Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Η απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ και οι επιπτώσεις της, του Πάτρικ Κόκμπερν

Η απόφαση του Τραμπ για την Ιερουσαλήμ και οι επιπτώσεις της

Του Πάτρικ Κόκμπερν

Η εκ μέρους του αρθρογράφου ορθολογική ανάλυση των γεωπολιτικών και διπλωματικών συνεπειών για τις ΗΠΑ, μετά την  αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, είναι βάσιμη, αλλά  ίσως δεν λαμβάνει υπ’ όψιν όσο θα έπρεπε τη στρατηγική του χάους, η την «πολιτική του τρελού»,  που αποτελεί επιλογή των αμερικανικών κυβερνήσεων και υπηρεσιών τις τελευταίες δεκαετίες, ιδίως σε περιόδους εσωτερικής κρίσης. Είναι  λοιπόν απολύτως λογικό ότι η αναγνώριση μπορεί να δημιουργήσει δυσκολίες στον «αντι-ιρανικό άξονα» που επιδιώκει να διαμορφώσει ο Τραμπ με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, αλλά  η ενθάρρυνση  κινημάτων τύπου Αλ- Κάιντα ή Ισλαμικού Κράτους, με αφορμή το θέμα της Ιερουσαλήμ, μια εξέλιξη που προβλέπει το άρθρο και ουδόλως έχει διαφύγει από τους Αμερικανούς αξιωματούχους, μπορεί να αναδημιουργήσει τη γνωστή χαώδη κατάσταση στην περιοχή που διευκολύνει τους απώτερους σκοπούς των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, όπως έχει δείξει η εμπειρία από τη Λιβύη και τη Συρία.

Ο πρόεδρος Τραμπ και η ισραηλινή κυβέρνηση ασφαλώς προέβλεψαν και αγνόησαν την παλαιστινιακή «ημέρα οργής» και τις διαδηλώσεις σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο μετά την αναγνώριση από την Ουάσιγκτον της Ιερουσαλήμ ως  πρωτεύουσας του Ισραήλ και τη δήλωση για μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας σ’ αυτήν. Υποθέτουν ότι αυτές θα είναι για την τιμή των όπλων, επειδή  σύμμαχοι των ΗΠΑ όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος θα ικανοποιηθούν με τυπικές διαμαρτυρίες και επειδή οι Παλαιστίνιοι είναι πολύ αδύναμοι για να κάνουν οτιδήποτε άλλον πέραν του να διαμαρτύρονται χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι πιθανόν  οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να πέσουν έξω στους υπολογισμούς τους: όταν ζούσα στην Ιερουσαλήμ διαπίστωσα ότι πολλά δραματικά γεγονότα στο Ισραήλ , όπως πυροβολισμοί και βομβιστικές ενέργειες, είχαν μικρότερο αντίκτυπο από όσο περίμενε ο έξω κόσμος. Αλλά οτιδήποτε είχε να κάνει με την Ιερουσαλήμ και πάνω απ’ όλα με τους ιερούς μουσουλμανικούς τόπους είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από όσο μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Μια άμεση συνέπεια της ενέργειας του Τραμπ είναι ότι οι ΗΠΑ γίνονται πιο αδύναμες, επειδή πήραν μια πρωτοβουλία που αποδοκιμάζει όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Μια υπερδύναμη στο ύψιστο σημείο της ακμής της θα μπορούσε να προχωρήσει σ’ ένα τέτοιο διάβημα, αλλά όχι οι πολιτικά διαιρεμένες ΗΠΑ, η επιρροή των οποίων  μειώνεται ήδη λόγω των αποτυχιών στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Η ενέργεια αυτή έρχεται τόσο φανερά σε αντίθεση με τα συμφέροντα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που θα μπορούσε  να πείσει ακόμη περισσότερο τους υπόλοιπους ηγέτες του κόσμου ότι  ο Τραμπ είναι μη ανεκτός σύμμαχος. 

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ θα μπορούσε να έχει κι άλλες επικίνδυνες συνέπειες. Υπάρχει ο μύθος ότι η σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων δεν ενδιέφερε τον Οσάμα μπιν-Λάντεν ούτε έπαιξε ρόλο στην εμφάνιση της Αλ-Κάιντα. Στην πραγματικότητα, οι ομιλίες και τα κείμενα του Μπιν Λάντεν βρίθουν αναφορών στους Παλαιστίνιους – και οι πρώτες δημόσιες ομιλίες του τη δεκαετία του 1980 ήταν εκκλήσεις για μποϊκοτάζ αμερικανικών προϊόντων λόγω της υποστήριξης του Ισραήλ.  

Η σύνδεση ανάμεσα στο παλαιστινιακό ζήτημα και την 11η Σεπτεμβρίου υποβαθμίστηκε εκείνη την εποχή, ιδίως από τους νεοσυντηρητικούς θεωρητικούς και ιδρύματα που υποστήριζαν ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αγνοήσουν, χωρίς κινδύνους, το παλαιστινιακό ενόσω θα  ακολουθούσαν μια επιθετική πολιτική στο Ιράκ. Είναι αλήθεια ότι η 11η Σεπτεμβρίου προκάλεσε ζημία στους Παλαιστίνους, επειδή βρέθηκαν στο περιθώριο καθώς οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους άρχισαν μια σειρά πολέμων κατά τη διάρκεια των οποίων τα παλαιστινιακά προβλήματα εξαφανίστηκαν από την ατζέντα των παγκόσμιων ειδήσεων.

Αλλά καθώς ο πόλεμος στο Ιράκ και στη Συρία βρίσκεται στο τέλος του,  η προσοχή θα μετατοπιστεί και πάλι στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους. Το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ-Κάιντα ηττήθηκαν στην προσπάθειά τους για αλλαγή καθεστώτων στη Βαγδάτη και τη Δαμασκό. Εάν θέλουν να επιβιώσουν και να έχουν την υποστήριξη του μουσουλμανικού κόσμου, θα πρέπει να βρουν νέο εχθρό. Μπορεί να έχουν δεχθεί πλήγματα, αλλά έχουν πολύ περισσότερους πολεμιστές και πόρους από όσους είχε ο Μπιν Λάντεν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ δίνει φιλί ζωής σε κινήματα του τύπου της Αλ-Κάιντα που αντιμετωπίζουν την ολοκληρωτική ήττα.

Ο Τραμπ κληρονόμησε από τον Ομπάμα τον πόλεμο εξάλειψης του αυτοανακηρυγμένου χαλιφάτου και τον συνέχισε. Οι περισσότερες αποφάσεις για τη σύγκρουση ελήφθησαν, ούτως ή άλλως, από το Πεντάγωνο και όχι από τον Λευκό Οίκο. Μέχρι στιγμής, η πιο σοβαρή αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή είναι η προσπάθεια να τερματιστεί η ύφεση του Ομπάμα με το Ιράν και να οικοδομηθεί ένας αντι-ιρανικός συνασπισμός. Αυτή η προσπάθεια θα αντιμετωπίσει τώρα δυσκολίες.  

Τον Οκτώβριο, ο Τραμπ απέσυρε την αναγνώριση της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν, κατηγορώντας τους Ιρανούς ως την πηγή αστάθειας στην περιοχή. Ο ίδιος και η κυβέρνησή του έχουν την τάση να ταυτίζουν τους Ιρανούς και τους σιίτες με τον ίδιο τρόπο που το κάνει η Σαουδική Αραβία και οι σουνίτες μονάρχες του Κόλπου.  Ο σύμβουλός του σε θέματα εθνικής ασφάλειας Χ. Ρ. ΜακΜάστερ δήλωσε στα τέλη Οκτωβρίου ότι «το πιο σημαντικό, όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά για όλα τα κράτη, είναι να αντιμετωπίσουν τη μάστιγα της Χεζμπολάχ και τη μάστιγα των Ιρανών και της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς [του Ιράν]».  

Δεν είναι σαφές κατά πόσο αυτή η πολεμοχαρής ρητορική θα μετατραπεί σε πραγματική στρατιωτική δράση. Εάν ο Τραμπ θέλει όντως να αντιπαρατεθεί με το Ιράν, τα κράτη και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις των οποίων ηγείται, μάλλον καθυστέρησε κάπως. Η πλευρά των Ιρανών σιιτών θριάμβευσε στον πόλεμο της Συρίας και του Ιράκ έναντι μιας κυρίως σουνιτικής αντίστασης που υποστηριζόταν , πριν από λίγο καιρό, από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Τουρκία. Ο ρόλος της Χεζμπολάχ και της σιιτικής πολιτοφυλακής Hashd al-Shaabi θα μειωθεί εξ αντικειμένου εφόσον σταμάτησε ο πόλεμος και οι κεντρικές κυβερνήσεις της Βαγδάτης και της Δαμασκού ισχυροποιούνται.

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ διευκολύνει την Τεχεράνη να καλέσει όλους τους μουσουλμάνους, σιίτες και σουνίτες, να υπερασπιστούν από κοινού τους Παλαιστίνιους και τα ιερά τεμένη τους. Θα είναι πιο δύσκολο, αν και όχι αδύνατο, για τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της στον Κόλπο να συνεργήσουν με τις ΗΠΑ, να κινηθούν πλησιέστερα προς το Ισραήλ και να παρουσιάζουν το Ιράν ως τη μεγαλύτερη απειλή στην περιοχή.

Από την αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής προκύπτει επίσης μια γενικότερη συνέπεια: στον κόσμο  οι άνθρωποι μουσουλμανικού θρησκεύματος φτάνουν το 1,5 δισεκατομμύριο και  αποτελούν την πλειονότητα σε περίπου 50 χώρες και το 22% του παγκόσμιου πληθυσμού  --ουδείς εξ αυτών   αισθάνεται ευχαριστημένος με την ενέργεια του Τραμπ. Ο πληθυσμός πολλών απ’ αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων των μεγαλύτερων όπως η Τουρκία (80 εκατομμύρια) και το Πακιστάν (193 εκατομμύρια), διακατεχόταν από έντονα αντιαμερικανικά αισθήματα ήδη πριν από την προεδρία Τραμπ.  Δημοσκοπήσεις του 2012 έδειχναν ότι το 74% των Πακιστανών θεωρούσε τις ΗΠΑ εχθρό. Ακόμη και αυτό το πολύ υψηλό επίπεδο ξεπεράστηκε στην Τουρκία όπου, το φετινό καλοκαίρι, το  82% δήλωσε  ότι δεν διάκειται καθόλου ευνοϊκά έναντι των ΗΠΑ. Διαιρεμένοι σχεδόν σε όλα τα άλλα ζητήματα, οι Τούρκοι συμφωνούν στην απέχθειά τους έναντι των ΗΠΑ, κάτι που καθιστά επίσης πιο δύσκολη την εναντίον του Ιράν αμερικανική δράση.

Ο πρόεδρος Πούτιν θα επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη τη Δευτέρα (18/12) για συνομιλίες με τον πρόεδρο Ερντογάν σχετικά με το θέμα της Ιερουσαλήμ και τη Συρία. Αυτό αποτελεί  ένδειξη  ότι είναι δύσκολο να απομονωθεί το ζήτημα της ισραηλινής πρωτεύουσας από άλλες συγκρούσεις.

Όλες αυτές οι σημαντικές εξελίξεις συμβαίνουν, αν και τίποτε δεν έχει αλλάξει πραγματικά επιτόπου: το Ισραήλ ήδη μεταχειρίζεται την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσά του και η λεγόμενη ειρηνευτική διαδικασία με τους Παλαιστίνιους ήταν μια απάτη επί χρόνια. Οι ΗΠΑ όμως δεν μπορούν πλέον να προσποιούνται ότι είναι ένας αμερόληπτος διαμεσολαβητής, αν και ουδέποτε υπήρξαν αμερόληπτες, εξαρχής.

Αναγνωρίζοντας την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, ο Τραμπ και το Ισραήλ παραβίασαν έναν κανόνα που λέει ότι είναι επικίνδυνο να δημιουργείς αναταραχές σε ντε φάκτο καταστάσεις που άλλοι έχουν αποδεχθεί ανεπίσημα, διότι  ενδέχεται  να προκαλέσεις απροσδόκητα καταστροφικές συνέπειες. Ένα καλό παράδειγμα για του λόγου το αληθές είναι ό,τι έγινε πριν από τρεις μήνες όταν ο πρόεδρος Μασούντ Μπαρζανί διεξήγαγε δημοψήφισμα απαιτώντας την επίσημη ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν, αν και οι Ιρακινοί Κούρδοι ήταν ντε φάκτο σχεδόν ανεξάρτητοι από το 2003. Οι κυβερνήσεις του Ιράκ, του Ιράν και της Τουρκίας, που αποδέχονταν  την προηγούμενη κατάσταση επί χρόνια, αντέδρασαν έντονα και μέσα σε τρεις εβδομάδες οι Κούρδοι έχασαν τον έλεγχο του Κιρκούκ και του μεγαλύτερου μέρους του εδάφους τους. Πιθανώς ο Τραμπ και το Ισραήλ  θα διαπιστώσουν , παρομοίως, ότι έθεσαν σε κίνδυνο πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα φαντάζονται και θα πληρώσουν βαρύτερο τίμημα από ό,τι αναμένουν για την επισημοποίηση της ισραηλινής διοίκησης της Ιερουσαλήμ.

Πηγή:  https://www.counterpunch.org/2017/12/11/trumps-jerusalem-decision-risks-uniting-the-entire-arab-world-against-the-us/

Προσπαθήσατε να ασελγήστε στο σώμα και στις ιδέες της κάθε Μποφίλιου, όμως δεν έχετε το ανάστημα, του Γ. Περάκη

Προσπαθήσατε να ασελγήστε στο σώμα και στις ιδέες της κάθε Μποφίλιου, όμως δεν έχετε το ανάστημα

Υπάρχουν τρείς τρόποι για να μειώσεις τις ιδέες κάποιου:

Ο πρώτος είναι ο «originalσκυλάδικος»: «Μποφίλιου: Η γνήσια επίγονος των αριστεροκουλτουροβάρδων της μεταπολίτευσης, των κλαψιάρηδων της ευμάρειας, των επιδοτούμενων κραουνάκηδων. Να διοριστεί άμεσα!», (Μπογδάνος).

Ο δεύτερος είναι ο ελαφρύς ή ο «bon viveur» (ο καλοζωισμένος) ή «ο α(ν)ήρ ... μισή Αθήνα»:

«Νατάσσα, γλυκιά μου. Δεν είσαι τροτσκίστρια. Μια χαζοβιόλα είσαι. Οι άνθρωποι που ανέβαιναν στο Βουνό ρίσκαραν τη ζωή τους. Εσύ δεν ρισκάρεις τίποτε. Μην σε κρατάμε όμως. Εάν νιώθεις τόσο άσχημα στη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου κάπου αλλού ( Π. Τατσόπουλος)».

Και ο τρίτος είναι » ο «γλυκανάλατος αγαπησιάρης»:

Τι είπε το κορίτσι; Τις ίδιες ανοησίες που λέγαμε πολλοί από εμάς,  στην ηλικία της! Και για να είμαστε δίκαιοι, στην ηλικία της οι περισσότεροι, ιδίως όσοι απαιτούμε σήμερα πολιτική σοβαρότητα από αυτήν, εκσφενδονίζαμε μεγαλύτερες ακόμη αγριότητες. Το λάθος μας με την Μποφίλιου (Κώστας Κούρκουλος-11-12-2017)1.

Οι δύο πρώτοι είναι ανάξιοι σχολιασμού. Ο τρίτος όμως αξίζει το κόπο.

Ενώ τι είπε το κορίτσι; Τις ίδιες ανοησίες που λέγαμε πολλοί από εμάς,  στην ηλικία της! Και για να είμαστε δίκαιοι, στην ηλικία της οι περισσότεροι, ιδίως όσοι απαιτούμε σήμερα πολιτική σοβαρότητα από αυτήν, εκσφενδονίζαμε μεγαλύτερες ακόμη αγριότητες. Να θυμίσω; Κάποιοι από εμάς δεν είμαστε, που στις ταβέρνες τα βράδια, μιλάγαμε για την απελευθέρωση από την εργασία, την στιγμή που οι σερβιτόροι ιδροκοπούσαν για να μας σερβίρουν; Και κάποιοι, πιο «προχωρημένοι» δεν προβλέπαμε μέσα στη μιζέρια μας  ακόμη και την κατάργηση της τέχνης, επειδή σε λίγο, στον «παράδεισο» του σοσιαλισμού που υποχρεωτικά θα στριμώχναμε τους πάντες, η ίδια η ζωή θα γινόταν τέχνη;

Σχόλιο πρώτο: Το φτύσιμο των ιδανικών των νεανικών χρόνων. Αλλαξε απόψεις φαίνεται μετά απο την «Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση». Ασε που είναι και ευαίσθητος και με την πρώτη ευκαιρία δημοσιοποιεί την μετάνοια του.

Και άκουγαν με απορία οι σερβιτόροι τις «σοφίες» μας. Που τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι φαντασιώσεις μας. Τα «φαντάσματα του καιρού μας», που θα ‘λεγε και ο Ν. Σεβαστάκης. Και αφού τέλειωνε η κουβέντα, τραγουδούσαμε. Εδώ όμως είναι το κρίσιμο σημείο: Oσο ωραία και αν τραγουδούσαμε, όσο και αν τραγουδούσε όλη η ταβέρνα μαζί μας, ποτέ δεν διανοήθηκε κάποιος σερβιτόρος διότι μην ξεχνάμε, οι σερβιτόροι της ταβέρνας ήταν το ακροατήριό μας σε όλα, πως όποιος είχε καλή φωνή, είχε και πολιτική σκέψη. Ασε που και έξω από τις ταβέρνες, στην κοινωνία δηλαδή, κανείς δεν θεωρούσε ότι από μόνη της η ικανότητά σου να τραγουδάς, σε έκανε σκεπτόμενο. Γι’ αυτό και κανείς δημοσιογράφος δεν σκέφτηκε ή κανένα ΜΜΕ δεν μεθόδευσε, να μας παγιδεύσουν σε συνεντεύξεις, όπου θα κοινολογούσαμε τις μπαρούφες μας ως σοφίες, μόνο και μόνο επειδή τραγουδούσαμε.

Σχόλιο δεύτερο: « Η ζωή του ιδίου και των όμοιων του εξαντλιόταν φαίνεται στην ταβέρνα.  Δεν έτυχε ποτέ να ακούσουν  για το αστυνομικό καραμανλικό κράτος, για τις συλλήψεις για αφισοκόληση, για προκηρύξεις, για απεργίες. Δεν άκουσαν ποτέ για τους χαρακτηρισμένους κομμουνιστές και αριστερούς φαντάρους, που έτρωγαν «φύσημα» για τον Εβρο και τις παραμεθόριους περιοχές.  Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι για να λένε αυτά που λένε σήμερα χωρίς να τους κουρεύουν γουλί και να τους διαπομπεύουν δημόσια συνοδεία αστυνομίας, το οφείλουν σ’ εμάς.

Το κορίτσι μας όμως ήταν άτυχο.  Διότι η εποχή άλλαξε. Έτσι έπεσε στα χέρια της «Εφ.τ.Συντ.». Η οποία του υπέβαλε την ιδέα ότι, αφού τραγουδάει, άρα ξέρει και το ότι η Ευρώπη είναι δικτατορία! Έτσι στη συνέχεια, σαν χονδρέμπορος της σαχλαμάρας, η καλή εφημερίδα εμπορεύτηκε τις ελαφρότητες που υπέβαλε στο κορίτσι μας. Ενώ όφειλε να το προστατεύσει και να μην το διασύρει. Και το χειρότερο; Μετά πήρε σειρά το «Έθνος» του Σαββίδη και ακολούθησε ο εσμός των εμπόρων του εμφυλιοπολεμικού μίσους. Ελα όμως που όταν έχεις μία Ευρώπη σε τέτοιο σημείο ευαίσθητη με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε να σε υποχρεώνει να αλλάζεις ακόμα και τη νομοθεσία σου για να μην  θιγεί το δικαίωμα κάποιας μειοψηφίας ή μειονότητας. Οταν προσφεύγουν στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ακόμη και εχθροί της δημοκρατίας (π.χ. τρομοκράτες) και δικαιώνονται. Τότε, το να ονομάζεις αυτό το καθεστώς δικτατορία, είναι ουρανομήκης ανοησία. Ελα όμως που τέτοιες περίπου ανοησίες εκτόξευαν στα νιάτα τους και όσοι την έκριναν αυστηρά. Διότι αυτά ήταν τα δικά τους στερεότυπα και ο δικός τους νεανικός κομφορμισμός. Με άλλα λόγια ο δικός τους νεανικός συντηρητισμός, στον οποίο έδιναν ψευδώνυμα προοδευτισμού.  Τα οποία, ακριβώς γι’ αυτό, δεν θέλουν καν να θυμούνται σήμερα. Ετσι όμως βρέθηκε απέναντί της μία ολόκληρη γενιά, που δεν επιτρέπει σε κανέναν να της θυμίζει τις δικές της πληγές. Αφού αυτές προκλήθηκαν από τον ανορθολογισμό του κομφορμισμού και της φανφάρας των στερεοτύπων. Και γι’ αυτό θυμώνει, με ό, τι την παραπέμπει στον παλιό εαυτό της.

Σχόλιο τρίτο: « Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει».  Δεν άκουσαν τίποτε για μνημόνια, για αυτοκτονίες  Ελλήνων στα χρόνια των μνημονίων,  για το «οικονομικό παιδομάζωμα» και «εξορία» των  300.000 παιδιών μας  λόγω μνημονίων, την φτωχοποίηση του λαού μας και τη κλοπή της δημόσιας περιουσίας απο τους διεθνείς  κλεφτοκοτάδες.

Αξιότιμοι και «αγαπητοί αοιδοί» και ευρωγιουσουφάκια υπάρχει ένα «αντάρτικο» που αφιερώνετε εξαιρετικά:

Απ’ όλα τα αποσπάσματα Του Μαγγανά μ’ αρέσει,

που έχει τις σφαίρες σταυρωτά, τ’ αυτόματο στη μέση.

Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου με τους Χίτες τα παιδιά σου.

Με τι καρδιά ρε Μαγγανά στη Καλαμάτα μπήκες

και έσπασες τις φυλακές και έβγαλες τους Χίτες.

Γειά σας ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες και χίτες

Δεν είμαστε κομμουνισταί, ούτε και λαοκράται

ειμαστε ελληνόπουλα, Χίτες, επαναστάται.

Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου με τους Χίτες τα παιδιά σου.

Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου να χαρείς το απόσπασμά σου.

Το βλέπεις ‘κείνο το βουνό το πιο ψηλό απ’ τα άλλα;

Εκεί θα στήσει ο Μαγγανάς κομμουνιστών κρεμάλα

Γιάννης Περάκης

Οικονομολόγος

 

 

 

1. Κώστας Κούρκουλος: Το λάθος μας με την Μποφίλιου ( 11/12/2017)  liberal.gr

Για τις γιορτές: Μία ταινία πλημμυρισμένη από ποπ μουσική του Δουβλίνου.Αμέσως μετά ο Dj Μαρκέτος με τάνγκο

Once«Μια φορά…» 2007. Ιρλανδία.1.26’

Παρασκευή 15/12/2017 8μ.μ. Σολωμού 13

planb4c

Η ταινία Once είναι πρώτα από όλα μια εντυπωσιακά φθηνή παραγωγή. Στοίχισε λίγο περισσότερο από 100.000 ευρώ που κατά 75% καλύφθηκε από το Ιρλανδικό Κέντρο Κινηματογράφου και κατά 25% από αποταμιεύσεις του ίδιου του σκηνοθέτη. Καμία σκηνή δεν γυρίστηκε σε στούντιο. Τα γυρίσματα έγιναν στην GraftonStreetκαι σε άλλους στους δρόμους του κεντρικού Δουβλίνου κι όσον αφορά τους εσωτερικούς χώρους, στο διαμέρισμα του πρωταγωνιστή ή στα σπίτια και μαγαζιά άλλων φίλων του σκηνοθέτη. Δεν υπήρχε τεχνητός φωτισμός, μόνο ο ασθενικός ήλιος του Δουβλίνου κι ο νυχτερινός φωτισμός των κεντρικών δρόμων της χώρας. Οι υπαίθριες σκηνές, που είναι και οι περισσότερες, γυρίστηκαν με τηλεφακό γιατί η νεαρή πρωταγωνίστρια, ερασιτέχνης, είχε τρακ εάν η κάμερα ήταν κοντά της. Χρειάστηκε μόνο 17 μέρες για να γυριστεί, αλλά πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί η παραγωγή λόγω της έλλειψης πόρων.

Επιστολή του Συνδέσμου Ελληνο -Παλαιστινιακής Φιλίας για την Ιερουσαλήμ

Επιστολή του Συνδέσμου Εληννο -Παλαιστινιακής Φιλίας για την Ιερουσαλήμ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  ΕΛΛΗΝΟ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ  ΦΙΛΙΑΣ

REF: 080122017

Εξοχότατε Κύριε Πρέσβη,

Με την επιστολή μας αυτή επιθυμούμε να εκφράσουμε για μια ακόμη φορά την σταθερή μας θέση δίπλα στον Παλαιστινιακό λαό και την Κυβέρνηση του Παλαιστινιακού Κράτους. Καταδικάζουμε μετά βδελιγμίας και αποτροπιασμού την φασιστική απόφαση του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ να προκαλέσει τα ιερά αισθήματα όλου του Αραβικού Κόσμου και να δημιουργήσει αναταραχή στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

Η αναμενόμενη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. θα βρεί υποστήριξη μόνο εάν καταδικάζει απερίφραστα αυτή την αλλοπρόσαλη απόφαση Τραμπ, αλλά και τα έμπρακτα μέτρα που πρέπει να λάβει για την απόσυρση και καταστροφή αυτής της απόφασης.

Σας δηλώνουμε οτι βρισκόμαστε στο πλευρό σας, είμαστε μαζί με τον Παλαιστινιακό Λαό και την Κυβέρνησή του, για την είρήνη στη Μέση Ανατολη και για ένα ανεξάρτητο, Κυρίαρχο Παλαιστινιακό Κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλημ.

                      Για τον

Σύνδεσμο   Ελληνο – Παλαιστινιακής Φιλίας                                                                  Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

                Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                                                                

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΤΟΣ                                                                               ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΡΟΥΛΟΣ

                     YΓ. Τηλ. Επικοινωνίας . 6948502160  ( Πρόεδρος ) ή 6983516216 ( Γ.Γραμματέας ).

           ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ  ΕΛΛΗΝΟ – ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ  ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ  Α6 – 18535 ΠΕΙΡΑΙΑΣ – ΤΗΛ. / ΦΑΞ 210 - 4123766

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344