Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (II)-Ιδιωτικοποίηση του Νερού, Ενέργειας κλπ και oΤυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Του Γ. Περάκη

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (II)-Ιδιωτικοποίηση του Νερού, Ενέργειας κλπ και oΤυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ. Του Γ. Περάκη

Συνταγματική Αναθεώρηση Μέρος (II)-Ιδιωτικοποίηση του Νερού, Ενέργειας κλπ και oΤυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ

 

Συνεχίζοντας απο το πρώτο μέρος που είχαν αναλυθεί τα πρώτα 4 σημεία ((1), (2), (3), (4)) απο την ομιλία του κ. Τσίπρα στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, θα αναλυθούν τα επόμενα (5) εως (10).

  1. 1)Την καθιέρωση παγίως, αναλογικού εκλογικού συστήματος η οποία θα προβλέπεται στο Σύνταγμά μας,
  2. 2)Την ταυτόχρονη καθιέρωση της λεγόμενης εποικοδομητικής ψήφου δυσπιστίας,
  3. 3)Αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, παραγραφή όπως για όλους τους πολίτες,
  4. 4)Κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους,
  5. 5)Υποχρεωτικά αιρετός ο πρωθυπουργός,
  6. 6)Μέχρι τρεις θητείες για τους βουλευτές, ο περιορισμός δεν ισχύει για αρχηγούς κομμάτων και πρώην Πρωθυπουργούς
  7. 7)Θεσμοθέτηση της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας,
  8. 8)Αποσαφήνιση διατάξεων που απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση νερού & της ηλεκτρικής ενέργειας,
  9. 9)Κατοχύρωση της προστασίας της εργασίας και των εργαζομένων, που θα αναγνωρίζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των κοινωνικών εταίρων να ορίζουν τον κατώτατο μισθό
  10. 10)Ενίσχυση των κρατικών εγγυήσεων για την παροχή υπηρεσιών υγείας και καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε όλους τους πολίτες.

Τα (5), (6), αποτελούν στην ουσία «εκσυγχρονισμό» του πολιτικού συστήματος παρά τα όποια θετικά σημεία. χωρίς επι της ουσίας να λύνουν το πρόβλημα της εξάρτησης και της λεηλασίας του κράτους απο τα κόμματα εξουσίας, εξάρτηση η οποία με τα μνημόνια και τις επιτηρήσεις έχει θεριέψει, με τις αποφάσεις της κυβέρνησης στην πραγματικότητα να λαμβάνονται απο την «ΕΕ και τους θεσμούς». Η «σχετική» αυτονομία που υπήρχε μέχρι το 1981 με την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ και κυρίως λόγω της εισαγωγής του ευρώ, «c'est fini».

Η ρήση «Δόσε σε εμένα το δικαίωμα να εκδίδω χρήμα και άσε τους άλλους να φτιάχνουν νόμους», του Άρτ. Ρότσιλντ ενός από τους γεννήτορες των αρπακτικών τραπεζιτών της οικογένειας Ρότσιλντ, είναι αποκαλυπτική.

Η εξάρτηση του κράτους απο τα κόμματα εξουσίας

α) Από την εποχή του Όθωνα ήδη το κράτος που επιβλήθηκε λειτούργησε ως θεσμός κατοχής επί της ελληνικής κοινωνίας. Η προτεκτοροποίηση της χώρας συμβαδίζει με το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεωτερικότητας είναι αναντίστοιχο προς την ελληνική κοινωνία. Αυτό ακριβώς αποδίδει η έννοια της πολιτικής κυριαρχίας η οποία οδηγεί την κοινωνία στην ιδιώτευση.

Το κεντρικό πρόβλημα οφείλεται στο γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία δεν διήλθε από τη φεουδαρχία, ζούσε πριν από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους σε ένα καθεστώς «ελεύθερης» σε ατομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, κατάστασης. Όταν ένας πολίτης, ακόμη και στην περίοδο της τουρκοκρατίας, είχε ένα πρόβλημα οικονομικό, προσωπικό, ή οτιδήποτε άλλο (λ.χ. οι χήρες, τα ορφανά, οι φτωχοί κλπ.), το έθετε στο δήμο. Δηλαδή, η κοινωνία συγκροτούσε το πολιτικό σύστημα. Όταν δημιουργήθηκε το εθνικό κράτος, αφού αυτό επήρε στα χέρια του (δηλαδή ο πολιτικός) το πολιτικό σύστημα, το πρόβλημά του ο πολίτης το έθετε όχι στο συλλογικό αλλά σε προσωπικό επίπεδο, στον πολιτικό. Μια σχέση που ήταν άνιση, και που γενικότερα οδηγούσε σε μια πλήρη αναντιστοιχία συσχετισμών μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Το πολιτικό βάρος ενός συντεχνιάρχη, ενός παραταξιάρχη, ενός οποιουδήποτε πολίτη ή μη πολίτη αυτής της χώρας, που κατέχει ειδικό θέση στους μηχανισμούς, είναι πολύ μεγαλύτερο εκείνου συνόλου της κοινωνίας. Γιατί; Γιατί η κοινωνία των πολιτών δεν είναι οργανωμένη πολιτικά και, συνεπώς, δεν μπορεί πουθενά να συναντήσει, σε συλλογικό επίπεδο, την πολιτική. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Οι «πελατειακές σχέσεις» από επιστημονικό εργαλείο ερμηνείας των σχέσεων κράτους- κοινωνίας σε ορισμένες κοινωνίες της περιφέρειας και ημιπεριφέρειας του σύγχρονου καπιταλισμού έχει μετατραπεί σε όρο του καθημερινού λεξιλογίου. Ωστόσο, η διάδοση του όρου και η ευκολία χρήσης του, ιδίως κατά τη δεκαετία του ’80 ή με αναφορά σε αυτήν, υποκρύπτουν τη δυσκολία χαρτογράφησης και ερμηνείας ενός πολυσύνθετου φαινομένου το οποίο αφορά προσωπικές και οικογενειακές στρατηγικές επιβίωσης, πρακτικές πολιτευτών και κομμάτων καθώς και δημόσιες πολιτικές πρόσληψης και διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού, δηλαδή «μάνταζμεντ» του δημοσιοϋπαλληλικού και όχι μόνο προσωπικού.

Με τον όρο πελατειακές σχέσεις εννοούμε «έναν συγκεκριμένο τρόπο κοινωνικής και ιδιαίτερα πολιτικής οργάνωσης της οποίας βασικό δομικό στοιχείο και χαρακτηριστικό θεμέλιο είναι το ζεύγος πάτρωνας-πελάτης. Οι πολιτικές πελατειακές σχέσεις μπορούν επίσης να θεωρηθούν ως τρόπος πολιτικής συμμετοχής των μαζών στην πολιτική. Η σχέση πάτρωνα-πελάτη είναι δυαδική και προσωπική, συμβολαιακή και ολοκληρωμένη, ανεπίσημη και θεμελιωδώς εργαλειακή και για τις δύο πλευρές της σχέσης, αμοιβαία αλλά και ασυμμετρική και κάθετη, με την έννοια ότι ο πελάτης εξαρτάται από τον πάτρωνα. Ο ορισμός αυτός αναφέρεται στο ατομικό επίπεδο της ανάλυσης.

Για το συλλογικό/κοινωνιακό επίπεδο, oι πελατειακές σχέσεις μπορούν να πάρουν δύο μορφές: Την «ιδιωτικοποίηση» της πολιτικής ή την «αποίκηση» της κοινωνίας πολιτών. Η πολιτική «ιδιωτικοποιείται» όταν ομάδες έχουν άμεση μη διαμεσολαβούμενη πρόσβαση στην πολιτική εξουσία την οποία χειρίζονται ως εργαλείο για ιδιωτικούς σκοπούς. Η «αποίκηση της κοινωνίας» είναι η αντίστροφη διαδικασία. Σημειώνεται όταν προηγουμένως αυτόνομοι κοινωνικοί θεσμοί καταλήγουν να ρυθμίζονται από τα κόμματα που βρίσκονται στην εξουσία.

Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα και ιδίως στη δεκαετία του ’80, οι πελατειακές σχέσεις υπέστησαν μεταβολές κλίμακας, δηλαδή μετασχηματίστηκαν σε συστηματική σχέση μιας οργάνωσης με ένα άτομο ή με πλήθος ατόμων, ενώ αρχικά δεν ήσαν παρά μια προσωπική σχέση ενός πολιτευόμενου ατόμου προς τους ψηφοφόρους του και τις οικογένειές τους. Δηλαδή, από διαπροσωπικές πελατειακές σχέσεις μετατράπηκαν σε «γραφειοκρατικές» πελατειακές σχέσεις. Τούτο σήμαινε ότι αντί για τον βουλευτή ή τον κομματάρχη τον ρόλο του. Την περίοδο 1981-1990, πολλές προσλήψεις, ιδίως συμβασιούχων υπαλλήλων του δημοσίου, έγιναν με τέτοιο τρόπο. Το ίδιο, από ό,τι φαίνεται συνέβη και στη δεκαετία του 1990 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Στο ενδοδιοικητικό επίπεδο (π.χ., μέσα σε κάθε υπουργείο), όπως και παλιότερα, αρμόδιο για τα θέματα προσωπικού ήταν το υπηρεσιακό συμβούλιο. Αποφασιστικό όργανο μέσα σε κάθε δημόσια υπηρεσία και επιχείρηση, το εν λόγω συμβούλιο αποτελείτο από πέντε μέλη. Η διαφορά με το παρελθόν συνίστατο στη σύνθεση του συμβουλίου. Τα τρία από τα πέντε μέλη ήταν προϊστάμενοι διευθύνσεων, διορισμένοι από τον εκάστοτε πολιτικό προϊστάμενο (π.χ., υπουργό). Τα υπόλοιπα δύο ήταν εκλεγμένα από το υπαλληλικό προσωπικό, σε εκλογές οι οποίες διεξάγονταν για το σκοπό αυτό και κατά κανόνα κατέληγαν στην κατανομή των δύο θέσεων μεταξύ των δύο ισχυρότερων συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΠΑΣΚΕ που πρόσκειτο στο ΠΑΣΟΚ και ΔΑΚΕ που πρόσκειτο στη ΝΔ). Το συμβούλιο αποφάσιζε εξισορροπώντας τις υπουργικές επιθυμίες για εξυπηρέτηση των ψηφοφόρων του εκάστοτε υπουργού με τις συνδικαλιστικές πιέσεις υπέρ της ευνοϊκής μεταχείρισης του ενός ή του άλλου κομματικά ενταγμένου υπαλλήλου.

Σε αυτό το πρόβλημα οφείλεται ακριβώς η ολοκληρωτική ιδιοποίηση του κράτους, το οποίο λεηλατείται ιστορικά και, μέσω αυτής της λεηλασίας, λεηλατείται η ίδια η κοινωνία και οδηγεί σε αδιέξοδα. Δεν είναι το πρώτο αδιέξοδο. Είναι το αδιέξοδο το οποίο κραυγάζει τον χαρακτήρα του κράτους. Και αν θέλετε να ορίσουμε υπό το πρίσμα αυτό το πολιτικό σύστημα ια της μεταπολίτευσης και τις εφαρμογές του θα λέγαμε ότι δεν είναι, όπως διατείνονται ορισμένοι το πιο καθαρό δημοκρατικά πολιτικό σύστημα που γνώρισε το νεοελληνικό κράτος, αλλά αυτό που σηματοδότησε την ολοκληρωτική επαναφορά του καθεστώτος της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα.

Αυτή είναι η ιστορική εξήγηση της νοοτροπίας και της «καθεστηκυίας» τάξης της Ελλάδας του 2018.

Αυτά δεν αντιμετωπίζονται απο τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος δεν υπάρχει διαφάνεια στις προσλήψεις του δημοσίου και η κάθε κυβέρνηση και ο κάθε υπουργός ακόμη και σήμερα θεωρεί «φυσικό» να προσλαμβάνει «δικούς» του λόγω του ότι είναι απών ο ενδελεχής κοινοβουλευτικός έλεγχος στην διαχείριση των κονδυλίων των υπουργείων. Ας λάβουμε υπ’ όψιν μας επίσης ότι σήμερα είναι ιδιαίτερα «in» η διαχείριση των κονδυλίων των Μ.Κ.Ο. Η ΕΕ επιχορηγεί τα υπουργεία και τις ΜΚΟ με 1,69 δισ. ευρώ για το προσφυγικό. Από τα 1,69 δισ. ευρώ, οι ελληνικές Αρχές έχουν να λαμβάνουν 794 εκατ. ευρώ, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) 506,67 εκατ. ευρώ ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM) 119,7 εκατ. ευρώ, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ασύλου (EASO) 26 εκατ. ευρώ. Η διαχείριση των κονδυλίων αυτών αποτελεί μιάς πρώτης ευκαιρία επηρεασμού απο το εκάστοτε κυβερνών κόμμα άν λάβουμε υπ’ όψιν μας την ανεργία που υπάρχει, την απουσία οικονομικού ελέγχου και την τήρηση της νομιμότητας (εργατική νομοθεσία κλπ).

β) Η κρατική εξάρτηση του Ελληνικού πληθυσμού: 1.130.000 χιλ. συμπολίτες μας έλαβαν κοινωνικό μέρισμα. Αν προσθέσουμε και τα άλλα προνοοικά επιδόματα ο αριθμός αυξάνεται με ρυθμούς γεωμετρικής πρόοδου.

Αυτές είναι οι πληγές της σημερινής Ελλάδας και αυτές εκμεταλλεύονται τα κόμματα εξουσίας. Ετσι η Ελλάδα γηράσκει και αργοπεθαίνει μέρα τη μέρα.

Το (7) και ειδικότερα τα (8), (9), (10) αποτελούν το κρεσέντο του τυχοδιωκτισμού της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ιδεολογικού κενού & αδιεξόδου (της σοσιαλδημοκρατίας) που ευαγγελίζεται.

Εάν πραγματικά ήθελε να να προσδώσει κύρος στην πρότασή του άς έβαζε σε δημοψήσισμα τα μεγάλα θέματα του νερού και της ενέργειας με το σαφές ερώτημα δημόσια ή ιδιωτικά;

Αποσαφήνιση διατάξεων που απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση νερού & της ηλεκτρικής ενέργειας

(Δεν αναφέρει για δημόσια αλλά αποσαφήνιση, η Πασοκική φρασεολογία σε όλο της το μεγαλείο τζάμπα νομίζετε ότι ο κ. Κοτσακάς διεκρίθη ο 1ος σε ψήφους στην πολιτική επιτρ. του ΣΥΡΙΖΑ).

1) Το νερό και η συνταγματική αναθεώρηση, τoπαράδειγμα της Ουρουγουάης:

Η ερχόμενη Συνταγματική Αναθεώρηση στην Ελλάδα έχει όλες τις δυνατότητες να συμπεριλάβει την κατοχύρωση του δικαιώματος στο νερό ως ανθρώπινου δικαιώματος, βασιζόμενη στο παράδειγμα της Ουρουγουάης και της Αναθεώρησης του 2004 που συντελέστηκε στη χώρα. Μέσω Δημοψηφίσματος με συνταγματική ισχύ, ο λαός της Ουρουγουάης πέτυχε όχι μόνον την κατοχύρωση σε άρθρο του Συντάγματος του δικαιώματος στο νερό, αλλά ταυτόχρονα και τη δέσμευση για παροχή υπηρεσιών ύδρευσης αποκλειστικά από δημόσιους φορείς και οι μέχρι τώρα ιδιωτικοποιήσεις που είχαν γίνει θα ακυρώνονταν αμέσως και οι υπηρεσίες θα επέστρεφαν σε δημόσιους φορείς. Το Δημοψήφισμα προωθήθηκε από ένα συνασπισμό κινήσεων και οργανισμών, με κύριες αιτίες τη χαμηλή και ακριβή παράλληλα λειτουργία των ιδιωτικών επιχειρήσεων ύδρευσης και την ανάλογη περιβαλλοντική επιβάρυνση που ως αποτέλεσμα είχαν την ανεπάρκεια πρόσβασης σε ασφαλές και πόσιμο νερό για όλους. Η σημασία της απόφασης που ελήφθη έγκειται και στο γεγονός της απομάκρυνσης των ιδιωτικών εταιριών από υφιστάμενες συμβάσεις παραχώρησης, με την κάλυψη μόνον του κόστους που είχε προηγηθεί μέχρι το Δημοψήφισμα και όχι για το χρονικό πλαίσιο που έπεται αυτό μέχρι την αρχικώς τιθέμενη ημερομηνία λήξης των συμβάσεων. Πολύ απλά, καμία αποζημίωση για μελλοντικές οικονομικές απώλειες των εταιριών δεν δόθηκε. Στις 31/10/2004, σε ποσοστό 62,75%, οι πολίτες της Ουρουγουάης αποφάσισαν υπερ της ένταξης στο Σύνταγμα της χώρας τους μιας νέας διάταξης: Η πρόσβαση σε πόσιμο νερό και σε αποχέτευση συνιστούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Ακόμη, εντάχθηκε στην ίδια διάταξη ο ορισμός ότι το νερό αποτελεί ζήτημα γενικού ενδιαφέροντος-συμφέροντος, που εντάσσεται στο δημόσιο συμφέρον και για αυτό οι υπηρεσίες ύδρευσης θα παρέχονται αποκλειστικά από το δημόσιο από νομικά πρόσωπα του κράτους.

Με βάση το παράδειγμα της Ουρουγουάης καλείται η ελληνική συνταγματική τάξη να προχωρήσει μπροστά σε μια τομή, που θα σημάνει εξελίξεις σε όλη την ΕΕ, αφού ήδη πανευρωπαϊκά οι επαναδημοτικοποιήσεις των υπηρεσιών ύδρευσης αποτελούν τάση και επίσης το άρθρο 345 της Συνθήκης Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν εμποδίζει τους ενδεχόμενους εφαρμοστικούς νόμους, που θα προκύψουν από τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Η εισαγωγή μιας διάταξης για το νερό στο Σύνταγμα επ' ουδενί δεν σημαίνει ότι δια μέσω των Δικαστηρίων και εμμέσως με βάση την τεκμηρίωση σε άλλα άρθρα και διατάξεις, δεν προστατεύεται το δικαίωμα στο νερό. Όμως, η ρητή κατοχύρωση προσδίδει κύρος και ισχύ σε κάθε νομικό επιχείρημα και επίσης αποτελεί καθαρό βήμα εξέλιξης και προόδου για την κοινωνία ως σύνολο, στη βάση της απόφασης του ΟΗΕ του 2010. Μια ενδεχόμενη εκδοχή της ένταξης της νέας διάταξης στο Σύνταγμα θα μπορούσε να είναι η εξής: Η διαρκής πρόσβαση σε ασφαλές και πόσιμο νερό αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα, θεμέλιο για την ανθρώπινη ζωή. Το κράτος εγγυάται την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε όλους τους πολίτες μέσω δημόσιων φορέων διαχείρισης, για την κάλυψη των αναγκών τους. Η οικονομική και κάθε αδυναμία των πολιτών, με κανένα τρόπο δεν αποτελεί εμπόδιο για την παροχή των υπηρεσιών.

Εξάλλου, σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και το Συμβούλιο της Επικρατείας στην Απόφαση 1903/2014 της Ολομέλειας, όπου θεώρησε ότι κατάλληλος φορέας παροχής υπηρεσιών ύδρευσης, που εγγυάται τη λειτουργία τους και εξασφαλίζει την πρόσβαση των πολιτών σε αυτές, είναι ο δημόσιος φορέας. Eξασφαλίζεται ταυτόχρονα ότι το κράτος παρέχει μέσω δημόσιων φορέων τις υπηρεσίες προς τους πολίτες και ότι οι ιδιώτες μπορούν να ασκήσουν την ανάλογη δραστηριότητα στο πλαίσιο της αγοράς, όπως είναι και η θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σύμφωνα με την Ανακοίνωση του Μαρτίου 2014 προς την Πρωτοβουλία Ευρωπαίων Πολιτών για το νερό. Συγκεκριμένα η απάντηση (5) που δόθηκε τότε ήταν ότι: “...Η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να τηρεί πλήρως τους κανόνες της Συνθήκης που απαιτούν την ουδετερότητα της ΕΕ σε σχέση με τις εθνικές αποφάσεις που διέπουν το καθεστώς ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων ύδρευσης...”

2) Η ηλεκτρική ενέργεια και η συνταγματική αναθεώρηση: Με 151 «ναι» έναντι 124 «όχι» πέρασε από την Ολομέλεια το νομοσχέδιο για την πώληση της ΔΕΗ (25/04/2018). Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

«Μετάνιωσε» φαίνεται τώρα και επιθυμεί «αποσαφήνισει» των όρων ιδιωτικοποίησης.

Οι βασικές ελλείψεις της συνταγματικής αναθεώρησης

Α) Ρητή αποσαφήνιση των διατάξεων του άρθρου 16 του Συντάγματος-Tι κατοχυρώνει το άρθρο 16:

Tην δωρεάν δημόσια ανώτατη εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες, Tην ελευθερία στη διδασκαλία και την έρευνα, Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση, Tη δημόσια χρηματοδότηση των Aνώτατων Eκπαιδευτικών Iδρυμάτων, Aπαγορεύει τη σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες.

Τα προβλήματα του άρθρου 16:

α) Το 1995 - '96 ο τότε υπουργός Παιδείας Γ. Παπανδρέου είχε καλέσει τον ΟΟΣΑ να αξιολογήσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Πάνω σε εκείνη την αξιολόγηση-έκθεση στηρίχθηκαν μια σειρά αναδιαρθρώσεις που προωθήθηκαν τα αμέσως επόμενα χρόνια. Κι όταν λέμε αναδιαρθρώσεις (για να εξηγούμαστε) είναι το ίδιο με αυτό που λέει η σημερινή κυβέρνηση για αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.

Ο ΟΟΣΑ παρήγγειλε και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τότε εφάρμοσε την κατάργηση της επετηρίδας για το διορισμό των εκπαιδευτικών στα σχολεία. Μέχρι τότε όλοι οι απόφοιτοι των παιδαγωγικών και των λεγόμενων καθηγητικών σχολών με το που έπαιρναν το πτυχίο τους αποκτούσαν δικαίωμα (κατοχυρωμένο δικαίωμα κι όχι απλώς μια πιθανότητα) διορισμού.

Στην ίδια έκθεση, ο ΟΟΣΑ πρότεινε την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ενώ έκανε λόγο και για «μακροπρόθεσμη προσπάθεια για την αλλαγή του Συντάγματος, όπου αυτό εμποδίζει τις απαιτούμενες αλλαγές».

Με επιτακτικό τρόπο έβαζε τότε η έκθεση του ΟΟΣΑ το ζήτημα της «αποκέντρωσης της εκπαίδευσης», σημειώνοντας ότι πρέπει να διαμορφώνει ένα γενικό σχεδιασμό για την Παιδεία και από κει και πέρα την ευθύνη για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων (από τα κτιριακά θέματα μέχρι τη διαμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων και τις προσλήψεις εκπαιδευτικών κ.τ.λ.) να την έχει η Τοπική Διοίκηση και τα ίδια τα σχολεία. Μάλιστα, οι εμπειρογνώμονες του Οργανισμού έλεγαν ξεκάθαρα, αναφορικά με τα σχολεία, ότι «η χρήση πόρων που προέρχονται από συλλόγους γονέων και τοπικές επιχειρήσεις, πρέπει να ενθαρρύνεται».

Σε εκείνη την έκθεση του ΟΟΣΑ μπήκε για πρώτη φορά και η κατεύθυνση για γενικευμένες συγχωνεύσεις σχολείων στην επαρχία. Τις συνέπειες όμως από τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων που σε δυο μεγάλα κύματα τις προχώρησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, συνέπειες που τις ζουν σήμερα γονείς και μαθητές διανύοντας μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια σε επικίνδυνους επαρχιακούς δρόμους, βιώνοντας αδιέξοδα για το καθημερινό πηγαινέλα των παιδιών στα σχολεία, αφού δεν είναι εξασφαλισμένο ένα δημόσιο, δωρεάν και αξιόπιστο σύστημα μεταφοράς μαθητών από και προς τα σχολεία τους. Το μακάβριο ανέκδοτο αποτελεί η επιβράβευση απο τον ΟΟΣΑ, ότι η μαθητική διαρροή στην Ελλάδα εντοπίζεται στο 6,2%, χαμηλότερη από τον μέσο όρο των 28 χωρών μελών που είναι 10,7%.

Παράλληλα, στην ίδια έκθεση του ΟΟΣΑ περιλαμβάνονταν προτάσεις για την αύξηση των πόρων της ανώτατης εκπαίδευσης μέσω σταδιακής επιβολής διδάκτρων στον προπτυχιακό κύκλο σπουδών.

Δίδακτρα στα προγράμματα μεταπτυχιακά σπουδών: Το Σύνταγμα απέναντι στην πραγματικότητα. Σχόλιο με αφορμή την απόφαση 2411/2012 της Ολομέλειας του ΣτΕ. Το ΣτΕ εξέδωσε απόφαση σχετικά με την συνταγματικότητα της επιβολής διδάκτρων για τη συμμετοχή σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών ελληνικού πανεπιστημίου, η απόφαση 2411/2012, είχε γίνει δεκτό ότι η επιβολή διδάκτρων δεν αντίκειται στο άρθρο 16 παρ. 4 σύμφωνα με το οποίο «οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια».

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει να τοποθετηθεί γι΄ αυτά τα προβλήματα της παιδείας.

Β) Ιδρυση Συνταγματικού δικαστηρίου

Για τον έλεγχο της εφαρμογής των άρθρων του ισχύοντος Συντάγματος είτε αυτοτελώς, είτε σε σχέση με συγκεκριμένα νομοθετήματα, ή πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας. Η λειτουργία αυτού είναι ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων καθώς και ο έλεγχος της συνταγματικής συμμόρφωσης της κάθε διοικητικής πράξης των οργάνων της πολιτείας.

Σημαντικός είναι ο τρόπος επιλογής των δικαστών του Συνταγματικού δικαστηρίου. Πρόκειται για ένα όργανο που τα μέλη του θα αποτελείται απο ένα αριθμό έμπειρων δικαστών, καθηγητών Πανεπιστημίου ή και πολιτικών προσωπικοτήτων. Η εκλογή τους θα γίνεται απο την βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων.

Η μέχρι τώρα εμπειρία της λειτουργίας του Στε αλλά και του μισθοδικείου με πολλές αποφάσεις του δεν έχει διασφαλίσει το κύρος του θεσμού. Πρέπει να σταματήσει οι κρίνοντες να κρίνονται απο τους εαυτούς τους.

Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής μτφρ: το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας (Αριστοτέλης,384-322 π.χ).

Για το (9) & (10) τι να ειπωθεί; Για το (9) νομοθετήστε πρώτα τον κατώτατο μισθό και σύνταξη με την πλειοψηφία που διαθέτετε και μετά το προτείνετε το στη σύνταγματική αναθεώρηση. Για το (10) αυξήστε τα κονδύλια για τις κοινωνικές δαπάνες και μετά συζητάμε.

Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι το πολιτικό σύστημα «αισθάνεται» ότι πατά στα πόδια του σε στέρεες βάσεις, μετά την ιδεολογική «αλλαγή πλεύσης» του ΣΥΡΙΖΑ, απο την αριστερά στην ετοιμοθάνατη σοσιαλδημοκρατία. Είναι η ευκαιρία μας.

Η ανάταση της Ελλάδας περνά μέσα απο την ενότητα της πρωτοβουλίας του 114 και τους σκοπούς του.

Πηγές:

1. Γ. Κοντογιώργης:Πολιτικός Επιστήμονας, πρώην Πρύτανης Παντείου Παν/μιου

2. του Λ. Aπέκη προέδρου της ΠOΣΔEΠ.

2. Γ. Γεραπετρίτη Επ. Καθηγητή Νομικής (αναδημοσίευση από το περιοδικό Συνήγορος, τεύχος 94/2012).                                  

3. Στ. ΤασιόπουλοςΝομικός-Υπ. Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου- Νομική Σχολή ΕΚΠΑ.

 

Γιάννης Περάκης

οικονομολόγος

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040