή στο ως εδώ απέναντι σε κυβέρνηση-τρόικα-χρεοκρατία και ευρωκρατία, απέναντι στο νεοφιλελεύθερο δόγμα του σοκ! Θα πρέπει να γίνει ο καταλύτης που θα βάλει μπροστά τον παγωμένο πολιτικό  χρόνο ξανά σε μια νέα ποιότητα. Και σε αυτό το χρόνο οι αντισυστημικές πολιτικές δυνάμεις να αναλάβουν πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ενός διακριτού πολιτικού ρεύματος απέναντι σε νεοφιλελευθερισμό-Ε.Ε.-ΔΝΤ.

Σε διαφορετική περίπτωση το δόγμα του σοκ θα εμπεδώνεται. Για πολλές δεκαετίες με κοινωνίες σε μια ισορροπία του τρόμου και των μειωμένων κοινωνικών προσδοκιών. Όπως ακριβώς έγινε στις χώρες του «υπαρκτού» ή στη Λατινική Αμερική. Κοινωνίες με πρωτογενή πλεονάσματα αλλά με έλλειμμα ελπίδας.

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040