Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

Μεγάλη Ιταλία, μεγάλη η επερχόμενη κρίση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, Σχέδιο β

Μεγάλη Ιταλία, μεγάλη η επερχόμενη κρίση για την Ευρωπαϊκή Ένωση

σχόλιο του Σχεδίου Β

Το μέγεθος της Ιταλίας θα παίξει ρόλο στην ενδεχόμενη σοβαρή κρίση που απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για αυτό παραθέτουμε μερικά στοιχεία.

Η Ιταλία είναι 3η σε μέγεθος οικονομική δύναμη της ΕΕ, παράγοντας περίπου το 11% του συνολικού ΑΕΠ της ΕΕ το 2017, μετά την Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία – χωρίς υπολογισμό της Βρετανίας είναι δεύτερη με αρκετά ψηλότερο ποσοστό. Η Ελλάδα είναι 16η (πηγή Eurostat, σε όλα τα στοιχεία της Eurostatπεριλαμβάνεται και η Βρετανία).

Είναι 2η στην βιομηχανική παραγωγή μετά τη Γερμανία και μπροστά από τη Γαλλία και τη Μ. Βρετανία. Η Ελλάδα είναι 18η (πηγή Eurostat). Η Ιταλία είναι επίσης η τέταρτη εξαγωγική δύναμη της ΕΕ.

Η πρόβλεψη για την αύξηση του ΑΕΠ το 2018 είναι 1,5%, φέρνοντάς την στην 25η θέση μέσα στην ΕΕ (Πηγή, Ευρωπαϊκή Επιτροπή).

Είναι η 13η, στην τελευταία θέση, μέσα στην Ευρωζώνη χώρα, σχετικά με τη στήριξη του ευρώ με 59%. Προτελευταία είναι η Ελλάδα με 64%. Μόνο 37% των Ιταλών έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ (πηγή Ευρωβαρόμετρο).

Το συνολικό ακαθάριστο χρέος (ConsolidatedGrossDebt)της Ιταλίας ποσοτικά είναι τoμεγαλίτερο στην ΕΕ, φτάνοντας τα 2,3 τρις ευρώ. Με 130% σχέσης δανεισμού με ΑΕΠ, η Ιταλία είναι η δεύτερη στην Ευρ. Ένωση, μετά την Ελλάδα με 200% (πηγή Eurostat).

Η Ιταλία, με μικρότερο ποσοστό από την Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρο, στη σχέση μη εξυπηρετουμένων δανείων με το σύνολο των δανείων, είναι η 1η στο μέγεθος των μη εξυπηρετουμένων δανείων στην Ευρωζώνη, πάνω από 200 δις (Πηγή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα).

Τέλος, χωρίς βέβαια το ποσοστό ανεργίας να ξεπερνάει το ελληνικό, η Ιταλία έχει τον μεγαλύτερο αριθμό εκτός εργασίας, υπερβαίνοντας τα 17 εκατομμύρια (πηγή Eurostat).

Χάος στην Ε.Ε. : Ιταλία εναντίον Γερμανίας, Αυστρία εναντίον Γαλλίας, Πορτογαλία εναντίον Φιλανδίας,Σχέδιο β

Χάος στην Ε.Ε. : Ιταλία εναντίον Γερμανίας, Αυστρία εναντίον Γαλλίας, Πορτογαλία εναντίον Φιλανδίας

Το σχόλιο του Σχεδίου β

Η ασταθής ισορροπία, η οποία παρουσιάστηκε στην Ε.Ε. από την εκκίνηση της παγκόσμιας κρίσης του 2008 και παρόλα αυτά εξασφάλισε τη σταθερή μέσα στο χρόνο ηγεμονία της Γερμανίας, ενδεχομένως πρόκειται να ανατραπεί το αμέσως επόμενο διάστημα.

Δεν είναι μόνο η αντίθεση και η κριτική των δύο κυβερνητικών κομμάτων στην Ιταλία σε σχέση με το ίδιο το ευρώ, τα θέματα του δανεισμού, τις στρατιωτική δημοσιονομική πειθαρχία. Η κριτική αυτή εκφράζει σε ένα βαθμό και τις περισσότερες χώρες του νότου, όχι τόσο τις κυβερνήσεις τους, όσο τις κοινωνίες τους. Έχει ενταθεί δηλαδή η σύγκρουση ανάμεσα σε βορρά –νότο.

Την ίδια στιγμή όμως τα γεγονότα της Ιταλίας έχουν δημιουργήσει σοβαρό εσωτερικό διχασμό στις δυνάμεις του βορρά, ιδιαίτερα ανάμεσα στη Γαλλία και την Επιτροπή της Ε.Ε. από τη μια και τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία, την Φιλανδία από την άλλη. Αυτό δεν γίνεται ορατό από επιθετικές δηλώσεις των κυβερνήσεων του βορρά μεταξύ τους, γίνεται όμως εντελώς αντιληπτό αν παρακολουθήσει κανείς τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις σε σημαντικά ζητήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Η Μέρκελ και η στενή της παρέα αξιοποιούν την ιταλική κρίση για να παγώσουν τα σχέδια Μακρόν και Γιουνκέρ για ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης με το επιχείρημα ότι η προτεραιότητα σήμερα είναι να διαφυλαχθούν οι βασικές αρχές του Μάαστριχτ που απειλούνται από τη Ρώμη, δηλαδή το ευρώ, ο σκληρός δημοσιονομικός έλεγχος, η λιτότητα.

Τρία είναι τα βασικά επίκαιρα μέτωπα που εκδηλώνονται αυτές οι διαφορές.

Το πρώτο είναι ο ΕSΜ (EuropeanStabilityMechanism), ο Eυρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης και η ενίσχυση του με 60 δις για ένα σχέδιο με βάση το οποίο ο ESM θα μπορεί να κάνει πιστωτικές παρεμβάσεις ώστε να αποτρέπει την χρεοκοπία χωρών μελών της Ε.Ε. τύπου Ελλάδας.

Το δεύτερο είναι το EDIS(EuropeanDepositInsuranceScheme), δηλαδή το Σχέδιο Ασφάλειας Ευρωπαϊκών Καταθέσεων, με προϋπολογισμό 38 δις. Προβλέπεται ότι ο Οργανισμός αυτός θα παρεμβαίνει σε όποια από τις 6000 τράπεζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κινδυνεύει από χρεοκοπία, προκειμένου να προστατευτούν οι καταθέσεις ύψους μέχρι 100.000 ευρώ.

Το τρίτο είναι οι CSBBS (CommissionSovereignBondBackedSecurities), δηλαδή πολυεθνικά ομόλογα που θα καλύπτουν δανειακές ανάγκες από κοινού για ασφαλείς και μη ασφαλείς σε σχέση με την δανειακή αξιοπιστία τους χώρες. Οι πρώτες θα καλύπτουν το 70% του ομολόγου, οι δεύτερες το 30%. Ένα ομόλογο θα μπορεί να συντίθεται από επιμέρους ομόλογα της Γαλλίας, της Σλοβακίας, του Λουξεμβούργου και της Ισπανίας. Πρόκειται δηλαδή για μια μερική, διστακτική και εμβρυακή πρακτική του περιβόητου ευρωομολόγου.

Τα τρία αυτά θέματα (αντιτίθεται η Γερμανία και άλλοι, τα υποστηρίζει η Γαλλία και άλλοι) είναι στην ατζέντα τεχνικών συζητήσεων στο EuroworkingGroup ενόψει της σύγκλισης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου μετά από ένα μήνα. Δεν ξέρουμε από αυτά ποια θα συμπεριληφθούν τελικά στην ημερήσια διάταξη και τι ακριβώς θα προβλέπουν. Οι αντιθέσεις πια μεταξύ των κυβερνήσεων δημιουργούν πολύπλοκα και συγκεχυμένα μέτωπα. Η Ε.Ε. αρχίζει να θυμίζει ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα εντελώς παρακμιακής αθλητικά χώρας, όπου σε λίγο ο Σαββίδης θα μπαίνει με το καλάζνικοφ μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Το αυγό του φιδιού και ο δήμαρχος, Τασία Σταματοπούλου

Το αυγό του φιδιού και ο δήμαρχος

Τασία Σταματοπούλου

Η άγρια επίθεση κατά του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γ.Μπουτάρη στην εκδήλωση μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων φέρνει στην επιφάνεια μια μεγάλη αλήθεια που ως πολίτες και πολιτεία οφείλουμε να δούμε κατάματα : Η κοινωνία μας τείνει ολοένα και περισσότερο να οδηγείται στον εκφασισμό .

Τα σημάδια είναι πολλά ωστόσο η επίθεση κατά του δημάρχου από ακροδεξιά στοιχεία και κυρίως η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε προκαλούν έντονη ανησυχία για την ίδια τη δημοκρατία. Προσθέτουν κι ίσως ποιοτικά αναβαθμίζουν τη δράση αυτών των στοιχειών .Κι όχι μόνο αυτό Απλοί πολίτες που δεν συμμετείχαν στα επεισόδια προκλητικά δηλώνουν ότι ‘’καλά να πάθει αφού προκαλούσε’’. Αλλά και πολιτικοί εκφραστές ακροδεξιών απόψεων [Κρανιδιώτης, Καρατζαφέρης,]και φυσικά της Χρυσής Αυγής [κόρη Μιχαλολιάκου, Παπάς, εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την ‘’τιμωρία’’ του δημάρχου που έχει εκφράσει αιρετικές απόψεις για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και κοινωνικά θέματα πχ γκέι .Είναι διαφορετικός, τσακίστε τον. Βεβαίως προπηλακισμούς και απόπειρες λιντσαρίσματος ‘’διαφορετικών’’ έχουμε ξαναδεί .Γιαούρτια από χρυσαυγίτες κατά του Αλαβάνου στον Άγιο Παντελεήμονα και φυσικά τη δολοφονία Φύσσα.

Σε ένα μεγάλο τμήμα του λαού κυριαρχεί ένα κράμα σκοταδισμού και μισαλλοδοξίας που τροφοδοτείται από την άγνοια, την ανάγκη να συντηρηθεί το τρίπτυχο πατρίς θρησκεία οικογένεια ως αντίβαρο της αποσύνθεσης της κοινωνίας λόγω της κρίσης, της έλλειψης εναλλακτικών δρόμων ,οράματος. Σε αυτό έχουν συμβάλει τα μέγιστα οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το χαμηλό εκπαιδευτικό επίπεδο .

Δεν έχει σημασία τι πιστεύει και τι λέει ο κάθε Μπουτάρης δηλαδή κάθε δημόσιο πρόσωπο αρκεί να μην βλάπτει τον πυρήνα της δημοκρατίας .Μπορεί να διαφωνεί η να συμφωνεί κανείς μαζί του αλλά δεν θα βάλουμε κριτές και τιμητές τη χρυσή αυγή τους πατριδοκάπηλους και τους ακραίους εθνικιστές. Και προφανώς δεν μαυρίζουμε στο ξύλο τον πολιτικό, τον μαυρίζουμε στις εκλογές… Η απαξίωση προσώπων και θεσμών είναι ένα σπορ στο οποίο κάποιοι επιδίδονται συστηματικά με φανερό στόχο την εκμετάλλευση των πιο πρωτόγονων ενστίκτων του κόσμου μετατρέποντάς τον σε αγέλη. Η ανοχή σε φαινόμενα βίας τρέφει του τέρας του φασισμού .Και φαίνεται πως το αυγό του φιδιού δεν εκκολάπτεται έχει ήδη γεννηθεί. Γι αυτό κάθε ανοχή το τρέφει.

Ο Χατζιδάκις προείδε και μιλούσε για την απάθεια και την ανοχή σε τέτοια φαινόμενα ήδη από το 1978,μιλώντας για το Πρόσωπο του τέρατος.

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
(...) 
Από την ώρα που ο Frankenstein γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ το μυαλό της κότας. Απ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;

---------------------

[ ]Το πρόσωπο του τέρατος - Μάνος Χατζιδάκις  https://www.youtube.com/watch?v=4Uk7UGyliu0

Ένα κείμενο για την Παλαιστίνη, του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Στη δεκαετία του 90 το παλαιστινιακό απασχολούσε έντονα την ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη. Η συμπάθεια στο δράμα που βίωνε ο παλαιστινιακός λαός  ήταν σχεδόν καθολική στη χώρα μας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων σε επίπεδο διακηρύξεων, κυρίως, αλλά και πράξεων υποστήριζαν τον αγώνα του. Το ίδιο συνέβαινε και στο φοιτητικό χώρο και φυσικά στην ΦΕΕΜΠ, τη φοιτητική εστία Ζωγράφου , όπου διέμενα. Εκεί, γνώρισα πολλούς Παλαιστίνιους και της Ιορδανίας αλλά και των κατεχόμενων εδαφών. Ανάμεσα τους και τον Αμίρ με το πλατύ χαμόγελο και τα χαρακτηριστικά αραβικά κατσαρά μαλλιά. Έμαθα για τη PLO και πήρα μέρος στις γιορτές τους( ειδικά στη μέρα της Γης με την οποία τιμούν όσους δολοφονήθηκαν και έχασαν τη γη των προγόνων τους από την πολιτική του Ισραήλ). Ήρθα επιδερμικά σε επαφή με τη λογοτεχνία τους και την ποίηση του Σαχίμ Κάσεμ.

            Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν πολλά χρόνια. Ο Αμίρ γύρισε πίσω και χαθήκαμε. Στο διάστημα αυτό σύμβολα ξεθώριασαν, ιδεολογίες χτυπήθηκαν , ο κόσμος έγινε πιο συντηρητικός , άλλαξε η διεθνής συγκυρία και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα δημιούργησαν νέες συμμαχίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα, η οποία από παραδοσιακή σύμμαχος των Παλαιστινίων συμπορεύεται σήμερα με το Ισραήλ και, επιεικώς, ανέχεται τη δολοφονική του πολιτική. Η πρόσφατη ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών για τα τελευταία συμβάντα στην Παλαιστίνη με την οποία κρατά ίσες αποστάσεις είναι όχι μόνον απαράδεκτη , αλλά ντροπιαστική για τη χώρα, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ εξισώνει το θύτη με το θύμα και τους νεκρούς με τους φονιάδες τους.

            Το ίδιο χλιαρή και αδιάφορη ( για να μην πω ανύπαρκτη) και η αντίδραση της Ευρώπης . Άφησαν στο απυρόβλητο τον ηθικό αυτουργό της σφαγής, τον κ Τραμπ, οποίος με την απόφαση του να αναγνωρίσει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ έβαλε ξανά φωτιά στην περιοχή. Τα εγκαίνια της αμερικανικής πρεσβείας ήταν η αφορμή για να δείξει για μια ακόμη φορά το αληθινό του πρόσωπο το εβραϊκό κράτος. Την ώρα που σε πανηγυρική ατμόσφαιρα έκοβαν τις κορδέλες , λίγο πιο πέρα έπεφταν νεκροί από ισραηλινά πυρά άμαχοι, μικρά παιδιά και ανάπηροι. Πάνω από 60 δολοφονημένοι και περισσότεροι από 2700 τραυματίες είναι, μάλλον, αμελητέο νούμερο που δεν αγγίζει τη συνείδηση των ευρωπαίων ηγετών και δεν ταράζει την κουστουμαρισμένη ζωή τους.

            Από το 1947 που ό Άγγλος υπουργός Εξωτερικών Μπάλφουρ  με την περίφημη διακήρυξη του υποσχόταν μια εθνική εστία για τον εβραϊκό λαό ανοίγοντας το δρόμο για την κατοχή της Παλαιστίνης , από τη διχοτόμηση της χώρας αυτής την οποία αποφάσισε ο ΟΗΕ το 1947 μέχρι τη Nakba (καταστροφή ) του 1948, όταν το 70% περίπου των Παλαιστινίων έγιναν πρόσφυγες ως τώρα οι μονίμως χαμένοι στην περιοχή είναι οι Παλαιστίνιοι. Αρκεί να δει κανείς χάρτες της περιοχής από το 1947 μέχρι το 2018 για να καταλάβει ότι το έγκλημα είναι διαρκές και γίνεται με την ανοχή της Ευρώπης και τη βοήθεια της Αμερικής. Το συμπέρασμα που με αντικειμενικό τρόπο προκύπτει είναι πως οι Παλαιστίνιοι, παρά τα λάθη τους,   έχουν δίκιο να διεκδικούν επιστροφή εδαφών και δημιουργία κράτους στα σύνορα του 1967.

            Το παλαιστινιακό αιμορραγεί και μας πονά. Σήμερα το πρωί παρακολουθούσα την κόρη μου να παίζει ανέμελα στον κήπο του σπιτιού. Χάζευα την πυκνή σκιά της κληματαριάς και τα σταφύλια που άρχισαν να δένουν και άκουγα το   κελάηδισμα των πουλιών. Ωστόσο, δεν ήμουν καθόλου χαρούμενος. Οι σκηνές που είχα δει από την Παλαιστίνη μου προκάλεσαν οργή και θλίψη. Περισσότερο, όμως, συγκίνηση. Σκέφτηκα ξανά τον αγνοούμενο φίλο από τα κατεχόμενα, τον Αμίρ με τα μεγάλα μάτια. Και σαν να τον έβλεπα ανάμεσα στο χαλασμό των ισραηλινών πυρών και τις οιμωγές των παλαιστινίων μανάδων να  διαβάζει στίχους του Χασίμ Κάσεμ:
« Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης. Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!»

*εκπαιδευτικός στο 6ο Λύκειο Καλαμάτας

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040