Σχέδιο Β

Σχέδιο Β

Το Σχέδιο Β συγκροτήθηκε σε πολιτική κίνηση τον Μάιο του 2013. Σχέδιο Β σημαίνει σε πρώτο στάδιο την αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ, που στην πορεία μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε έξοδο από την κρίση και απαλλαγή από τα δεσμά των δανειστών, αλλά να αποτελέσει την αρχή για μια νέα Ελλάδα.

URL Ιστότοπου:

20 Οκτωβρίου: 5η μέρα πριν την Ρωσική Επανάσταση,του Τζον Ριντ

20 Οκτωβρίου: 5η μέρα πριν την Ρωσική Επανάσταση

Του Τζον Ριντ

 

Η Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία, όπως είναι φανερό από την ονομασία της, έγινε τον μήνα Οκτώβρη του 1917, συγκεκριμένα στις 25. Η ημερομηνία όμως αυτή είναι με το παλιό ημερολόγιο. Η αντίστοιχη ημερομηνία με νέο ημερολόγιο είναι 7 Νοεμβρίου. Φέτος όμως έναν ακριβώς αιώνα μετά, στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης κι όχι μόνο, όπου γίνεται εκτεταμένη συζήτηση για τα γεγονότα της κάθε ημέρας που προηγήθηκε της Επανάστασης η αντιστοίχηση γίνεται με την ίδια ακριβώς ημερομηνία του 1917. Αυτή την μέθοδο ακολουθούμε κι εμείς.

Ας φανταστούμε λοιπόν ότι σήμερα είμαστε στις 20 Οκτωβρίου του 1917. Ας φανταστούμε ότι ο ανταποκριτής της ιστοσελίδας του Σχεδίου Β βρίσκεται στην Αγία Πετρούπολη και κάθε βράδυ στέλνει στιγμιότυπα από την ημέρα. Κι ας φανταστούμε ότι ο ανταποκριτής μας είναι ο Κάρολ Ριντ, ο γνωστός αμερικανός δημοσιογράφος που έγραψε τις «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο».

Η φωτογραφία είναι από την τελευταία συνεδρίαση της Ρωσικής Δούμας (Βουλή)

Πετρούπολη, 20 Οκτωβρίου

«Στις σχέσεις ανάμεσα σε μια αδύνατη κυβέρνηση κι ένα εξεγερμένο λαό αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή, που κάθε βήμα της εξουσίας εξαγριώνει τις μάζες και κάθε άρνησή της να δράσει τους προκαλεί την περιφρόνηση.

Το σχέδιο εκκένωσης της Πετρούπολης προκάλεσε θύελλα αγανάκτησης. Η δημόσια δήλωση του Κερένσκι πως η κυβέρνηση δεν είχε καθόλου τέτοια πρόθεση, έγινε δεκτή με χαλάζι από ειρωνείες.

«Κολλημένη στον τοίχο από την πίεση της επανάστασης, - διαλαλούσε ο «Εργατικός Δρόμος»,- η κυβέρνηση των ευνοουμένων της αστικής τάξης, προσπαθεί να ξεγλιστρήσει, σκορπώντας ψεύτικες διαβεβαιώσεις ότι τάχα δεν ετοιμαζόταν να φύγει από την Πετρούπολη κι ότι δεν ήθελε να παραδώσει την πρωτεύουσα…».

Στην Πετρούπολη τέλειωσε το συνέδριο των Σοβιέτ της Βόρειας περιοχής, που το παρακολουθούσε ο μπολσεβίκος Κριλένκο. Το συνέδριο με συντριπτική πλειοψηφία πήρε απόφαση για τη μεταβίβαση όλης της εξουσίας στο Πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ. Πριν να τελειώσει, το συνέδριο έστειλε χαιρετιστήριο στους συλληφθέντες μπολσεβίκους, αγγέλλοντας ότι η ώρα της απελευθέρωσης τους πλησιάζει. Ταυτόχρονα η Πρώτη πανρωσική διάσκεψη των εργοστασιακών επιτροπών τάχθηκε κατηγορηματικά υπέρ των Σοβιέτ.

Τρεις μέρες πριν αφού είχαμε μείνει σύμφωνοι από προηγούμενα με τον Τρότσκι, τον επισκέφτηκα σ’ ένα μικρό αδειανό δωμάτιο, στο πάνω πάτωμα του Σμόλνι. Καθόταν στη μέση του δωματίου σε μια σκληρή καρέκλα, μπροστά σ’ ένα άδειο τραπέζι. Του υπέβαλα πολύ λίγα ερωτήματα. Μιλούσε γρήγορα και πειστικά πάνω από μια ώρα. Αναφέρω τα πιο βασικά από τα λεγόμενά του, συγκρατώντας ακριβώς τις εκφράσεις του:

«Η Προσωρινή κυβέρνηση είναι ολότελα ανίσχυρη. Στην εξουσία βρίσκεται η αστική τάξη, όμως η εξουσία της είναι καμουφλαρισμένη με τον εικονικό συνασπισμό με τα αμυνίτικα κόμματα. Στη διάρκεια όλης της επανάστασης βλέπουμε να εξεγείρονται οι αγρότες, που κουράστηκαν πια να περιμένουν τη γη που τους υποσχέθηκαν. Από παρόμοια δυσαρέσκεια κατέχονται όλες οι εργαζόμενες τάξεις σ’ ολόκληρη τη χώρα. Η κυριαρχία της αστικής τάξης μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με κορνιλοφικές μέθοδες, δεν της φθάνουν όμως οι δυνάμεις… Ο στρατός είναι μαζί μας. Οι συμβιβαστές και οι πασιφιστές οι εσέροι κι οι μενσεβίκοι έχασαν όλο το κύρος τους, γιατί η πάλη ανάμεσα στους αγρότες και τους τσιφλικάδες, ανάμεσα στους εργάτες και τους εργοδότες, ανάμεσα στους στρατιώτες και τους αξιωματικούς έφτασε σε πρωτοφανή οξύτητα και αδιαλλαξία. Μόνο με ενωμένες τις προσπάθειες των λαϊκών μαζών, μόνο με τη νίκη της διχτατορίας του προλεταριάτου μπορεί να τελειώσει η επανάσταση, μπορεί να σωθεί ο λαός…

Βλέπω την Ευρώπη ν’ αναμορφώνεται όχι από τους διπλωμάτες, αλλά από το προλεταριάτο. Ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή δημοκρατία, Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, να τι πρέπει να γίνει. Η εθνική αυτονομία δεν είναι πια αρκετή. Η οικονομική πρόοδος απαιτεί την κατάργηση των εθνικών συνόρων. Αν η Ευρώπη παραμείνει διαμελισμένη σε εθνικές ομάδες, τότε ο ιμπεριαλισμός θα συνεχίσει τη δουλειά του. Ειρήνη σ’ όλο τον κόσμο μπορεί να εξασφαλίσει μόνο η Ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή δημοκρατία», και χαμογέλασε ελαφρά, με το κάπως ειρωνικό χαμόγελό του. «Χωρίς όμως δράση των ευρωπαϊκών μαζών, οι σκοποί αυτοί δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν για την ώρα…»

Επιμέλεια : ο φίλος από το Λένινγκραντ 

Ο Σόιμπλε αφήνει κληρονομιά τον πολιτικό θάνατο της Ε.Ε.

Ο Σόιμπλε αφήνει κληρονομιά τον πολιτικό θάνατο της ΕΕ.

του Τζόρτζιο Λα Μάλφα*

Με άλλα λόγια πολύ πιθανόν, αύριο, να μνημονεύουμε το Σόιμπλε ως ένα μοντέλο ευρωπαϊσμού. Κατά την αποχώρησή του απ την κυβέρνηση, δημοσιοποίησε τις σκέψεις του για το μέλλον της Νομισματικής Ένωσης. Και εάν οι φιλελεύθεροι αποδειχθούν πιο συντηρητικοί από αυτόν τότε υπάρχουν σοβαροί λόγοι ανησυχίας.

Ο Σόιμπλε κάνει δύο προτάσεις. Η πρώτη αφοράστην ενίσχυση της επιτήρησης των εθνικών προϋπολογισμών, με περιορισμό του ρόλου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία θεωρείται πολιτικό όργανο, επομένως είναι αδύναμη έναντι των κυβερνήσεων οπότε θα πρέπει να αντικατασταθείαπό ένα τεχνοκρατικόόργανο και πιό συγκεκριμένα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Ο Σόιμπλε ισχυρίζεται πως ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα πρέπει να αναλάβει «την ευθύνη ελέγχου των δεσμεύσεων που έχουν επωμιστεί τα κράτη μέλη έναντι του Δημοσιονομικού Συμφώνου (Fiscal Compact 2012)», και σταδιακά «θα πρέπει να αποκτήσει ισχυρότερο και πιό ουδέτερο ρόλο στην γενική παρακολούθηση των εθνικών δεσμεύσεων που απορρέουν από το Σύμφωνο Σταθερότητας».

Η δεύτερη πρόταση είναι να γίνει πιο εύκολη, επομένως πιο πιθανή, η χρεωκοπία των κρατών με υπερβολικό δημόσιο χρέος. Φυσικά, θα καταστεί ευκολότερη και η κηρύξει κρίσης δημόσιου χρέους, αλλά όμως για να χορηγηθεί η ευρωπαϊκή βοήθεια προς την χώρα αυτή, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα πρέπει να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο στη διαχείριση των δημοσίων προϋπολογισμών

Ποιό το νόημα αυτών των προτάσεων που μπορεί να μη μας αρέσουν, αλλά είναι αυτές που η Γερμανία είχε από την πρώτη μέρα που έγινε το ενιαίο νόμισμα; Η Γερμανία δεν βλέπει με καλό μάτι την πολιτική, πιστεύει πως οι κυβερνήσεις όλες είναι δέσμιες της δημαγωγίας προκαλώντας,λόγω αυτής της αδυναμίας, ζημιές και αυτό θα πρέπει να διορθωθεί. Στον τομέα της νομισματικής πολιτικής η Γερμανία πέτυχε να επιβάλει τις ιδέες της ήδη από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ καθορίζοντας ως καθήκοντα της ΕΚΤ, από το καταστατικό,μόνο την καταπολέμηση του πληθωρισμού αλλά όχι όμως χρηματοπιστωτικά θέματα σχετικά με την οικονομική ανάπτυξη. Με δυσφορία αναγκάστηκε να αποδεχτεί, τα τελευταία χρόνια, μια πιο ελαστική ερμηνεία που επέβαλε ο Μάριο Ντράγκι δεδομένης της σοβαρότητας της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη. Διαμαρτυρήθηκε, αλλά δεν κατάφερε αλλάξει τις κατευθυντήριες γραμμές. Το 2109 όμως λήγει η θητεία του Ντράγκι και φυσικά, όσον αφορά στην αντικατάσταση του, το εκκρεμές θα γύρει προς την αντίθετη πλευρά, οπότε θα έχουμε μια σφιχτή και συντηρητική ΕΚΤ όπως ήταν τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυσή της.

Τώρα τίθεται ζήτημα αφαίρεσης από τις κυβερνήσεις του μόνου εργαλείου που έχει απομείνει στη διάθεσή τους, εν μέρει τουλάχιστον, ο κρατικός προϋπολογισμός. Αν η Ευρώπη μπορέσει να αφαιρέσει από τις εθνικές κυβερνήσεις, τα τελευταία ψήγματα κυριαρχίας, η ευρωπαϊκή οικοδόμηση θα εξαρτάται εξ ολοκλήρου από όργανα τεχνοκρατικά και ιδεολογικά συντηρητικά.

Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνει ο Σόιμπλε στους διαδόχους του, οι οποίοι είναι,αν μη τι άλλο, πιο εχθρικοί σε οποιαδήποτε ιδέα συνεργασίας εντός των ευρωπαϊκών οργανισμών. Αλλά αν λείψει η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών, ποιο θα είναι το περιεχόμενο του κοινού νομίσματος; Δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μια συμφωνία για να διατηρηθούν οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες μεταξύ χωρών που έχουν διαφορετικά επίπεδα ανταγωνιστικότητας και αυτό σημαίνει τη δημιουργία ενός μηχανισμού που αυξάνει τις οικονομικές και κοινωνικές διαφορές και καθιστά ισχυρότερους του ισχυρούς και πιο αδύναμουςτους αδύναμους.

Ενόψει αυτών των προβληματισμών, αν η Ιταλία είχε καθαρό ποιο είναι το συμφέρον της, θα απαντούσε με ένα ξερό πλην όμως ευγενικό όχι σε όλα αυτά και θα ξεκαθάριζε πως επειδή η ιδέα μας για τη νομισματική ένωση πηγαίνει ακριβώς σε αντίθετη κατεύθυνση με αυτό που έχει κατά νου της η Γερμανία αλλά και η Γαλλία, εμείς δεν έχουμε την πρόθεση να ακολουθήσουμε. Έχουμε ήδη καταβάλει πολύ υψηλό τίμημα για ένα σφιχτό και συντηρητικό ενιαίο νόμισμα. Ας μην πάμε άλλο παραπέρα.

Πηγή: pressreader.com

* Έχει διδάξει Οικονομικά στα Πανεπιστήμια της Νάπολη, του Μιλάνο, του Τορίνο και της Κατάνια. Γραμματέας από το 1987 - 2001 και Πρόεδρος από το 2002- 2006 στο (PRI) Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Ιταλίας. Εκλέχθηκε στο Ιταλικό κοινοβούλιο από το 1972 μέχρι το 2013 με διαλείμματα από το 1989 έως 1991 και από 1994 ως 1999 που εκλέχθηκε στο ευρωκοινοβούλιο. Διετέλεσε κατά περιόδους υπουργός σε σημαντικά χαρτοφυλάκια από το 1980 έως το 2006. Σήμεραείναιμέλοςκαισυντονιστήςστηςιταλικήςαποστολήςστο European Leadership Network for Multilateral Nuclear Disarmament and Non Proliferation (ELN)

Μετάφραση Μουρατίδης Γιώργος

Παρασκευή 20.10.17,Σολωμού 13, 8.00μ.μ Bloody Sunday (Ματωμένη Κυριακή)

Plab4c

Παρασκευή 20.10.17,Σολωμού 13, 8.00μ.μ

BloodySunday(Ματωμένη Κυριακή) Μ. Βρετανία, 2002, 107’

Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου

Στη σύγχρονη ιστορία πολλές Κυριακές έχουν βαφτεί με αίμα κι όλες έχουν αποκτήσει ένα κοινό όνομα: BloodySunday. Το 1887 στο Λονδίνο η αστυνομία αιματοκύλησε απεργούς εργάτες. Το 1905 στην Αγ. Πετρούπολη η τσαρική αστυνομία αιματοκύλησε τους διαδηλωτές, δημιουργώντας έτσι την αφορμή για την ρωσική επανάσταση εκείνης της χρονιάς. Το 1911 η αστυνομία του Λίβερπουλ αιματοκύλησε τους απεργούς στις συγκοινωνίες.

Να λυθεί πολιτικά η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή, του Γ. Περάκη

Να λυθεί πολιτικά η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή

    Ο υπουργός να εισηγηθεί χάρη στον πρόεδρο της Δημοκρατίας

Ότι δεν λύεται κόπτεται.1

 

Ο εισαγγελέας κ. Γεώργιος Γεράκης, ο οποίος τελεί  υπο πειθαρχική δίωξη για την υπόθεση Siemens, είναι μάλιστα ο δεύτερος εισαγγελικός λειτουργός που εμπλέκεται στην υπόθεση της Siemens και έκανε αρνητική εισήγηση για την αποφυλάκιση της Ηριάννας και του Περικλή. Ο πρώτος ήταν ο Ιωάννης Προβατάρης που στις 17//07/21017 εισηγήθηκε την παραμονή τους στη φυλακή. Εκτός από την εμπλοκή του στην υπόθεση της Siemens ήταν και αυτός που είχε προτείνει την αποφυλάκιση των Μιχαλολιάκου και Παππά της Χρυσής Αυγής για την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης 2.

Η παράθεση των αιτιάσεων του εισαγγελέα κ. Γεώργιο Γεράκη για την υπόθεση Siemens, αλλά και οι διάλογοι εντός της αίθουσας του διακστηρίου, ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων. Αλλωστε και μόνο η παράθεσή τους το αποδεικνύει:

  1.  Η πρόεδρος της έδρας σημείωσε πως η Ηριάννα με άδειες μπορεί να συνεχίζει το διδακτορικό της, με την καθηγήτριά της να αντιτείνει ότι συμμετέχει σε έρευνα αμείβεται και είναι απαραίτητη η παρουσία της.
  1.  Απο τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης,  τα κυριώτερα σημεία:
  • Η ΓΑΔΑ η ίδια έκρινε ότι ήταν σεβαστός κάθε όρος.
  1. Ο εισαγγελέας:

Απορριπτικός ήταν ο εισαγγελέας και για τον 33χρονο συγκατηγορούμενο της Ηριάννας, ο οποιος αντιμετωπίζει τις ίδιες κατηγορίες και υπέβαλλε αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής του για λόγους υγείας. Νωρίτερα, κατά την πρότασή του, ο εισαγγελέας Γεώργιος Γεράκης ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι «δεν αποδείχθηκε ουδέν θεμελιωτικό γεγονός που να δικαιολογεί την αιτούμενη αναστολή». «Το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης δεν απεδείχθη. Η δυνατότητα παράτασης της διδακτορικής διατριβής είναι υπέρβαση δυσχέρειας αλλά όχι υπέρμετρη ή ανεπανόρθωτη βλάβη, εφόσον μπορεί να αντιμετωπιστεί με μία παράταση στο μέλλον»...

Η Ελληνική δικαιοσύνη έχει πλούσιο «παρελθόν». Στην νεώτερη ιστορία οι δοσίλογοι της κατοχής ξεπλύθηκαν απο τις μεταεμφυλιακές κυβερνήσεις «δεξιές και κεντρώες», αλλά και και μετά την μεταπολίτευση δεν έγινε αποχουντοποίηση στο κρατικό μηχανισμό.

  • Ο εισαγγελέας Θανάσης Ανδρεουλάκος 3 το 2005 αποχώρησε από τη Δικαιοσύνη ως αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Με τον μεγαλύτερο βαθμό δηλαδή πέραν του εισαγγελέα του ανώτατου δικαστηρίου. Σε όλη του τη θητεία υπήρξε από τους εισαγγελείς που ήταν «καλός στη δουλειά του». Ο νεαρός εισαγγελέας Ανδρεουλάκος είχε καταλάβει την καρέκλα του βασιλικού επιτρόπου στα στρατοδικεία του Παπαδόπουλου και επιτελούσε το έργο του με μεγάλη συνέπεια. Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την πτώση της χούντας, τα έργα και οι ημέρες του νεαρού βασιλικού επιτρόπου ξεχάστηκαν, όπως άλλωστε και οι ευθύνες του. Άλλωστε, τον Ιούλιο του 1975, με μια πρωτοφανή του απόφαση ο Άρειος Πάγος είχε χαρακτηρίσει τα εγκλήματα των χουντικών «στιγμιαία». Ο μετέπειτα αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί υποστήριζε πως δεν αγαπούσε στην πραγματικότητα τη χούντα, αυτή όμως είναι βέβαιο πως τον θεωρούσε αστέρι της. Η δίκη των στελεχών της Δημοκρατικής Άμυνας, τον Νοέμβριο του 1968, ήταν ζήτημα τιμής για τη χούντα. Ο πυρήνας της αντιχουντικής οργάνωσης ήταν υπό συνεχή παρακολούθηση από την ΕΥΠ, η οποία τον Μάιο του 1968 δίνει εντολή να συλληφθούν τα στελέχη της. Οι έξι, αφού φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν, οδηγήθηκαν στο στρατοδικείο για να δικαστούν.

Σε μια δίκη παρωδία, ο βασιλικός επίτροπος Αθ. Ανδρεουλάκος θα εξαπολύσει μια καθεστωτική αγόρευση υπερασπιζόμενος τη νομιμότητα της «επαναστάσεως», λέγοντας: «Η αρχή ότι η επικρατούσα επανάστασις δημιουργεί δίκαιον είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Η επανάστασις της 21ης Απριλίου επεκράτησε πλήρως εσωτερικώς και ανεγνωρίσθη υφ’ όλων των κρατών εξωτερικώς. Επομένως εδημιούργησε δίκαιο. Οι νόμοι είναι έγκυροι και οι πολίται οφείλουν σεβασμόν προς τους νόμους. Τοιούτος νόμος είναι ο Α.Ν. 509/1947 που διετηρήθη υφ’ όλων των κυβερνήσεων και όλων των νομοθετικών σωμάτων αφ’ ότου εθεσπίσθη αποσκοπεί να προστατεύση το κοινωνικόν καθεστώς και το πολίτευμα της χώρας μας. Οι κατηγορούμενοι παραπέμπονται με τον νόμον αυτόν, ως σκοπούντες την ανατροπήν του κρατούντος πολιτεύματος και κοινωνικού συστήματος. Οι παρόντες κατηγορούμενοι παραπέμπονται δια την βιαίαν ανατροπήν του πολιτεύματος και δια την ανατροπήν της παρούσης καθεστηκυίας τάξεως του παρόντος επαναστατικού καθεστώτος ως τρόπου και μορφής πολιτεύματος». Τελικά οι κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε πολυετείς καθείρξεις.

Πολλοί από τους βασιλικούς επιτρόπους της εποχής εκείνης θα κατονομαστούν από τα θύματα της χούντας για τον ρόλο τους, αλλά παρ’ όλα αυτά πολλοί θα συνεχίσουν να ανήκουν στη Δικαιοσύνη της δημοκρατικής Ελλάδας.

Οι εξαιρέσεις, δικαστές και οι εισαγγ. λειτουργοί που τίμησαν την δικαιοσύνη

Περίπτωση πρώτη: Το Δεκέμβριο του 1966, λίγους μήνες πριν την χούντα, η δίκη για τη δολοφονία Λαμπράκη βρίσκεται στην τελική της ευθεία. Ο Εισαγγελέας Π. Δελαπόρτας είναι καταπέλτης κατά των κατηγορουμένων, ζητώντας την καταδίκη τους βάσει του κατηγορητηρίου.

Στην αγόρευσή του, ο εισαγγελικός λειτουργός βάλλει κατά του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας ενώ χαρακτηρίζει τους κατηγορούμενους ως «υποπροϊόντα του Χίτλερ και γιγαντοκύτταρα δοσιλογισμού που δυστυχώς κυκλοφορούν ακόμη στο ελληνικό αίμα»:

Αποτελεί δεινή ύβρη και μείωση του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας, η καταφυγή προς ενίσχυσή τους στην ιδιωτική οργάνωση οιουδήποτε που αποτελείται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας που κυκλοφορούν δυστυχώς ακόμη στο ελληνικό αίμα, από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες τους οποίους μνημόνευσα πιο πάνω, και από άλλους φτωχούς διαβόλους που, σε κάθε περίσταση και ευκαιρία, «ζητούν οι ταλαίπωροι να μπαλωθούν» (κατά τον ποιητή)…

Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη. Άλλοτε, εκείνοι που καταδικάζονταν για ζωοκλοπή, στερούνταν της τιμής να υπηρετούν στο Στράτευμα, με τη σκέψη ότι η υπεράσπιση της Πατρίδας είναι έργο των αγνών, των τιμίων, των ανιδιοτελών και των ενάρετων ανθρώπων, με κορωνίδα μεταξύ αυτών των αρετών τη φιλοπατρία. Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»

Περίπτωση δεύτερη: Ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου,Ανδ. Τούσης ένα λαμπρό παράδειγμα υψηλού ήθουςκαιεπιστημονικής αξιοπρέπειας. Ηταν ο άνθρωπος, ο οποίος τον Μάρτη του 1958 διέταξε τη σύλληψή του Ναζί εγκληματία και σφαγέα των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης,ΜαξMέρτεν.

Να θυμίσουμε, ότι το εν λόγω χιτλερικό κάθαρμα καιμέλος του Ναζιστικού κόμματος, εις βάρος του οποίου εκκρεμούσεένταλμα σύλληψηςαπό το 1947 επιμελήθηκε της μεταφοράς 45.000 Θεσσαλονικέων Εβραίων στο Άουσβιτς, άρπαξε τις περιουσίες τους ενώ ήταν κι ο τυμβωρύχος του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Με απύθμενο θράσος, μετά τον πόλεμο, ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης κατηγορούμενου συνεργάτη του. Αναγνωρίστηκε από κάποιους πολίτες και καταγγέλθηκε.

Η εντολή του Τούση εκτελέστηκε από τον Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, Ταρασουλέα. Ο Ναζί εγκληματίας συνελήφθη και μετήχθη στην Αθήνα,όπου και προφυλακίστηκε!Αμέσως αρχίζουν οι έντονες πιέσεις των Γερμανών (καθόσον ο Μέρτεν ήταν Γ. Γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης της τότε Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), προς τον «Εθνάρχη»Καραμανλή τον οποίο απειλούν με αποκαλύψεις. Ο Καραμανλής παίρνει τον Τούση στο τηλέφωνο και τον απειλεί. Ο Α. Τούσης κρατάηρωική στάσηκι αρνείται να αποφυλακίσει το χιτλερικό κάθαρμα: “Ό,τι λέει ο νόμος, κ. Πρόεδρε”...

Η δίκη έγινε και ο εγκληματίας καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση.

Ας όψεται ο “εθνάρχης” Κ. Καραμανλής με τον εκτρωματικό νόμο που πέρασε στη Βουλή και αθώωσε τους σφαγείς μας, Τρομάρα μας θέλουμεκαι εθνάρχες!

Η σύλληψη, η προφυλάκιση και η καταδίκη του Μέρτεν φυσικά στέρησε από τον Α. Τούση την προαγωγή του στη θέση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η Κυβέρνηση της ΕΡΕ έβαλε στη θέση του τον Κωνσταντίνο Κόλλια, μετέπειτα πρωθυπουργό της Χούντας.


Το «παρελθόν» της διαδικασίας απονομής χάριτος των υπουργών δικαιοσύνης:

  • Χαράλαμπος Αθανασίου φάνηκε ιδιαίτερα «γενναιόδωρος» στον 1,5 χρόνο υπουργίας του4, καθώς όπως αναφέρει ρεπορτάζ της εφημερίδας Documento, υπέγραψε 110 απονομές χάριτος. Πρόκειται για ένα μέτρο σωστό αφού αποδίδεται και σωστά, κι όχι σε περιπτώσεις όπως εμπόρων κόκας, διακινητών μεταναστών, ανθρώπων που κατηγορούνται για υπεξαίρεση, νοθεία δημόσιων διαγωνισμών ή κλοπές.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αποκαλύπτει σήμερα η Documento, ο πρώην υπουργός της ΝΔ, είχε υπογράψει χάρη στον Καναδό Κέβιν Χίμπερτ, ο οποίος είχε συλληφθεί το 1999 στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στην προσπάθεια του να περάσει δύο κιλά κοκαΐνη από τη Νότια Αμερική. Ο Καναδός καταδικάστηκε με το δικαστήριο να τον χαρακτηρίζει ιδιαίτερα επικίνδυνο. Το 2008 πήρε ολιγοήμερη άδεια εξόδου από τις φυλακές και κατάφερε να δραπετεύσει από τη χώρα, για να συλληφθεί και να επιστρέψει ξανά στις ελληνικές φυλακές. Το 2013 με την υπογραφή του Χ. Αθανασίου μετατράπηκε η ποινή της ισόβιας κάθειρξης σε 20 χρόνια φυλάκισης και έτσι ο Χίμπερτ επέστρεψε στην πατρίδα του ελεύθερος. Η ποινή ωστόσο των ισοβίων εξαφανίστηκε διά της απονομής χάριτος.

Αντιπεριφερειάρχης μέσω χάριτος

Μία από τις 110… χάρες που έκανε ο Αθανασίου ήταν και αυτή στον πρώην αντιπρόεδρο της Δισδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος και νυν αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσου Χ. Κόκκινο. Το 2012 ο κ. Κόκκινος καταδικάστηκε μαζί με άλλους 3 συναδέλφους του, σε πεντάμηνη ποινή φυλάκισης με τριετή αναστολή για παράβαση καθήκοντος για προσλήψεις που έγιναν εις βάρος άλλων συνυποψήφιων χωρίς να υπάρχουν τα απαιτούμενα προσόντα. Τελικά στις 30/04/2014, τρεις εβδομάδες πριν από τις περιφερειακές εκλογές ο κ. Αθανασίου απονέμει χάρη μόνο στον κ. Κόκκινο προκειμένου να μην απολέσει τη θέση εργασίας του. Εκείνος επανεκλέγεται ως επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του περιφερειακού Συμβουλίου Νοτίου Αιγαίου με την παράταξη της ΝΔ, ώστε να φτάσει σήμερα στο αξίωμα του αντιπεριφερειάρχη.

Λούφα, χάρη και απαλλαγή

Μία άλλη περίπτωση αφορά το κύκλωμα που εξασφάλιζε απαλλαγές στράτευσης για πλούσιους κι επώνυμους. Το δικαστήριο καταδικάζει 29 άτομα για την υπόθεση ωστόσο το 2014 ο Χαράλαμπος Αθανασίου υπογράφει απονομή χάριτος σε έναν εκ των καταδικασθέντων, προκειμένου η εταιρεία που εκπροσωπεί, «Α. Κακλαμάνης και Συνεργάτες», να δύναται να συμμετέχει σε διαγωνισμούς έργων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα στο εσωτερικό και εξωτερικό καθώς επίσης και για να μπορεί και ο ίδιος να διορισθεί σε δημόσια υπηρεσία και να προσληφθεί σύμβουλος μεγάλων κατασκευαστικών έργων.

Συχνό φαινόμενο είναι και n απονομή χάριτος σε καταδικασθέντες για έκδοση πλαστών εγγράφων και σφραγίδων, για πρόκληση σωματικής βλάβης και παράνομη οπλοχρησία ή κλοπή προκειμένου να αποκτήσουν άδεια εργασίας ως σεκιούριτι.

Ο υπουργός δικαιοσύνης και η κυβέρνηση δεν είναι σχολιαστές ειδήσεων, να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πρέπει να δώσουν τώρα πολιτική λύση. Η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι αυτή της απονομής χάριτος 5.

 

 

 

 

1. Πλούταρχος, για τον γόρδιο δεσμό Μ. Αλέξανδρος

2. Πηγή: tvxs.gr

3. HOTDOCΣάββατο, 04/08/2012 Αδέσποτος

4. Πηγή: documento.gr, left.gr

5. ΑρμοδιότηταδικαστικήςφύσηςείναιηαπονομήχάριτοςαπότονΠρόεδρο της Δημοκρατίας [άρθ. 47 παρ.1]. Σημειώνεται ότι η απονομή χάριτος που αποτελεί αρμοδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας ασκείται βάσει γνωμοδότησης του Συμβουλίου Χαρίτων και φέρει την υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, ο οποίος προτείνει την εκάστοτε απονομή.

 

 

 

 

Γιάννης Περάκης

 

Οικονομολόγος 

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Σολωμού 13, Εξάρχεια, 2ος όροφος (5μμ - 10μμ)

info@sxedio-b.gr

2108224344