ΗΠΑ 1968: η Εξέγερση του Υδροχόου 2. Ο κόσμος της «agape»

ΗΠΑ 1968: η Εξέγερση του Υδροχόου  2. Ο κόσμος της «agape»

ΗΠΑ 1968: η Εξέγερση του Υδροχόου

2. Ο κόσμος της «agape»

Οι προσπάθειες εκατομμυρίων ειρηνιστών μερικές φορές σκιάζονταν από τις καταστροφικές, βίαιες δράσεις μερικών δεκάδων ριζοσπαστών που είχαν αυταπάτες. Το ερώτημα με ποιο τρόπο η αντικουλτούρα χυδαιοποιήθηκε και δαιμονοποιήθηκε αξίζει μια προσεκτικότερη ματιά, η οποία αποκαλύπτει τις δράσεις προβοκατόρων του FBI και της CIA όπως και των μέσων ενημέρωσης που πουλούν συναίσθημα.

Μακροπρόθεσμα πολλή από την ζύμωση που είχε δημιουργήσει η αντικουλτούρα απορροφήθηκε μέσα στην θεραπευτική κουλτούρα της αυτογνωσίας ή θρυμματίστηκε μέσα στις διάφορες πολιτικές ταυτότητας. Μια όμως αίσθηση αντικουλτούρας επιβιώνει μέχρι σήμερα πίσω από την οικολογική επαγρύπνηση με την οποία οι άνθρωποι πρέπει να προσαρμοστούν στο φυσικό κόσμο, αντί απλά να κυριαρχήσουν σε αυτόν. Αυτή η ευαισθησία παραμένει ελεύθερη από κάθε κριτική των τεχνοκρατών. Αυτοί που καθορίζουν την δημόσια συζήτηση πρέπει να ανακτήσουν την κριτική της αντικουλτούρας ενάντια στις τεχνοκρατικές αξίες των επιχειρήσεων που και σήμερα νομιμοποιούν το κράτος εθνικής ασφάλειας. Χωρίς αυτήν την κριτική κάθε συζήτηση για διεθνή θέματα, όσο ηθικίστικη ρητορική κι αν έχει, παραμένει κενή ηθικής σοβαρότητας.

Σε ορισμένους τώρα παραμένει η νοσταλγία για αυτή την «περίοδο ευτυχισμένης κοινότητας», όταν οι χίπις απολάμβαναν «μια ευχάριστη αίσθηση φυλετικής οικειότητας ακόμα και με έναν εντελώς ξένο». Ο Danny Goldberg(μάνατζερ των Νιρβάνα), συγγραφέας του βιβλίου «Αναζητώντας την χαμένη χορδή: Το 1967 και η χίπικη ιδέα» ήταν να ταξιδέψει εκείνη την εποχή από το αεροδρόμιο του Σαν Φραντσίσκο, αλλά δεν του επέτρεπαν να ανέβει στο αεροπλάνο γιατί δεν φορούσε παπούτσια. Θυμάται, από τον πρώτο ξένο που είδε μπροστά του, του ζήτησε τα παπούτσια του. Αυτός δεν ήταν ταξιδιώτης, του τα έδωσε και έμεινε ο ίδιος ανυπόδητος. Ο Goldberg γράφει στο βιβλίο του ότι αυτό δεν θα ήταν πια δυνατό μετά από μερικά χρόνια. Η Susan Solomon (σύζυγος του ντράμερ του συγκροτήματος CountryJoeandtheFish), θυμάται, «υπήρχε μια αίσθηση δυνατότητας το 1967 και αρχές του 1968. Οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο με την αγάπη – και για ένα σύντομο διάστημα αυτό δούλεψε». Ο Joe Βoyd of Boston, (ένας κήρυκας της αντικουλτούρας που μετέφερε τον χιπισμό στην μουσική σκηνή του Λονδίνου) θυμάται, «μια ατμόσφαιρα αγάπης (ο ίδιος δεν χρησιμοποίησε την λέξη love αλλά τον όρο agape) διαδόθηκε πλατιά το 1967. Οι τότε άνθρωποι ήταν επί της ουσίας καλοσυνάτοι ο ένας με τον άλλο.»

Για τον Goldberg ο θρησκευτικός πόθος της agape και της αντικουλτούρας έχει αφήσει τα ίχνη του στην χρήση των ψυχεδελικών ουσιών – μεσκαλίνη, peyote και LSD. Ο Goldberg παραπέμπει στον μεγάλο συγγραφέα Aldous Huxley και στις απόψεις του για την μεσκαλίνη, που παρήγαγε «μια ιερή οπτασία της πραγματικότητας… ένα κόσμο όπου το καθετί λάμπει με ένα Εσωτερικό Φως που φτάνει μέχρι το άπειρο». Ο Grace Slick των Jefferson Airplan eέλεγε για το peyote ότι «έκανε το καθετί και τον καθένα να φαίνεται το ίδιο σημαντικός. Ξαφνικά μπορούσα να δω ότι δεν υπάρχει απομόνωση και δεν υπάρχει πλεονασμός. Όλα είναι ενέργεια που εκτίθεται σε άπειρες διαστάσεις.» Ο Timothy Leary, ο γνωστός ψυχολόγος του Harvard που εξελίχτηκε σε ψυχεδελικό ιεροκήρυκα, θεωρούσε ότι το LSD πρόσφερε μια συστηματική ματιά στο άπειρο. Τα ταξίδια με τις ουσίες ήταν συχνά ο πρώτος σταθμός σε ένα ταξίδι μακριά από τη δυτική λογική προς μια κουρελού από ανατολικές αλτερνατίβες.

Ο όρος «αντικουλτούρα» διαμορφώθηκε από τον Theodore Roszak(καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας)στην προσπάθεια να συλλάβει την ευρύτερη σημασία της νεανικής επανάστασης για την οποία προσπαθούσε να βρει κάποιον νομιμοποιητικό σύνδεσμο και ακόμη ένα πνευματικό υπόβαθρο. Αρνήθηκε να περιορίσει τον χώρο της αντικουλτούρας στο σεξ, τις ουσίες και το Ροκ εν Ρολ αποδοκιμάζοντας τις εσχατολογικές φαντασίες ως «ένα κίβδηλο άπειρο». Υποστήριζε βαθιά ότι η αντικουλτούρα γεννήθηκε μέσα σε μια ρομαντική και υπαρξιστική παράδοση με στόχο μια βιώσιμη αυθεντική ύπαρξη σε μία αυθεντική κοινωνία. «Το στερεότυπο του «Beatnik» και του «Ηippy» πεταμένο από εδώ και από εκεί και αυτοκαταναλωνόμενο βυθίστηκε σε ένα ναρκοπέδιο ναρκωτικών ή χάθηκε μέσα σε μια εκστατική αναπόληση. Τι βρίσκεται πίσω από αυτές τις λαϊκές εικόνες παρά η πραγματικότητα μιας μερικές φορές γελοίας, μερικές φορές ανέλπιδα ανεπαρκούς αναζήτησης για την αλήθεια ενός προσώπου;»

Οι υποστηρικτές της αντικουλτούρας ήταν σε σύγκρουση με μια «ορθόδοξη κουλτούρα που ήταν μοιραία και μολυσματικά ασθενής» έγραψε ο Roszak. «Το κύριο σύμπτωμα αυτής της ασθένειας είναι η σκιά της θερμοπυρηνικής εκμηδένισης κάτω από την οποία έχουμε συγκεντρωθεί όλοι με φόβους». Πρωτοφανή τεχνικά μέσα αποσπασμένα από κάθε ανθρώπινο στόχο δημιουργούσαν μια στρατιά από όπλα που μπορούσαν να καταστρέψουν ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Roszak υποστήριζε ότι η κριτική της αντικουλτούρας στην τεχνοκρατική λογική των επιχειρήσεων θα μπορούσε να έχει άμεσες πολιτικές συνέπειες , ανάμεσα σε αυτές μια άρνηση συμμετοχής στον πόλεμο του Βιετνάμ και μια σταθερή θέση ενάντια στη χρήση των πυρηνικών όπλων. Η στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ και το κυνηγητό των εξοπλισμών έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση του καθετί «εκεί έξω» (συμπεριλαμβανόμενου του πληθυσμού της υφηλίου) σε απλά αντικείμενα ή αριθμούς, κάνοντάς τα διαθέσιμα για τη μαζική καταστροφή. Έτσι αποκαλύπτονταν οι τελικές συνέπειες αυτού που ο ίδιος αποκαλούσε «μύθος της αντικειμενικής συνείδησης» .

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040