Η ΑΔΕΔΥ ή αλλιώς : Συνδικαλισμός της ήττας και του ευρω-μονόδρομου. Για ένα ΣΧΕΔΙΟ Β των Εργαζομένων - Για την Λευτεριά

Ένα κείμενο-προκήρυξη που μοιράστηκε, από τους συνδικαλιστές του Σχεδίου Β, στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ.

Είκοσι εννιά χρόνια ακριβώς μετά την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ, δεκαεπτά χρόνια μετά την εφαρμογή της συνθήκης του Μάαστριχτ, και πριν κλείσει μια δεκαετία από την υιοθέτηση του «κοινού» νομίσματος και την ένταξή της στην ευρωζώνη, το 2010 η Ελλάδα χρεοκόπησε παραγωγικά και δημοσιονομικά, και παραδόθηκε στον ξένο παράγοντα. Η πατρίδα μας βιώνει την μεγαλύτερη κρίση όχι μόνο της δικιάς της ιστορίας, αλλά και την μεγαλύτερη που έχει υπάρξει σε ανεπτυγμένη χώρα, ακόμη και από την περίοδο της μεγάλης ύφεσης. Σταδιακά μετατρέπεται σε παλιά Αφρικανική αποικία και σε προτεκτοράτο του Βερολίνου.

 

Είμαστε πιθανά στο έδαφος μιας συνεχιζόμενης καπιταλιστικής κρίσης, η μιας στασιμότητας στις χώρες της τριάδας (ΗΠΑ-Ε.Ε.-Ιαπωνία). Μια ισχυρή όμως δόνηση στην Ν. Υόρκη το 2008 γκρέμισε την Ελλάδα και ράγισε τις χώρες της περιφέρειας της ζώνης του ευρώ. Ο χώρος της Ευρωζώνης αποδείχτηκε λοιπόν ο ευαίσθητος κρίκος και πιο συγκεκριμένα ο Μεσογειακός νότος. Αλλά αν και οι άλλες χώρες της περιφέρειας της ζώνης του ευρώ βρίσκονται σε άσκημη θέση, κατάσταση που επιβεβαιώνει ότι βασικό αίτιο της κρίσης τους, είναι η συμμετοχή τους στην Ε.Ε. και πολύ περισσότερο το ίδιο το ευρώ, που υψώνει σε δεύτερη δύναμη την αντίθεση ανάμεσα στο κέντρο και στην περιφέρεια, η Ελλάδα βρίσκεται μακράν στη πιο δεινή θέση. Η ένταση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης και της ανατροπής των εργασιακών δικαιωμάτων που με αίμα και επαναστάσεις είχαν κατακτηθεί κατά τον 20ο αιώνα, είναι ανάλογη με τον βαθμό της κρίσης που βιώνει η κάθε χώρα, ενώ η «συμπεριφορά» του ευρωπαϊκού κέντρου φαίνεται να είναι ανάλογη με το μέγεθος της κάθε οικονομίας.

Η συνολική μείωση του ΑΕΠ είναι, μέχρι σήμερα, περί το 25%, και η επίσημη ανεργία περί το 30%, ενώ η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των εργαζομένων έφτασε το 40%. Από την άλλη η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι σχεδόν μηδενική, μια που ο μηδενισμός του εξωτερικού ελλείμματος της χώρας οφείλεται αποκλειστικά στην μείωση της κατανάλωσης. Συγκεκριμένα από το «χρυσό» 2008 έως το 2012, η κατανάλωση εισαγόμενων αγαθών έχει μειωθεί κατά 19 δις, ενώ των καυσίμων κατά 2δις, συνολικά 11% και πλέον του ΑΕΠ. Οι δε εξαγωγές αγαθών έχουν μειωθεί κατά 100 εκ. ευρώ.  

Έχουν τα παραπάνω σχέση με ένα συνδικάτο; Σήμερα μισθοί και δικαιώματα κατρακυλούν σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Υπάρχει μια εκτεταμένη καταστροφή η αργία παραγωγικών δυνάμεων και στον ιδιωτικό τομέα το κεντρικό πρόβλημα σήμερα για την διεκδίκηση και τους αγώνες των συνδικάτων είναι η ανεργία, ο εφεδρικός στρατός εργασίας κατά Μάρξ. Είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι αυτό δεν αποτελεί το βασικό πρόβλημα και για τους εργαζόμενους στο δημόσιο. Με 1,5 εκ. ανέργους καμιά συλλογική σύμβαση δε μπορεί να παλευτεί, κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να προφυλαχθεί, η ίδια η μόνιμη και σταθερή εργασία ακούγεται ως μακρινό όνειρο. Και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα.

Έχουμε υπολογίσει (όχι μόνο εμείς), ότι για να αρχίσει να μειώνεται η ανεργία πρέπει το ΑΕΠ να αυξάνεται με, τουλάχιστον, 2-2.5% κάθε έτος. Για να είναι η ανεργία στο 10% σε πέντε έτη, θέλουμε 5.5% ανάπτυξη κάθε έτος, και ανάλογη ετήσια δημιουργία 181.000 θέσεων εργασίας. Έχουν καταθέσει οι Μνημονιακές κυβερνήσεις κάποιο πρόγραμμα ανάπτυξης; Όχι, κανένα. Απλώς έδεσαν τη χώρα στη «μηχανή των δανείων» και εφαρμόζουν ό,τι επιθυμούν οι δανειστές μας και μία ιθαγενής χρηματιστηριακή-τραπεζική ολιγαρχία. Απλά υπηρετούν το ευρωπαϊκό κέντρο. Έχουν καταθέσει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα ανάπτυξης τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα και η αξιωματική αντιπολίτευση; Όχι, κανένα πέρα από ευχολόγια, αν όχι ανοησίες, ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο και θα μείνουν στην ευρωζώνη, ότι όχι μόνο θα τους χαρίσουν τους τόκους και τα χρέη οι Σόιμπλε και Μέρκελ, αλλά και θα τους χρηματοδοτήσουν τις δημόσιες επενδύσεις για να βγούμε από την κρίση!!!! Λες και η τραγωδία της Κύπρου δεν συνέβηκε ποτέ. Έχουν καταθέσει κάποια πρόταση τα μεγάλα συνδικάτα, όπως η ΑΔΕΔΥ; Όχι καμία, απλά ένα ξερό «όχι» στο μνημόνιο.

Δεν έχει κατατεθεί καμία πρόταση από τους παραπάνω, γιατί οποιαδήποτε συγκροτημένη πρόταση συνεπάγεται την απελευθέρωση από τα δεσμά του χρέους, και την συνθήκη του Μάαστριχτ. Γιατί τελικά στην χώρα, η διαχωριστική γραμμή δεν είναι ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, αλλά ανάμεσα στην συντηρητική «ευρωπαϊκή» ή και «ευρωαντλαντική» παράταξη, που αποδέχεται το μονόδρομο του ευρώ και στις δυνάμεις που πρέπει σύντομα να συγκροτηθούν σε μια μεγάλη αντι-ευρώ, αντι -Ε.Ε παράταξη της απελευθέρωσης.

Για αυτό, ακριβώς, η κατάσταση στην Ελλάδα είναι αυτή που είναι. Πρόσφατες εκτιμήσεις διεθνών ερευνητικών κέντρων ομιλούν για ύφεση έως και το 2017, και για ασθενικούς 1-1.5% ρυθμούς ανάπτυξης, μετά.

Για να αλλάξει η κατάσταση χρειάζεται παύση πληρωμών του εξωτερικού χρέους και Έξοδος από το ευρώ. Εισαγωγή νέου νομίσματος (ας το ονομάσουμε «Ελευθερία»), και, αφού ολοκληρωθεί η εισαγωγή, υποτίμηση. Φραγμούς στις διεθνείς, και ιδίως στις κερδοσκοπικές, κινήσεις κεφαλαίων. Ανάκτηση των εργαλείων της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, Εθνικοποιήσεις υποδομών και στρατηγικών επιχειρήσεων, εκτεταμένες δημόσιες επενδύσεις μέσα σε ένα σχεδιασμό ανασυγκρότησης του παραγωγικού συστήματος.

Χρειάζονται αλλαγές, που από τη μία πλευρά, στρέφουν τη διεθνή ζήτηση προς τα εμπορεύματά μας και, από την άλλη πλευρά, αυξάνουν την εσωτερική ζήτηση για αυτά τα εμπορεύματα, δηλαδή θέτουν το σύστημα σε τροχιά αυτόκεντρης και ανατροφοδοτούμενης ανάπτυξης. Είναι το φάρμακο για ό,τι χρειαζόμαστε κατεπειγόντως αυτήν τη στιγμή: τόνωση της ενεργού ζήτησης στην ελληνική οικονομία. Άρα και αλλαγή της σύνθεσης του καλαθιού της κατανάλωσης, υποκατάσταση εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή, ενίσχυση της αγοραστικής δυνατότητας για εγχώρια αγαθά και υπηρεσίες, μεγάλος ρυθμός μείωσης της ανεργία, σημαντική ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας, προστασία του κοινωνικού κράτους. Οι φραγμοί στις διεθνείς κινήσεις χρηματικών κεφαλαίων μας επιτρέπουν, πρώτον, να διατηρήσουμε την αξία του νέου νομίσματος και, δεύτερον, να έχουμε εθνικά ανεξάρτητη και αναπτυξιακή νομισματική πολιτική, η οποία υποβοηθά τη δημοσιονομική πολιτική μας. Οι παραπάνω αλλαγές πρέπει να συνδυαστούν με μια δημοκρατία των εργαζομένων με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.

Με ένα τέτοιο πρόγραμμα έχουμε:

α) απεγκλωβισμό από τη μνημονιακή μέγγενη των δανειστών και της Ε.Ε., από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας

β) μεγάλης δημόσιας παρέμβασης στην οικονομία, «διευκόλυνση» χρήσιμων ιδιωτικών επενδύσεων, μέσω του αναδιοργανωμένου τραπεζικού συστήματος. Ένα νέο δημόσιο ως απαραίτητο εργαλείο εξόδου από την κρίση.    

γ) αντινεοφιλελεύθερων παρεμβάσεων για προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων και της εργασίας, της υγείας, του κοινωνικού κράτους, ανατροπής των αντεργατικών μνημονιακών νόμων.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν «εξασφαλίζει» την πορεία προς το σοσιαλισμό, αν και εμπεριέχει αντιιμπεριαλιστικούς και αντινεοφιλελεύθερους στόχους.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα προσπαθεί να απαντήσει με γειωμένο και πειστικό τρόπο στα άμεσα προβλήματα και οφείλουν οι ριζοσπαστικές δυνάμεις να το βαθαίνουν συνεχώς σε επαναστατικούς στόχους, μαζί με το λαό και με όπλο την εμπειρία του λαού. Οι συναγωνιστές του ΠΑΜΕ ισχυρίζονται ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν βάζει ως προϋπόθεση το πρόβλημα της λαϊκής εξουσίας. Αν είχαμε διαφορετικά υποκείμενα, επαναστατικά, μαζικά, με επεξεργασίες, με διανοούμενους, με δεσμούς με το λαό, με ηγέτες θα μπορούσαμε να μιλούσαμε και για διαφορετικά προγράμματα. Το πρόγραμμα έχει άμεση σχέση με τον υποκειμενικό παράγοντα. Μεταβάλεται μαζί με την αλλαγή του συσχετισμού, την αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού υποκειμένου, δεν είναι μία στατική παράθεση αιτημάτων και στόχων, «μέχρι να ‘ρθουν καλύτερες μέρες για το κόμμα». Σήμερα, χωρίς ανάπτυξη λαϊκού κινήματος πάνω στους στόχους απελευθέρωσης από το ευρωπαϊκό κέντρο από τη μία και διεξόδου από την κρίση προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας από την άλλη, ο συσχετισμός δεν αλλάζει. Και κεντρικό σημείο σε αυτή τη διαδικασία είναι ένα πρόγραμμα, ένας δρόμος διαφορετικός για τη χώρα, που να απαντάει άμεσα στους ευρω-μονόδρομους.

Σαφώς χρειάζεται όχι μόνο ένα Μεσοχρόνιο πρόγραμμα (2 ετών) όπως το παραπάνω, αλλά και ένα Μακροχρόνιο (5 ετών)με στόχο την δομική μεταβολή της ελληνικής οικονομίας, δίνοντας έμφαση στην ανάπτυξη των τομέων που δεν παράγουν καταναλωτικά αγαθά, αλλά μέσα παραγωγής και παραγωγικές υπηρεσίες (όπως π.χ. λογισμικό). Ποσοτικές εκτιμήσεις που έχουμε κάνει δείχνουν ότι, έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα και χωρίς εξωτερικό δανεισμό, η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να «τρέξει» μετά την πρώτη φάση της ανάκαμψης (όπου υπάρχει πληθώρα υποαπασχολούμενου παραγωγικού δυναμικού) παρά στο ½ του ρυθμού με τον οποίον «τρέχει» η παγκόσμια οικονομία (στην καλύτερη περίπτωση). Και αυτό γιατί παράγει εμπορεύματα με χαμηλή «εισοδηματική ελαστικότητα ζήτησης». Μέσα στη Ζώνη του Ευρώ τα πράγματα θα είναι όλο και χειρότερα, αφού διαλύεται η παραγωγική μας βάση. Άρα, η δομική μεταβολή, η αλλαγή της σύνθεσης της παραγωγής μας, και η βιομηχανική πολιτική είναι μακροχρόνια απαραίτητη. Όλα αυτά μας φέρνουν φυσικά σε σύγκρουση με την Ε.Ε. . Στο βαθμό που είναι επιλογή μας η στιγμή της εξόδου και από την Ε.Ε, τότε θα είναι καλό να επιλέξουμε εμείς τον χρόνο της αποδέσμευσης μέσα από μια μεγάλη δημοκρατική διαδικασία του ελληνικού λαού.

Τα συνδικάτα οφείλουν να ανοίξουν την συζήτηση για το μέλλον της χώρας, για την παραγωγική της ανασυγκρότηση, για έναν άλλο δημόσιο τομέα που θα βάλει πλάτες σε ένα τέτοιο δύσκολο δρόμο, ένα δημόσιο τομέα σε αντιπαράθεση με τους κομματικούς στρατούς αλλά και δωρητή οργάνων στο μεταπρατικό και παρασιτικό ιδιωτικό τομέα.

Υπάρχουν στιγμές στην παγκόσμια ιστορία που τα συνδικάτα έπαιξαν ρόλο κομμάτων και οργάνωσαν μεγάλα κινήματα και μέτωπα και έφεραν μεγάλες ανατροπές. Σήμερα οι συνθήκες δεν είναι κανονικές. Δεν είναι εκτός «συνδικαλιστικής» συζήτησης, ότι το ευρώ δεν είναι μονόδρομος, ότι το ευρώ δεν είναι η πατρίδα μας, ιδίως σήμερα που και ο πιο μικρός συνδικαλιστικός αγώνας μετατρέπεται αυτόματα σε πολιτικό.

Η ΑΔΕΔΥ όχι μόνο δεν είναι σε τέτοια κατεύθυνση, αλλά και σε καμία φάση του κινήματος, δεν προχώρησε με ένα αγωνιστικό σχέδιο που θα έδινε ελπίδα ότι θα ρίξει κυβερνήσεις και θα απελευθέρωνε την χώρα από την τρόικα. Περιορίστηκε στην εξαγγελία 24ωρων η 48ωρων απεργιών-συγκεντρώσεων, που πήραν τον χαρακτήρα περιφοράς του «επιτάφιου» στο κέντρο της Αθήνας. Το κοινωνικό και εργατικό κίνημα, για ένα διάστημα ως την πλατεία Συντάγματος έδειχνε ότι μπορούσε να δημιουργήσει μια κατάσταση κεντρικής σύγκρουσης, όπως στην Αργεντινή. Μια μεγάλη σε ένταση και διάρκεια τότε απεργία μπορεί να έδιωχνε την κυβέρνηση «με ελικόπτερο», δημιουργώντας μια μεγάλη ρήξη με το ευρωπαϊκό κέντρο και το εξαρτημένο εγχώριο κατεστημένο, μια στρατηγική νίκη για τις δυνάμεις της εργασίας. Σήμερα που έχουμε απολύσεις στο δημόσιο δεν υπάρχει πουθενά η λογική του ανυποχώρητου αγώνα, του αγώνα μέχρι τέλους για την προστασία των εργαζομένων. Φάνηκε αυτό και στην περίπτωση της ΕΡΤ και στην περίπτωση της απεργίας της ΟΛΜΕ και στην περίπτωση των διοικητικών υπαλλήλων ΑΕΙ-ΤΕΙ. Δεν πιστεύουν στην νίκη των αγώνων γιατί δεν πιστεύουν στην ανατροπή αυτής της πολιτικής, δέσμιοι κι αυτοί των ευρω-μονοδρόμων. Η ΑΔΕΔΥ όπως και η ΓΣΕΕ δεν θέλουν την σύγκρουση δεν επεδίωξαν την ρήξη, και οι ηγεσίες τους θα γραφτούν στις μελανές σελίδες της ιστορίας του εργατικού κινήματος. Είναι φανερό ότι τομές και ανατροπές χρειάζονται όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και στη συνδικαλιστική οργάνωση και ηγεσία.

Τριάμισι χρόνια μετά την παράδοση της χώρας και την πτώση στην άβυσσο του ελληνικού λαού, ο λαός αυτός που έδωσε την μάχη στο πεζοδρόμιο χωρίς την ουσιαστική βοήθεια συνδικάτων και κομμάτων, χρειάζεται μια ουσιαστική εναλλακτική απάντηση, ένα Σχέδιο Β που ακόμη και αν περιέχει, προσπάθεια, ρίσκο και δυσκολίες, μπορεί να το υιοθετήσει για να κατακτήσει την εθνική και κοινωνική του χειραφέτηση. Σήμερα ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται ούτε να ξαναφωνάξει «αέρα», ούτε να πει «ελευθερία ή θάνατος». Απλά πρέπει να ανακτήσει την αυτοεκτίμησή του, και την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, να σπάσει το «φόβο» για την λευτεριά του. Δεν πρόκειται να μας σώσουν οι ξένοι, ιδίως το ιμπεριαλιστικό Βερολίνο από το οποίο με απλωμένο το χέρι εκλιπαρεί έλεος το ελληνικό πολιτικό σύστημα διαβεβαιώνοντας μάλιστα (κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση) με κάθε τρόπο ότι θα παραμείνουν στο ευρώ, ακυρώνοντας τις (ανύπαρκτες πλέον) πιθανότητες διαπραγμάτευσης.

Με τις δικές μας δυνάμεις μπορούμε να βγούμε από την κρίση, με ενισχυμένες τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της εργασίας, διαμορφώνοντας ένα νέο κοινωνικό παράδειγμα για την Μεσόγειο και τον Ευρωπαϊκό Νότο, προτείνοντας μια νέα συνεργασία των λαών, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση που προωθεί και διευθύνει το μεγάλο κεφάλαιο, βιομηχανικό και χρηματοπιστωτικό των ισχυρών κρατών, όπως η Γερμανία.

 

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ Β  

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Επικοινωνήστε με το Σχέδιο β'

Μπόταση 6, Εξάρχεια, 1ος όροφος 

info@sxedio-b.gr

210 3810040