Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και Ρομπότ. Αναμνήσεις από το Μέλλον. Του Γιάννη Περάκη

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και Ρομπότ.  Αναμνήσεις από το Μέλλον. Του Γιάννη Περάκη

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και Ρομπότ

Αναμνήσεις από το Μέλλον

 

Τα ερεθίσματα για την συγγραφή αυτού του κειμένου, ελήφθησαν απο δύο φαινομενικά τυχαία γεγονότα:

Το πρώτο γεγονός έχει σχέση με την κλιμάκωση των διεργασιών για την χορήγηση ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, στην πατρίδα μας αλλά και σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο.

Το δεύτερο γεγονός έχει σχέσει με μια πρόσφατη παραγγελία σε εταιρεία του εξωτερικού, που την παραλαβή και την διεκπεραίωσή της ανέλαβε ρομπότ.

Η ιδέα ενός βασικού εισοδήματος αναγεννάται σήμερα, όχι μόνο στις «δεξαμενές σκέψεων» (think tanks) των θεωρητικών του παγκοσμιοποιημένου και ασύδοτου καπιταλισμού (στην Ουάσιγκτον αλλά και στην Silicon Valley, διεθνείς χρηματοπιστωτικούς ομίλους κλπ).

Η Υ Combinator για παράδειγμα, μια εταιρεία επιχειρηματικού κεφαλαίου, εγκαινιάζει ένα ερευνητικό πρόγραμμα πέντε ετών. Ο στόχος είναι να δώσει σε μια τυχαία επιλεγμένη ομάδα ανθρώπων ένα μηνιαίο εισόδημα, με σκοπό να δει αν θα επαναπαυθούν ή αν θα δημιουργήσουν να παράγουν υπεραξία.

Γιατί νοιάζεται η Silicon Valley; Δύο καθηγητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης έγραψαν πρόσφατα ότι περίπου το 47% των αμερικανικών θέσεων εργασίας απειλούνται από τα συστήματα αυτοματοποίησης. Αν συμβεί αυτό, η οικονομία θα συρρικνωθεί και όλο και λιγότεροι άνθρωποι θα είναι σε θέση να αγοράσουν τα αγαθά της Silicon Valley.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι διεργασίες για το ένα βασικό εγγυημένο εισόδημα καλά κρατούν:

  • Η Ελβετία έχει πραγματοποιήσει δημοψήφισμα για το αν θα εγγυάται για κάθε πολίτη 2.500 ελβετικά φράγκα (περίπου $ 2600) το μήνα.
  • Στο Οντάριο του Καναδά 84,000 άνθρωποι από την άνοιξη του 2017 συμμετέχουν σε ένα κοινωνικό πείραμα για την καθιέρωση βασικού εισοδήματος αργότερα μέσα στο έτος.
  • Στην Ουτρέχτη της Ολλανδία πραγματοποιείται ένα σχετικό πιλοτικό πρόγραμμα σε αρκετές ομάδες πολιτών, οι οποίοι θα πάρουν ένα βασικό μηνιαίο εισόδημα των 970 € ευρώ το μήνα. 
  • Η Φινλανδία έχει γίνει η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που καθιέρωσε το ελάχιστο κοινωνικό εισόδημα το οποίο ανέρχεται σε 560 € ευρώ το μήνα.
  • Στην Ιταλική πόλη του Λιβόρνο πιλοτικά παρέχεται ένα βασικό εγγυημένο εισόδημα πάνω από 500 € το μήνα στις 100 φτωχότερες οικογένειες της πόλης από τον  Ιούνιο του 2016, και ήδη  έχει επεκταθεί σε επιπλέον 100 οικογένειες από την 1η Ιανουαρίου 2017, ενώ ανάλογες πολιτικές εξετάζουν για τους δήμους στη Ραγκούσα και τη Νάπολη.
  • Τέλος, μια παραπλήσια βρετανική πρόταση απο μια μη κερδοσκοπική ομάδα θα αρχίσει να δίνει σε 6.000 Κενυάτες ένα ελάχιστο βασικό εισόδημα για τουλάχιστον μια δεκαετία και θα παρακολουθήσει τα αποτελέσματα.

Η «πονεμένη» ιστορία του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ελλάδα


Η πρώτη αποτυχημένη απόπειρα εισαγωγής του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ελλάδα έγινε από 14 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας με πρωτοβουλία του βουλευτή Γ. Σούρλα το 1998. Η πρόταση νόμου που κατατέθηκε προς συζήτηση στην ελληνική βουλή με τον τίτλο «Περί κοινωνικής προστασίας των οικονομικά αδυνάτων» πρότεινε τη θεσμοθέτηση ενός «βοηθήματος επιβίωσης» όσων στερούνται παντελώς οικονομικών πόρων ή οι πόροι τους είναι ανεπαρκείς για την κάλυψη των βασικών βιοτικών τους αναγκών. Επιπλέον, όριζε σαν προϋπόθεση για τη λήψη του βοηθήματος οι ωφελούμενοι να είναι αποκλειστικά Έλληνες πολίτες που κατοικούν μόνιμα στην Ελλάδα και δεν τους έχει αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια. Ως βασικές βιοτικές ανάγκες που θα κάλυπτε το βοήθημα επιβίωσης ορίζονταν εφτά και πιο συγκεκριμένα η ανάγκη τροφής, ένδυσης υπόδησης, φωτισμού, θέρμανσης, υγιεινής διαβίωσης και εξειδικευμένες ανάγκες που επιβάλουν λόγοι υγείας. Στήν πρόταση δεν περιλαμβάνονται οι αναγκαίες δεσμεύσεις πόρων στον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε να ορίζεται το ύψος του επιδόματος. Αυτή η πρόταση αν και κατά τη διάρκεια της συζήτησής της στη Βουλή έγινε επίκληση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη για την αιτιολόγησή της ήταν άκρως συντηρητική υπολειμματικού προσανατολισμού και πατερναλιστική για τέσσερις, κυρίως, λόγους:

α) το ύψος του επιδόματος προσδιοριζόταν αόριστα με αναφορά τις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης

β) η απόφαση για την καταβολή του ήταν στην ευχέρεια των αρμόδιων κοινωνικών λειτουργών

γ) δεν ορίζονταν αντικειμενικά κριτήρια για τον προσδιορισμό της ανεπάρκειας των πόρων επιβίωσης των αιτούντων και

δ) αφορούσε αποκλειστικά σε όσους ήταν μόνιμοι κάτοικοι της ελληνικής επικράτειας και ήταν Έλληνες πολίτες, αποκλείοντας τους μετανάστες και τους πολίτες των χωρών της Ε.Ε.

Η δεύτερη αποτυχημένη απόπειρα για την θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος έγινε δύο χρόνια αργότερα και πιο συγκεκριμένα το 2000 από 53 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με πρωτοβουλία του βουλευτή (Θ. Τσουκάτου). Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ ήταν καλύτερα επεξεργασμένη και πιο γενναιόδωρη από αυτή της Ν. Δημοκρατίας και προέβλεπε τη μηνιαία παροχή ελάχιστου εισοδήματος σε χρηματική μορφή και με διάρκεια έως και 2 έτη (αρχικά 12 μήνες με δυνατότητα ανανέωσης) σε όσους ήταν 22 ετών και πάνω ή μικρότερης ηλικίας, εφόσον είχαν την ευθύνη εξαρτώμενων από αυτούς μελών της οικογενείας. Στα κριτήρια επιλογής των δικαιούχων περιλαμβάνονταν η προϋπόθεση να είναι Έλληνες πολίτες ή πολίτες των χωρών της Ε.Ε. και η ανεπάρκεια των εισοδημάτων τους (συνυπολογίζοντας το εισόδημα όλων των μελών της οικογένειας) χωρίς αναφορά στην περιουσιακή τους κατάσταση (κατοχή κινητών και ακίνητων αξιών). Επίσης, περιλαμβάνονταν η δέσμευση των δικαιούχων για αποδοχή παρακολούθησης εκπαίδευσης ή προγράμματος κατάρτισης, για την «ενεργητική» διαθεσιμότητά τους για εργασία και αναζήτηση άλλων παροχών κοινωνικής ασφάλισης που τους οφείλονταν και την πραγματοποίηση ενεργειών ανάπτυξης της κοινωνικής αυτονομίας τους («ενεργοποίηση»). Το ύψος του ελάχιστου εισοδήματος ορίζονταν με αναφορά την βασική προνοιακή σύνταξη του ΟΓΑ και πιο συγκεκριμένα στο 100% αυτής για τους δύο πρώτους ενήλικες της οικογένειας, το 70% για τους επιπλέον ενήλικες και το 50% για τα ανήλικα μέλη, κλιμάκωση που είναι σε συνέργεια με τον τρόπο εκτίμησης της ισοδύναμης αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών στην ΕΕ και τον ΟΟΣΑ.

Στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ επικρατούσε η λογική της «νέας σοσιαλδημοκρατίας» και πιο συγκεκριμένα των μεταρρυθμίσεων που επέβαλαν στα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής ο Μπιλ Κλίντον ως πρόεδρος των ΗΠΑ και ο Τ. Μπλερ ως πρωθυπουργός του Ην. Βασιλείου. Σ’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις και σε αντίθεση με την προηγούμενη γενιά προγραμμάτων κοινωνικής προστασίας, τα κοινωνικά επιδόματα έχουν συγκεκριμένη χρονική διάρκεια και ως απαραίτητη προϋπόθεση για την καταβολή τους την ενεργοποίηση του ωφελούμενου στην αγορά εργασίας. Βέβαια, στην ελληνική περίπτωση αυτή η ενεργοποίηση δεν είχε την αυστηρότητα που περιλάμβανε η θεσμοθέτησή της στο workfare των Αμερικάνων Δημοκρατικών (make-work-pay) και των Βρετανών Εργατικών, όπου ο δικαιούχος δεν έχει απλώς υποχρέωση, αλλά οφείλει να αποδεικνύει έμπρακτα, με συγκεκριμένες ενέργειες από μέρους του, ότι αναζητά εργασία και προβαίνει στις αναγκαίες ενέργειες για τη βελτίωση της απασχολησιμότητάς του, προϋποθέσεις που μετά το 2004 εφαρμόζονται με ανάλογη αυστηρότητα και στη Γερμανία ως απόρροια των «μεταρρυθμίσεων».

Η τρίτη αποτυχημένη απόπειρα για τη θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος με όρους επιβίωσης και κανόνες αιρεσιμότητας έγινε από βουλευτές του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου το 2004. Στόχος της πρότασης του Συνασπισμού για τη θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος ήταν η αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας που ορίστηκε με σαφήνεια σε συνάρτηση με το στατιστικό κριτήριο του διάμεσου εισοδήματος και η δημιουργία μηχανισμού εύρεσης εργασίας για όσους είναι ικανοί προς εργασία. Παράλληλα, αν και δεν περιλαμβάνονταν στις διατάξεις του νομοσχεδίου, ο εισηγητής του Συνασπισμού Ι. Δραγασάκης κατά τη συζήτηση της πρότασης στη Βουλή, την 1η Δεκέμβρη του 2005 προσδιόρισε το ύψος του εισοδήματος στο 40-50% του βασικού μισθού, υιοθετώντας την προβληματική της «παγίδευσης στη φτώχεια» (Πρακτικά Συζήτησης της Βουλής 1.12.2005). Σύμφωνα με την πρόταση του Συνασπισμού όλοι οι ικανοί προς εργασία υποχρεούνται να συμμετέχουν σε προγράμματα οικονομικής δραστηριότητας και κοινωνικής ένταξης, με τη βοήθεια εξειδικευμένων λειτουργών, εξαιρουμένων αυτών που αντικειμενικά δεν μπορούν να εργαστούν είτε λόγω κλονισμένης υγείας είτε εξαιτίας σοβαρής αναπηρίας. Αντίστοιχα, ο δικαιούχος του ελάχιστου εισοδήματος που κρίνονταν ως ικανός και του προσφέρονταν θέση εργασίας μπορούσε να την αρνηθεί μόνο μία φορά. Εφόσον,ο δικαιούχος αρνούνταν για δεύτερη φορά προσφερόμενη θέση εργασίας, το επίδομα θα περικόπτονταν κατά 30%. Επιπλέον, οι δικαιούχοι του προγράμματος έπρεπε να είναι 18 ετών και άνω και το επίδομα ήταν χωρίς χρονικό περιορισμό και δεν οδηγούσε σε αποκλεισμό τους από άλλα κοινωνικά επιδόματα όπως αυτά της στέγης, της υγείας και της εκπαίδευσης που αντιμετωπίζονταν ως συμπληρωματικά. Το ύψος του ελάχιστου μηναίου εισοδήματος ορίζονταν ότι δεν έπρεπε να είναι κατώτερο του επιπέδου ακραίας φτώχειας. Στην πρόταση του Συνασπισμού το ύψος της επιδότησης για την ενίσχυσή του εισοδήματος των δικαιούχων ορίζονταν ως η διαφορά μεταξύ αυτού που είχε ο δικαιούχος και το ύψος της ακραίας φτώχειας (50% του ύψους της σχετικής φτώχειας) υιοθετώντας τη φιλελεύθερη λογική του αρνητικού φόρου εισοδήματος.

Στην πρόταση του Συνασπισμού για το ελάχιστο εισόδημα περιλαμβάνονταν και μία πρωτόλεια παραλλαγή (ελληνική εκδοχή) της λογικής του προγράμματος ενίσχυσης του εισοδήματος από εργασία μέσω πίστωσης φόρου στο μισθό (Earned Income Tax Credit) των Η.Π.Α. και αυτό των one-euro-jobs που θεσμοθετήθηκε το 2004 στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, προβλέπονταν ότι ο δικαιούχος θα εξακολουθούσε να λαμβάνει το 50%του επιδόματος για τους τρεις πρώτους μήνες εφόσον εύρισκε εργασία. Τέλος, στην πρόταση του Συνασπισμού προβλέπονταν η δημιουργία ανεξάρτητης διοικητικής αρχής για τη διαχείριση του προγράμματος χωρίς αναφορά στο ρόλο των τοπικών αρχών ή των κοινωνικών λειτουργών και η δέσμευση του 0,25% του ΑΕΠ για τη χρηματοδότηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, ποσοστό χρηματοδότησης πολύ κάτω από το μέσο ευρωπαϊκό όρο και τα αποδεκτά όρια μίας υπολειμματικής κοινωνικής πολιτικής.

Τα «μηχανολογικά» στάδια του καπιταλισμού (με μια δόση αυθαιρεσίας):

  • το πρώτο στάδιο, ήταν η εφεύρεση της ατμομηχανής,
  • το δεύτερο στάδιο, ήταν η εφεύρεση του ηλεκτρισμού, που επέτρεψε την γιγάντωση της βιομηχανοποίησης,
  • Το τρίτο στάδιο, ήταν η ανακάλυψη του υπολογιστή και του διαδικτύου, που επέτρεψαν την παγκοσμιοποίηση, τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνίας και ανταλλαγής πληροφοριών,
  • Το τέταρτο στάδιο, είναι η μεταβίβαση της εργασίας από τους ανθρώπους στις μηχανές. Το πρόβλημα ωστόσο είναι πως οι άνθρωποι θα αγοράζουν αυτά που θα παράγουν οι μηχανές. Αυτό που έχει προταθεί ως λύση, είναι η υιοθέτηση ενός εγγυημένου εισοδήματος προς όλους τους πολίτες, είτε εργάζονται είτε όχι.

Παγκόσμιο εγγυημένο εισόδημα

Η χρήση μηχανών στη θέση ανθρώπων στην εργασία είναι ήδη γεγονός και η τάση αυτή αναμένεται να αυξηθεί. Για παράδειγμα, στις μεταφορές, κινδυνεύουν έως το 79% των θέσεων εργασίας. Στις κατασκευές το 88% και στη γεωργία το 99%. Επειδή λοιπόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι αναμένεται να χάσουν τα εισοδήματά του, το βασικό εγγυημένο εισόδημα έχει προταθεί ως λύση. Το ύψος του θα καθορίζεται από τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας, σε συνδυασμό με άλλους οικονομικούς παράγοντες όπως ακρίβεια, πληθωρισμός κτλ.

Οι Mελέτες αντικατάστασης των ανθρώπων απο τις μηχανές

HSBC: Ο παγκόσμιος πληθυσμός των ρομπότ θα ξεπεράσει τις 400.000 το 2019.

Πίνακας 1: Παγκόσμια Ανάπτυξη Βιομηχανικών Ρομπότ μεταξύ των ετών 2012-2019
Ετος
Χώρα 2012 2013 2014 2015 2016 (1) 2019 (1)
Ηνωμένες Πολιτείες 28.137 30.317 32.616 38.134 40.200 50.700
Ασία 84.645 98.807 134.444 160.558 190.200 285.700
Ευρώπη 41.218 43.284 45.559 50.073 54.200 64.800
Αφρική 5.346 5.724 7.952 4.983 5.400 12.800
Σύνολο 159.346 178.132 220.571 253.748 290.000 414.000
1. Πρόβλεψη

Στις 300.000 υπολογίζουν τον παγκόσμιο πληθυσμό των ρομπότ στα τέλη του 2016 οι αναλυτές της HSBC, οι οποίοι κάνουν λόγο για αύξηση στις 414.000 εντός του 2019. Οπως αναφέρεται στη σχετική πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα, επί του παρόντος ο παγκόσμιος πληθυσμός των ρομπότ αυξάνεται κατά μέσο όρο 15% ετησίως, με το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης να οφείλεται στην Κίνα. Αυτήν τη στιγμή το 30% του συνόλου των ρομπότ βρίσκεται στην Κίνα, ενώ, μόνο το 2017, η παραγωγή ρομπότ στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου εκτοξεύθηκε κατά 58%.

Τα μισά επαγγέλματα θα μπορούσαν να αυτοματοποιηθούν έως το 2055. Η αυτοματοποίηση βέβαια θα μπορούσε να επέλθει 20 χρόνια νωρίτερα ή αργότερα σε συνάρτηση με τις εκάστοτε οικονομικές τάσεις, τις δυνατότητες εργασίας, τους νόμους και τις κοινωνικές τάσεις όπως έχουν διαμορφωθεί. Από την έκθεση, όμως, προκύπτει ότι η αυτοματοποίηση είναι μοχλός παραγωγικότητας και οικονομικής ανάπτυξης. Οι βιομηχανίες χάλυβα, εκμεταλλευόμενες την τεχνολογία, έχουν μειώσει τους υπαλλήλους τους κατά 75% τις τελευταίες πέντε δεκαετίες χωρίς να χρειαστεί να μειώσουν την παραγωγή. Η βιομηχανία χάλυβα το 1962 μέχρι το 2005 έχασε 400.000 άτομα, το 75% του εργατικού της δυναμικού. Σύμφωνα, όμως, με μελέτη που δημοσίευσε το 2015 το περιοδικό AmericaEconomicReview, οι πωλήσεις της δεν μειώθηκαν. Ο λόγος είναι η νέα τεχνολογία που εφαρμόζεται στη χαλυβουργία. Μια άλλη μελέτη του πανεπιστημίου BallState εκτιμά πως περίπου το 13% των θέσεων εργασίας που χάθηκαν στον μεταποιητικό τομέα οφείλεται στο ελεύθερο εμπόριο, αλλά οι υπόλοιπες οφείλονται στην αύξηση της παραγωγικότητας εξαιτίας του αυτοματισμού.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να παρατεθεί μία σχετική έρευνα της McKinsey που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2017. Οπως αναφερόταν, η «επέλαση» των ρομπότ και της αυτοματοποίησης θα στερήσουν από τους ανθρώπους 800 εκατομμύρια θέσεις εργασίας μέχρι το 2030.

Ειδικότερα, οι θέσεις εργασίας που θα επηρεαστούν περισσότερο από την αυτοματοποίηση στις ανεπτυγμένες χώρες: μηχανικοί και κατασκευαστές εξοπλισμού κατασκευών, πλύσιμο πιάτων στα εστιατόρια, εργάτες προετοιμασίας τροφίμων, προσωπικό γραφείου, όπως διαχειριστές μισθοδοσίας και υπάλληλοι γραφείου, σερβιτόροι, κλπ.

Ο Πίνακας 2 μιλάει για την ποσοστιαία αντικατάσταση σχεδόν όλων των ειδικοτήτων:

Πίνακας 2
Τα 15 Επαγγέλματα που Απειλούνται να Αντικατασταθούν απο τα Ρομπότ Τα 15 Επαγγέλματα που Δεν Απειλούνται να Αντικατασταθούν απο τα Ρομπότ
Επάγγελμα Ποσοστό Αντικατά-στασης Επάγγελμα Ποσοστό Αντικατά-στασης
Πωλητής μέσω Τηλεφώνου 99,0% Ηθοποιός ή Παρουσιατής 37,4%
Δακτυολογράφος 98,5% Αισθητικός 36,9%
Δικαστικός Κλητήρας 97,6% Σέφ 36,6%
Επόπτης Επιθεωρητής 97,6% Συντηρητής Αεροσκαφών 35,4%
Υπέύθυνος Πωλήσεων 97,2% Συγγραφέας ή Μεταφραστής 32,7%
Λογιστής 97,0% Κομμωτής ή Κουρέας 32,7%
Τραπεζικός Υπάλληλος 96,8% Ψυκτικός 32,6%
Ρεσεψιονίστ 96,8% Διαφημιστής 32,6%
Πραγματογνώμων 95,6% Οδοντοτεχνίτης ή Χειριστής Ιατρικών Συσκευών 27,5%
Φοροτεχνικός 95,5% Στέλεχος Τουριστικού Πρακτορείου 25,2%
Οικονόμος ή Οικιακή Βοηθός 95,3% Αστυνομικός 22,4%
Πωλητής 94,4% Στέλεχος Εταιρείας Δημοσίων Σχέσεων 17,5%
Δικαστικός Υπάλληλος 92,4% Οικονομολόγος ή Στατιστικολόγος 14,7%
Επιπλοποιός ή Ξυλουργός 91,6% Οπτικός 13,7%
Σερβιτόρος 89,9% Χορευτής ή Χορογράφος 13,0%
Συμπέρασματα που προκύπτουν από δύο έρευνες, αφενός του ομίλου Boston Consulting Group και αφετέρου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης,

Οι δηλώσεις ενός «φωτισμένου» δισεκατομμυριούχου, του Μπιλ Γκέιτς:

  • «Θα έπρεπε να πληρώνω περισσότερους φόρους» δηλώνει και εκτιμά ότι θα έπρεπε ο ίδιος όπως και οι πλουσιότεροι φορολογούμενοι στις ΗΠΑ, να καταβάλουν περισσότερους φόρους χαρακτηρίζοντας τη φορολογική μεταρρύθμιση του προέδρου Ν. Τραμπ «οπισθοδρομική». Είναι ένα οπισθοδρομικό φορολογικό νομοσχέδιο, υποστηρίζοντας ότι από τα πλεονεκτήματα αυτής της μεταρρύθμισης θα επωφεληθούν οι πλέον εύποροι παρά τις διαβεβαιώσεις των Ρεπουμπλικάνων ότι από αυτή τη μεταρρύθμιση θα βγουν κερδισμένες η εργατική και μεσαία τάξη.
  • Φορολόγηση των ρομπότ προτείνει ο Μπιλ Γκέιτς: Ο «πατέρας» της Microsoft υποστήριξε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Quartz ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να φορολογήσουν τη χρήση ρομπότ (robot tax). Έτσι, θα συνεχίσει να χρηματοδοτείται η απασχόληση ανθρώπων στην εξυπηρέτηση των γηραιότερων, των ασθενών ή στην εκπαίδευση, όπως συνέβαινε από το φόρο εισοδήματος και τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζόμενων που ανέλαβαν τις δουλειές τους τα ρομπότ. Αντίθετα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε την ιδέα της επιβολής φόρου στις επιχειρήσεις που αντικαθιστούν το ανθρώπινο δυναμικό τους με ρομπότ, με το επιχείρημα ότι έτσι καταστέλλεται η καινοτομία. Ο Μπιλ Γκέιτς επιμένει ότι πρέπει να επιβληθεί, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο προσωρινά θα επιβράδυνε την υιοθέτηση τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης και ρομποτικής.

Αραγε γιατί αυτό το έντονο «ενδιαφέρον» και ο «πόνος» των ισχυρών του πλανήτη;

Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο ενδιάμεσο μεταξύ κοσμογονικών αλλαγών. Θεωρείται θέμα χρόνου η αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού με μηχανές, όχι μόνο σε χειρωνακτικές εργασίες αλλά σε πνευματικές. Αυτή η μετάβαση που μοιάζει αναπόφευκτη έχει προβληματίσει τους επιστήμονες, κάποιοι εκ των οποίων εξετάζουν το ενδεχόμενο της χορήγησης στους πολίτες, ενός καθολικού μέσου εισοδήματος, ασχέτως αν εργάζονται ή όχι.

Τι φοβούνται; Την κινητήριο δύναμη της κάθε επανάστασης και εξέγερσης. Την πείνα και την εξαθλίωση. Γι’ αυτό η στρατηγική τους είναι η «ελεγχόμενη» φτώχεια και ανέχεια, ούτως ώστε να γίνουμε «πρεζόνια» του ελάχιστου εγγυημ. εισοδήματος, για την αποτροπή των επαναστάσεων και εξεγέρσεων.

Υπέρ ή κατά

Με την κυβέρνηση των «προθύμων» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η χορήγηση αυτού του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος (Ε.Ε.Ε.), αποτελεί τουλάχιστον κοροϊδία και ύβρις. Ο λόγος, αυξάνεται η φορολογία, κατάσχεται η ακίνητη περιουσία, μειώνεται ο μισθός και η σύνταξη, για να δικαιούσαι το Ε.Ε.Ε.

Οπως κάθε προοδευτικό πρόγραμμα, η αριστερή εκδοχή του Ε.Ε.Ε. προσκρούει στην απουσία μιας εξουσίας που θα μπορούσε να το υλοποιήσει. Τι σημαίνει αυτό;

Εχουμε τις εξής επιλογές μπροστά στο μαύρο και σκοτεινό μέλλον που ξανοίγεται μπροστά μας:

  1. 1)να γίνουμε Λουδίτες5
  2. 2)να παραδοθούμε
  3. 3)να «μοχθήσουμε και να «ιδρώσουμε», για να συμφωνήσουμε για μια κυβέρνηση που θα μας αναγεννήσει ως λαό και ως πατρίδα, λύνοντας και αυτό το ιδιαίτερα πολύπλοκο πρόβλημα

Εάν δεν πραγματοποιηθεί η τρίτη επιλογή, σε μερικά χρόνια η ταινία MadMax, θα προσφέρεται στα νήπια αντί για κινούμενα σχέδια. Τα δε παιδιά μας και τα εγγόνια μας στις χώρες που θα μπορούν (εάν σταθούν τυχερά) να μεταναστεύσουν, ο μοναδικός προορισμός θα είναι ένας άλλος πλανήτης.

Εχουμε αυτό το δικαίωμα ;

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Πηγές:

1. Bloomberg: Παγκόσμιο Ελάχιστο Εγγυημένο εισόδημα για κάθε πολίτη. Ουτοπία ή όχι;

2. Γ. Κουρδομένος: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

3. Επιστημονική Εταιρεία Κοινωνικής Πολιτικής (Ε.Ε.Κ.Π), Κ. Δημουλάς Επίκ. Καθηγητής Πάντειο Πανεπιστήμιο: Η Εφαρμογή του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης στην Ελλάδα: Τεύχος 7 Ιανουάριος 2017

4. Εντυπη Καθημερινή 20.02.2017

5. Το κίνημα των Λουδιτών ενάντια στις μηχανές που τους παίρνουν τις δουλειές. Τον Μάρτιο του 1811 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες επιθέσεις εξαγριωμένων εργατών σε εργοστάσια και βιοτεχνίες. Στόχος δεν ήταν κάποιος επιχειρηματίας ή εργοδότης, αλλά οι μηχανές που είχαν εισβάλει στην παραγωγική διαδικασία. Οι εργάτες πίστευαν ότι εξαιτίας τους θα έχαναν τις δουλειές τους. Οι επιθέσεις εναντίον των μηχανών έμειναν στην ιστορία για την αγριότητά τους. Οι εργάτες μουντζούρωναν τα πρόσωπά τους για να μην είναι αναγνωρίσιμοι και εισεβάλαν, κυρίως τις νύχτες, σε οποιαδήποτε παραγωγική μονάδα χρησιμοποιούσε μηχανές. Σε κάποιες περιπτώσεις έβαζαν φωτιά στα εργοστάσια. Οι επιθέσεις γενικεύτηκαν και οι εργάτες δημιούργησαν κίνημα. Το κίνημα των Λουδιτών που δραστηριοποιήθηκε στην καρδιά της Βρετανίας, στο Γιορκ, το Μάντσεστερ και το Νόττινχαμ, από το 1811 έως το 1816 με κορύφωση το 1812. Η βιομηχανική επανάσταση ήταν σε εξέλιξη και οι σαρωτικές αλλαγές στο χώρο της παραγωγής είχαν τρομοκρατήσει την εργατική τάξη.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040