Άρθρα και Τοποθετήσεις

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;Του Κ. Παπουλή

Εκλογική Συνεργασία ή Στρατηγική Ήττα;

Του Κ. Παπουλή

Η χώρα μας μπαίνει δυστυχώς στο 9ο μνημονιακό έτος. H τρόικα εγκαταστάθηκε εδώ τον Μάιο του 2010, μήνας που συνοδεύτηκε από την πρώτη μεγάλη διαδήλωση του λαού, όπου απειλήθηκε με εισβολή η Βουλή. Εκείνη η λαϊκή οργή    «κτυπήθηκε» από την πυρπόληση της Μαρφίν, όπου όπως όλα «δείχνουν», ήταν πιθανότατα έργο μυστικών υπηρεσιών. Ακολούθησε η πλατεία Συντάγματος, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς «αριστερά», η παραποίηση και ο ευτελισμός του δημοψηφίσματος. Εδώ όλα νεκρώνουν και η «αριστερή» κυβέρνηση υλοποιεί ότι δεν μπορούσε να υλοποιήσει η «δεξιά».

Έτσι, η «εξάτμιση» της Ελλάδας, σε όλα τα επίπεδα συνεχίζεται. Κύρια:

Α) Σε ανθρώπινο δυναμικό: Ζούμε από το 2010 την Τρίτη Μαζική Μετανάστευση, μετά την περίοδο 1903-1917 και 1960-1972. Το 2013 μετανάστευσαν 100.000 άτομα, ενώ τελευταία φαίνεται να αναχωρούν 10.000 το μήνα!!! Κατά πλειοψηφία νέοι, επιστήμονες, ειδικευμένοι, ο ανθός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Σύμφωνα με το Τεχνικό Επιμελητήριο, η πλειοψηφία των νέων μηχανικών μεταναστεύει. Πάνε στη Γερμανία, στο Ηνωμένο, Βασίλειο, στα Αραβικά Εμιράτα κλπ.. ‘Όπου υπάρχει εργασία, υπάρχει και πατρίς…..

Το διάνυσμα της μετανάστευσης έχει συγκεκριμένη φορά, και το βέλος αυτό αποδεικνύει ποιο κράτος ή περιφέρεια, είναι σε «κρίση» και ποιο δεν είναι. Από την άλλη, το μέτρο του διανύσματος της μετανάστευσης απεικονίζει το βάθος της κρίσης και της μετατροπής της πατρίδας μας σε «εξάρτημα» και αποψιλωμένη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου, στην «καλύτερη» των περιπτώσεων.

Β) Η εργασία: Οι εργαζόμενοι το 2010 -πριν την επιβολή- των μνημονίων αριθμούσαν περί τα 4,5 εκ. και πλέον, όταν η ανεργία ήταν 10%. Σήμερα είναι κοντά στα 3,8 εκ., με υποαπασχολούμενους γύρω στις 400 χιλιάδες και καταγεγραμμένους ανέργους περίπου 1εκ. Ζούγκλα απέραντη. επικρατεί στις εργασιακές σχέσεις. Αν η απασχόληση ανερχόταν αντί να μειωνόταν τα χρόνια της κρίσης, δηλαδή αυξανόταν με έναν μικρό φυσιολογικό ρυθμό μεγαλύτερο ή ίσο του 1%, δηλαδή δημιουργούνταν 50.000 νέες θέσεις εργασίας ανά έτος, τότε έπρεπε σήμερα να είχαμε τουλάχιστον 5 εκ. εργαζόμενους. Η φυσιολογική αύξηση του εργατικού δυναμικού μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους διοχετεύτηκε στο εξωτερικό. Η μετανάστευση αποτέλεσε πάλι την «ευλογία» για το σύστημα, αποσυμπιέζοντας την οργή της νεολαίας.

Γ) Η δημόσια περιουσία κινητή και ακίνητη υποθηκεύτηκε στον μηχανισμό χρέους της Ε.Ε. και ξεπουλιέται, μέσω του υπερταμείου, ενώ η Γερμανία απαιτεί θρασύτατα να μπει ενέχυρο και ο λιγοστός ελληνικός χρυσός. Η αποικιοκρατική στάση των διευθυντών της Ε.Ε. είναι πρωτοφανής. Είναι σαν να έχουμε χάσει πόλεμο και να πληρώνουμε το τίμημα.

Δ) Το γενικό επίπεδο ζωής χειροτερεύει μέρα με την μέρα. Μισθοί και συντάξεις έχουν κατακρεουργηθεί, δημόσια εκπαίδευση και υγεία στενάζουν από το βάρος της υποχρηματοδότησης.

Ε) Οι τράπεζες λεηλατούν περιουσίες, καταστρέφουν ανθρώπους, αποτελούν βάρος για την οικονομία αφού διογκώνουν το δημόσιο χρέος με συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να δίνουν δάνεια και να ενισχύουν την ανάπτυξη. Πρόκειται για τράπεζες-ζόμπι που έχουν περάσει στο ξένο κεφάλαιο.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα που λέγεται Ελλάδα ο παραπάνω κατάλογος είναι ατελείωτος. Εδώ έχουν δημιουργηθεί οι πιο ακραίες συνέπειες της ευρωπαϊκής πόλωσης, που ύψωσε στο κύβο η μητέρα του ευρώ, η συμφωνία του Μάαστριχτ. Σε αυτή την χώρα έχει δημιουργηθεί μια κοινωνία του 1/3, ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται για την επιβίωση. Σε κάθε σπίτι της λαϊκής πλειοψηφίας υπάρχει ένας άνεργος, ή δύο άνεργοι, ή κάποιος που λείπει στο εξωτερικό. Κάποια σπίτια από αυτά δεν έχουν ρεύμα, άλλα είναι ήδη στα χέρια τραπεζών, σε πολλά λείπουν τα λεφτά για τα φροντιστήρια και το χαρτζιλίκι των παιδιών, σε άλλα λείπει ακόμη και το φαγητό, τα φάρμακα των ηλικιωμένων, το πετρέλαιο του χειμώνα. Σε αυτή την χώρα οι νέοι δεν παντρεύονται, δεν γεννούν παιδιά οι θάνατοι πλειοψηφούν στις γεννήσεις.

           Αυτή την χώρα, ο ξένος παράγοντας αγκαλιά με την εγχώρια οικονομική και πολιτική ημι-ελίτ την διαλύει όπως ένα κλεμμένο αυτοκίνητο σε μάντρα κλεπταποδόχων.

Σε αυτή την χώρα σε λίγους μήνες θα έχουμε πολλαπλές εκλογές. Η κυβέρνηση μάλιστα μιλάει για έξοδο από την κρίση! Το παράλογο είναι ότι σε αυτή την χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει ένα κύριο ευρωσκεπτιστικιστικό πολιτικό ρεύμα, «ανάλογο» έστω με αυτό της Λε-Πεν, ή του Μελανσόν στη Γαλλία, των Πέντε Αστέρων, ή της Λέγκα στην Ιταλία. Αντίθετα μια δεξιά-νεοφιλελεύθερη και βαθιά ευρωπαϊστική αντιπολίτευση θα πρωτεύσει στις εθνικές εκλογές, ενώ μια «αριστερή» επίσης πολλαπλά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που θυσίασε το λαό της για την σωτηρία του ευρώ, θα περάσει με τη σειρά της στην αντιπολίτευση. Δύο «όμοια» κόμματα στην κεντρική επιλογή τους, υπέρ της άκρατης παγκοσμιοποίησης, της Ε.Ε. και του ευρώ, του ΝΑΤΟ και των αμερικανών, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή.

Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ο αστερισμός των αντιμνημονιακών, ριζοσπαστικών οργανώσεων κινήσεων και προσώπων να μείνει εκτός Βουλής, αν και αθροιστικά μπορεί και να βρίσκονται στη θέση του τρίτου κόμματος, το βράδυ εκείνης της Κυριακής.

Αν τα πράγματα οδηγηθούν εκεί, η απογοήτευση και η αποστράτευση θα ενταθεί, ενώ ο μόνος παίκτης που θα απομείνει -και δικαίως- θα είναι το ΚΚΕ, που (προς το παρόν ας ελπίζουμε….) δεν προβάλλει κάποιο πρόγραμμα άμεσης εξόδου από την θανατηφόρα κρίση που βιώνουμε.

Σε αυτή λοιπόν την χώρα το πολιτικό αυτό παράδοξο πρέπει να σπάσει. Η λύση και η απάντηση είναι πια μία. Εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία, όλων των ριζοσπαστικών, αντιμνημονιακών, πατριωτικών, αντιιμπεριαλιστικών, δημοκρατικών, αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, που θέλουν η Ελλάδα να ξαναγίνει κυρίαρχη και να απελευθερωθεί από το έκτακτο καθεστώς της χρεοκρατίας.

Εν ολίγοις όσοι συμφωνούν με απλά πράγματα, όπως με παύση του καθεστώτος της χρεοκρατίας, την ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας (πράγμα που συνεπάγεται ότι η ελληνική βουλή και όχι οι Βρυξέλες και το Βερολίνο) θα αποφασίζει για τον προϋπολογισμό της και την πολιτική της Ελλάδας, αντίστροφη οικονομική πολιτική σε όλα τα επίπεδα, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την παλιννόστηση. Άρα, Ρήξη με την ευρωζώνη, την συνθήκη του Μάαστριχτ και την Ε.Ε.. και πιθανό απελευθερωτικό Grexit. Η εκλογική συνεργασία έχει κόκκινη γραμμή απέναντι στη ξενοφοβία και τον ρατσισμό, άλλωστε και την άνοδο της ακροδεξιάς θέλουμε να αποτρέψουμε. Όλα αυτά βέβαια μπορούν να διατυπωθούν και με καλύτερο και με διαφορετικό τρόπο. Μιλάμε για εκλογική συνεργασία και όχι προγραμματική συμφωνία μια που η δεύτερη «φαντάζει» ιδιαίτερα δύσκολη.

Από εκεί και πέρα ο καθένας ας εκφράσει το δικό του ιδιαίτερο πρόγραμμα και ας κάνει και διακριτή προεκλογική εκστρατεία. Μια τέτοια εκλογική συνεργασία θα σπάσει το εκλογικό δίπολο και θα εμφανίσει με άνεση στην Βουλή μια μεγάλη ομάδα βουλευτών και πολιτικών σχηματισμών που αντιστρατεύονται την εξόντωση του λαού και της χώρας.

Θα ήταν μια πολιτική ανάταση να βλέπαμε στο κοινοβούλιο τον Λαφαζάνη, τον Αλαβάνο, την Κωνσταντοπούλου, την Σακοράφα, τον Λαπαβίτσα κ.α. από τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, γιατί όχι τον Τσοβόλα, τον Κατσανέβα κ.α. από τον παλιό σοσιαλιστικό χώρο, τον Κασιμάτη, τον Καζάκη, τον Κυπριώτη, τον Στάλια κ.α. από τον Δημοκρατικό-Πατριωτικό χώρο, βουλευτές από αντιιμπεριαλιστικές ή κομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η ΚΟΕ, ο «Κορδάτος», η Παρέμβαση, ο «Εργατικός Αγώνας», το «Κομμουνιστικό Σχέδιο», τον μ.λ. χώρο   και φυσικά την Ανταρσυα.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί θα πουν, ότι αυτό το πρόσωπο ή αυτός ο χώρος δεν χωράει, έχει «πει» το ένα και το άλλο. Η απάντηση είναι: «αν πάμε έτσι, δεν θα μπει στη Βουλή κανένας και στη θέση αυτού που δεν χωράει, είναι καλύτερα ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, της Ν.Δ. του ΚΙΝΑΛ ή της Χρυσής Αυγής.

Είναι λοιπόν εφικτό ο αστερισμός των απέναντι να βρεθεί στη Βουλή και μάλιστα με μεγάλο αριθμό βουλευτών, ώστε να εκπροσωπηθούν όλες σχεδόν οι τάσεις. Και εκεί κάθε μέρα ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. θα εισπράττουν χαστούκια. Είναι εφικτή μια ανάταση των αντιστάσεων ξεκινώντας από τις εκλογές, ώστε η χώρα να βγει από την κρίση με ενισχυμένες τις δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας.

Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και ο καθένας κατεβεί στις εκλογές με το μαγαζάκι του, τότε το αποτέλεσμα θα είναι μια στρατηγική ήττα. Γιατί αν μετά από δέκα σχεδόν χρόνια μνημονίων δεν έχει εμφανιστεί η μαγιά μιας νέας πολιτικής πλειοψηφίας, τότε καλό ταξίδι, και ο καθένας στο δικό του Θιβέτ.

Υπάρχει σήμερα μια συσπείρωση γύρω από την ΛΑΕ και το 1-1-4, αυτοί ας αναλάβουν πρωτοβουλία. Η πρόταση της εκλογικής συνεργασίας πρέπει να απευθυνθεί και στο ΚΚΕ, στροφή του οποίου θα άλλαζε, ριζικά και ποιοτικά τα πράγματα.

Ένα είναι βέβαιο, η ιστορία γραπτή και άγραφη δεν θα δικάσει μόνο τους «προδότες» του λαϊκού παράγοντα, αυτούς που εκτέλεσαν τα μνημόνια, μαζί με τον ελληνικό Λαό, αλλά και όλους εμάς τους υπόλοιπους, ως ανίκανους να τους ανατρέψουμε και μάλιστα χωρίς να μπούμε καν στο γήπεδο, χωρίς μάχη και χωρίς να ανοίξει μύτη.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Ανατολή μιας Νέας Εποχής στην Ευρώπη.Σας ευγνωμονούμε κ. Μακρόν. Του Γιάννη Περάκη

Η Ανατολή μιάς Νέας Εποχής στην Ευρώπη

Σας ευγνωμονούμε κ. Μακρόν

Στήν Γαλλία αλλά και στην ευρώπη ανατέλει μια νέα εποχή. Οι ψευδαισθήσεις της ενωμένης ευρώπης και της ευρώπης των λαών κατέρρευσαν. Ο στρατός στους δρόμους της πόλης του Φωτός. Φταρνίζοται στα Ηλύσια Πεδία και ασθενεί με πνευμονία το μέγαρο μαξίμου. Απο «καρδιάς» σας ευγνωμονούμε κ. Μακρόν. Μας γλυτώσατε απο κόπο, απο αναλύσεις και επιχειρήματα για το έκτρωμα της ενωμένης ευρώπης.

Ελλάδα - Γαλλία Συμμαχία

Είμαστε συναγωνιστές και συμπαραστεκόμαστε ολόψυχα στους Γάλλους εργαζόμενους  άστεγους, στους Γάλλους κατατρεγμένους και καταφρονημένους. Γιατί αγαπάμε τους δικούς μας  κατατρεγμένους και καταφρονημένους. Αγαπάμε τα 16 νήπια που μεγαλώνουν στις φυλακές Αυλώνας, τους δικούς μας άστεγους και πεινασμένους.

Ολοι δικαιωθήμαμε, το ΚΚΕ που έλεγε απο το 1980 όχι στην ΕΟΚ,. Η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΣΧΕΔΙΟ Β και οι άλλες ¨ευρωσκεπτιστικές» δυνάμεις. Εάν αθροίσουμε τα χρόνια τα δικά μας δηλαδή αυτών που ασχολούνται με τα κοινά για το χτίσιμο ενός νέου πιο δίκαιου κόσμου, το άθροισμα τους είναι η ηλικία της γής. Αλλά μυαλό δεν βάλαμε, ακόμα συζητάμε τι μας ενώνει και τι μας χωρίζει, τρομάρα μας. Η αυριανή ημέρα για την ευρώπη αλλά και για την πατρίδα μας θα είναι διαφορετική.

Είμαστε έτοιμοι γι΄αυτό ; έχουμε καταλήξει σε κάποια κοινά σημεία ; ή θα μας πάρει το ποτάμι της κατάρας του νεοφιλελευθερισμού ;

 

Μέχρι τότε απλά θα αρκούμαστε σε συμπαράσταση στους φίλους μας τους Γάλλους με το σύνθημα:

Liberté, Égalité, Fraternité(Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Αλέκος Αλαβάνος:"Επώδυνη η αποκατάσταση της ηθικής υπεροχής της Αριστεράς"

Επώδυνη η αποκατάσταση της ηθικής υπεροχής της Αριστεράς

Συνέντευξη του Αλέκου Αλάβάνου στον Λάμπρο Σταυρόπουλο –

Βήμα της Κυριακής 2.12.18

Η κυβέρνηση προχωρεί την περίοδο αυτή σε σειρά νομοθετικών μέτρων με κοινωνικό πρόσημο; Θεωρείτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναβρίσκει την αριστερή του ταυτότητα;

«Καλά κάνετε και δεν χρησιμοποιείτε τον όρο «θετικό» κοινωνικό πρόσημο. Πάρτε για παράδειγμα τις συντάξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαφημίζει την αύξηση κατά 20 ευρώ για τους χαμηλοσυνταξιούχους την ίδια στιγμή που ο ίδιος τούς έχει αφαιρέσει 200 ευρώ από το ΕΚΑΣ που έπαιρναν μέχρι πρόσφατα. Ή πάρτε τον ΕΝΦΙΑ. Διαφημίζει μια μείωση 30%, ενώ για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας μας η μείωση με τους συντελεστές που χρησιμοποιούνται είναι είτε ελάχιστη είτε ανύπαρκτη. Ολες αυτές οι κινήσεις είναι η τυποποιημένη παραδοσιακή ταυτότητα του δικομματισμού. Προεκλογικά προσφέρει κορδέλες και γλειφιτζούρια ελπίζοντας ότι θα δελεάσει το εκλογικό σώμα».

Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;

«Η δημοσιονομική πολιτική της χώρας μας χρειάζεται μια ριζική στροφή με την άμεση κατάργηση των πρωτογενών πλεονασμάτων και της ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας των Βρυξελλών, την άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την ουσιαστική μείωση του ΦΠΑ, τη γενναία ενίσχυση μέσα από μισθούς, συντάξεις και κοινωνικά επιδόματα της αγοραστικής δύναμης των πολιτών για την αναβίωση της αγοράς, την ενίσχυση της επενδυτικής δράσης του κράτους προκειμένου να συμβάλει μαζί με τον ιδιωτικό τομέα στην ανασυγκρότηση της οικονομίας».

Πιστεύετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαρρήξει οριστικά τις σχέσεις του με την Αριστερά;

«Οχι, δυστυχώς οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την Αριστερά είναι πολύ ισχυρές. Είναι ο πιο δηλητηριώδης αντίπαλός μας. Οι συντηρητικές δυνάμεις – αναμενόμενο μεταξύ ιδεολογικών αντιπάλων – επιτίθενται στους πολιτικούς στόχους της Αριστεράς, τους κριτικάρουν σκληρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως επιτίθεται σε κάτι πιο πολύτιμο, ευαίσθητο και δυσαναπλήρωτο: στην ηθική της υπεροχή. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδιαφημίζεται ως αριστερό κόμμα τόσο το πλεονέκτημα αυτό, το οποίο το αναγνώριζαν και οι συντηρητικοί της αντίπαλοι, σαπίζει. Ο πιο δυσχερής στόχος σήμερα για την Αριστερά είναι να αποκαταστήσει την παραδοσιακή της εικόνα ως ενός χώρου εντιμότητας, ειλικρίνειας, λειτουργίας με ανοιχτά χαρτιά και αδιαπραγμάτευτων αξιών. Είναι επώδυνη και κοπιαστική αυτή η αποκατάσταση, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους ανθρώπους, αποξενωμένους από ένα ρεύμα ιδεών που για δεκαετίες τούς ενέπνεε αγωνιστικότητα, αισιοδοξία, προοπτική».

Εχει κάνει πάντως κάποια αυτοκριτική ο Αλ. Τσίπρας. Εχει μιλήσει για «αυταπάτες» και για επώδυνο πλην αναγκαίο συμβιβασμό με τους δανειστές το 2015…

«Η μόνη αυτοκριτική που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να παραιτηθούν αμέσως μετά το δημοψήφισμα. Τώρα είναι πια αργά για δάκρυα».

Πρόσφατα, στο συνέδριο του SPD, ο κ. Τσίπρας είπε ότι με «καθαρό μυαλό» αποτίμησε τις συνέπειες που θα είχε για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ, τονίζοντας πως κάτι τέτοιο «που σε κάποιους ακουγόταν εξόχως επαναστατική και αριστερή επιλογή, ήταν στην πραγματικότητα η επιλογή της ολικής καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, προς όφελος αυτής της ελίτ». Πώς το σχολιάζετε;

«Ολη η υφήλιος βοά ότι «η ολική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης» έχει ήδη συντελεστεί στην Ελλάδα εξαιτίας της εντελώς αποτυχημένης στρατηγικής του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αν έγκαιρα η Ελλάδα προσέφευγε στο εθνικό νόμισμα για να ενισχύσει τη ρευστότητα μιας οικονομίας που πλήττεται άγρια από την αργία του παραγωγικού δυναμικού και την ανεργία του ανθρώπινου δυναμικού, η εξέλιξη θα ήταν εντελώς διαφορετική. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνήθηκε και αρνείται να ενισχύσει τη ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας, ενώ ενισχύει τη ρευστότητα της υπόλοιπης ευρωζώνης με τρισεκατομμύρια μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης. Σήμερα προτεραιότητα είναι η άμεση εφαρμογή ενός προγράμματος πλήρους παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας, η κάλυψη του τεράστιου κενού της δεκάχρονης απουσίας μας από την τεχνολογική επανάσταση, η δημοκρατική αναδόμηση της διοίκησης, η κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό απαιτεί τη μη εφαρμογή των τοξικών οδηγιών που δίνονται από τις Βρυξέλλες. Δεν είναι κάτι που είναι εξτρεμιστικό ή απραγματοποίητο. Το βλέπουμε στην Ιταλία με μια συντηρητική – κεντροαριστερή κυβέρνηση. Το αν και πότε χρειάζεται σήμερα να τεθεί θέμα νομίσματος αυτό δεν μπορεί να αποφασιστεί από έναν πρωθυπουργό ή κάποιον υπουργό Οικονομικών αλλά από τον ίδιο τον ελληνικό λαό, δεδομένου ότι προϋπόθεση για να επιτύχει ένα νόμισμα είναι η ευρύτατη λαϊκή εμπιστοσύνη».

Πριν από λίγους μήνες συγκροτήσατε με όμορους χώρους και προσωπικότητες την πρωτοβουλία «1-1-4». Πού βρίσκεται το εγχείρημα; Θα λάβετε μέρος στις επερχόμενες εκλογικές μάχες;

«Κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα δεν είναι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η Νέα Δημοκρατία αλλά αυτό το «κάτι άλλο επιτέλους». Πάρα πολύς κόσμος δεν θέλει να ψηφίσει ούτε Τσίπρα ούτε Μητσοτάκη αλλά αναζητά αυτό τον χαμένο θησαυρό μιας διαφορετικής εναλλακτικής λύσης με χαρακτηριστικά ανασύνταξης, προόδου, ανθρωπισμού, αξιοπρέπειας. Σε αυτή την ανάγκη ανταποκρίνεται η πρωτοβουλία «1-1-4» που περιλαμβάνει πρόσωπα της πολιτικής όχι μόνο από την Αριστερά αλλά και από τον οικολογικό και κεντρώο χώρο, καθηγητές, πνευματικούς ανθρώπους, καλλιτέχνες, Ελληνες που διακρίνονται στο εξωτερικό, στελέχη από γυναικεία κινήματα, εργαζόμενους, νέους επιστήμονες. Στόχος της προσπάθειας είναι η ανασυγκρότηση της χώρας όπως περιλαμβάνεται στη διακήρυξή της και η δημιουργία αυτού του «κάτι άλλου» που λαχταρά τόσο μεγάλο τμήμα του λαού μας».

Υπάρχουν περιθώρια διεύρυνσης της συμμαχίας σας; Και δεν αναφέρομαι στο ΚΚΕ, το οποίο δηλώνει αντίθετο σε τέτοιες συνεργασίες, αλλά με τον Βαρουφάκη και την Κωνσταντοπούλου δεν θα είχατε περισσότερες πιθανότητες να εισέλθετε στη νέα Βουλή;

«Στη Βουλή ήδη υπάρχει μια δύναμη η οποία με σταθερότητα και εντιμότητα όλη αυτή τη μαύρη δεκαετία κάνει αυστηρή κριτική στα προγράμματα της τρόικας, το ΚΚΕ. Αυτό που λείπει είναι η προβολή μιας άμεσης και ολοκληρωμένης προγραμματικής εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης. Δεν αρκεί επομένως η είσοδος μιας ακόμα δύναμης στη Βουλή. Απαιτείται η πλήρης ανατροπή της σημερινής μονοδιάστατης πολιτικής ισορροπίας. Κατά τη γνώμη μου, στο ενωτικό εγχείρημα έχουν θέση και αυτοί που αναφέρατε, ο ένας με τη διεθνή του επιρροή, η άλλη με τον αναγνωρισμένο δημοκρατικό της ριζοσπαστισμό, κι όσες κι όσοι έχουν αρνηθεί να στηρίξουν τα τρία μνημόνια. Φυσικά, «ουδείς ημών αναμάρτητος». Ασφαλώς θα βοηθούσε πολύ αυτή την υπόθεση μια πιο ενωτική στάση από την πλευρά του ΚΚΕ».

Εσείς προσωπικά θα είστε υποψήφιος στις εθνικές εκλογές;

«Μόνον εφόσον αυτή η ιδέα της ευρύτερης συσπείρωσης έχει βλαστήσει».

https://www.tovima.gr/printed_post/o-syriza-einai-lfo-pio-dilitiriodis-antipalos-lftis-aristeras/

Διαβάστε περισσότερα...

Μνήμη Μπερτολούτσι. Του Γιάγκου Ανδρεάδη

Μνήμη Μπερτολούτσι.

Του Γιάγκου Ανδρεάδη

Φτάνοντας στη Ρώμη το 1970 γνωρίσαμε ένα λαμπερό νέο που δεν ήταν ακόμα τριάντα χρονών. Τον έλεγαν Μπενάρντο Μπερτολούτσι και όπως καταλάβαμε γρήγορα ήταν ήδη διάσημος σκηνοθέτης του ακμάζοντος ιταλικού κινηματογράφου. Οι συστάσεις μας ήταν καλές. Ανάμεσά τους το όνομα του Σαρτρ και έτσι δέχτηκε να μας βοηθήσει για να οργανώσουμε μια έκθεση ζωγραφικής που τα έσοδά της θα πήγαιναν στην αντίσταση κατά της Χούντας.

Ήταν εποχή όπου σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής αριστερής διανόησης είχε κάνει την ελληνική υπόθεση δική του. Με την συμβολή τέτοιων ανθρώπων φτιάχτηκε μια επιτροπή μεγάλου κύρους, ανάμεσά τους ο Σαρτρ, ο Λέλιο Μπάσσο, από τους αρχηγούς του αντιφασιστικού αγώνα στην Ιταλία και ο κορυφαίος ιστορικός της Τέχνης Τζούλιο Κάρλο Αργκάν, κατόπιν δήμαρχος της Ρώμης και , αν θυμούμαι σωστά, ο Αλμπέρτο Μοράβια. Τα έργα ήρθαν και από άλλες χώρες και πολλά, περισσότερα από τα μισά συγκεντρώθηκαν στην Ιταλία. Τα ονόματα των καλλιτεχνών ήταν επίσης από τα κορυφαία: Οι υπερρεαλιστές Χουάν Μιρό και Ρομπέρτο Μάττα, ο Βίκτωρ Βαζαρέλλι, πατέρας του γαλλικού στρουκτουραλισμού στην ζωγραφική,ο Τίτους Καρμέλ, οι Φράνκο Άντζελι – που ζωγράφισε ειδικά για την έκθεση μια επικών διαστάσεων αναπαράσταση της κηδείας του Πέτρουλα- και Μάριο Σκιφάνο, εκφραστές της ιταλικής Ποπ Αρτ και ο Σικελιάνος Ρενάτο Γκουτούζο, έμβλημα του ιταλικού ζωγραφικού ρεαλισμού και του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος και πατρική μορφή για πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και του Μπερτολούτσι. Η έκθεση «για την ενίσχυση της αντιστασιακής οργάνωσης Κίνημα 20 Οκτώβρη» διοργανώθηκε στην ρωμαϊκή γκαλερί Ιλ Γκαμπιάνο ( Ο γλάρος) και είχε εντυπωσιακή επιτυχία τόσο στο επίπεδο της παρουσίας του κοινύ όσο και σε αυτό των πωλήσεων.

Η επιτυχία οφειλόταν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό στον Μπερνάρντο. Αυτός βοήθησε να μαζευτούν πολλοί πίνακες. Έκανε την επαφή με την Γκαλερί και συνέβαλε αποφασιστικά στο να καταστεί η έκθεση γεγονός στα Μέσα της εποχής. Αλλά όχι μόνον αυτό. Νοιάστηκε για τις πωλήσεις και έφερε από το χέρι διάσημους επισκέπτες όπως ο πολιτικοποιημένος πατέρας του ιταλικού και διεθνούς Σπαγκέτι Γουέστερν, Σέρτζιο Λεόνε.      

Είχε επίσης αποφασίσει να μας γνωρίσει ότι αγαπούσε πιο πολύ από το πάνθεο του ιταλικού κινηματογράφου, στο οποίο ήδη ανήκε. Έτσι είδαμε από κοντά τους μύθους: Τον αιχμηρό και απαισιόδοξο, αλλά τόσο ουσιαστικό Παζολίνι, με τον οποίο είχε δουλέψει ως βοηθός, τον Μικελάντζελο Αντονιόνι, τον Μοράβια, στον οποίο οφειλόταν και το θέμα του «Ιλ κομφορμίστα» και τον θρυλικό Τσέζαρε Τζαβατίνι που είχε ήδη υπογράψει τα μεγάλα σενάρια του νεορεαλισμού, ανάμεσά τους τον «Κλέφτη ποδηλάτων», το «Θαύμα στο Μιλάνο» και την «Τσιοτσάρα» και διατυπώσει αυτό που ονομάστηκε το μανιφέστο του νεορεαλισμού. Θυμάμαι τις συνωμοτικές οδηγίες του φίλου μας πριν διαβούμε το κατώφλι αυτού του τελευταίου: «Ο μαέστρο είναι και – όχι σπουδαίος- ζωγράφος, αλλά εκτιμά πάρα πολύ την ζωγραφική του. Επίσης είναι και κουφός. Αν θέλετε να σας αγαπήσει πείτε του με παντομίμα ότι θαυμάζετε τους πίνακές του με τους οποίους έχει ταπετσάρει όλους τους τοίχους του σπιτιού του».

Ξανασυναντηθήκαμε αργότερα. Η τυχαία συνάντηση έγινε στα σκαλιά των Στούντο Ροσελίνι στην πιάτσα ντελ Πόπολο της Ρώμης. Αυτός ήταν μαζί Κάρλο Πόντι. Δούλευε   στο μοντάζ της σπουδαίας και ενίοτε παρεξηγημένης του ταινίας «Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι». Εμείς με τον Σταύρο Τορνέ μοντάραμε υλικό από γυρίσματα της κατάληψης της Νομικής του 1973. Ας προσθέσω, για να πω και κάτι για έναν αγαπημένο Έλληνα, ότι ο Σταύρος κεντούσε. Με λίγα μέτρα φιλμ και κίνηση φακού σε φωτογραφίες εφημερίδων έκανε ένα εξπρεσιονιστικό διαμάντι.     

Μικρό ζωγραφικό υστερόγραφο. Ανάμεσα στα έργα της έκθεσης ήταν και κάποιο έργο του Τορναμπουόνι, σκηνογράφου αν δεν κάνω λάθος και του Βισκόντι. Είπαμε στον Σάντρο Μάντσο, συνιδιοκτήτη του Γκαμπιάνο, πως ένας έλληνας ζωγράφος ονόματι   Γιάννης Τσαρούχης, συνεργάτης της Μαρίας Κάλας και του Τζεφιρέλλι, ζωγραφίζει σε ένα αντίστοιχο ύφος αλλά κατά την γνώμη μας πολύ καλύτερα. Κάπως έτσι ρίχτηκε ο πρώτος σπόρος για την μόνη επί δικτατορίας έκθεση του Τσαρούχη στο IlGabbiano (Μάιος /Ιούνιος 1974).

Δυο λόγια για την πολιτική θέση και την τέχνη του Μπερτολούτσι, που βέβαια απηχούν προσωπική άποψη. Ήταν γραμμένος στο κομμουνιστικό κόμμα σε μια εποχή που η γοητεία της επαναστατικής ουτοπίας και του Μαοϊσμού σάρωνε την ευρωπαϊκή διανόηση. Και η θέση του αυτή ήταν και σημείο τριβής και πειραγμάτων με μας που συμπαθούσαμε το κίνημα και την εφημερίδα του «Ιλ Μανιφέστο». «Γράφτηκα στο κόμμα» μας έλεγε «τη μέρα που κατάλαβα πως διάφορα άτομα της ιταλικής αριστοκρατίας είχαν συρρεύσει στις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς».

Όμως δεν ήταν ποτέ ένα πειθήνιο όργανο. Ακόμα και όταν –είτε ιδίως όταν- εκφραζόταν με χιούμορ, ήταν ο άνθρωπος της αδιάκοπης υπόγειας πολιτικής και προσωπικής αγωνίας. Και αυτό καταγράφεται στις ταινίες του που συγκλονίζουν ενώ δεν κραυγάζουν ποτέ: Μεταξύ άλλων στο «Πρίμα ντε λα Ριβολουτσιόνε», στον «Κομφορμίστα», σύγχρονο περίπου με την γνωριμία μας, στο επικό «1900», στον «Τελευταίο αυτοκράτορα», αλλά ακόμα υπαινικτικά και στον «Μικρό Βούδα». Σε αυτές αλλά και σε άλλες ταινίες του, νιώθουμε έναν άνθρωπο ο οποίος συνεχώς βιώνει την συνεχή αυτή αγωνία που οφείλεται στην αίσθηση ότι ανάμεσα από την μια στο σύμβολο και το όνειρο και από την άλλη στην πραγματικότητα υπάρχει μια διαφορά έτοιμη να γίνει προσωπικό και πολιτικό χάσμα και βάραθρο. Και είναι ακόμα πιο συγκινητικό ότι ένας τέτοιος άνθρωπος ξεπέρασε αυτό το στοιχείο του για να σταθεί κοντά στον αγώνα του λαού μας.  

Διαβάστε περισσότερα...

Παιδεία Μέρος (I): Ο κ. Μητσοτάκης «Συνελήφθη» Αντιγράφων.Του Γιάννη Περάκη

Παιδεία Μέρος (I): Ο κ. Μητσοτάκης «Συνελήφθη» Αντιγράφων

Η παιδεία αποτελεί ένα μεγάλο και ευαίσθητο θέμα. Το παρόν έχει στόχο να αναδείξει κάποιες πτυχές της. Εχει χωρισθεί σε ενότητες.

Το πρώτο μέρος αναλύονται οι εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη (24/11/2018).

Το δεύτερο μέρος καταβάλλεται προσπάθεια καταγραφής της υπάρχουσας κατάστασης τολμώντας να προταθούν μέτρα, για την αναγέννηση της παιδείας μας.

Βασική αρχή και η βάση μιας οποισδήποτε σοβαρής συζήτησης για την εκπαίδευση, ως την ποιότητά της, την αυτονομία της και την προσβασιμότητά της αποτελεί το θέμα της χρηματοδότησης της απο τον κρατικό προυπολογισμό.

Ολα τα άλλα αποτελούν το άλλοθι για την ιδωτικοποίηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης (για τους έχοντες) ή την διαιώνιση της «κακομοιριάς» της Ελληνικής Δημόσιας Εκπαίδευσης. 

Τους βασικούς άξονες του προγράμματος της ΝΔ για την Παιδεία παρουσίασε ο κ. Κ. Μητσοτάκης (24/11/2018). Πρίν απο οποιαδήποτε ανάλυση-αξιολόγηση των προτάσεων αυτών επισημαίνονται βασικές ομοιότητες (αντιγραφή) με παλαιότερους νόμους:

Ομοιότητες των "προτάσεων" της Ν.Δ. 1978-1990-2018
Ο Νόμος 815 του "εθνάρχη" τους (22/08/1979) Η πρόταση της Ν.Δ. (05/11/1990) Η πρόταση της Ν.Δ. σήμερα (24/11/2018)
* Στόχος του Ν. 815 ήταν πάνω απ' όλα να «βάλει τάξη» στα ΑΕΙ, κατατέθηκε νομοσχέδιο από τον τότε υπουργό Παιδείας Ι. Βαρβιτσιώτη στις 22/08/ 1978 και ψηφίστηκε (ως νόμος 815) -Για να περιορίσει τις αντιδράσεις, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επέλεξε ξανά το τμήμα διακοπών της Βουλής. Το επικείμενο «πολυνομοσχέδιο» (επι Κωνστ. Μητσοτάκη) προέβλεπε κατάργηση της δωρεάν παροχής συγγραμμάτων και περικοπές στις υπόλοιπες παροχές προς τους φοιτητές (σίτιση-στέγαση) περιορισμό της φοιτητικής συμμετοχής στην ανάδειξη των πανεπιστημιακών οργάνων. Περιγράφοντας ένα περιβάλλον ανομίας και κάνοντας λόγο για σχολές- γιάφκες της βίας και στέκια εγκλήματος. Ο νόμος για το άσυλο θα καταργηθεί Αυτεπάγγελτη επέμβαση των δημοσίων αρχών για κάθε αξιόποινη πράξη που λαμβάνει χώρα στα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα και πειθαρχικές ευθύνες όταν οι Πρυτανικές Αρχές δεν ενημερώνουν έγκαιρα τα αρμόδια δημόσια όργανα για παραβατικές πράξεις. Τελεία και παύλα.
* Βασικές ρυθμίσεις του νόμου 815, ήταν η σκλήρυνση των εξεταστικών ρυθμίσεων (περιορισμός των εξεταστικών περιόδων από 3 σε 2, κατάργηση της δυνατότητας μεταφοράς μαθημάτων) και κυρίως η επιβολή ανώτατου χρονικού ορίου σπουδών (το περίφημο «ν + ν/2»).  Λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ με περίεργες «ερμηνείες» του άρθρου 16 του συντάγματος, κατάργηση της επετηρίδας διορισμού των εκπαιδευτικών, επιβολή χρονικού ορίου στις σπουδές και πιθανότατα περιστολή του πανεπιστημιακού ασύλου («Ελευθεροτυπία» 29/10 & 6/11/90).  Καθιερώνεται ανώτατο χρονικό όριο ολοκλήρωσης των προπτυχιακών σπουδών στα ν+2 έτη, εκτός εξαιρέσεων που θα αποφασίζονται από τα αρμόδια όργανα του εκάστοτε ιδρύματος.

Κατ’ αρχάς μία παρατήρηση «κοινωνιολογικού» περιεχομένου. Αυτό το τελεία και παύλα (η αυταρχικότητα) δεν αρμόζει στον κ. Μητσοτάκη. Ηταν βασικό προσόν του «εθνάρχη» τους. Μάλλον ταιριάζει ο ρόλος του αμνοεριφίου, θυσία στο βωμό του «μεγάλου συνασπισμού».

Αναλύοντας τους βασικούς άξονες εξάγονται «χρήσιμα» συμπεράσματα:

 

Οι προτάσεις αναλυτικά με την απαραίτητη πολιτική τους αποκρυπτογράφηση:

 

Οι προτάσεις αναλυτικά: Η Αποκρυπτογράφηση
1 Το δημόσιο σχολείο μετατρέπεται σε μια σύγχρονη και δημιουργική κυψέλη γνώσης και καινοτομίας. Με έμφαση στην καλλιέργεια ήπιων (δημιουργικότητα, κριτική σκέψη, επίλυση προβλημάτων, ομαδική δουλειά) και ψηφιακών δεξιοτήτων (χρήση υπολογιστών, ψηφιακή επικοινωνία, ασφαλής χρήση διαδικτύου), αντί για ενθάρρυνση της αποστήθισης και της παπαγαλίας. Η δαπάνη για την παιδεία δεν αυξάνεται διότι θεωρείται μη "αναγκαία" για την αναβάθμισή της
2 Τα προγράμματα σπουδών εμπλουτίζονται με νέες, δημιουργικές και διαδραστικές μεθόδους διδασκαλίας και νέες εκπαιδευτικές θεματικές, όπως η επιχειρηματικότητα, η οδική συμπεριφορά, ο εθελοντισμός, η αντίδραση σε φυσικές καταστροφές κ.ο.κ. Δεν κρύβεται η εμμονή για την "διαπαιδαγώγηση" της νέας γενιάς
3 Καθιερώνεται η δυνατότητα «άσκησης» σε επιχειρήσεις, ώστε οι μαθητές να εξοικειώνονται με την πραγματική οικονομία, και να επιλέγουν το αντικείμενο σπουδών τους με μεγαλύτερη σιγουριά. Τα προγράμματα της δωρεάν εργασίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις απο μικρή ηλικία
4 Αλλάζει ριζικά η Επαγγελματική Εκπαίδευση, ώστε από λύση ανάγκης για λίγους, να γίνει συνειδητή επιλογή και εργαλείο απασχόλησης για πολλούς. Υποβάθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης και η παραγωγή "ειδικευμένων εργατών"
5 Τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα θα εξελιχθούν σε αναπτυξιακούς πυλώνες σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, αναπτύσσοντας συνεργασίες και δικτυώσεις με τον κόσμο της παραγωγής και της επιχειρηματικότητας, με κοινωνικούς φορείς, και με ιδρύματα του εσωτερικού και του εξωτερικού. Η Ιδιωτικοποίηση των Δημόσιων Πανεπιστημίων εκ των έσω
6 Το δημόσιο σχολείο απελευθερώνεται από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Υπουργείου σε επίπεδο οργανωτικό και διοικητικό, αλλά και σε επίπεδο παιδαγωγικό. Ο εκπαιδευτικός αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία να εμπλουτίζει τον τρόπο και τα μέσα διδασκαλίας, και να διαμορφώνει εκπαιδευτικές δραστηριότητες με βάση τις ανάγκες των μαθητών. Ξαφνικά ο κ. Μητσοτάκης είναι υπέρ της "κολεκτιβοποίησης" των σχολείων
7 Τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα γίνονται πραγματικά αυτόνομα και αυτοδιοικούμενα. Θα διαμορφωθεί πλαίσιο που θα επιτρέπει στα ιδρύματα να προσελκύουν πόρους από ιδιωτικές πηγές και να τους διαχειρίζονται με τον πιο αποδοτικό τρόπο, αλλά με τήρηση αυστηρών κανόνων διαφάνειας και λογοδοσίας. Παρομοίως ο κ. Μητσοτάκης είναι υπέρ της κολεκτιβοποίησης των Πανεπιστημίων
8 Κανένα παιδί εκτός παιδικού σταθμού. Για κάθε παιδί που δεν βρίσκει θέση σε δημοτικό παιδικό σταθμό, η οικογένεια του, εφόσον πληροί τα εισοδηματικά κριτήρια, θα λαμβάνει κουπόνι ύψους 180 ευρώ το μήνα για 10 μήνες το χρόνο, το οποίο και θα μπορεί να εξαργυρώνει σε βρεφονηπιακό σταθμό της επιλογής της. Η χρήση του κουπονιού εκτός της αντικατάστασης του μισθού στον ιδιωτικό τομέα θα γενικευθεί και στο δημόσιο
9 Ενισχύεται ο θεσμός της πρακτικής άσκησης στα Πανεπιστήμια, ώστε οι φοιτητές να αποκτούν πολύτιμη εργασιακή εμπειρία και να ενισχύουν τις προοπτικές απασχόλησής τους στη συνέχεια. Η εμμονή για την "διαπαιδαγώγηση" της νέας γενιάς σε επανάληψη
10 Αξιολόγηση των σχολικών μονάδων από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. Ενδιαφέρουσα πρόταση αλλά αποτελεί άλλοθι για την επόμενη εξαγγελία
11 Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι σήμερα κρατάνε τη δημόσια εκπαίδευση και το δημόσιο σχολείο όρθιο. Ο στόχος της αξιολόγησης δεν είναι ο στιγματισμός και η τιμωρία αλλά η διαρκής βελτίωση και η επιβράβευση της προσπάθειας, και για αυτό η αξιολόγηση θα συνδέεται με τη διαδικασία επιμόρφωσης και κατάρτισης, για συνολική βελτίωση του εκπαιδευτικού δυναμικού. Κρείττον εις κόρακας ή εις κόλακας εμπεσείν. Οι μεν γαρ νεκρούς, οι δε ζώντας εσθίουσιν. μτφρ: Καλύτερα να πέσεις σε κοράκια παρά σε κόλακες. Διότι τα μεν τρώνε νεκρούς, οι δε ζωντανούς (Αντισθένης, 445-360 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος).
12 Η κρατική χρηματοδότηση προς τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης γίνεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων και δεικτών, και συνδέεται με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης. Επιπλέον, ο Ακαδημαϊκός Χάρτης της χώρας (π.χ. συγχωνεύσεις/ενοποιήσεις Πανεπιστημίων-ΤΕΙ) θα προκύπτει από την αξιολόγηση της Α.ΔΙ.Π και στη βάση συγκεκριμένων κριτηρίων. Η διάλυση της Δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης με την χρηματοδότηση των "υπάκουων και των ημετέρων" πρυτανικών αρχών.

 

Καίτοι αγράμματη, η γραία μ’ εδίδαξεν ότι εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).

Το κομβικό σημείο της πρότασης της Ν.Δ. για την εκπαίδευση είναι η αναθεώρηση των παραγράφων του άρθρου 16 του Συντάγματος που αφορούν την ανώτατη εκπαίδευση προκειμένου να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Σε ποιούς απευθύνεται ο κ. Μητσοτάκης

Ερευνώντας την αγορά με σκοπό να ιχνηλατήσουμε ποιούς ενδιαφέρει η ιδιωτικοποίηση της παιδείας και λαμβάνοντας υπ’ όψιν το κόστος σπουδών σε ένα καλό πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο, καταλήγουμε στο εξής.Το μέσο κόστος στις ΗΠΑ ανέρχεται σε 45.000,00 δολάρια (40.000,00 ευρώ) και στο Ην. Βασίλειο σε 18.000,00 λίρες (21.000,00 ευρώ) συμπεριλαμβανονται τα έξοδα διαμονής.

Ενα καλό ιδιωτικό πανεπιστήμιο εάν ιδρυθεί στην χώρα μας το κόστος φοίτησης δεν είναι μικρότερο απο το κόστος του εξωτερικού με δεδομένο το κόστος των υποδομών, των μετακλήσεων των καθηγητών κλπ. Βάσει της επεξεργασίας των φορολογικών δηλώσεων απο την ΑΑΔΕ (Taxisnet) το έτος 2016 (Πίνακας-2) παρατηρούμε τα εξής:

Πίνακας 2- Ετος 2016 Αριθμός Φορολογικών Δηλώσεων και Δηλωθέν Οικογενειακό Εισόδημα απο κάθε Κατηγορία Προέλευσης
Κατά Κλιμάκια Εισοδήματος
Κλιμάκια Οικογενειακού Εισοδήματος Αριθμός Φορολογουμένων (Φορολογικών Δηλώσεων)
Απο 0 εως 70.000 6.137.437,00
Ανω των 70.000 56.796,00
Γενικό Σύνολο Φορολογουμένων 6.194.233,00

Εάν υποθέσουμε ότι τις 70.000,00 του οικογενειακού φορολογητέου εισόδηματος δηλώνονται ισόποσα απο τους δύο συζύγους (35.000,00+35.000,00=70.000,00), τότε θα αφαιρεθεί περίπου 12.000,00 ανά εισόδημα φόρος εισοδήματος & εισφοράς αλληλεγγύης που αναλογεί. Το καθαρό ποσό που απομένει ανέρχεται σε 75.000,00-12.000,00-12.000,00= 51.000,00 ευρώ. Ο υπολογισμός έγινε για να δούμε σε ποιά εισοδήματα αναφέρεται ο κ. Μητσοτάκης όταν μιλάει για ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Απευθύνεται σε 56.796 φορολογούμενους απο τους 6.194.233 ποσοστό 0,91% του λαού. Αυτούς αφορά.

Είναι εμφανής η προσπάθεια «απόκρυψης» με «απαλές» και γλυκερές λέξεις των προτάσων αυτών. Είναι η αντιγραφή των προτάσεων του ΟΟΣΑ:

1) «Τα σχέδια βελτίωσης των σχολείων δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικά χωρίς ειλικρινή αξιολόγηση της συνεισφοράς στην παιδαγωγική διαδικασία του κάθε εκπαιδευτικού και τελικά χωρίς μια διαδρομή διακοπής της απασχόλησης των αδύναμων εκπαιδευτικών». Τονίζεται το γεγονός ότι ο διευθυντής του σχολείου δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέγει ο ίδιος το προσωπικό που «ταιριάζει» καλύτερα στις ανάγκες του σχολείου του (Η εξήγηση της «κολεκτιβοποίησης» που εμμένει ο κ. Μητσοτάκης ).

2) Επαναλαμβάνεται πολλάκις ότι δεν μπορεί μια διαδικασία προσλήψεων να γίνεται συνολικά και κεντρικά, με βάση το σύνολο των «κενών θέσεων». Είναι τέτοια η «προσήλωση» στη μόνιμη και σταθερή δουλειά των εκπαιδευτικών, που για το ολιγόωρα μαθήματα προκρίνεται η πρόσληψη εκπαιδευτικών μερικής απασχόλησης (parttime) με συμβάσεις κάποιων χρόνων.

Είναι η κλασσική συνταγή των νεοσυντηρητικών εκπαιδευτικών πολιτικών που στην ακραία τους μορφή εφαρμόζεται στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία, με καταστροφικές συνέπειες για τους μαθητές (όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα σπουδάζει). Επαναλαμβάνεται για μια ακόμα φορά όλο το «πλούσιο» λεξιλόγιο που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να βλέπουμε στα κείμενα της εκπαιδευτικής πολιτικής: η λογοδοσία, τα δεδομένα (data), τα πλαίσια, η αποδοτικότητα η πλατιά συναίνεση.

Ο δημοσιευθείς Πίνακας της Eurostat με τα απογοητευτικά στοιχεία της κατάστασης της παιδείας μας ασφαλώς και «αγνοείται».

Πίνακας 3 Σημεία Αναφοράς εκπαίδευσης και κατάρτισης για το 2020 Ελλάδα Μέσος όρος Ε.Ε.
2012 2015 2012 2015
Ατομα που εγκαταλείπουν πρόωρα την εκαίδευση και κατάρτιση (ηλικίας 18-24 ετών) 11,3% 7,9% 12,7% 11,0%
Ολοκλήρωση της τριροβάθμιας εκπαίδευσης (ηλικίας 30-34 ετων) 31,2% 40,4% 36,0% 38,7%
Προσχολική εκπαίδευση και φροντίδα (απο 4 ετών μέχρι την ηλικία έναρξης της υποχρεωτικής εκαίδευσης) 76,0% 84,0% 93,2% 94,3%
Ποσοσό ατόμων ηλικίας 15 ετών με χαμηλές επιδόσεις σε                          
Ανάγνωση                                                                                                                   22,6%   17,8%  
Μαθηματικά 35,7%   22,1%  
Θετικές Επιστήμες 25,5%   16,6%  
Ατομα που εγκαταλείπουν πρόωρα την εκαίδευση και κατάρτιση (ηλικίας 18-24 ετών)
Γηγενής 8,2% 6,8% 11,6% 10,1%
Γεννημένοι στο Εξωτερικό 41,4% 24,1% 24,9% 19,0%
Ολοκλήρωση τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (ηλικίας 30-34 ετών)
Γηγενής 34,3% 44,2% 36,7% 39,4%
Γεννημένοι στο Εξωτερικό 10,5% 12,1% 33,8 36,4
Πηγή: Eurostat (ec.europa.eu/education/monitor)

Η αντιγραφή ενός γραπτού αποτελεί αιτία μηδενισμού του μαθητή στην εκπαίδευση.

Ο κ. Μητσοτάκης «συνελήφθη» όχι μόνο να αντιγράφει αλλά και η αντιγραφή ήταν απο επόμενο κεφάλαιο κάποιας επόμενης σελίδας.

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

"Χίλιες Ανάσες", το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη

"Χίλιες Ανάσες", το νέο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη

Η συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε από την Ιωάννα Καρυστιάνη στη δηmοσιoγράφο Αργυρώ Μποζιώνη για την ιστοσελίδα Book Press.

“Αν κάποιος γνωρίσει την Ιωάννα Καρυστιάνη έστω και λίγο, θα διαπιστώσει ότι δουλεύει ασταμάτητα. Και όπως λέει η ίδια, όταν είναι πολύ μπλοκαρισμένη και ψυχοπλακωμένη και θέλει να τα πετάξει όλα στην ανακύκλωση και τα χαρτιά και τα μολύβια, ξεσπάει στην κουζίνα. Το τραπέζι που καθόμαστε γεμίζει σχεδόν μαγικά με γλυκά, καλούδια της Άνδρου, δίπλα σε στοίβες χαρτιά, χαρτάκια και μολύβια, καινούργιες εκδόσεις και βιβλία νέων συγγραφέων.

Αν σας ρωτήσω ποιοί συγγραφείς σας αρέσουν θα μου πείτε ή θα φοβηθείτε μήπως ξεχάσετε κάποιον;

Αν ερωτηθώ θα πω ότι λατρεύω τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Αλεξάνδρου, τον Τσίρκα αλλά αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που μιλάω και για τους σημερινούς, τον πατριάρχη του διηγήματος τον Παπαδημητρακόπουλο, τον Δημητρίου, τη Δούκα...

Και νεότερους;

Τον Παπαμάρκο, τον Παπαμόσχο, τον Παλαβό, τον Τσίρμπα, τη Βασιλική Πέτσα, τη Μαρλένα Παπαϊωάννου, τον Χρήστο Οικονόμου, λέω μερικούς, είμαι βέβαιη πως κάποιοι μου διαφεύγουν. Τους διαβάζω και νιώθω χαρά και συγκίνηση όταν πέφτει στα χέρια μου γραπτό νεότερου συγγραφέα και μακάρι να έχουν βοήθεια και από τους εκδότες και από εσάς, τους δημοσιογράφους.

Πιστεύετε δεν ασχολούμαστε όσο πρέπει;

Το πολύ πολύ να ασχοληθείτε με κανέναν μυθιστοριογράφο, με τους ποιητές και με διηγηματογράφους λιγότερο. Έχει σημασία και εσείς κι εμείς, οι πιο γνωστοί, να παρουσιάζουμε τους νέους συγγραφείς, να τους προτείνουμε.

Βλέπω το πρόγραμμά σας είναι πολύ γεμάτο από παρουσιάσεις, ειδικά τώρα που έχετε και το καινούργιο σας βιβλίο «Χίλιες ανάσες». Ξέρω ότι πηγαίνατε και εξακολουθείτε να το κάνετε και σε πολλά σχολεία.

Ειδικά σε σχολεία δεν θέλω να αρνούμαι να πηγαίνω, προτιμώ κιόλας σε υποβαθμισμένες περιοχές και δεν θέλω σχεδόν καθόλου να πηγαίνω για να μιλήσω για τα δικά μου βιβλία. Θέλω να τους κάνω ποίηση, πεζογραφία, να κάνουμε κουβέντες, να φτιάχνουμε μαντινάδες, τετράστιχα, είναι καταπληκτική εμπειρία. Σε αυτά τα σχολεία έχω δει και καταπληκτικούς εκπαιδευτικούς που έχουν κάνει παπάδες με τα παιδιά.

Πώς κάνει κάποιος τα παιδιά να ενδιαφερθούν για την ποίηση;

Εγώ δεν είμαι φιλόλογος, ούτε εκπαιδευτικός, αλλά σε ένα σχολείο πρότεινα, όταν μπαίνουν στην τάξη κάθε πρωί οι μαθητές, ο καθένας να λέει τους στίχους του αγαπημένου του τραγουδιού. Ας πει και Πάολα, ας πει και Σάκη Ρουβά. Κάποιο παιδί θα ψάξει για να κάνει το κομμάτι του στη γκόμενά του και θα πει Αγγελάκα, κάποιο άλλο θα πει Τζον Λένον, Radiohead, θα φτάσουν στην Παπαγιαννοπούλου, τον Γκάτσο, αυτή είναι μια γέφυρα με την ποίηση. Που δεν κοστίζει τίποτα να γίνει, ούτε στο υπουργείο ούτε σε κανέναν να το κάνει.

Εσείς πότε αρχίσατε να γράφετε; Μάλλον τι πρωτογράψατε; Ποιήματα;

Έγραφα από πιτσιρίκα ποιήματα, ζωγράφιζα, στο γυμνάσιο έγραφα ποιήματα και τα έδινα στις συμμαθήτριές μου, τα χρησιμοποιούσαν για ραβασάκια. Πάντα ήθελα να γράφω, είχα αρχίσει να μαζεύω υλικό, σκέψεις, ιστορίες σε ντοσιέ από πολλά χρόνια πριν δημοσιεύσω τις ιστορίες της κυρίας Κατάκη. Φοβόμουνα πάρα πολύ ότι δεν μπορώ να καταφέρω με τις λέξεις τίποτα, είχα αμφιβολία αν έχω πραγματικά κάτι ουσιαστικό να πω, δε μεγαλοπιανόμουν ποτέ, δεν ήθελα να βρω πρωτότυπα πράγματα, ιστορίες και τέτοια....

Κρατάτε σημειώσεις γι' αυτά που σας ενδιαφέρουν;

Συνέχεια. Είμαι πάντα με μπλοκάκι και μολύβι στην τσέπη.

Τι σημειώνετε; Σκέψεις σας; Λόγια των άλλων;

Τα πάντα. Μπορεί κάτι να ακούσω και να θέλω να το σημειώσω, κάτι να ακούσω που θα με πάει κάπου και θα ξεκλειδώσει μια σκέψη που δεν έχει βρει ακόμα τη διατύπωσή της, μπορεί να δω μια εικόνα, ένα ζευγάρι μάτια που για μια στιγμή μπορεί να συναντηθούμε.

Δουλεύετε με μαγνητόφωνο;

Μου αρέσει το χαρτί, το μολύβι, το ψαλιδάκι.

Και πότε ξέρετε ότι έχετε το κουκούτσι της ιστορίας σας; Ή δεν έχετε το κουκούτσι αλλά έχετε για παράδειγμα ένα τίτλο για να ξεκινήσετε; Ή το τέλος; Αν μιλούσαμε για κουζίνα θα ρωτούσα «πότε καταλαβαίνετε ότι δένει το γλυκό»;

Όλο αυτό το υλικό που μαζεύω κατά καιρούς, υφίσταται το αναγκαίο ξεσκαρτάρισμα. Δουλεύω άπειρες ώρες, κοιμάμαι γύρω στις τρεις με τέσσερις ώρες, –ήμουν από παιδί ολιγόϋπνη– τρεις, τρεισήμισι το πρωί είμαι με καφέ και τσιγάρο. Είμαι πάντα κουρασμένη, το έχω πάρει απόφαση, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είμαι πολύ νευρικό άτομο. Κάνω λοιπόν μια άσκηση, βάζω για παράδειγμα δύο γυναίκες ηλικιωμένες στο πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας. Τι κουβεντιάζουν αυτές; Ή κάνω διαλόγους ανάμεσα σε δύο φιλάθλους ή κάθομαι και φτιάχνω φράσεις. Φτιάχνω πενήντα φράσεις για παράθυρα ή για καρέκλες, για τον αέρα, για το φιλί. Οι σαρανταπέντε φράσεις είναι για πέταμα, οι άλλες κάπου με οδηγούν και πολλές φορές καταλήγω να στρώσω μια φράση για τον αέρα που φτιάχνει ένα σπινθήρα για να τελειώσει π.χ. ένα κεφάλαιο. Έτσι, φράσεις φτιαγμένες για μικρά αντικείμενα, αν τις βάλω και τις συνταιριάξω με βοηθάνε σε μια πιο βαθιά νοηματοδότηση μιας κεντρικής ιδέας που έρχεται και μου φεύγει. Μαζεύω λοιπόν ένα υλικό το οποίο γυρεύει να ζυγιστεί. Αν δω ότι αντέχει μέσα μου και έχει νόημα ξεκινάω.

Η κεντρική ιδέα συνεπώς είναι το θεμέλιό σας;

Η κεντρική ιδέα, που πρέπει να τη βάλω σε ένα οικόπεδο, μετά να κουβαλήσω την εμπλοκή του χρόνου, να φτιάξω τις κολόνες, που συνήθως είναι οι βασικοί χαρακτήρες. Όλα τα υπόλοιπα είναι υλικά που πρέπει να υπάρξουν, παράθυρα, πόρτες που θα βοηθήσουν την κυκλοφορία της ιστορίας αλλά θα βγαίνουν και παραέξω.

Η κεντρική ιδέα, που πρέπει να τη βάλω σε ένα οικόπεδο, μετά να κουβαλήσω την εμπλοκή του χρόνου, να φτιάξω τις κολόνες, που συνήθως είναι οι βασικοί χαρακτήρες. Όλα τα υπόλοιπα είναι υλικά που πρέπει να υπάρξουν, παράθυρα, πόρτες που θα βοηθήσουν την κυκλοφορία της ιστορίας αλλά θα βγαίνουν και παραέξω. Κατά κάποιον τρόπο οργανώνω πολεοδομικά την αρχιτεκτονική της ιστορίας, μια εγκεφαλική κατασκευή, ας το πούμε έτσι.

Η περίοδος της δοκιμασίας του συγγραφέα πότε αρχίζει;

Όταν αρχίζεις σιγά σιγά να δίνεις πνοή και στο θέμα του χρόνου, στη διακύμανση της μνήμης και τη σημασία της. Όταν αφαιρούμε αυτή ειδικά τη σημασία της μνήμης μπερδευόμαστε, χάνουμε μόνοι μας αυτό το νήμα που βοηθάει στη συγκρότηση του εαυτού. Είναι σαν να αφηνόμαστε σε μια αποσυσχέτηση από το ιστορικό πλαίσιο, το τοπικό πλαίσιο.

Η φιλοτέχνηση των χαρακτήρων δεν σας βασανίζει περισσότερο;

Είναι το επόμενο βήμα, δεν αρκεί να βρω ονόματα απλά, τη Βιβή Χολέβα, τη Μίνα Σαλταφέρου, την Πηγή Βογιατζή, δεν αρκεί να είναι συμβατά με την ιστορία μου, πρέπει να φιλοτεχνήσω χαρακτήρες με πνοή αληθοφάνειας, να είναι πειστικοί και να ενδιαφέρουν εμένα για να μπω στη βάσανο και το γλέντι του γραψίματος.

Οι κορυφαίες στιγμές αυτής της εμπειρίας ποιες είναι;

Όταν σε παιδεύει κάτι, έχει μπλοκάρει το μυαλό σου, το φέρνεις από δω από κει, σου λείπει μια λέξη, η οποία θα αποδώσει με σαφήνεια και με ακρίβεια αυτό που σε απασχολεί και θα σου δώσει το σωστό του βάρος, και τη βρίσκεις. Και βάζεις έντεκα λέξεις στη σειρά, αυτό σου προσφέρει την ανακούφιση ότι κάτι σημαίνει.

Η καθοριστική ταυτότητα των χαρακτήρων σας ποια είναι;

Τρεις ταυτότητες είναι ανάλλαχτες για κάθε άτομο και πολύ καθοριστικές για τη συγκρότηση της προσωπικότητας και του εαυτού.

Είναι η οικογενειακή ταυτότητα, που δεν επιδέχεται αλλαγή, με ότι σημαίνει αυτό, γιατί είναι και το πρώτο «εμείς», δεύτερη είναι ο γενέθλιος τόπος του καθενός. Όπου και να σε ξεβράσει η ζωή, τον κουβαλάς μαζί σου και είναι καθοριστικός γιατί έχεις ζήσει τα θεμελιακά παιδικά χρόνια, έχεις αποκτήσει αίσθηση του ορίζοντα και της γειτονιάς και αυτό γίνεται συναισθηματική πρωτεύουσα όλης σου της ζωής και το τρίτο είναι η μητρική γλώσσα, που επίσης δεν αλλάζει, όσο καλά και να μάθεις αγγλικά, κινέζικα, σουηδικά. Οι πρώτες λέξεις είναι το πάσο σου για την επικοινωνία και με τον εσώτερο εαυτό και με τους άλλους. Οπότε, φτιάχνω έτσι τις ταυτότητες των ηρώων και αυτό με βοηθάει και στη διαπλοκή των χαρακτήρων μεταξύ τους και στην εξέλιξή τους.

Τους οποίους αφήνετε απαράλλαχτους μέχρι το τέλος;

Όταν τελειώσω το βιβλίο, το διαβάζω δυνατά, σαν να θέλω να ακούσει ο καθένας ήρωάς μου καλά, αυτό που τον αφορά. Και στο τέλος φοβάμαι μην ακούσω παράπονα, γιατί ξέρω ότι πρέπει να διορθώσω.

Όταν αρχίζω να δίνω ζωή στον χαρακτήρα συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό, ανακαλύπτω πόσα πράγματα έχω κάνει λάθος, πόσα πράγματα τα έφτιαξα ερήμην του χαρακτήρα, δίνοντάς του έναν τίτλο, μια ταμπέλα. Όταν τελειώσω το βιβλίο, το διαβάζω δυνατά, σαν να θέλω να ακούσει ο καθένας ήρωάς μου καλά, αυτό που τον αφορά. Και στο τέλος φοβάμαι μην ακούσω παράπονα, γιατί ξέρω ότι πρέπει να διορθώσω.

Ακούτε συνήθως παράπονα από τους ήρωές σας;

Έχω μια πετριά, δεν είναι δικογραφία ένα μυθιστόρημα, αλλά προσπαθώ να είμαι δίκαιη με όλους τους χαρακτήρες. Λειτουργώ περισσότερο σαν ληξίαρχος μικρογεγονότων, χρονικογράφος της καθημερινότητάς τους και σαν παλμογράφος της διακύμανσης των αισθημάτων της ζωής τους. Αυτό κάνω.

Γράφετε συνήθως για μικρούς τόπους, εκεί διαδραματίζονται οι ιστορίες σας, σας διευκολύνει ο μικρός τόπος;

Τελικά δεν είναι μικρός ο τόπος. Λέει κάπου η Πηγή Βογιατζή (η κεντρική ηρωίδα στις Χίλιες ανάσες) «ο ουρανός δεν είναι ποτέ στενός». Μπορεί να είναι ένα μικρό νησί ο τόπος, αλλά όταν δώσεις τον χρόνο του, δεν λείπει τίποτα. Μάλιστα εκεί, έχω τη δυνατότητα να είμαι πολύ πιο προσεκτική, δίκαιη και δημιουργική με την έννοια ότι θα επιτρέψω –κάτι που το πιστεύω και για τη ζωή και το θέλω–, να πρωταγωνιστήσουν και οι δεύτεροι χαρακτήρες, που δεν θεωρώ καθόλου ασήμαντους.

Ο μικρός χώρος, το νησί στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία σας, σας δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας;

Στην ανθρώπινη περιπέτεια πιστεύω δεν υπάρχει μικρό και μεγάλο. Ο μικρός τόπος προσφέρεται σαν ανάγλυφο, σαν μικρογραφία κοινωνίας, όπου εκεί είσαι υποχρεωμένος να κοιτάξεις βαθιά, δεν μπορείς να αναλωθείς σε περιγραφές της φύσης.

Έχεις την αίσθηση του ανήκειν κάπου, δεν είσαι ανέστιος και περιφερόμενος και άγνωστος μεταξύ αγνώστων μέσα στη μεγαλούπολη. Πολλές φορές θέλεις και αυτό αλλά πολύ περισσότερες αποζητάς την οικειότητα του γνωστού, να ξέρεις ποιος είναι ποιος, περίπου. Αυτό είναι πολύτιμο επειδή η αντανάκλαση αυτής της γνώσης σε βοηθάει να δεις καλύτερα και πλευρές του εαυτού σου, να κρίνεις και να τον συσχετίσεις καλύτερα με ένα πλαίσιο. Στην ανθρώπινη περιπέτεια πιστεύω δεν υπάρχει μικρό και μεγάλο. Ο μικρός τόπος προσφέρεται σαν ανάγλυφο, σαν μικρογραφία κοινωνίας, όπου εκεί είσαι υποχρεωμένος να κοιτάξεις βαθιά, δεν μπορείς να αναλωθείς σε περιγραφές της φύσης. Ο τόπος υπάρχει γιατί κάποιοι άνθρωποι ζουν εκεί, όσο μικρός και αν είναι ο τόπος, ποτέ δεν είναι ασήμαντος και έτσι το βλέπω εγώ. Και ο πιο μικρός τόπος μπορεί να αποκτήσει οικουμενική διάσταση.

Οι ιστορίες που διαδραματίζονται στον παρόν είναι η πιο επικίνδυνη «κούρσα γραφής»;

Δε διαφωνώ καθόλου. Τα τρία τελευταία μου βιβλία διαδραματίζονται στον παρόντα χρόνο, σε αυτόν της παρατεταμένης περιόδου κρίσης που διανύουμε και δεν ήθελα να το αποφύγω με τίποτα, δεν γίνεται να το αποφύγεις.

Ο λογοτεχνικός χειρισμός αυτής της περιόδου σάς δυσκολεύει;

Εγώ πιστεύω και στην τέχνη εν βρασμώ –πολλές φορές το βλέπουμε στα θέατρα ή στη μουσική– και με τον κίνδυνο να βιαστείς και να κάνεις λάθος, πιστεύω και στην εν καιρώ, όταν πια μπορείς να έχεις μια συνολική και πιο ώριμη ματιά πάνω στα πράγματα. Και το ένα χρειάζεται και το άλλο. Η κρίση είναι παρούσα, δεν έχω πρόθεση να γράψω ένα πολιτικό βιβλίο για τα τεκταινόμενα, εγώ βγάζω τον λογαριασμό της συνέπειας όλων αυτών που συμβαίνουν και στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλω να περιοριστώ σε αυτό. Γιατί πιστεύω ότι κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ασφυκτικές ή ανθηρές, η ανθρώπινη ζωή γυρεύει την, το κατά το δυνατόν, πληρότητά της και με άλλα πράγματα, με τον έρωτα, με τη φιλία, με τα πάντα. Αυτό είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και μπορεί να γίνεται και σαν έκκληση στη ζωή, σαν αντίδοτο στη δυστυχία και την καταστροφή.

Αν σας ζητούσα να μου πείτε τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τα βιβλία σας;

Θα σας έλεγα η επίμονη ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και ειδικά πάνω στην οικογένεια. Στο σπίτι, στη μινιατούρα της ανθρώπινης περιπέτειας. Θα έλεγα ότι και το παρελθόν με τις ιστορίες του πρωταγωνιστούν στα βιβλία μου. Έρχονται από παλιά οι ιστορίες, ειδικά όταν το παρελθόν έχει αδιατύπωτες και ανεπίλυτες ιστορίες και πιέζει το μέλλον. Επίσης και σε σχέση με τη μνήμη, δεν υπάρχουν απόλυτες βεβαιότητες σε κανέναν για τίποτα και αυτό είναι το συναρπαστικό υλικό της ζωής, σε αναμμένα κάρβουνα κάθονται όλοι.

Στις Χίλιες ανάσες εκτός από τους εν ζωή πρωταγωνιστές, πρωταγωνιστούν και δύο νεκροί.

Αυτό το ήθελα γιατί πιστεύω ότι οι νεκροί δεν πάνε χαμένοι. Είτε εκτελεστούν στον τοίχο της Καισαριανής, είτε χαθούν σε ατύχημα, είτε σε αρρώστια ο αγαπημένος νεκρός δεν είναι ένα κεφάλαιο που κλείνει και έσβησε, γιατί προκαλεί απολογισμούς, ανακεφαλαιώσεις και βοηθά στο να ακονίζονται τα συναισθήματα και να ζυγίζονται καλύτερα. Οι νεκροί σε αυτό το μυθιστόρημα «ξεχορταριάζουν τους δρόμους» και παρέχουν την ελευθερία για να πάει η ζωή στα παρακάτω κεφάλαια με το όποιο τίμημα και τις όποιες δυσκολίες. Εγώ θυμάμαι τους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή και αγωνίζομαι να τους θυμάμαι – αλίμονο αν τους ξεχάσω. Μπορεί να νιώθω ξεπερασμένη πολλές φορές, αλλά όταν είμαι βουτηγμένη στο παρόν λέω «Ιωάννα, μεταβολή, γύρνα και κοίτα προς τα πίσω». Θέλω να δω, καλώς έχουν ξεχαστεί κάποια πράγματα; Τα έφαγε η σκόνη του χρόνου δίκαια; Ή υπάρχουν πράγματα που αξίζει να μη λησμονηθούν γιατί έχουν να μας πουν πράγματα ακόμη και δεν έχουν εκμετρίσει νοερά τον βίο και τη σημασία τους; Δεν είναι νοσταλγικές ανάγκες αυτές, το παρελθόν είναι ανεπίστρεπτο.

Μοιράζετε διάφορα στοιχεία του χαρακτήρα σας στις ηρωίδες, αλλά ποια αγαπάτε;

Και σε ζωντανούς και σε νεκρούς τα μοιράζω, αλλά αφού με ρωτάτε για το Χίλιες ανάσες θα ήθελα να ήμουνα η Πέπη, που είναι και πληγωμένη και δοτική και φρουρός σε αυτό τον εγκαταλελειμμένο οικισμό, που αγαπά όλους τους ηθοποιούς του κόσμου, αυτή είναι μέσα στην καρδιά μου, αλλά αισθάνομαι ότι οι ηρωίδες μου έχουν κάτι η μία από την άλλη, κολυμπά η μια μέσα στην άλλη. Όταν ξεκινάς να φτιάξεις ένα χαρακτήρα μοιραία χρησιμοποιείς πρώτη ύλη από τον εαυτό σου, είτε για άντρα πρόκειται, είτε για γυναίκα, είτε για Έλληνα ή ξένο, είναι οι σκέψεις σου για την ανθρώπινη ύπαρξη, είναι υλικό δικό σου. Μετά, έρχεται η ώρα να τους απελευθερώσεις και πάνε παρακάτω μόνοι τους.

Θα σας ρωτήσω και για την προτίμηση που έχετε στους αναγνώστες, ποιον αναγνώστη θέλετε;

Θέλω τον προσεκτικό αναγνώστη, να μη του διαφύγουν κάποιες φράσεις και εικόνες που κάτι σημαίνουν. Το τροχάδην της αφήγησης, η ανάγκη να δούμε τι συμβαίνει στο τέλος, ποιος παντρεύτηκε, ποιος χώρισε δεν είναι κάτι που επιθυμώ και με γοητεύει. Έχει σημασία η πλοκή που εδώ, στις Χίλιες Ανάσες, δεν είναι πολύκροτη, ούτε οι χαρακτήρες είναι επιδραστικοί στην κοινωνία, είναι συνηθισμένοι, ήθελα τη χαμηλή κλίμακα, την πιάτσα της ζωής, το τετριμμένο και συνηθισμένο.

Ξέρετε ότι πουλάτε, ότι είσαστε μια συγγραφέας αγαπητή, η επιτυχία σας δεσμεύει με ένα τρόπο; Ας πούμε, έχετε αγωνία όταν παραδίδετε στον εκδότη σας;

Περισσότερο με τον εαυτό μου τρώγομαι, πολλές μετωπικές συγκρούσεις μέσα στο κεφάλι μου. Αν πραγματικά αξίζω, αν έχω να πω κάτι που να σημαίνει και περιμένω την ετυμηγορία των δικών μου ανθρώπων. Η αγωνία είναι αν αξίζω να βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι.

Είμαι τυχερή που πουλάω αλλά δεν με απασχολεί αν θα πουλήσει, παρά το γεγονός ότι δεν είναι κακό να πουλάει ένα βιβλίο. Περισσότερο με τον εαυτό μου τρώγομαι, πολλές μετωπικές συγκρούσεις μέσα στο κεφάλι μου. Αν πραγματικά αξίζω, αν έχω να πω κάτι που να σημαίνει και περιμένω την ετυμηγορία των δικών μου ανθρώπων. Η αγωνία είναι αν αξίζω να βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι, δεν έχω τρομερή αυτοεκτίμηση και τελικά δεν είχα και ποτέ τελικά, είμαι ενοχική και όταν παραδίδω έχω την αγωνία αν θα υπάρχει επόμενο. Όταν παραδίδω το βιβλίο στον εκδότη πάντα έχω την αίσθηση ότι μου έχουν διαφύγει πράγματα. Αυτό σε κινητοποιεί, τα χρωστούμενα από προηγούμενα βιβλία για να μπεις στην περιπέτεια ενός επόμενου, έχοντας την ελπίδα ότι θα έχεις μεγαλύτερη τόλμη, καλύτερο οπλισμό. Βιβλίο με βιβλίο το επιθυμείς αυτό. Πάντα βάζεις ένα δύσκολο στοίχημα με τον εαυτό σου.

Αν θα έχετε έμπνευση ή ανταπόκριση;

Έμπνευση, αν θα έχω τα κότσια, αν μπορώ να σπάσω τα μούτρα μου, δεν θέλω την ασφάλεια να κάνω κάτι που να «περνάει». Είναι σπουδαίο να έχεις την έγκριση και την επιδοκιμασία των ομοτέχνων σου αλλά ο δημόσιος στίβος του καλλιτέχνη, και συνεπώς και του συγγραφέα, είναι ο τυχαίος αναγνώστης, ο άγνωστος. Εκεί θα περπατήσει το βιβλίο και θα κάνει σπινθήρα.

Ας πούμε ποιο είναι το τελευταίο σας στοίχημα;

Αν μπορώ με πολύ συνηθισμένο υλικό, με μια πλοκή που δεν έχει τεράστιες δραματικές κορυφώσεις, που είναι το τετριμμένο της πεζότητας και της καθημερινότητας, να πω μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

Διαβάστε περισσότερα...

Αποφυλακίστε Πάραυτα την Καθαρίστρια. Του Γιάννη Περάκη

Αποφυλακίστε Πάραυτα την Καθαρίστρια

Το κοινωνικό πρόβλημα

Η έρευνα για πλαστά ή παραποιημένα πτυχία και πιστοποιητικά στο Δημόσιο, που ξεκίνησε το 2015, έφερε στο «φως» δεκάδες υποθέσεις παράνομων διορισμών στο Δημόσιο. Φυσικά, και όπως διαφαίνεται μέσω της συγκεκριμένης υπόθεσης, δεν είναι όλες οι ίδιες. Κατά τη διάρκεια των ελέγχων έχουν αποκαλυφθεί γιατροί με πτυχία «μαϊμού» ή ανύπαρκτα μεταπτυχιακά αστυνομικοί με παραποιημένα ή και πλαστά απολυτήρια λυκείου αλλά και 158 υποθέσεις πλαστών απολυτηρίων δημοτικού. 

Από τους 156 υπαλλήλους που τέθηκαν εκτός Δημοσίου το 2015, οι 65 εργάζονταν σε ΟΤΑ οι 28 στο υπουργείο Υγείας και οι 25 στο υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Το 2016 απολύθηκαν 115 δημόσιοι υπάλληλοι λόγω πλαστών πιστοποιητικών και πάλι στην πλειονότητα τους από τους ΟΤΑ και το υπουργείο Εσωτερικών. 

Την επόμενη χρονιά, 62 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν για τον ίδιο λόγο ενώ φέτος, έως και τον Οκτώβριο, την πόρτα της εξόδου πέρασαν 36 δημόσιοι υπάλληλοι, οκτώ εκ των οποίων εργάζονταν στο υπουργείο Παιδείας με πλαστά πιστοποιητικά. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Σώματος Ελεγκτών Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔΔ) από το 2014 μέχρι και τον Οκτώβριο του 2018, εντοπίστηκαν συνολικά 1.737 πλαστοί τίτλοι οδηγώντας σε ισάριθμες οριστικές απολύσεις. 

Οι πλαστογραφημένοι τίτλοι είναι στην πλειονότητά τους πτυχία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (849), πτυχία πανεπιστημίου (461) αλλά και απολυτήρια δημοτικού (158). Η πλειονότητα των υπαλλήλων εργαζόταν σε φορείς του υπουργείου Υγείας (449), σε Δήμους (144) και ΔΕΚΟ (135). Υπό διερεύνηση με «σοβαρές ενδείξεις πλαστότητας» βρίσκονται ακόμα 2.002 υποθέσεις.

Εχει ξεφύγει του ελέγχου η κατάσταση στην Ελληνική δικαιοσύνη. Με τις απανωτές εξοντωτικές αποφάσεις της σε οικονομικά αδύναμους απο την μια πλευρά και τις ποινές-χάδι απο την άλλη στους επώνυμους και οικονομικά ισχυρούς ή ακόμη στά «δικά» τους παιδιά.

Η δικαιοσύνη είναι Τυφλή ή Αλλήθωρη

  • Προ διμήνου αθωώθηκε μια δικαστική υπάλληλος στην Κρήτη που είχε κάνει περίπου το ίδιο
  • Σε δεκαετή κάθειρξη με αναστολή σε αστυνομικό που πλαστογράφησε απολυτήριο Λυκείου για να μπει στο Σώμα.
  • Η απόφαση καταδίκης σε 10 έτη φυλάκισης σε 53χρονη καθαρίστρια, η οποία βρίσκεται ήδη στις φυλακές Θήβας και εκτίει την ποινή που της επιβλήθηκε.

Σε ορφανοτροφείο μεγάλωσε η καθαρίστρια που της «έριξαν» 10 χρόνια. Ηταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας και οι δικοί της δεν μπορούσαν να την θρέψουν. Βρέθηκε στο Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο για να έχει ένα κρεβάτι, ενα πιάτο φαϊ και να πηγαίνει και πότε πότε στο σχολείο. Μετά την ξαναπήραν οι δικοί της κοντά τους, αλλά και πάλι δεν την φρόντισαν στην Ε Δημοτικού τη σταμάτησαν απο το σχολείο. Και άρχισε να δουλεύει απο μικρή.

Παντρεύτηκε, αλλά ο σύζυγός της  έμπλεξε με ναρκωτικά και με αρρώστιες και τώρα πλέον έχει 67% αναπηρία. Τα δυο παιδιά που απέκτησαν, έπρεπε να τα φροντίσει εκείνη, όπως να φροντίσει και τον τοξικομανή άντρα της. Και με ό,τι περίσσευε να φροντίσει και τον εαυτό της. Δούλευε σε σπιτια και καταστήματα αλλά η δουλειά στον παιδικό σταθμό του δήμου ήταν σπουδαία υποθεση: ήταν το σταθερό εισόδημα της οικογένειας.

Οι λεπτομέρειες της ζωής της καθαρίστριας σε εξοργίζουν για την απόφαση του δικαστηρίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά ο πρωθυπουργός θα πρέπει επιτέλους σταματήσουν να παίζουν πολιτικά παριστάνοντας τις «διχασμένες προσωπικότητες» (Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει πως η απόφαση αυτή προσβάλλει το κοινό περί δικαίου αίσθημα) μαζί μη την ηγεσία της δικαιοσύνης να αποφυλακίσουν τώρα την καθαρίστρια. Τα νομικίστικα τερτίπια τα γνωρίζουν πολύ καλά.

Να θυμίσουμε το κάτωθι γεγονός και στους δύο:

Το δικαστήριο της Μυτιλήνης, επικαλούμενο το άρθρο 4411/16 «για αποσυμφόρηση των δικαστηρίων», προχώρησε σε παραγραφή του ποινικού αδικήματος που εκδικάστηκε η υπόθεση του 49χρονου αδελφού του πρωθυπουργού, πολιτικού μηχανικού Δ. Τσίπρα, ο οποίος ήταν κατηγορούμενος για χρήση πλαστογραφημένου εγγράφου. Το ποινικό αδίκημα τελικά παραγράφηκε, αφού ο εισαγγελέας της έδρας πρότεινε και το δικαστικό σώμα δέχθηκε ότι λόγω του μικρού ποσού που όφειλε ο Δημήτρης Τσίπρας και το οποίο στη συνέχεια πλήρωσε, το κατηγορητήριο έπρεπε να αλλάξει και από «χρήση πλαστού εγγράφου», να τροποποιηθεί σε «χρήση πλαστού πιστοποιητικού», αφού το συγκεκριμένο έγγραφο ήταν και φωτοτυπία. Ο κ. Δ. Τσίπρας σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε χρησιμοποιήσει πλαστογραφημένο έγγραφο για ασφαλιστική ενημερότητα, προκειμένου να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για την ανάληψη έργου ενώ, σύμφωνα πάντα με το κατηγορητήριο, όφειλε ασφαλιστικές εισφορές περίπου 2.000 ευρώ.

Εάν τολμήσουν να αρθρώσουν λέξη η Ν.Δ. ή οποιοσδήποτε άλλος, για επέμβαση στην δικαιοσύνη και άλλες τετριμμένες αερολογίες θα λάβουν την πρέπουσα απάντηση.

Πιστεύω πως η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή του ψωμιού (Γ. Ρίτσος)

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

Διαβάστε περισσότερα...

Το Πολυτεχνείο ως η «έκπληξη» που επιφυλάσσει η πανουργία της ιστορίας στους απαισιόδοξους.Της Νάντιας Βαλαβάνη

Το Πολυτεχνείο ως η «έκπληξη» που επιφυλάσσει η πανουργία της ιστορίας στους απαισιόδοξους

της Νάντιας Βαλαβάνη

Όταν ξέσπασαν τα γεγονότα ήμουν πρωτοετής. Τότε δίναμε Εισαγωγικές τον Σεπτέμβρη και οι σχολές άνοιγαν το Νοέμβρη. Θυμάμαι τι σοκ δοκίμασα όταν στις 12 Σεπτεμβρίου 1973, πηγαίνοντας για να δώσω Έκθεση, διάβασα στους κεντρικούς τίτλους των εφημερίδων για το πραξικόπημα στη Χιλή και τη δολοφονία του Αλιέντε.

                                      1973: Πριν το Πολυτεχνείο

Είχα τελειώσει το γυμνάσιο το 1972 και βρέθηκα να δίνω Εισαγωγικές για πρώτη φορά ένα χρόνο αργότερα με «εντολή» ΚΝΕ: Αρχές Ιανουαρίου 1973 είχα γυρίσει από την Αγγλία μετά από ένα εξάμηνο, παρατώντας τις σπουδές μου με στόχο να οργανωθώ στην Ελλάδα – έχοντας όμως γευτεί προηγουμένως στο Λονδίνο μια πολιτιστική έκρηξη και δυο τεράστιες διαδηλώσεις, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και για τερματισμό της διοικητικής κράτησης χωρίς κατηγορίες (Internment) στη Βόρεια Ιρλανδία. Τέλος Γενάρη η Τασία Σταματοπούλου, φοιτήτρια της Παντείου, μου πρότεινε να γίνω μέλος της Αντι-ΕΦΕΕ. Τους επόμενους μήνες έγινα μέλος του ΠΑΜ Νέων και την ΚΝΕ.

Είχα επιστρέψει εγκαίρως: Η περίοδος αυτή ήταν ένα μεγάλο σχολειό παράνομης, αλλά και ανοιχτής μαζικής πάλης σε εξαιρετικά συμπυκνωμένο πολιτικό-αγωνιστικό χρόνο. Συμμετείχα κατευθείαν στις παράνομες διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, που διαλύονταν με συλλήψεις, και σχεδόν σε κάθε συνέλευση στα σκαλάκια της Νομικής και στο προαύλιο του Πολυτεχνείου. Δήλωσα «σπουδάστρια στις Σχολές Σταυράκου» για να γίνω μέλος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών, όπου προέδρευε η Ιωάννα Καρυστιάνη συντονίζοντας όλο το δίκτυο των Τοπικών Σπουδαστικών Συλλόγων, πραγματική «πασιονάρια» του «στρατηγείου» κατάστρωσης των σχεδίων για το μαζικό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (ρόλο που έπαιζαν αυτοί οι Σύλλογοι). Ωστόσο, για ν’ αποχωρήσεις απ’ οποιοδήποτε τέτοιο γεγονός έπρεπε να γλυτώσεις απ’ το ξύλο και τις συλλήψεις παρακρατικών κι ασφαλιτών που καραδοκούσαν στο δρόμο. Όταν στρατεύτηκαν οι «συνδικαλιστές», βρέθηκα ως δήθεν φοιτήτρια Νομικής και μέλος της Επιτροπής Αγώνα να μαζεύω από τα δικηγορικά γραφεία με την ψυχή στο στόμα υπογραφές για την επιστροφή τους. Συμμετείχα στις δυο καταλήψεις της Νομικής και όταν η αστυνομία μπούκαρε στη δεύτερη, εγκλωβίστηκα ανάμεσα στη μεγάλη ομάδα κοριτσιών στην ταράτσα: Προκειμένου να φτάσουμε στο κεφαλόσκαλο, μας ανάγκασαν να τρέξουμε σκυφτές ανάμεσα σε δυο σειρές αστυνομικών που βάραγαν με κλομπ. Με τη βοήθεια ενός άγνωστου φοιτητή της Ιατρικής βρέθηκα με σπασμένο κεφάλι στο «Ρυθμιστικό», όπου η μοναδική ερώτηση του γιατρού πριν τα ράμματα ήταν: «Σιδερένιο ή ξύλινο κλομπ;». Ολόγυρα οι ασφαλίτες συλλάμβαναν τραυματίες σε κατάσταση αμόκ, καθώς είχαν μεταφερθεί συνάδελφοι τους τραυματισμένοι από οικοδόμους στην Ομόνοια.

Αυτό ήταν και το πρόβλημα μου: Αν ήσουν φοιτητής χωρίς φάκελο και σε έπιαναν σε οποιοδήποτε τέτοιο γεγονός, μπορούσες να πείσεις ότι είσαι πολιτικά «άσχετος» και να τη γλυτώσεις - στη χειρότερη περίπτωση, μ’ ένα χέρι «προειδοποιητικό» ξύλο. Αν δεν ήσουν φοιτητής, όμως, ήταν σαν να είχες στο μέτωπο σου γραμμένη τη λέξη «οργανωμένος». Έτσι η καθοδήγηση μου έβαλε καθήκον να μπω σε σχολή – και το καλοκαίρι βρεθήκαμε να διαβάζουμε μαζί, χωρίς φροντιστήρια, εγώ και ο δεύτερος απ’ την τριμελή μας οργάνωση της ΚΝΕ, ο Αρκάδης Μανουσάκης, που είχε μόλις τελειώσει το γυμνάσιο. Ο Αρκάδης πέρασε στο Φυσικό Αθηνών κι εγώ στο Οικονομικό Τμήμα της ΑΣΟΕΕ. Την ίδια περίοδο κάναμε δουλειά για το ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα, στην οποία διέπρεψε ο τρίτος του πυρήνα μας: Ο Στέλιος Ορφανός, επίσης Ηρακλειώτης κι ένα χρόνο μεγαλύτερος, δευτεροετής στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, μαζί με τον φοιτητή της Γεωπονικής Κώστα Καμπιτάκη έκαναν τέτοια φασαρία έξω απ’ το εκλογικό τμήμα, ώστε να χρειαστεί να τους φυγαδεύσει απ’ την ΕΣΑ ολόκληρο το χωριό περνώντας τους σπίτι-σπίτι, ενώ το βράδυ οι Βούτες αναδείχθηκαν στο μοναδικό(;) χωριό στην Ελλάδα που έβγαλε επίσημα ΟΧΙ!

             Ένα συλλογικά και ατομικά «βιωμένο» Πολυτεχνείο

Χωρίς τα προηγούμενα – και την άρση του στρατιωτικού νόμου στην προσπάθεια της χούντας «να φορέσει πολιτικά» – δε θα υπήρχε Πολυτεχνείο. Χωρίς το Πολυτεχνείο, δύσκολα θα τινάζονταν στον αέρα τα σχέδια «πολιτικοποίησης» της χούντας, που προχωρούσαν με συνέργεια μεγάλου μέρους του «παραδοσιακού» πολιτικού κόσμου, αλλά και του παράνομου ΚΚΕες, που ακολουθούσε Realpolitik «προσαρμογής». Χωρίς Πολυτεχνείο, οι εξελίξεις θα ήταν πιθανότατα ανάλογες με τη Χιλή: Η «υπό επίβλεψη πορεία προς τη δημοκρατία» μέσω «πολιτικοποίησης» της χούντας του Πινοσέτ είχε ως αποτέλεσμα να κυριαρχεί σήμερα η λήθη. Η πλειοψηφία των νεώτερων ανθρώπων δεν έχουν ιδέα για την εποποιία της λαϊκομετωπικής UnidadPopularκαι το αιματοβαμμένο πραξικόπημα για την ανατροπή της. Στην Ελλάδα, αντίθετα, παρ’ όλα τα προβλήματα μας κι ενώ μας χωρίζει απ’ το Πολυτεχνείο η ίδια χρονική απόσταση με το στρατιωτικοφασιστικό  πραξικόπημα στη Χιλή, χτυπάει ακόμα το ρολόι μιας μνήμης συλλογικής: Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν κάτι ουσιαστικό για τη χούντα, το ρόλο των Αμερικάνων και την αξία του αγώνα, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης. Χάρη στο γιορτασμό του Πολυτεχνείου μέσα στα σχολεία και στον μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά «θεσμό» μιας - αδιάλειπτα επί 43 χρόνια και σε κάθε πόλη - διαδήλωσης μνήμης μιας λαϊκής εξέγερσης, που στην Αθήνα καταλήγει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία.

Όπως είναι γνωστό, στις μαζικές συνελεύσεις σχολών Τετάρτη βράδυ οι δυο μεγαλύτερες παράνομες οργανώσεις, ΚΝΕ/Αντι-ΕΦΕΕ και «Ρήγας», υποστηρίξαμε την ίδια «γραμμή», από άλλη σκοπιά ο καθένας: Να μη μείνουμε, γιατί θα εξελιχθεί σε μετωπική σύγκρουση, για την οποία λαός και κίνημα δεν έχουν ακόμα πιθανότητες νίκης. Όλες οι άλλες φοιτητικές αντιδικτατορικές οργανώσεις και προπαντός το «αυθόρμητο» κίνημα ήθελαν κατάληψη. Η αλήθεια είναι ότι δώσαμε με κρύα καρδιά μια χαμένη μάχη: Υπήρχε ήδη η αίσθηση ότι τα γεγονότα ξεπερνούσαν όχι μόνο το κεντρικό αίτημα πάλης όλης αυτής της περιόδου για ελεύθερες φοιτητικές εκλογές, αλλά και το δικό μας μέτρο ανάλυσης της κατάστασης και των διαθέσεων του κόσμου. Αυτό μετέφερα και στον καθοδηγητή μου Αντώνη Οικονόμου, που τον συνάντησα πολύ ανήσυχο την επόμενη μέρα, Πέμπτη πρωί, στο μοναδικό δίωρο που έλειψα απ’ το Πολυτεχνείο. Απ’ τον Αντώνη, που τον ήξερα με ψευδώνυμο, έμαθα ότι θα με συναντήσει στο προαύλιο «κάποιος γνωστός μου» για να μας εφοδιάσει με προκηρύξεις της Αντι-ΕΦΕΕ και της ΚΝΕ. Και μου ζήτησε κάτι που ακόμα τώρα με συγκινεί όταν το θυμάμαι, ν’ αγοράσω μερικές κονσέρβες γάλα και κρέας για την Καρυστιάνη και άλλους, που είχαν απολυθεί πρόσφατα απ’ την ΕΣΑ. Σωστή, αλλά παντελώς ανεφάρμοστη αποδείχτηκε και η κατεύθυνση για «συγκροτημένη απαγκίστρωση με διαδηλώσεις» το απόγευμα της Πέμπτης. Από τη στιγμή που είχε κριθεί το θέμα της παραμονής, ο μόνος τρόπος για να «νικήσει» το Πολυτεχνείο ήταν να οργανωθεί η κατάληψη ως «συλλογικός οργανωτής και καθοδηγητής», με κρίσιμο το ρόλο του ραδιοσταθμού - και να «κρατήσει» μέχρι το πικρό τέλος. Σε αυτή την κατεύθυνση τα δώσαμε όλα.

Ως «γνωστός μου», παραδίδοντας μου μια σακούλα γεμάτη πακέτα προκηρύξεων, εμφανίστηκε ο Θανάσης Σκαμνάκης, δημοσιογράφος στα «ΝΕΑ», «ύποπτος» για οργανωμένος. Μέχρι τη στιγμή όμως που τον βρήκα να με περιμένει έξω απ’ τις Φυλακές Κορυδαλλού κατά την αποφυλάκιση μου μετά την κατάρρευση της χούντας, έχοντας ο ίδιος μόλις βγει μέσα από πολύμηνη παρανομία, δεν είχα την παραμικρή υποψία ότι ήταν μέλος του Γραφείου Σπουδάζουσας και καθοδηγητής του καθοδηγητή μου! Οι προκηρύξεις αποτέλεσαν πολιτικά ένα πρόβλημα: Παρόλο που πέρασα το μεγαλύτερο μέρος τους στον Αρκάδη και στον Στέλιο για να τις μοιράσουν παραπέρα στο 20μελές κλιμάκιο της Αντι-ΕΦΕΕ που «κρατούσαμε», αυτές που είχα κρατήσει η ίδια έμειναν να «καίνε» τις τσέπες μου μέχρι τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες της Παρασκευής: Εκτυπωμένες πριν την κατάληψη, το βασικό τους σύνθημα ήταν «Ελεύθερες φοιτητικές εκλογές» σ’ ένα πολιτικό τοπίο που έβαζε ζητήματα για την τύχη της χώρας, για δημοκρατία κι ανεξαρτησία, ΝΑΤΟ κι Αμερικάνους. Τις ξεφορτώθηκα τελικά στο περιστύλιο της Σχολής Καλών Τεχνών όταν τα τανκς ζώσανε το Πολυτεχνείο προκειμένου να μην τις βρουν πάνω μου.

Σε διάφορες συλλογικές εκδόσεις, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές συζητήσεις έχω αναφερθεί στη μια ή την άλλη πτυχή της θαυμαστής οργάνωσης της κοινωνικής ζωής μέσα μέχρι τη συνταγμένη έξοδο μας από το Πολυτεχνείο, όπως και γι’ αυτό που βίωσα ως ένα συμβάν ανεπανάληπτο: Το μαζικό ηρωισμό στη διπλή αλυσίδα των μικρών μαθητών, που επί ένα δίωρο το απόγευμα της Παρασκευής κρατούσαν ανοιχτό ένα διάδρομο από το ιατρείο μέχρι την κεντρική πόρτα για να μεταφέρει η ομάδα της περιφρούρησης τους χτυπημένους από τους ελεύθερους σκοπευτές στους γύρω απ’ το Πολυτεχνείο δρόμους – τραγουδώντας αδιάλειπτα! Έχω αναφερθεί επίσης στην αίσθηση μας ως έγκλειστων μέσα στα χημικά και τις φωτιές στο προαύλιο την ώρα που οι νέοι εργαζόμενοι κατέβαιναν από τις συνοικίες στο κέντρο μετατρέποντας μια φοιτητική σε λαϊκή εξέγερση.

                          Να μιλάς δημόσια, αλλά να μην εκλέγεσαι

Υπάρχει ωστόσο μια απ’ τις πιο οδυνηρές εμπειρίες της ζωής μου, για την οποία δεν έχω γράψει ποτέ: Όταν στη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ μες στο Πολυτεχνείο, με πάνω από 1.000 φοιτητές παρόντες, με πρότειναν ως ένα απ’ τα δυο μέλη για τη ΣΕ του Πολυτεχνείου που εξέλεγε κάθε σχολή (ο άλλος ήταν ο Στέλιος Παππάς του «Ρήγα», πρόσφατα αποφυλακισμένος) - κι εγώ αρνήθηκα.

Αυτό δύσκολα γίνεται κατανοητό σήμερα. Ωστόσο, η μικροσκοπική οργάνωση της ΚΝΕ, που ήμουν Γραμματέας, και το κλιμάκιο της Αντι-ΕΦΕΕ που κρατούσαμε, οικοδομημένα από την άνοιξη 1973, ήταν μια οργάνωση «εφεδρική». Αυτό σήμαινε ότι δεν κάλυπτε κάποια συγκεκριμένη σχολή, συνοικία ή κλάδο, αλλά ασχολούνταν με τα γενικά καθήκοντα σε όποιους χώρους είχαν πρόσβαση τα μέλη της (μαζικό κίνημα, προκηρύξεις, στρατολογία, οικονομική δουλειά, σπίτια για παρανόμους κλπ) περιμένοντας ν’ αντικαταστήσει κάποια οργάνωση «χτυπημένη» απ΄ την Ασφάλεια. Μόλις το Σεπτέμβρη, μας ζητήθηκε να οικοδομήσουμε ξανά την ΚΝΕ στους Τοπικούς Φοιτητικούς Συλλόγους χωρίς κανένα από τα προηγούμενα μέλη της, καθώς όλα τα «μαζικά στελέχη» της είχαν πιαστεί ή ήταν στην παρανομία και δεν ήταν σίγουρο ποιοι ακόμα είχαν γίνει γνωστοί από τους υπόλοιπους. Η κατεύθυνση για όλους μας παρέμεινε: Συμμετέχουμε στο μαζικό κίνημα χωρίς να βγαίνουμε μπροστά, χωρίς να παίρνουμε το λόγο. Όταν το Νοέμβριο όμως μπήκα στην ΑΣΟΕΕ, οι οδηγίες προσωπικά για μένα άλλαξαν: Η τότε ΑΣΟΕΕ ήταν σχολή κυρίως εργαζομένων, με αποτέλεσμα όσοι στρατολογούνταν να στέλνονται εκτός και η Σχολή να είναι η μοναδική χωρίς οργάνωση στην Αθήνα. Στο εξής, θα έπρεπε να μιλώ στις συνελεύσεις -χωρίς ωστόσο να εκλέγομαι σε οποιοδήποτε όργανο.

Το έκανα για πρώτη φορά στη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ ελάχιστες μέρες πριν το Πολυτεχνείο. Με την πρώτη δημόσιαεμφάνιση, ωστόσο, τιναζόταν στον αέρα η «περιφρούρηση». Επιπλέον, όπως είχα ήδη διαπιστώσει με κατάπληξη, όποιος μιλούσε δημόσια – και ήταν πολύ λίγοι αυτοί -, εκλεγόταν. Στην πρώτη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ είχα μιλήσει για τα πάντα, όταν όμως προς έκπληξη μου με πρότειναν στα 5-6 μέλη της Επιτροπής Αγώνα της Σχολής, αρνήθηκα με τη δικαιολογία ότι είμαι πρωτοετής και δεν ξέρω ακόμα τα προβλήματα… Αυτή η «ακροβατική» οδηγία ερχόταν, ταυτόχρονα, κόντρα σε όλη τη λογική της Σπουδάζουσας, που σε κάθε οργάνωση «κρατούσε» χωριστά τα «μαζικά στελέχη» από τους υπόλοιπους, τους «περιφρουρημένους». Στη συνέλευση της ΑΣΟΕΕ στο Πολυτεχνείο, πολύ μαζικότερη απ’ αυτή της Σχολής, αιφνιδιάστηκα: Δεν περίμενα με τίποτα να με προτείνουν ως μία από τους δυο, καθώς στη συνέλευση συμμετείχαν μεγαλύτεροι φοιτητές καταδικασμένοι για κινητοποιήσεις της Σχολής και αρκετοί πρόσφατα αποφυλακισμένοι. Εγώ ήμουν φοιτήτρια δεκαπέντε ημερών και παντελώς άγνωστη. Ωστόσο, αφού είχαμε κονταροκτυπηθεί διάφοροι με πολύ πάθος για την πολιτική διέξοδο, με πρότειναν – και χρειάστηκε πάλι ν’ αρνηθώ. Δε θυμάμαι τι ακριβώς δικαιολογία βρήκα, με καίει ακόμα τώρα όμως η θύμηση της ντροπής μου: Ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ήταν σαν ν’ «άδειαζα» ό,τι είχα προηγουμένως υποστηρίξει. Πώς να μη σκεφτούν πως όλα αυτά δεν ήταν παρά λόγια, όταν την στιγμή της κρίσιμης «δέσμευσης» τραβούσα το κεφάλι απ’ τον τορβά;

Το περίεργο είναι ότι μεταγενέστερα κυριάρχησε η εντύπωση ότι υπήρξα μέλος της ΣΕ του Πολυτεχνείου. Μέχρι σήμερα ακόμα σε μαθητικές εκδηλώσεις με προσφωνούν έτσι - κι εγώ αναγκάζομαι να διαψεύδω και να επιχειρώ να εξηγήσω τ’ ανεξήγητα…

             «Η Γενιά του Πολυτεχνείου. Αυτή η εθνική, ηθική φρίκη»

Σε λίγους αγωνιστές στη σύγχρονη ιστορία έχουν αποδοθεί τα εύσημα που συγκέντρωσε η «γενιά του Πολυτεχνείου» (που δεν αποτέλεσε «γενιά», 100.000 ήταν οι άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους πανελλαδικά το βράδυ της Παρασκευής). Και λίγοι, μετά την εξάντληση του αφηγήματος περί «κατσαπλιάδων» και «κομμουνιστοσυμμοριτών» του ανώμαλου μετεμφυλιοπολεμικού καθεστώτος, δέχτηκαν τέτοιας έντασης επιθέσεις.

Μέχρι τέλος του 20ου αιώνα ο πανελλαδικός γιορτασμός με εμβληματική την πορεία στην Πρεσβεία στην Αθήνα, βρισκόταν στο στόχαστρο ενός μετώπου εστέτ της διανόησης, που «αισθητικοποιώντας» την πολιτική πάλη απεύθυνε τις γνωστές περιφρονητικές αποστροφές για «τσίκνες» και «πανηγυράκια». Η πορεία ωστόσο απόδειξε διαχρονικά ότι όποτε συνδέεται αποτελεσματικά με τα τρέχοντα κεντρικότερα ζητήματα πάλης, γίνεται και πάλι ποτάμι.

Δεκαετίες μετά η «Χρυσή Αυγή» ανέλαβε ν’ αναβιώσει τους ισχυρισμούς παλιότερων νοσταλγών της χούντας περί «παραμυθιού για νεκρούς στο Πολυτεχνείο». Είχε βεβαίως προηγηθεί η έκθεση του ΕΚΚΕ που ταυτοποιεί όλους τους γνωστούς νεκρούς - για όποιον μπαίνει στον κόπο να την αναζητήσει στο διαδίκτυο.

Πριν και κατά τη διάρκεια της μνημονιακής εποχής «έπαιξε» το παραμύθι περί «ανταλλαξιμότητας των αγώνων» της γενιάς με πολιτικές καριέρες. Από την προηγούμενη δεκαετία «παίζει» η «γενιά στην εξουσία» ως συνώνυμο της «λαμογιάς». Λες και 100.000 άνθρωποι ταυτίζονται με μερικές δεκάδες ονόματα σε πελατειακούς μηχανισμούς και pay-roll της ολιγαρχίας. Όσοι είδαν τα «Κορίτσια της βροχής» της Αλίντας Δημητρίου με 50 ενδεικτικές «πρωταγωνίστριες» από τα μπουντρούμια βασανιστηρίων της Ασφάλειας, οι περισσότερες με πολύχρονες φυλακίσεις – ο «σκληρός πυρήνας» της «γενιάς» - θα διαπίστωσαν ότι ελάχιστα ονόματα τους λένε κάτι…

Στο απώτερο μνημονιακό παρελθόν ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ επίχαιρε για τον «ενταφιασμό των ψευδοαξιών του Πολυτεχνείου» (Βορίδης, «Βήμα», 17.2.2013). Ενώ ο Αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης Βενιζέλος, γενικεύοντας την κυρίαρχη αντίληψη περί της πολιτικής πάλης ως «φαίνεσθαι», μιλούσε στη Βουλή για αγώνες-«θέατρο» και για κείνους που «φαντασιώνονται ότι η πύλη του Πολυτεχνείου είναι ίδια με τα κάγκελα της ΕΡΤ».

Όλα τα ρέστα «παίχτηκαν» ωστόσο από τον Ιούλιο 2015, όταν η πλειοψηφία μιας κυβέρνησης με αρκετά μέλη της «γενιάς» στη σύνθεση και στήριξη της, που είχε εκλεγεί για ν’ αποδεσμεύσει τη χώρα από τα μνημόνια, μετέτρεπε ένα συγκλονιστικό (και συνταγματικά δεσμευτικό) Όχι σε Τρίτο Μνημόνιο σε Ναι, ενώ η διάδοχος της υπέγραφε την «έξοδο» από το μνημονιακό σε ένα «μεταμνημονιακό μνημονιακό» καθεστώς μέχρι το 2060... Εγκαθιδρύοντας ένα νέο, μνημονιακό δικομματισμό με το ίδιο θατσερικό επιχείρημα, ιστορικά «σημαία» της πιο βίαιης νεοφιλελεύθερης ισοπέδωσης της ζωής των εργαζόμενων ανθρώπων: ThereIsNoAlternative – Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος).

Σε αυτές τις συνθήκες «ξεχνιούνται» τα πάντα – ο καπιταλισμός και η ελληνική ολιγαρχία, η νεοφιλελεύθερη μνημονιακή καταλήστευση ανθρώπων και δημόσιου πλούτου, η Τρόικα και η ΕΕ: Η «γενιά» δαιμονοποιείται ως κύρια δύναμη καταστροφής της Ελλάδας, πρακτικά αλλά και από ηθική άποψη. Με τα λόγια της διεισδυτικής, συστημικής Λυσιάνθης: «Η γενιά του Πολυτεχνείου είχε την ευκαιρία ν’ αλλάξει την Ελλάδα. Δεν την άλλαξε… Ο ιστορικός του μέλλοντος θα την προσεγγίσει με αποστροφή. Για τα ιδανικά που ξέχασε, προσπέρασε, καπηλεύτηκε. Η Γενιά του Πολυτεχνείου… Η μοιραία για το εθνικό μέλλον γενιά. Αυτή η εθνική, ηθική φρίκη.» («Υστερόγραφο», 17.11.2017)

Στις σημερινές περιστάσεις, όταν μετά το συλλογικό σοκ του Ιούλη 2015 η πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας εμφανίζεται να έχει χάσει ό,τι είχε κερδίσει ως μαζική κοινωνική συνείδηση τα αμέσως προηγούμενα χρόνια, βιώνοντας και πάλι μια συλλογική τραγωδία ως ατομική, αξίζει ο αναστοχασμός πάνω σε μια απ’ τις πολλές όψεις του Πολυτεχνείου: Ως η έκπληξη που επιφυλάσσει η πανουργία της ιστορίας στους απαισιόδοξους.

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040