Τα παράδοξα και η αλήθεια για τη συμφωνία της Πρέσπας

Τα παράδοξα και η αλήθεια για τη συμφωνία της Πρέσπας

Τα παράδοξα και η αλήθεια για τη συμφωνία της Πρέσπας

  • Ο Επιμενίδης λέει ότι όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες
  • Ο Επιμενίδης είναι Κρητικός
  • Άρα ο Επιμενίδης λέει ψέματα
  • Άρα οι Κρήτες λένε την αλήθεια
  • Άρα και ο Επιμενίδης λέει την αλήθεια
  • Άρα οι Κρήτες είναι ψεύτες κ.ο.κ.

Το παράδοξο συνίσταται στο ότι οι αποφάνσεις μπορούν να αναιρούνται αενάως και να μετατρέπονται στο αντίθετό τους -- αποτελεί μια λογική παγίδα που μόνο με την αρνητική έννοια της σοφιστείας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αμφισβητηθεί η αλήθεια της λογικής αλληλουχίας : «το ΝΑΤΟ είναι επίβουλος της ειρήνης οργανισμός [αληθές], η συμφωνία έγινε κυρίως προς χάριν του ΝΑΤΟ [αληθές], άρα η συμφωνία είναι αρνητική για τους σκοπούς που ενδιαφέρουν τους λαούς [αληθές]». Η αλληλουχία δεν πρόκειται να πάψει να είναι αληθής ακόμη κι αν η συμφωνία δεν πραγματοποιηθεί, όπως είναι πιθανό.

Ακούμε και διαβάζουμε από ότι η συμφωνία της Πρέσπας για την ονομασία της FYRΟM εξυπηρετεί μεν τα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αλλά δεν πρέπει να καταγγέλλεται, όπως δεν καταγγέλλεται , επί παραδείγματι, η κατασκευή ενός ασφαλούς δρόμου , αν και ξέρουμε ότι έγινε για να εξυπηρετήσει πρωτίστως τα μεγάλα εμπορικά συμφέροντα, επειδή ως παραπροϊόν μειώνονται τα ατυχήματα. Ο παραλληλισμός ακούγεται λογικός (παρότι υπάρχει πολύ μεγάλη και όχι λογική , αλλά απόσταση ζωής-θανάτου ανάμεσα στην κυκλοφορία εμπορευμάτων και στην κυκλοφορία πυραύλων, οπλικών συστημάτων κ.λπ.). Θα τον υιοθετήσω και θα υποστηρίξω ότι η συμφωνία που υπέγραψαν Κοτζιάς και Ντιμιτρόφ υπό την επίβλεψη Τσίπρα – Ζάεφ και όλης της ευρωνατοϊκής κουστωδίας για την ονομασία της FYROMαυξάνει δυνητικά τον κίνδυνο ατυχημάτων, αντί να τον μειώνει, ακριβώς γιατί είναι μια συμφωνία που, ανοίγοντας την πόρτα στην ευρωατλαντική ενσωμάτωση της γειτονικής χώρας, δεν μειώνει τους γεωπολιτικούς και εθνικιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά μάλλον τους τροποποιεί και θα τους προσδώσει ένταση στο μέλλον.*

Επιπλέον, όσοι ενστερνίζονται τον διεθνισμό, την αλληλεγγύη των λαών και την ειρήνη πρέπει να απορρίψουν τη συμφωνία , γιατί μια βασική επιδίωξη της κυβέρνησης είναι δι’ αυτής να επεκτείνει την οικονομική επιρροή των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων προκειμένου να αρπάξουν μεγαλύτερο μερίδιο της βαλκανικής οικονομίας, να ανταγωνιστεί την Τουρκία στην άσκηση γεωπολιτικής επιρροής, να αναβαθμιστεί στις ευρωατλαντικές δομές κ.λπ. Γι’ αυτό και το να ανεχθεί τον μικρο-αλυτρωτισμό των Σκοπιανών δεν αποτελεί γι’ αυτήν σοβαρό θέμα , εφόσον , όπως λέει και ο κ. Κοτζιάς, η Ελλάδα είναι το «ισχυρό κράτος» σε σχέση με τη FYROM. Επίσης, υπηρετώντας τα ιδιοτελή συμφέροντα και τις ευρωατλαντικές επιλογές, η κυβέρνηση Σύριζα φέρει σοβαρή ευθύνη για επικίνδυνες καταστάσεις που ενδέχεται να δημιουργηθούν, όταν θα ενταθούν οι πιέσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για να διακοπούν οι οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις που διατηρούνται παραδοσιακά με τη Ρωσία από τα κράτη της περιοχής. Η Ελλάδα και υπό τον Σύριζα σύρεται στην υποστήριξη αντιπαραθέσεων, περιχαράκωσης σε πολεμικούς συνασπισμούς, ενώ τα συμφέροντα του ελληνικού και των άλλων λαών της περιοχής υπηρετούνται μόνο με   την ουδετερότητα, την ειρήνη και την πολυμερή συνεργασία. **

Αντί να ασχολούνται όμως μ’ αυτές τις παραμέτρους και γεωπολιτικές επιπτώσεις, ορισμένοι αριστεροί επιδίδονται σε εθνολογικές και γλωσσολογικές μελέτες, ενώ διαστρεβλώνουν πλήρως το θέμα της αυτοδιάθεσης…

***

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, κοντεύουμε να ξεχάσουμε την αλφαβήτα. Η συμφωνία, λέγεται, έπρεπε να γίνει διότι έτσι εκλείπει μια αιτία όξυνσης των «εθνικισμών» και στις δύο χώρες (μείωση των ατυχημάτων, στο παράδειγμά μας). Όπως είναι πασίγνωστο, ο εθνικισμός είναι ένα πολύπλευρο ιστορικό φαινόμενο που κατά κύριο λόγο εμφανίζεται και τροφοδοτείται από ( και νομιμοποιεί στα μάτια των λαϊκών μαζών) την τάση των αστικών τάξεων για στερέωση και επέκταση της οικονομικής ισχύος τους , γεωγραφικά, και σήμερα πλέον σε εμπορικές και χρηματοοικονομικές ροές και δίκτυα. Επίσης, από την τάση τους να επεκτείνουν την ιδεολογική τους επιρροή και τις γεωπολιτικές τους επιλογές, να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και να διαιρούν τα εργαζόμενα στρώματα. Συνεπώς, δεν πρόκειται να εκλείψει γενικά όσο υπάρχουν αστικοί ανταγωνισμοί. Και ιδίως σε περιοχές όπως τα Δ. Βαλκάνια που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία οικοδόμησης κρατών που άρχισε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και αναπτύσσονται πολλές διεκδικήσεις τόσο εκ των έσω όσο και από ιμπεριαλιστικές και περιφερειακές χώρες που τα θεωρούν πεδίο προβολής ισχύος . Όσο υπάρχει ο αστικοκρατικός ανταγωνισμός που αποτελεί το βασικό πλαίσιο, θα φυτρώνουν ως αναγκαίο συμπλήρωμά του ακραίες παραφυάδες όπως οι Σκοπιανοί εθνικιστές που θα διεκδικούν τη Θεσσαλονίκη, οι Έλληνες ομόλογοί τους ακροδεξιοί που θα θέλουν να καταπιούν το μικρό γειτονικό κράτος, ενώ στην αρένα έχουν εισέλθει εδώ και πολλά χρόνια οι Αλβανοί με τη «μεγάλη Αλβανία».

Θα μπορούσε μια συμφωνία να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα ή έστω να δημιουργήσει κάποιες καλύτερες προϋποθέσεις; Προφανώς θα μπορούσε , εάν οι κυβερνήσεις των αντίστοιχων χωρών ήταν προσηλωμένες στην ειρήνη, απείχαν από πολεμικούς συνασπισμούς και προωθούσαν την πολύπλευρη συνεργασία. Η παρούσα συμφωνία όμως είναι σαφές ότι δεν θα μπορούσε ούτε ήταν αυτή η επιδίωξή της. Είναι πανθομολογούμενο ότι έγινε κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων τόσο στα Σκόπια όσο και στην Αθήνα εκ μέρους Αμερικανών και Ευρωπαίων, προκειμένου να «σφραγίσουν» τα Δ. Βαλκάνια στη ρωσική επιρροή.

***

Μήπως ενδιαφέρονται οι ευρωατλαντικοί εργολάβοι να μειώσουν τα ατυχήματα, αφού θα πάρουν το τίμημα που θέλουν; Σαφώς όχι.

Αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα επίδοσή, θα πιέσουν τη Σερβία στο έπακρο καθώς θα είναι περικυκλωμένη από μέλη του ΝΑΤΟ, και πιθανώς θα προωθήσουν τη «μεγάλη Αλβανία» με την ενσωμάτωση του Κοσόβου κατ’ αρχάς. Θα εντείνουν τη στρατιωτική αντιπαράθεση εγκαθιστώντας νέα οπλικά συστήματα, μια νέα κούρσα εξοπλισμών --στο χείλος μιας τέτοιας κούρσας βρέθηκαν πέρσι η Σερβία με την Κροατία. Θα επεκτείνουν και στη FYROM τη βάση Μπόντστιλ του Κοσόβου που αποτελεί το φύλακα των διαδρομών του φυσικού αερίου . Θα τροφοδοτήσουν κρίσεις γύρω από το ζήτημα των ρωσικών αγωγών . Μέσα σ’ όλα αυτά θα εμπλέκουν, ανάλογα με τη συγκυρία, τις φιλοδοξίες των ολιγαρχιών κάθε χώρας και εθνικές αντιπαλότητες που μπορεί να λάβουν ανεξέλεγκτη μορφή, όπως γίνεται συνήθως. Ως μέσα θα χρησιμοποιούνται υπαρκτά προβλήματα μειονοτήτων, ο αλυτρωτισμός, η διεκδίκηση εδαφών, η εθνοτική ομοιογένεια κοκ. Προς τεκμηρίωση μπορούν να παρατεθούν δεκάδες πηγές.* **

***

Η συμφωνία της Πρέσπας, λοιπόν, δεν έχει τη δυνατότητα από τη φύση της να λύσει το θέμα των επιθετικών εθνικιστικών ανταγωνισμών, διότι είναι ένα θέμα το οποίο δεν μπορεί να επιλυθεί στις σημερινές συνθήκες , όσο κι αν αμβλύνεται η οξύτητά του κατά περιόδους. Έχει, λοιπόν, σημασία να κρίνεται ως αρνητική και να μη δημιουργείται σύγχυση ως προς τον ουσιαστικό της χαρακτήρα:

Επειδή δεν αντιμετωπίζει, αφ΄ενός, τον αλυτρωτισμό ως παράγοντα υπονόμευσης της ειρήνης και μη αποδοχής των υπαρχόντων συνόρων, καλλιεργεί, αφ’ ετέρου, τη φιλοδοξία της Ελλάδας ως «ισχυρότερου κράτους» και της αναβάθμισής της στις ευρωατλαντικές δομές που μόνο φουρτούνες θα φέρει,  κυρίως όμως, επειδή δίνει τη δυνατότητα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ να προχωρήσουν ένα ακόμη βήμα τα σχέδιά τους για τα Δυτικά Βαλκάνια ανενόχλητοι και να εντείνουν την αντιπαράθεση με τη Ρωσία, παρά το τίμημα που θα πληρώσουν οι λαοί και η ειρήνη.

Τα ατυχήματα λοιπόν ενδέχεται να πολλαπλασιαστούν, αντί να μειωθούν, και έτσι καταρρίπτεται το βασικό επιχείρημα του ακούσιου «καλού» ως παραπροϊόντος μιας ιδιοτελούς πρόθεσης.

___________________________________________

*Υπάρχουν άνθρωποι που καλοπροαίρετα λένε: δεν ήταν πια καιρός να κλείσει αυτό το θέμα της ονομασίας , έστω και με ορισμένες αβαρίες; Είναι μια θέση που θα έστεκε σε έναν κόσμο χωρίς οξυμένους οικονομικούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς ή σε συνθήκες σχετικής ισορροπίας , όπως π.χ. στην περίοδο του διπολισμού. Κάνεις μερικές υποχωρήσεις, κάνει και ο άλλος μερικές υποχωρήσεις και υπάρχει ένα αμοιβαία ανεκτό αποτέλεσμα, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου δεν ευνοούνται ριζικές αλλαγές συσχετισμού δύναμης. Όμως, αυτή η περιγραφή δεν έχει καμιά σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Το θέμα βεβαίως ήταν «βαρίδι» για τους κυβερνώντες στη χώρα μας, συνιστώντας εμπόδιο για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που αποφάσισαν να προχωρήσουν γρήγορα στην ενσωμάτωση των Δ. Βαλκανίων κυρίως μετά τα γεγονότα στην Ουκρανία και την κλιμάκωση της σύγκρουσης με τη Ρωσία. Η εξομάλυνση καταστάσεων που λύνουν τα χέρια για  τους οργανισμούς (ΝΑΤΟ και ΕΕ) στους οποίους ανήκει έγινε προτεραιότητα για την κυβέρνηση Σύριζα, καθ’ υπαγόρευση λένε πολλοί (το ίδιο ισχύει και με τη λύση εκκρεμοτήτων με την Αλβανία). Και ιδίως αφότου Ευρωπαίοι και Αμερικανοί είχαν στήσει το σκηνικό με την πτώση του Γκρούεφσκι και τη σχεδόν πραξικοπηματική ανάδειξη του Ζάεφ στη γειτονική χώρα. (Σ.τ.σ.)

**Για τη FYROM/ «Βόρεια Μακεδονία» το μέλλον είναι εξαιρετικά ασαφές όσον αφορά την ίδια την κρατική της υπόσταση (βλ. https://www.voanews.com/a/macedonian-president-warns-of-albanian-threat-to-sovereignty/3754238.html) . Ήδη τα δυτικά της σύνορα είναι διάτρητα και ένας παράγοντας βασικός γι’ αυτό είναι η αμερικανική βάση Μπόντστιλ που απλώνεται από το Κόσοβο σ’ αυτές τις περιοχές. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα εντείνει την αστάθεια, για τους λόγους που αναφέρονται στο αναλυτικά στο κείμενο. (Σ.τ.σ.)

***Ενδεικτικά:   http://emperors-clothes.com/articles/Johnstone/fic.htm

http://www.antiwar.com/orig/dakovic2.html

https://eadaily.com/en/news/2017/12/01/usa-caused-unlimited-damage-to-serbs-beyond-good-and-evil

http://www.iri.org/resource/american-interest-iri-expert-warns-rising-russian-influence-balkans

https://www.swp-berlin.org/en/publication/the-west-balkans-between-the-eu-the-usa-and-russia/ (Σ.τ.σ.)

Μα.Νι.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040